Άλλη μια εβδομάδα άρχισε και αυτή την φορά είναι η εβδομάδα πριν την Μεγάλη Εβδομάδα. Το Πάσχα είναι σε λιγότερο από μισό μήνα και ο καιρός είναι ζεστός και η μέρα πια μεγάλη για να τον απολαύσουμε.
Σα αυτή την συχνή συλλογή με παράξενες φωτογραφίες από τα κοινωνικά δίκτυα θα δούμε και σήμερα τι περίεργο κυκλοφορεί στο πλανήτη και θα μας χαρίσει μερικά λεπτά χαλάρωσης. Φωτογραφίες που κάνουν παγκόσμια απήχηση όπου η ομάδα του tilestwra διαλέγει μια προς μια για δική σας ψυχαγωγία.
Ο Steven Tyler είναι ο απόλυτος ροκ σταρ και η αντίδραση του σε αυτό το περιστατικό είναι η ζωντανή απόδειξη. Η Diane Yorfido και ο γιος της, ο Anthony ήταν σε ένα ιατρικό κατάστημα ανεφοδιασμού στους Καταρράκτες του Νιαγάρα στο Οντάριο, όταν το 23χρονος αναγνώρισε το είδωλό του.
Ο Anthony, ο οποίος έχει σύνδρομο Down, πήγε για να μιλήσει με το είδωλό του και να βγάλει μερικές φωτογραφίες μαζί του. Όταν ο Tyler ρώτησε τους θαυμαστές του, αν θα πήγαιναν στην συναυλία του εκείνοι του απάντησαν, ότι δυστυχώς δεν μπόρεσαν να βρουν εισιτήρια, γιατί είχαν ξεπουληθεί όλα. Ο τραγουδιστής τους είπε να μην ανησυχούν και τους έβαλε στα παρασκήνια της συναυλίας. Στην συναυλία ο Anthony δεν είχε ιδέα τι είχε ετοιμάσει ο ροκ σταρ μόνο γι’ αυτόν.
Ο Anthony απολαμβάνει μια ζεστή αγκαλιά από τον Steven Tyler.
O Tyler έδωσε στον Anthony ειδική άδεια για μπει στα παρασκήνια.
Το να περάσει κάποιες ώρες μαζί με τον τραγουδιστή δεν ήταν αρκετό. Ο Tyler κάλεσε τον Anthony να ανέβει μαζί του στην σκηνή.
Δείτε τον Anthony να παίζει μαράκες για το τραγούδι “Sweet Emotion.”
Η Γαλλίδα Karine Gombeau ήταν στην Νέα Υόρκη για διακοπές, όταν μπέρδεψε τον Αμερικανό ηθοποιό Ρίτσαρντ Γκιρ για άστεγο. Χωρίς να τον αναγνωρίσει, του πρόσφερε ένα κομμάτι πίτσα.
Όπως αφηγήθηκε αργότερα η ίδια, ήταν για έξω για μια βόλτα μαζί με τον σύντροφό της και τον 15χρονο γιο της, όταν είδε έναν άντρα να ψάχνει σε έναν κάδο σκουπιδιών. Φαινόταν να είναι άστεγος. Συγκινημένη από το θέαμα, του πρόσφερε ένα κομμάτι πίτσα, που τους είχε περισσέψει.
Ο άντρας ρώτησε, “τι έχει μέσα η σακούλα;” Προσπάθησα να του απαντήσω στα Αγγλικά, αλλά κατέληξα να απαντήσω μισά Αγγλικά μισά Γαλλικά. Του είπα: “Συγγνώμη, αλλά η πίτσα έχει κρυώσει.” “Σε ευχαριστώ πολύ, ο Θεός να σε έχει καλά”, μου απάντησε.
Η Karine δεν είχε συνειδητοποιήσει ποιον είχε συναντήσει στους δρόμους της Νέας Υόρκης, όταν δυο μέρες μετά το περιστατικό ένας υπάλληλος από το ξενοδοχείο στο οποίο έμεναν της έδειξε μια εφημερίδα με μια φωτογραφία με την ίδια να στέκεται δίπλα στον Ρίτσαρντ Γκιρ.
