Είμαι χωρισμένη εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Όταν χώρισα τα παιδιά μου ήταν πολύ μικρά και όταν τελείωσε ο γάμος μου θυμάμαι ότι ένιωθα σαν να στέκομαι μπροστά από ένα τεράστιο βουνό, το οποίο έπρεπε να ανέβω μέχρι την κορυφή. Σε κάθε μου βήμα κοίταζα κάτω για να δω αν πατάω γερά γιατί ένα στραβοπάτημα αρκούσε για να επιστρέψω πάλι εκεί που ήμουν, δηλαδή στην αρχή.

Κάθε φορά που έκανα ένα βήμα κοίταζα την κορυφή αναστενάζοντας και απορώντας τι πρέπει να κάνω για να μη χρειαστεί να φτάσω μέχρι εκεί. Όταν έχεις δύο παιδιά και το ένα μάλιστα μωράκι έχεις τόσες πολλές πόρτες να περάσεις στο ταξίδι σου αυτό. Σε κάθε πόρτα στέκεσαι μόνη. Για την ακρίβεια στέκεσαι μόνη γιατί ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος κάποτε ορκίστηκε να μη σε αφήσει ποτέ, αρνείται πλέον να σταθεί στο πλευρό σου, αλλά και στα ίδια σας, τα παιδιά.

Θυμάμαι ένα χρόνο αφού μας άφησε για μία άλλη γυναίκα… Ο παιδικός σταθμός που πήγαινε ο γιος μου οργάνωνε μία παιδική παράσταση όπου το παιδί μου συμμετείχε. Ήταν ένα από τα πρώτα επίσημα γεγονότα που δεν θα πηγαίναμε μαζί. Όταν παλιότερα ο γάμος μας δεν ήταν και στα καλύτερά του, δεν υπήρχε εκδήλωση που να αφορούσε τα παιδιά και να μην είχαμε παρευρεθεί, ωστόσο πάντα νιώθαμε αμήχανα να καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον και να υποκρινόμαστε ότι είμαστε καλά. Όταν τα πράγματα άλλαξαν και το διαζύγιο ήταν καθοδόν, μπορεί να πήγαμε και οι δύο στην παράσταση αυτή ωστόσο την παρακολουθήσαμε σαν δύο ξένοι, καθισμένοι μακριά ο ένας από τον άλλον. Δεν μιλήσαμε καθόλου. Δεν κοιταχτήκαμε καν. Η δασκάλα του παιδιού προσπάθησε να μιλήσει και στους δυο μας για το παιδί, αλλά εκείνος αρνήθηκε να μιλήσει η δασκάλα και στους δυο μας ταυτόχρονα. Εκείνο το απόγευμα έφυγα κλαίγοντας. Ήμασταν γονείς δύο παιδιών και όμως αντιμετωπίζαμε ο ένας τον άλλον σαν να ήμασταν ξένοι. Εκείνη την ημέρα καταντράπηκα. Ήταν τόσο εξευτελιστική αυτή η εμπειρία. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο, ίσως γι’ αυτό το πήρα τόσο κατάκαρδα. Τα επόμενα χρόνια το συνήθισα. Αν θέλαμε να ρωτήσουμε οτιδήποτε τη δασκάλα πηγαίναμε χωριστά.

Η πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση επηρέασε πολύ τον γιο μας. Ντρεπόταν κάθε φορά που η δασκάλα του ανακοίνωνε στην τάξη ότι την τάδε ημερομηνία θα έχουν ενημέρωση γονέων. Αγχωνόταν γιατί ήξερε. Επίσης ντρεπόταν κάθε φορά που οι φίλοι του, του έλεγαν ότι στις γυμναστικές επιδείξεις, σε κάποιον αγώνα ή σε κάποια θεατρική παράσταση θα έρθουν και οι δυο τους γονείς. Τη συζήτηση αυτή και με το γιο και με την κόρη μου την κάναμε πολλές φορές τα χρόνια που ήρθαν.

«Γιατί δεν πιάνεις το μπαμπά να μιλήσετε; Γιατί δεν συναντιέστε να λύσετε τα προβλήματά σας; Γιατί δεν ρίχνετε λίγο νερό στο κρασί σας; Γιατί ο ένας δεν θέλει ούτε να βλέπει τον άλλον;», με ρωτούσαν τα παιδιά με δικά τους πάντα λόγια. Αλήθεια τώρα. Πώς εξηγείς σε ένα παιδί κάτι τέτοιο;

Ο γιος μου είχε τις παραπάνω απορίες για πολλά χρόνια μέχρι που αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο. Όταν πήρε το πτυχίο του ο πατέρας του δεν ήρθε καν. Την ημέρα εκείνη ένιωσα πιο ταπεινωμένη από πότε και όλος ο θυμός που είχα για εκείνον επέστρεψε. Ταπείνωση δεν έπρεπε να νιώσω εγώ, εκείνος έπρεπε. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η βολή του έπρεπε πάντα να προηγείται των άλλων.

