Ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου, μια μέρα περνάει, ανοιγοκλείνεις ξανά τα μάτια σου, πέρασε ένας χρόνος, δύο, δέκα. Ο χρόνος είναι μια ασταμάτητη δύναμη που πρέπει να την ζήσουμε και για να τονίσει το πέρασμα του, η φωτογράφος Τζόζεφιν Σίτενφελντ έχει αναδημιουργήσει τα πορτρέτα των συμμαθητών της που τράβηξε το 2000.
Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών, η Σίτενφελντ ήταν πρωτοετής στο πανεπιστήμιο του Princeton. Φωτογράφισε τους φίλους της σε φιλμ μεσαίου μεγέθους και οι λήψεις τελικά κατέληξαν να πιάσουν σκόνη στην ντουλάπα των γονιών της. Αλλά την περασμένη άνοιξη, καθώς πλησίαζαν τα 15 έτη από τις σπουδές στο κολέγιο, θυμήθηκε τις φωτογραφίες και αποφάσισε να τις αναδημιουργήσει κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης.
Το αποτέλεσμα είναι το “Reunion”, μια σειρά από φωτογραφίες πριν και μετά, που έχουν σχεδόν την ίδια αίσθηση. Οι εικόνες δείχνουν μια γρήγορη μεταμόρφωση των ατόμων και όχι μια σταδιακή μακροχρόνια αλλαγή. “Στα είκοσι, ένιωθα κάτι άυλο, απερίγραπτο, γεμάτο ενέργεια”, δήλωσε η πρώην συγκάτοικος της Σίτενφιλντ. «Μόνο τώρα μπορώ να το περιγράψω – είναι η απόλυτη αίσθηση της ζωής που βρίσκεται μπροστά μου». Στις μεταγενέστερες λήψεις, οι άνθρωποι μπροστά από το φακό φαίνονται λιγότερο ανθεκτικοί στην οικειότητα του. Οι ώμοι πίσω, τα σώματα λιγότερο τεντωμένα. Θα μπορούσε να είναι λόγω της ανάμνησης όλων όσων έγιναν στο παρελθόν;

Josephine Sittenfeld
Josephine Sittenfeld
Josephine Sittenfeld
Josephine Sittenfeld
Josephine Sittenfeld
Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld

Josephine Sittenfeld



























































































Χρησιμοποιώντας προγράμματα επεξεργασίας φωτογραφιών έχει αφαιρέσει όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές.
Ο Pickersgill εμπνεύστηκε για να ξεκινήσει αυτή τη σειρά φωτογραφιών από μια οικογένεια που κάθισε στο διπλανό του τραπέζι, σε μια καφετέρια.
«Μια οικογένεια κάθισε δίπλα μου στο Illium café της Νέας Υόρκης. Παρατήρησα ότι ήταν τόσο απομακρυσμένος ο ένας από τον άλλον. Δεν μιλούσαν σχεδόν καθόλου. Ο πατέρας και οι δυο τους κόρες είχαν βγάλει και έπαιζαν με τα κινητά τους ενώ ή μαμά ή δεν είχε καθόλου ή επέλεξε να το αφήσει κρυμμένο».
«Κοιτούσε έξω από το παράθυρο λυπημένη. Ένιωθε μόνη από την υπόλοιπη οικογένεια της. Ο μπαμπάς σήκωνε που και που το κεφάλι του για να της ανακοινώσει κάποια σημαντική πληροφορία που διάβαζε στο διαδίκτυο».
«Δύο φορές της είπε για ένα μεγάλο ψάρι που κάποιοι έπιασαν. Κανείς δεν του απαντούσε».
«Νιώθω λυπημένος που η τεχνολογία που φτιάξαμε για να επικοινωνούμε περισσότερο, μας έχει φτάσει στο σημείο να μην επικοινωνούμε καθόλου. Αυτό δεν μας έχει συμβεί ποτέ πριν και αμφιβάλλω αν έχουμε σκεφτεί τις κοινωνικές επιπτώσεις της νέας αυτής εμπειρίας».
«Λίγο μετά έβγαλε και η μαμά το δικό της τηλέφωνο».
«Η εικόνα αυτής της οικογένειας, το πρόσωπο της μητέρας, οι απασχολημένες έφηβες κόρες τους και η στάση του πατέρα, έκαψαν το μυαλό μου», έγραψε στην ιστοσελίδα του.
«Ήταν μία από εκείνες τις στιγμές που βλέπεις κάτι τόσο εκπληκτικά συνηθισμένο, που σε τρομάζει και είναι αδύνατο να το ξεχάσεις. Βλέπω αυτή την οικογένεια στο μανάβικο, στις τάξεις ενός σχολείου, στα αυτοκίνητα της εθνικής οδού και στο κρεβάτι μου πριν με πάρει ο ύπνος δίπλα στη γυναίκα μου».
Είτε είστε ένας από αυτούς που έχετε εμμονή με την τεχνολογία, είτε ανήκετε στη μειοψηφία που δεν ασχολείται και τόσο, αυτές οι φωτογραφίες έχουν κάτι να σας πουν..












































