Τελικά, η Karine είχε εισέλθει κατά λάθος στα γυρίσματα της ταινίας “Time out of Mind”, στην οποία ο Γκιρ έχει έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Σίγουρα, για τον Ρίτσαρντ Γκιρ και τα μέλη του συνεργείου αυτή η στιγμή θα μείνει στο μυαλό τους ως το τέλειο παράδειγμα της απλής ανθρώπινης καλοσύνης.
Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει συνεχώς με πολύ ταχείς ρυθμούς. Οι αντιλήψεις και τα φαινόμενα μετατοπίζονται με το πέρασμα των χρόνων και συνεχίζουν να αλλάζουν μπροστά στα μάτια μας και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα παρακολουθούμε. Μερικές φορές μπορεί να μην αναγνωρίσουμε ακόμη και μέρη, που επισκεφθήκαμε πριν από 2 μήνες.
Δείτε παρακάτω τις συνεχείς αλλαγές που συμβαίνουν στον κόσμο σε παγκόσμια κλίμακα.
Φωτογραφίες της Γης από το διάστημα το 1946 και το 2016.
Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο του Rockefeller center το 1931 και 2015.
Καλλιστεία το 1955 και το 2015.
Μαραθώνιος στην Αθήνα το 1896 και στο Λονδίνο το 2012.
Το παραθαλάσσιο Ντουμπάι το 1960 και το 2015.
Διαστημικές στολές το 1961 και το 2014.
Ο πρώτος υπόγειος σιδηρόδρομος του κόσμο το 1863 και ένας σύγχρονος σιδηρόδρομος.
Οι πρώτοι Παραολυμπιακοί Αγώνες το 1960 και το 2012.
Μοντέλο εσωρούχων το 1920 και το 2016.
Εικόνες του Πλούτωνα το 1930 και το 2015.
Ο Edmund Hillary και ο Sherpa Tenzing Norgay ήταν οι πρώτοι ορειβάτες που κατέκτησαν την υψηλότερη κορυφή του κόσμο, το Έβερεστ. Σήμερα, υπάρχει μια μεγάλη ουρά από ορειβάτες που περιμένουν να ανέβουν στο βουνό.
Φωτογραφίες από το Βόρειο Σέλας το 1876 και το 2016.
Το αεροπλάνο των αδερφών Wright το 1903 και το διαστημικό σκάφος “Rosetta”, που προσγειώθηκε σε έναν κομήτη το 2014.
Η γέφυρα Golden Gate το 1933 και το 2015.
Η πρώτη πτώση με αερόστατο έγινε το 1894. Ο Felix Baumgartner πήδηξε στη γη από την στρατόσφαιρα από ύψος 20.9215 χιλιομέτρων το 2012.
Οι δύο ηθοποιοί μοιάζουν σαν να κρατούνται όμηροι από τον… Κιμ Γιουνγκ Ουν στη Βόρεια Κορέα.
Να απολογηθούν μπροστά στις κάμερες για το γεγονός ότι χρησιμοποίησαν πλαστά έγγραφα μετανάστευσης για να περάσουν τα σκυλιά τους στην Αυστραλία αναγκάστηκαν από τις αυστραλιανές αρχές οι Τζόνι Ντεπ και Άμπερ Χερντ, σε ένα ολιγόλεπτο βίντεο που θυμίζει κάτι από… Βόρεια Κορέα.
Η Αμερικανίδα ηθοποιός και σύζυγος του Ντεπ ομολόγησε σε δικαστήριο του Κουίνσλαντ σήμερα ότι έβγαλε πλαστά χαρτιά για τα αγαπημένα κατοικίδια της, σε μια υπόθεση που απασχόλησε ιδιαίτερα τα διεθνή ΜΜΕ από τον Μάιο του περασμένου έτους, όταν και ξεκίνησε.
Η Άμπερ Χερντ θα μπορούσε να καταδικαστεί έως και σε 10 χρόνια φυλάκιση για την υπόθεση, αλλά τελικά οι κατηγορίες εις βάρος της απορρίφθηκαν λόγο έντιμου βίου. Ωστόσο, το ζευγάρι έπρεπε να πληρώσει ένα τίμημα για τις παράνομες πράξεις του και αυτό ήταν το βίντεο που μπορεί να παρακολουθήσει κανείς παρακάτω.