Ο πατέρας μου πάντα μου έλεγε το εξής: «Δεν θα μπορέσεις ποτέ να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου αν δεν πάψεις να ασχολείσαι μαζί του».

Αποφάσισα να ανοίξω ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου όταν πέθανε ο πατέρας μου. Μία μέρα που τον επισκέφτηκα στο νεκροταφείο είπα δυνατά κοιτάζοντας τη φωτογραφία του: «Αυτή η μέρα ήρθε. Δεν θα ξανασχοληθώ. Ήρθε η ώρα να φτιάξω και πάλι τη ζωή μου».

Πραγματικά δεν με ενδιέφερε. Έπαψα να ασχολούμαι και να στεναχωριέμαι για το αν θυμήθηκε τα γενέθλια των παιδιών, αν τα έπαιρνε τηλέφωνο να τους ευχηθεί, αν τα θυμόταν σε γιορτές ή σε οποιαδήποτε σημαντική μέρα της ζωής τους. Έπαψε να με νοιάζει, τα παιδιά όμως τα ένοιαζε και τα παραένοιαζε. Τους έκανα το χατίρι κάθε φορά που ήθελαν όπως κάθε παιδί να έχουν και τους δύο τους γονείς στο πλευρό τους σε κάποιο γεγονός-ορόσημο στη ζωή τους και τον έπαιρνα τηλέφωνο ούσα πάντα προετοιμασμένη για την αρνητική του απάντηση και κάθε φορά έπρεπε να τα προετοιμάζω εξαρχής για ό, τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Κάθε φορά. Ήξερα τι θα γίνει, τα παιδιά όμως ήλπιζαν και δεν είχα κανένα δικαίωμα να τους στερήσω την ελπίδα αυτή.

Είκοσι χρόνια μετά το διαζύγιό μας απελευθερώθηκα. Το κεφάλαιο αυτό έκλεισε για μένα. Οικονομικά συμμετέχει και είναι τυπικότατος, ηθικά όμως είναι απών. Το οικονομικό είναι το μοναδικό κομμάτι που μας κρατά ακόμα ενωμένους. Κατά τα άλλα νιώθω μία παράξενη αίσθηση απελευθέρωσης.

Είκοσι χρόνια μετά κοιτάζω πίσω και θυμάμαι τόσες πολλές νύχτες φόβου και δακρύων, αβεβαιότητας και μοναξιάς, τρόμου και άγχους. Τα χρήματα του τι να τα κάνω; Τα παιδιά δεν θέλουν λεφτά, αγάπη θέλουν και τους δύο τους γονείς στο πλευρό τους. 20 χρόνια μετά, όλα αυτά τελείωσαν. Πλέον είμαι δυνατή, έχω αυτοπεποίθηση, πολλή εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και για πρώτη φορά βλέπω μέσα μου ένα φως να καίει που δεν υπήρχε εδώ και δύο δεκαετίες.

Πλέον είμαι 60 χρονών και μόνη από επιλογή. Θυσίασα τον εαυτό μου για να μεγαλώσω δύο παιδιά όσο καλύτερα μπορούσα. Στόχος μου ήταν να τους προσφέρω ασφάλεια και ας ήταν εις βάρος της δικής μου. Αυτό δεν κάνουν οι περισσότεροι γονείς; Κοιτάζουν τα παιδιά τους και βλέπουν την πραγματική εικόνα του εαυτού τους. Πάντα πίστευα ότι η πραγματική κληρονομιά που αφήνουμε βρίσκεται στις ζωές αυτές που φέρνουμε στον κόσμο.