Κι όμως, οι αρχές της Αυστραλίας ανάγκασαν τους Ντεπ και Χερντ να καθίσουν μπροστά στις κάμερες και να απολογηθούν στον λαό της χώρας, μιλώντας παράλληλα με όμορφα λόγια την Αυστραλία.
Στο απίστευτο αυτό βίντεο οι δύο ηθοποιοί μοιάζουν σαν να κρατούνται όμηροι από τους άντρες του Κιμ Γιουνγκ Ουν στη Βόρεια Κορέα και όπως φαίνεται, χρησιμοποίησαν τις υποκριτικές τους ικανότητες για να καταφέρουν να πουν όλα όσα έπρεπε και να μην ξεσπάσουν σε γέλια.
«Οι Αυστραλιανοί είναι μοναδικοί και ζεστοί άνθρωποι. Όταν παραβιάζεις τους νόμους της Αυστραλίας θα σε ενημερώσουν γι’ αυτό» ακούγεται να λέει, μεταξύ άλλων, η Χερντ, προσθέτοντας ότι λυπάται πολύ για αυτό που έκανε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Αυστραλοί είναι ιδιαίτερα αυστηροί όσον αφορά στα μέτρα καραντίνας που επιβάλλουν στα ζώα από το εξωτερικό προκειμένου να αποφευχθεί η εισαγωγή στη χώρα ασθενειών, ιδιαιτέρως λύσσας.
Δείτε το βίντεο
Πηγή: BBC, κείμενο: protothema
Αρχικά θα σχηματίσετε την εντύπωση ότι αυτή η μητέρα είναι παράλογη. Όταν διαβάσετε το σκεπτικό της όμως, ίσως και να αλλάξετε γνώμη..
«Υπάρχει ένας κανόνας για όλα τα κοινόχρηστα αντικείμενα στο νηπιαγωγείο που πηγαίνω τον γιο μου. Είναι ένας κανόνας που όλα τα παιδάκια πρέπει να μάθουν να τον σέβονται και να τον τηρούν.
Ο κανόνας λέει ότι αν ένα παιδί πάρει ένα παιχνίδι στα χέρια του, μπορεί να το κρατήσει όσο εκείνο θέλει. Αν στο μεταξύ κάποιο άλλο παιδί θέλει να παίξει με το ίδιο παιχνίδι, θα πρέπει να περιμένει μέχρι να το βαρεθεί το πρώτο παιδί και να το αφήσει κάτω. Αυτός ο κανόνας ισχύει ακόμη και όταν το παιδί που πρόλαβε και πήρε το παιχνίδι, θελήσει να πάει στην τουαλέτα ή να φάει κάτι. Η νηπιαγωγός είναι υποχρεωμένη να πάρει το παιχνίδι, να του το φυλάξει και όταν επιστρέψει, να του ξαναδώσει. Φυσικά λέγοντας παιχνίδι, δεν εννοώ μόνο τα αυτοκινητάκια και τα Playmobil. Το ίδιο συμβαίνει με οτιδήποτε υπάρχει στην αυλή ή μέσα στο κτίριο και με το οποίο μπορεί να παίξει ένα παιδί. Οι κούνιες για παράδειγμα.
Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή της σχολικής χρονιάς δεν είχα δώσει πολύ μεγάλη σημασία σε αυτόν τον κανόνα. Προσπαθούσα όμως από το σπίτι να μάθω τον γιο μου να τον ακολουθεί πιστά, γιατί απλά.. έπρεπε. Ήταν ο κανονισμός του σχολείου και ήθελα να μάθω το παιδί μου να σέβεται από μικρό τους νόμους και τους κανόνες.
Ούτως ή άλλως δεν έμοιαζε και τόσο σημαντικό για μένα. Μάλλον αδιάφορο θα έλεγα.
Τα παιδιά, μαζί και ο γιος μου, δεν άργησαν να αφομοιώσουν αυτόν τον κανόνα. Δυο με τρεις εβδομάδες μετά, τα παιδιά όταν ήθελαν κάτι, περίμεναν μέχρι να έρθει η σειρά τους για να το πάρουν. Στα ανυπόμονα παιδιά υπήρχε η νηπιαγωγός τους που τους υπενθύμιζε: «Θα το πάρεις αλλά μόλις η Μαρία τελειώσει με αυτό».
Οι σχολικοί μήνες πέρασαν και εγώ κάπου ξέχασα τον παράξενο κανόνα του νηπιαγωγείου του γιου μου.
Το τελευταίο διάστημα όμως, βρέθηκα μπροστά σε δυο περιστατικά που μου τον ξαναθύμισαν. Για την ακρίβεια, με οδήγησαν να συνειδητοποιήσω πόσο δίκαιος και σωστός είναι.
Το πρώτο περιστατικό συνέβη όταν κάποια μέρα πήγαμε με τον γιο μου στο πάρκο. Ο γιος μου είχε πάρει μαζί του από το σπίτι και το μικρό πλαστικό αυτοκινητάκι του για να παίξει. Ένα άλλο παιδί, λίγο μεγαλύτερο, ήθελε να παίξει και αυτό με το αυτοκίνητο και απαίτησε από τον γιο μου να του το δώσει. Φυσικά ακολούθησε μια μικρή συμπλοκή την οποία διακόψαμε εγώ και η μητέρα του μεγαλύτερου αγοριού.
Φεύγοντας μακριά η μητέρα με το άλλο παιδί, άκουσα να του λέει δυνατά, προφανώς για να την ακούσω: «Φαντάζομαι ότι η μητέρα του δεν του έχει διδάξει ότι πρέπει να μοιράζεται». Με την λογική της δεν είχε καμία σημασία το ότι το αυτοκινητάκι δεν ανήκε στον γιο της αλλά σε κάποιο άλλο άγνωστο παιδί.
Το δεύτερο περιστατικό μου συνέβη ένα πρωί στον παιδότοπο ενός πολυκαταστήματος. Ήταν Παρασκευή και η αίθουσα ήταν γεμάτη με παιδιά που έτρεχαν δεξιά και αριστερά μέσα στα πλαστικά αυτοκινητάκια τους, έπαιζαν με τεράστιες μπάλες και σκαρφάλωναν σε ένα τεράστιο πλαστικό κάστρο.
Υπήρχε ένα πλαστικό κόκκινο αυτοκίνητο, που ο γιος μου το λάτρευε. Την προηγούμενη φορά που τον είχα φέρει το οδηγούσε γύρω γύρω για μια ολόκληρη ώρα και όταν του είπα ότι πρέπει να φύγουμε το άφησε με βαριά καρδιά.
Εκείνη τη μέρα την ώρα που φτάσαμε το αυτοκινητάκι το οδηγούσε κάποιο άλλο παιδί. Ο γιος μου όμως, έκατσε μόνος του και περίμενε πάνω από μισή ώρα υπομονετικά να τελειώσει το άλλο παιδί με το παιχνίδι για να το πάρει εκείνος.
Επειδή τα περισσότερα παιδιά ήταν μικρότερα από τον γιο μου, οι μαμάδες τους τα ακολουθούσαν παντού, σαν σκιές, όπου και αν πήγαιναν. Ο γιος μου όμως ήταν αρκετά μεγάλος για να παίζει μόνος του.
Όσο καθόμουν σε ένα τραπεζάκι και τον παρακολουθούσα να τρέχει τριγύρω, πρόσεξα μια μητέρα με τον μικρότερο γιο της να τον πλησιάζουν επανειλημμένα και να του ζητούν να τους δώσει το αυτοκινητάκι λέγοντας «Εντάξει, αρκετά έκανες εσύ. Τώρα ήρθε η ώρα να το αφήσεις για να κάνει και ο γιος μου μια βόλτα».