Ο άντρας μου κάποτε όταν παντρευτήκαμε μου είπε ότι αυτό που αγαπούσε περισσότερο σε μένα ήταν η προσωπικότητά μου. Είκοσι χρόνια μετά αυτή η προσωπικότητα έχει αλλάξει ολοκληρωτικά. Τόσα χρόνια είχα χάσει τον εαυτό μου, αλλά με πολλή προσπάθεια και δουλειά μπόρεσα να ξαναβρώ ένα μέρος του μέσα από την αγάπη και την υποστήριξη που έχω από την οικογένειά μου, τους φίλους μου ακόμα και τους γείτονές μου, ακόμα και από τον εργοδότη μου που με στήριξε και δεν με απέλυσε στα δύσκολα. Όλα τα καλά του Θεού έρχονται σε εκείνους που έχουν πίστη και εγώ πιστεύω. Τα καλύτερα έρχονται και ανυπομονώ να δείξω το νέο μου εαυτό στο νέο σύντροφο που θα καταφέρει να με κερδίσει.

Έχω μάθει ότι αν επιλέξουμε να βαδίσουμε στο φόβο και να ανησυχούμε, κλέβουμε από τον εαυτό μας την πραγματική ουσία της ζωής. Κάποτε ήμουν ευτυχισμένη μέχρι που έγινα μία φοβισμένη, ανήσυχη και εξαντλημένη προσωπικότητα. Είχα χάσει την ευτυχία και την ανεμελιά μου, αλλά θα τα ξαναβρώ. Ο, τι μου προκάλεσε τόσο μεγάλο πόνο το διαγράφω.

Δεν μπορείς να ξεκινήσεις ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή σου, αν συνεχίσεις να διαβάζεις το προηγούμενο.

Σταμάτα να νοιάζεσαι για εκείνον, σταμάτα να ασχολείσαι μαζί του. Έτσι είναι και έτσι θα ‘ναι. Με τον τρόπο του θα συνεχίσει να πληγώνει και εσένα και πιο πολύ τα παιδιά σας. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταθείς δίπλα στα παιδιά σου και να προσπαθήσεις να τους απαλύνεις τον πόνο.

Εύχομαι σε όλους το καλύτερο με προσδοκίες για τίποτα λιγότερο παρά χαρά, γαλήνη και πίστη ότι θα βρείτε κάποτε το άλλο σας μισό, αυτό που δεν θα σας προδώσει ποτέ.

Πηγή: divorcedmoms.com

Όλοι οι γονείς, αλλά ιδιαίτερα οι μονογονείς, έχουν ένα άγχος παραπάνω σε ό,τι αφορά την ασφάλεια του παιδιού τους. Μία φίλη –διαζευγμένη  με ένα κοριτσάκι 4 ετών- μου έλεγε τις προάλλες πως φοβάται τι θα γίνει το παιδί της, στη περίπτωση που εκείνη π.χ. λιποθυμήσει ή της συμβεί έστω και ένα μικρό ατύχημα εντός αλλά και εκτός σπιτιού. Ενισχύοντας τις άμυνες και τις ικανότητες αυτό-προστασίας του παιδιού, το βοηθάτε να μένει ασφαλές, κάτι που μπορείτε να του μάθετε χωρίς να το φοβίσετε!  Και υπάρχουν πολλοί αποτελεσματικοί τρόποι για αυτό.

Καταρχάς είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το παιδί είναι πιο πιθανό να το «βλάψει» κάποιος γνωστός παρά κάποιος άγνωστος. Το παιδί πρέπει να διδάσκεται όρια και τεχνικές προστασίας, τόσο από τα ξένα πρόσωπα όσο και από τα οικεία!

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει κακό σε ένα παιδί. Ένας γείτονας, συγγενής, ακόμη και ένας δάσκαλος ή ένα άλλο παιδί. Ο καλύτερος τρόπος για να το κάνετε να σας το πεί, είναι να το ρωτήσετε «Υπάρχει κάτι που σε ανησυχεί και θέλεις να μου το πείς;» ώστε να ακούσετε τις απαντήσεις του με σεβασμό και προσοχή.

Το παιδί χρειάζεται να καταλαβαίνει πως υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες ασφαλείας όταν δεν βρίσκεται υπό την επίβλεψη του ενηλίκου, εννοώντας πως αν ο ενήλικος βρίσκεται σε λίγο πιο μακρινή απόσταση από το παιδί έστω και για λίγα λεπτά, τότε το παιδί θεωρητικά δεν είναι υπό την επίβλεψη του ενήλικα. Μην ανησυχείτε, αρκεί να το μάθετε να ξέρει τι πρέπει να κάνει.

Λέγοντας ή δείχνοντας στο παιδί τι πρέπει να κάνει για να μένει ασφαλές, είναι αρκετό. Όταν μιλάμε στο παιδί για τους κινδύνους, συνήθως τα επίπεδα του άγχους του ανεβαίνουν, κάνοντας όμως πρακτική επάνω σε αυτούς, ενισχύετε την αυτοπεποίθηση και τις ικανότητες του παιδιού. Η πρακτική αυτή είναι σημαντικό να γίνει με έναν τρόπο λιγότερο τρομακτικό και περισσότερο διασκεδαστικό.