Φυσικά εκείνος την αγνόησε ώσπου βαρέθηκε να περιμένει και απομακρύνθηκε. Υπήρχαν ένα εκατομμύριο άλλα μικρά αυτοκινητάκια ελεύθερα, που θα μπορούσε να πάρει ο γιος της, μεταξύ των οποίων και ένα που ήταν εντελώς ίδιο, αλλά εκείνη ήθελε αυτο που είχε ο γιος μου. Ίσως θα έπρεπε να είχα επέμβει εκείνη τη στιγμή.
Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τον τρόπο που εκπαιδεύουν τα παιδιά τους αυτές οι δυο μητέρες. Νομίζω ότι είναι πολύ κακό να μαθαίνεις σε ένα παιδί ότι μπορεί να έχει κάτι που ανήκει σε κάποιον άλλο, απλώς και μόνο επειδή το θέλει.
Μπορώ να καταλάβω την επιθυμία να προσφέρετε στα παιδιά σας ότι θελήσουν. Όλοι το θέλουμε αυτό άλλωστε. Αλλά θα είναι ένα πολύ καλό μάθημα αν τα διδάξετε ότι αυτό δεν μπορεί να είναι πάντα εφικτό.
Δείτε πως λειτουργούν τα πράγματα στον κόσμο των μεγάλων. Αν το παιδί σας μάθει να αρπάζει από μικρό ότι του αρέσει, στην ενήλικη ζωή του θα συνεχίσει να ζει με αυτόν τον κανόνα.
Αυτό συμβαίνει ήδη στην επόμενη γενιά.
Πρόσφατα διάβασα ένα συναρπαστικό άρθρο για το πώς οι σημερινοί νέοι θέλουν να παίρνουν αυξήσεις και προαγωγές στις δουλειές τους για λόγους όπως «Δεν έχω λείψει από την δουλειά μού ούτε μια μέρα.»
Αν έχετε αμφιβολίες για το σκεπτικό μου, σκεφτείτε τη δική σας ενήλικη ζωή. Δεν θα κλέψετε ποτέ την σειρά κάποιου στο σουπερμάρκετ επειδή δεν έχετε την υπομονή να περιμένετε. Αλλά ούτε και θα πάρετε από κάποιον το κινητό του επειδή το είδατε και σας άρεσε πολύ.
Γενικά είναι δύσκολο πολύ να μεγαλώνεις ένα παιδί. Αλλά ας διδάξουμε τα παιδιά μας, εκτός από όλα τα άλλα και πώς να αντιμετωπίσουν την απογοήτευση. Θα την βρουν μπροστά τους και αν δεν ξέρουν πως να την αντιμετωπίσουν, όταν αυτή έρθει, μπορεί να αντιδράσουν με τον λάθος τρόπο.
Ας τα διδάξουμε επίσης πώς θα αποκτήσουν τα πράγματα που θέλουν με ζήλο, υπομονή και σκληρή δουλειά.»
Το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι είμαστε σοκαρισμένοι!
Το βίντεο που θα δείτε προέρχεται από την κάμερα μιας γυμναστικής επίδειξης παιδιών στο πρωτάθλημα WAG Ontario Championships στον Καναδά.
Όπως θα δείτε στο βίντεο, η μικρή που βρίσκεται πάνω στο δίζυγο
δεν εκτιμά σωστά τη δύναμή της, με αποτέλεσμα να ξεπεράσει στην προσγείωσή της τα προστατευτικά στρώματα που βρίσκονται στο πάτωμα.
Ο προπονητής όμως έχει δει από την αρχή το λάθος της και είναι έτοιμος. Με ένα πραγματικά θεαματικό τρόπο σώζει τη μικρή, η οποία ήταν έτοιμη να πέσει με το κεφάλι στο παρκέ.
Δείτε το βίντεο!
Η ιστορία των φαναριών ξεκινάει πριν τεθεί σε κυκλοφορία το πρώτο αυτοκίνητο. Τότε που στους δρόμους υπήρχαν μόνο κάρα και άμαξες, πεζοί και ποδήλατα.