Μιλήστε στο παιδί για τους αγνώστους

Η ιδέα του αγνώστου, είναι κάτι που φοβίζει οποιοδήποτε παιδί και δυσκολεύει περισσότερο τον γονέα σχετικά με το πώς να του μάθει να φροντίζει μόνο του για την ασφάλειά του. Αντί λοιπόν να εστιάσουμε στα αρνητικά ή τρομακτικά πράγματα που μπορεί να συμβούν, καλό είναι να διδάσκουμε στα παιδιά τις τεχνικές και τους τρόπους που θα το προφυλάξουν ή που τουλάχιστον θα αυξήσουν τις πιθανότητες να προφυλαχθεί.

Σιγουρευτείτε πως όταν μιλάτε στο παιδί για τους αγνώστους, ακούγεστε ήρεμοι. Εάν ακουστείτε ταραγμένοι ή του μιλήσετε για ιστορίες τρόμου που π.χ. συνέβη σε κάποιο άλλο παιδάκι, το πιο πιθανό είναι να το κάνετε να εστιάσει στο φόβο και όχι στο πώς θα αντιμετωπίσει τον κίνδυνο. Πείτε λοιπόν στο παιδί πως οι περισσότεροι άνθρωποι γνωστοί  και άγνωστοι, είναι καλοί, αλλά ότι μερικοί άνθρωποι έχουν προβλήματα που μπορεί να τους κάνουν να βλάψουν ένα παιδί.

Πείτε στο παιδί πως δεν πρέπει να ανησυχεί για τους αγνώστους εάν ακολουθεί ορισμένους κανόνες ασφαλείας. Ένας από αυτούς είναι το παιδί να πλησιάζει ή να μιλάει στους αγνώστους  έχοντας μαζί του πάντα κάποιον γνωστό. Βοηθήστε το παιδί να καταλάβει τι νοείται άγνωστος και τι γνωστός.

Κανόνες ασφαλείας για παιδιά χωρίς επίβλεψη

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καλοί. Αυτό σημαίνει πως και οι άγνωστοι είναι καλοί.
Άγνωστος είναι αυτός που δεν ξέρω και που μπορεί να μοιάζει με τον οποιονδήποτε.
Οι κανόνες είναι διαφορετικοί όταν είμαι με έναν ενήλικο που με προσέχει και διαφορετικοί όταν είμαι μόνος/η μου.
Όταν είμαι μόνος/η μου, η δουλειά μου είναι να ελέγξω με τον ενήλικο που με προσέχει αν μπορώ να αφήσω τον άγνωστο να με πλησιάσει, να μου μιλήσει ή να μου δώσει κάτι.
Εάν είμαι αρκετά μεγάλος/η και δεν χρειάζεται να ρωτήσω κάποιον ενήλικο, πλησιάζω τον άγνωστο μόνο σε μέρη με πολύ κόσμο που μπορεί να με βοηθήσει ή να με ακούσει αν χρειαστεί.
Δεν μοιράζομαι προσωπικές πληροφορίες με έναν άγνωστο ή με κάποιον που με κάνει να νιώθω αμήχανα.
Δεν πειράζει να ζητήσω βοήθεια από αγνώστους σε περίπτωση που μου συμβαίνει κάτι επείγον και δεν είναι κανείς εκεί γύρω.
Πρίν πάω οπουδήποτε με οποιονδήποτε (έναν άγνωστο ή κάποιον που γνωρίζω), η δουλειά μου είναι να το πω πρώτα στον ενήλικο που με προσέχει και να του εξηγήσω πού πάω τι θα κάνω και με ποιόν.
Όπου και αν βρίσκομαι έχω σκεφτεί τρόπους να ζητήσω βοήθεια σε περίπτωση ανάγκης.
Η οικογένειά μου, μου έχει εξηγήσει του κανόνες ασφαλείας σχετικά με το άνοιγμα της πόρτας σε αγνώστους, την απάντηση σε τηλεφωνήματα από αγνώστους και με τη χρήση του ίντερνετ.