Το πρώτο φανάρι τοποθετήθηκε έξω από τη Βρετανική Βουλή στο Λονδίνο τον Δεκέμβρη του 1868. Το τοποθέτησε εκεί ο μηχανικός τρένων J. P. Knight. Ήταν ένα ανακατασκευασμένο σιδηροδρομικό φανάρι, με σηματοφόρους βραχίονες και με κόκκινες και πράσινες λάμπες.
Οι λυχνίες αερίου ελέγχονταν από έναν μοχλό στη βάση τους, ώστε να φαίνεται προς την κυκλοφορία το κατάλληλο φως. Το συγκεκριμένο σύστημα καταστράφηκε από έκρηξη το 1869 τραυματίζοντας (ή σκοτώνοντας! – δε γνωρίζουμε τι ακριβώς έγινε) τον αστυνομικό που το χειριζόταν εκείνη τη στιγμή.
Σε αυτή την φωτογραφική συλλογή θα δούμε διάφορα φανάρια από κάθε γωνιά του πλανήτη που δεν τα έχουμε συνηθίσει άλλα είναι απολύτως φυσιολογικά και υπαρκτά.
Μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος, φιλόσοφος και πολιτικός. Ένα από τα μεγάλα κεφάλαια της νεοελληνικής λογοτεχνίας, με τεράστιο σε όγκο, αλλά και σε ευρύτητα έργο.
Κέρδισε παγκόσμια φήμη μεταθανάτια από τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη τού μυθιστορήματός του «Ο βίος και η πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» από τον Μιχάλη Κακογιάννη το 1964. Ο Νίκος Καζαντζάκης είναι ο πιο μεταφρασμένος σύγχρονος έλληνας συγγραφέας.
Ένα πραγματικό ντοκουμέντο, την τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Νίκος Καζαντζάκης, 5 μήνες πριν τον θάνατό του, παρουσιάζουμε σήμερα. Η συνέντευξη δόθηκε, στις 22 Μαΐου 1957, στη γαλλική τηλεόραση.
Μίλησε στους δημοσιογράφους Pierre Dumayet και Max-Pol Fouchet και αφορούσε στα δυο έργα του, τον «Ζορμπά» και τον «Φτωχούλη του Θεού», που ήταν και το πιο πρόσφατο.
Δείτε τη συνέντευξη από το μεταφρασμένο βίντεο του Μιχάλη Φαρσάρη.
Είμαστε όλοι εξοικειωμένοι με την ιστορία του Τιτανικού: Στις 14 Απριλίου του 1912 και συγκεκριμένα στις 23.39, ένας νεαρός και μέλος του πληρώματος με το όνομα Frederick Fleet εντόπισε ένα παγόβουνο. Το πλοίο πήγαινε κατευθείαν πάνω του. Ο Τιτανικός σε 2 ώρες και 40 λεπτά από τότε, χάθηκε για πάντα στον ωκεανό.
Στο πλοίο υπήρχαν 2.224 άνθρωποι αλλά επέζησαν μόνο οι 700.
Πρόκειται για μια τραγωδία που έμεινε στο μυαλό μας χαραγμένη για περισσότερο από έναν αιώνα αλλά πιθανότατα δεν γνωρίζουμε τα πραγματικά πρόσωπα των ανθρώπων που τα κατάφεραν και επιβίωσαν. Στις παρακάτω φωτογραφίες, θα δούμε ποια ήταν τα άμεσα αποτελέσματα της τραγωδίας, από τη Νέα Υόρκη ως το Ηνωμένο Βασίλειο.
Αυτή είναι μια φωτογραφία του παγόβουνου που βούλιαξε τον Τιτανικό.
Ο 24 ετών Frederick Fleet, ήταν ο άνθρωπος που είχε βάρδια και είδε πρώτος το παγόβουνο.
Μετά το χτύπημα στο παγόβουνο, οι επιβάτες που στάθηκαν τυχεροί και βρήκαν θέσει στις σωσίβιες λέμβους έπλευσαν προς το Carpathia, το σκάφος διάσωσης.
Ο John B. Thayer δημιούργησε αυτό το σκίτσο ενώ βρισκόταν σε μια αναποδογυρισμένη σωσίβια λέμβο. Το σχέδιο ολοκληρώθηκε αργότερα από τον P.L Skidmore στο σκάφος Carpathia.