Για να ακολουθηθούν οι παραπάνω κανόνες, πρέπει να δείξετε στο παιδί:

Πώς να στέκεται και να περπατάει με αυτοπεποίθηση.
Πώς να κρατάει αποστάσεις ασφαλείας από κάποιον που το πλησιάζει.
Πώς να φεύγει από έναν άγνωστο χωρίς να περιμένει ακόμη και αν αυτό το άτομο φαίνεται καλό.
Πώς να ελέγχει πρώτα ακόμη και αν του λένε να μην το κάνει.
Πώς να ζητήσει βοήθεια από κάποιον απασχολημένο ή αδιάφορο ενήλικα αν χαθεί ή φοβηθεί.
Πώς να κάνει φασαρία ή να τρέξει σε περίπτωση ανάγκης
Τι να πεί και τι να κάνει αν ένας άγνωστος το πλησιάσει στο σπίτι

Κανόνες ασφαλείας του παιδιού με ανθρώπους που γνωρίζει

Ανήκω σε μένα, στο σώμα, στο χρόνο και στο πνεύμα μου. Το παιχνίδι του αγγίγματος, του πειράγματος ή της στοργής πρέπει να είναι και δική μου επιλογή, να γίνεται με ασφάλεια και να μην με κάνει να νιώθω περίεργα ή αμήχανα.
Εκτός αν πρόκειται για λόγους υγείας, κανείς δεν πρέπει να με πειράζει στα ιδιαίτερα μέρη μου (μέρη του σώματος που καλύπτει το μαγιώ).
Κανείς δεν πρέπει να μου ζητήσει να τον αγγίξω στα ιδιαίτερα μέρη του.
Το άγγιγμα ή άλλη συμπεριφορά για λόγους ασφάλειας ή υγείας δεν είναι πάντα η μόνη επιλογή και δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ, να μένει μυστική.
Δεν πρέπει να αφήνω τους άλλους να ελέγχουν το πώς αισθάνομαι
Οτιδήποτε με ενοχλεί δεν πρέπει να μένει κρυφό
Εάν έχω πρόβλημα, πρέπει να το πω σε κάποιον ενήλικο που εμπιστεύομαι και να το πω και να το ξαναπώ μέχρι να με βοηθήσει.
Ποτέ δεν είναι αργά να λάβω βοήθεια.

Για να ακολουθηθούν οι παραπάνω κανόνες, το παιδί πρέπει:

Να λέει «Όχι» σε ανεπιθύμητες ή ανάρμοστες συμπεριφορές με ευγενικές και σαφείς λέξεις, οπτική επαφή και θετική αλλά κάθετη στάση σώματος.
Να επιμένει να αρνείται όταν κάποιος προσπαθεί να το δωροδοκήσει, να το προσβάλλει ή να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του για να το πιέσει να κάνει κάτι που το κάνει να αισθάνεται άβολα.
Να προστατεύει τον εαυτό του από προσβλητικά λόγια.
Να επιλέγει τις λέξεις για να βγαίνει από δυσάρεστες ή επικίνδυνες καταστάσεις
Να τραβάει τη προσοχή απασχολημένων ενηλίκων και να μοιράζεται μαζί τους λεπτομέρειες που το μπερδεύουν ή το κάνουν να νιώθει άβολα.

Extra tips:
-Μάθετε στο παιδί από μικρή ηλικία τα βασικά (το ονοματεπώνυμό του, που μένει η μαμά, που μένει ο μπαμπάς, που μένει ο παππούς, τα τηλέφωνα τις διευθύνσεις τους) και πείτε του να τα λέει σε αγνώστους μόνο αν χαθεί ή χρειαστεί βοήθεια.
-Κάντε το ίδιο και για τα τηλέφωνα άμεσης ανάγκης (το 100, το 166, το 199) και μαζί με τα τηλέφωνα τα δικά σας και των συγγενών, γράψτε τα σε ένα χαρτί με μεγάλα γράμματα και τοιχοκολλήστε τα πάνω από τη τηλεφωνική συσκευή.
-Έχετε πάντα στη τσέπη ή στη τσαντούλα του ένα μικρό χαρτάκι ή μπλοκάκι  με τα παραπάνω νούμερα καθώς και την ομάδα αίματός του (αχρείαστο να είναι αλλά…).
-Έχετε καλές σχέσεις με τους γείτονες. Είναι οι πιο κοντινοί σε απόσταση άνθρωποι, άρα και απαραίτητοι. Φροντίστε να τους γνωρίζει το παιδί ώστε να ανατρέξει σε αυτούς σε περίπτωση ανάγκης.
-Μη γράφετε στο facebook ότι είστε μόνοι στο σπίτι με το παιδί και γενικότερα αποφεύγετε να κάνετε check in (δηλαδή να δείχνετε σε ποια μέρη είστε μαζί του ή σε ποια μέρη είστε εσείς μόνοι σας-άρα το παιδί είναι με κάποια μπέιμπι σίτερ ή γιαγιά στο σπίτι). Επίσης καλό είναι να περιορίσετε τη δημοσίευση φωτογραφιών του παιδιού στις απολύτως απαραίτητες και να αποφεύγετε να δημοσιεύετε φωτογραφίες του παιδιού με μαγιώ κλπ. Πολλοί γονείς το κάνουν από χαρά, αλλά η πρόληψη είναι πιο σημαντική από 5 λεπτά διαδικτυακής «ευτυχίας».

Με τη μητέρα του πρώην άντρα μου και με την οικογένειά του γενικά, είχα πάντα πολύ καλές σχέσεις. Ειδικά η μαμά του είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος, χαμηλών τόνων, που ποτέ δεν μας ενόχλησε ή δεν επενέβη στο γάμο μας και με βοήθησε όταν έπρεπε να γυρίσω στη δουλειά μετά τη γέννα και δεν είχα ποιός να μου κρατήσει το μωρό. Όμως, ακόμα και ο πιο καλός άνθρωπος, μπορεί με το διαζύγιο να αλλάξει ρότα. Και η ρότα που θα αλλάξει να είναι εις βάρος του παιδιού του.

Ξαφνικά λοιπόν, από καλή νύφη, έγινα η κακιά που έδιωξε τον κανακάρη της, αυτό το χρυσό παιδί. Η μέγαιρα που πλήγωσε το μονάκριβό της. Είναι αυτό που δυστυχώς πολλοί γονείς θεωρούν δεδομένο, ότι στο διαζύγιο του παιδιού τους, φταίει ΠΑΝΤΑ ο κακός γαμπρός και η π@ανα νύφη , αλλά το παιδί τους, ποτέ! Όπως όταν το παιδί τους, έφερνε κακούς βαθμούς και έφταιγε ο κακός καθηγητής. Όπως όταν το παιδί τους έκανε κοπάνες και έφταιγαν οι κακές παρέες. Όπως όταν απέλυσαν το παιδί τους και έφταιγε ο κακός εργοδότης. Όλοι γύρω μας κακοί και το παιδί μας Άγιο. Και μετά απορούμε γιατί τα άτομα αυτά δεν στεριώνουν με άνθρωπο…

Τα γενέθλια του γιου μου έπεσαν το Σαββατοκύριακο που θα το είχε ο μπαμπάς του. Δεν αρνήθηκα να τον πάρει αφού έτσι είχαμε συμφωνήσει και θα τον επέστρεφε τη Κυριακή το βράδυ. Τη Κυριακή το μεσημέρι, με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να τον κρατήσει μια μέρα παραπάνω γιατί θα ερχόταν η αδερφή του από το εξωτερικό σε λίγες ώρες και ήθελε να τον δει. Δεν είχα αντίρρηση, ήθελα μόνο να του πάω μια αλλαξιά ρούχα για το σχολείο του την επομένη και να τον δω λίγο. Η απάντηση αρνητική. “Δεν θέλει η μαμά μου να σε δει και δεν γίνεται να έρθεις!” μου είπε. Ξαφνιάστηκα γιατί δεν ήξερα ότι υπήρχε τέτοιο θέμα. Τότε αρνήθηκα κι εγώ. Από τη στιγμή που απαγορεύεται να έρθω να δω το παιδί ΜΟΥ επειδή θίχτηκε το κομ ιλ φο της μάνας σου, θα το φέρεις την ημέρα και την ώρα που προβλέπει το συμφωνητικό. Είμαι ευέλικτη με τους ευέλικτους.

Ομολογώ ότι με ενόχλησε πολύ η στάση αυτή, της μητέρας του. Μου έδειξε πως είμαι ανεπιθύμητη από έναν άνθρωπο που δεν πείραξα ποτέ, μόνο και μόνο επειδή χώρισα το γιο της. Αντί να κάτσει να σκεφτεί τί έφταιξε, που ευθύνεται το παιδί της, σε τί πιθανόν έφταιξε η ίδια όταν τον μεγάλωνε, αμέσως σκέφτηκε το εύκολο, το βολικό. Ότι δηλαδή εγώ είμαι η κακιά που χρησιμοποίησε το παιδάκι της, αυτή την αθώα περιστερά που εξαιτίας της, έπαιρνα τηλέφωνο το καλοκαίρι στη Γραμμή Ισότητας , κλαίγοντας και παρακαλώντας να με πάρουν από εδώ μέσα γιατί δεν άντεχα τις βρισιές και τα ουρλιαχτά του. Ωχ! Συγγνώμη! Μήπως χάλασα τη ροζ εικόνα που έχεις για το γιο σου;