Εδώ, μερικοί επιζώντες στο ναυαγοσωστικό Carpathia.
Συνωστίζονται για να ζεσταθούν και προσπαθούν να καταλάβουν τι συνέβη.
Όταν τα νέα του ατυχήματος έφτασαν στη στεριά, οι άνθρωποι περίμεναν έξω από τα γραφεία τις ναυτιλιακής εταιρίας White Star Line, στη Νέα Υόρκη.
Άνθρωποι στέκονται στη βροχή περιμένοντας την άφιξη του Carpathia.
Οι σωστικές βάρκες επεστράφησαν τελικά στην εταιρία White Star Line.
Αυτά είναι τα μέλη του πληρώματος που επιβίωσαν του Τιτανικού, από το αριστερά στα δεξιά, πρώτη σειρά: Ernest Archer, Frederick Fleet, Walter Perkis, George Symons και Frederick Clench.
Δεύτερη σειρά: Arthur Bright, George Hogg, John Moore, Frank Osman και Henry Etches.
Οι επιζήσαντες αγωνοδίκες παρατάσσονται έξω από μια αίθουσα αναμονής πρώτης τάξης πριν να κληθούν για ανάκριση από το διοικητικό συμβούλιο της έρευνας.
Αυτοί είναι οι 4 αδερφοί Pascoe που υπήρξαν μέλη του πληρώματος και κατάφερνα να επιβιώσουν.
Πίσω στο Ηνωμένο Βασίλειο, οικογένειες και φίλοι περιμένουν σε μια σιδηροδρομική πλατφόρμα τους επιζώντες του Τιτανικού που φτάνουν στο Southampton.
Ήταν μια γλυκόπικρη σκηνή όταν πολλοί άνθρωποι διαπίστωσαν πως κάποια μέλη της οικογένειάς τους δεν επέζησαν.
Εδώ, οι συγγενείς του πληρώματος περιμένουν την άφιξή τους στο Southampton.
Σε αυτή τη φωτογραφία απεικονίζονται οι επιζώντες που ενώθηκαν πάλι με τους συγγενείς τους.
Ένα μέλος του πληρώματος που επιβίωσε φιλά τη γυναίκα του κατά την άφιξή του στο Plymouth.
Ένα πλήθος στο Devonport του Ηνωμένου Βασιλείου, μαζεύτηκε για να ακούσει την ιστορία ενός επιζώντα.
Ο επαρχιακός γραμματέας της ένωσης ναυτικών και πυροσβεστών, απονέμει αμοιβή ναυαγίου στους επιζώντες.
Μετά το ναυάγιο, διενεργήθηκαν πολλές επίσημες έρευνες. Εδώ, ο ασυρματιστής Harold Thomas Coffin ερωτάται από μια επιτροπή της Γερουσίας στο Waldorf-Astoria στη Νέα Υόρκη.
Ήταν διεθνώς γνωστές ειδήσεις. Ένας επιζών δίνει αυτόγραφο σε μια γυναίκα.
Στην πραγματικότητα, ζητούσαν αυτόγραφα αρκετά συχνά από τους επιζώντες.
Αυτοί ήταν δύο άγνωστων στοιχείων επιζώντες, με τα ονόματα Michael 4 ετών και Edmond Navratil, 2 ετών. Για να επιβιβαστούν στο πλοίο, ο πατέρας τους δήλωσε το όνομα Louis Hoffman και χρησιμοποίησε τα παρατσούκλια τους, Lolo και Mamon.
Τα παιδιά και η μητέρα τους ξανά μαζί.
Τέλος, αυτή η συγκινητική εικόνα δείχνει τον Lucien P. Smith, Jr. Η μητέρα του Eloise ήταν έγκυος όταν επέστρεφε με τον Τιτανικό από το ταξίδι του μέλιτος. Ο πατέρας του Lucien πέθανε στο δυστύχημα. Ως μια γλυκόπικρη σύμπτωση της τύχης, η Eloise παντρεύτηκε αργότερα έναν επιζήσαντα του ναυαγίου.
Πηγή φωτογραφιών: mashable