Δυστυχώς αυτό είναι το παιδί σου. Ένας άνθρωπος που έμαθε να φωνάζει για να διεκδικεί, να ταπεινώνει για να “ανεβαίνει”, να βρίζει χυδαία όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως θέλει, να σε κάνει σκουπίδι που έβαλες τα ποτήρια στο πλυντήριο στραβά ή που δεν πήρες τον παιδίατρο. Ένας άνθρωπος που φοβόμουν για τις αντιδράσεις του, από την ώρα που σηκωνόταν το πρωί μέχρι την ώρα που θα γύρναγε από τη δουλειά και θα έκανε τσαμπουκάδες για τα ριχτάρια που ήταν στραβά και τα ρούχα που δεν ήταν στις κρεμάστρες. Ένας άνθρωπος με τον οποίο, τα τελευταία 5 χρόνια, δεν ήξερα τί θα πει έξοδος, καφές, σινεμά, πρωϊνό, ταξίδι, αγάπη, διασκέδαση, έρωτας. Που έμαθε να μην αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Κι αυτό απ’ ότι βλέπω, το έμαθε από ‘σένα.

Μπορείς να ζεις με όσες ψευδαισθήσεις θες κι αν αυτό σε ανακουφίζει, να πάρω εγώ όλη την ευθύνη του χωρισμού μας, πάνω μου. Κανένα πρόβλημα. Κι εγώ έφταιξα σε πολλά και κάνω την αυτοκριτική μου. Να θυμάσαι όμως πως αν το παιδί σου, για όσα μου έκανε, γλίτωσε με ένα απλό διαζύγιο και όχι με μια βαρβάτη καταγγελία να τρέχει και να μην φτάνει, δεν σημαίνει πως θα τη γλιτώνει πάντα. Ούτε σημαίνει πως επειδή δεν έφυγε αυτός, φταίει λιγότερο.

Το παιδί σου έχει πρόβλημα με το θυμό του. Είναι χειριστικός και κακοποιεί τις γυναίκες που θεωρεί καλύτερές του. Έχει σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα που αγγίζει πολλές φορές τα όρια της διπολικής διαταραχής. Αν δεν το λύσει σύντομα, θα έρθει η μέρα που θα σηκώσει και το χέρι του. Εγώ έχω φύγει και θα φτιάξω τη ζωή μου αλλά όσο εσύ εθελοτυφλείς, το πρόβλημα του παιδιού σου, μεγαλώνει. Και τότε δεν θα είναι το διαζύγιο που θα του έχει κάνει κακό. Εσύ θα είσαι!

Πηνελόπη

Αυτά που θα σας γράψω, τα έζησα στη ζωή μου, στον δεύτερο γάμο μου, τότε που μόλις είχα χωρίσει τον πρώτο μου άντρα που υπεραγαπούσα. Μετά από καθημερινή κακοποίηση απ’ αυτόν βρήκα το θάρρος και τον χώρισα. Είχα 2μιση χρόνια να γελάσω και έπεσα πάνω στον δεύτερο που μου έκανε τον φίλο, μου έδωσε το χαμόγελο μου πάλι πίσω και με έκανε να αισθάνομαι άνθρωπος.

Μετά από λίγο καιρό έμεινα έγκυος από αυτόν και χωρίς να με ρωτήσει, ήρθε με τον πατέρα του ,που παρεμπιπτόντως ήταν κολλητοί φίλοι με τον δικό μου πατέρα και με ζήτησαν σε γάμο. Εκεί έμαθαν οι γονείς μου πως είμαι έγκυος . Μου είπαν, ” ή παντρεύεσαι ή το ρίχνεις.” Δεν ήθελα με τίποτα να κάνω έκτρωση, για πολλούς λόγους, ο βασικός ήταν γιατί ήθελα η κόρη μου απ’ τον πρώτο γάμο να έχει οπωσδήποτε αδερφάκια. Δεν ήθελα να μεγαλώσει μόνη χωρίς αδέρφια, όπως εγώ. Είπα λοιπόν μέσα μου, έλα μωρέ και τι έγινε, καλά περνάμε, θα το παλέψω.

Αμ δε… με το που παντρευτήκαμε άρχισε να πίνει ατελείωτα, να γίνεται λιώμα, να με χτυπάει και ας ήμουν έγκυος. Για να μην τα πολυλογώ , έχασα εκείνο το παιδί από αποκόλληση πλακούντα μετά από κλοτσιές στη μέση και στο νοσοκομείο το άφησε να πεθάνει η άχρηστη γιατρός του δημοσίου, γιατί δήλωνε πως την ξύπνησα 4 το πρωί και θέλει να φύγει. Ούτε λόγος για θερμοκοιτίδα ούτε τίποτα. Της έκοψε τον ομφάλιο λώρο και διέταξε τη νοσοκόμα ν’ ανοίξει το παράθυρο να κάνει ρεύμα για να πεθάνει πιο γρήγορα το μωρό που έκλαιγε και εγώ με τα ύστερα έξω να παρακαλάω να ζήσει. Πρόλαβα και της έκανα αεροβάπτισμα , με τα ύστερα να κρέμονται , μαζί με την τρομοκρατημένη νοσοκόμα και την είπα Ειρηνούλα. Τραγικές καταστάσεις και ο τύπος να σέρνεται μεθυσμένος και εξαφανισμένος.

Μετά από 6 μήνες και μετά από βαριά κατάθλιψη που την ξεπέρασα μόνη μου χωρίς γιατρούς , έμεινα έγκυος επίτηδες μπας και τόσο ξύλο που εισέπραξα και τόσος κόπος που τον άντεχα, αποκτήσω το παιδί που ήθελα. Τα κατάφερα, γέννησα μια κόρη ακόμα και ήμουν πανευτυχής. Δεν μ’ ένοιαζε τίποτα ,μόνο τα παιδιά μου και πως θα βρω τρόπους να φύγει απ’ τη ζωή μου ο κύριος. Αλλά αυτός δεν ήθελε με τίποτα να φύγει και η κακοποίηση συνεχιζόταν. Εγώ προσπαθούσα να μην βλέπουν τα παιδιά τα σκηνικά.Κοιμόμουν στο πάτωμα, σε στρώμα θαλάσσης, δίπλα απ’ τις κούνιες των μωρών για να προλάβω μη γίνει το παραμικρό.

Δεν θα έχω τελειωμό να εξιστορώ το τι έζησα. Πολλά και τίποτα καλό. Παντού γινόμασταν ρεζίλι, αυτός έπινε του σκασμού και εγώ που δεν έπινα ποτέ να προσπαθώ να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα. Καταλήξαμε σε όλες τις εκδηλώσεις να πηγαίνω μόνη μου, άσχημες καταστάσεις στο σπίτι από το τίποτα, από το γιατί μετακίνησα τον καναπέ μέχρι το ότι δεν του άρεσαν οι πατάτες που τηγάνισα. Ο κακός χαμός χωρίς λόγο. Ορμούσε πάνω μου να με σκοτώσει. Τα είπα στους γονείς μου και τελικά μετά από απόπειρα δολοφονίας πείστηκε ο μπαμπάς μου από τους γιατρούς που με εξέτασαν στο νοσοκομείο να δεχτεί πως θα έπαιρνα και δεύτερο διαζύγιο.

Με είχε αφήσει ανάπηρη μετά από κλοτσιές στο κεφάλι από την πίσω μεριά , που αν δεν είχα σφιχτεί, θα με είχε αποκεφαλίσει. Μου έμεινε ένας ευθειασμός 6 σπονδύλων στον αυχένα και δεν μπορώ από τότε να σηκώσω ούτε ένα κιλό βάρος χωρίς να μουδιάζουν τα χέρια μου και να πονάνε μέχρι και τα δάχτυλα. Στο τέλος έφυγε, του επέβαλα ή να διαλέξει το διαζύγιο ή να τον στείλω φυλακή για απόπειρα δολοφονίας. Έφυγε τελικά και εγώ έμεινα να μαζεύω τα κομμάτια μου ένα ένα και να παίρνω δύναμη απ’ τα παιδιά μου. Πήρα δύναμη από αυτά και άρχισα να ελευθερώνομαι, να γίνομαι ο γονιός που ήθελαν. Πάλεψα και παλεύω κάθε μέρα και καλύτερα.

Πέρασαν από τότε πάνω από 15 χρόνια αλλά να εμπιστευτώ άντρα και να τον βάλω σπίτι μου με τίποτα. Δεν ήταν εύκολο γιατί είχα παιδιά να μεγαλώσω και δεν το ήθελα. Είχα περισσότερα κότσια από πολλούς και δεν είχα ανάγκη από έναν άντρα μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου. Αν δεν έβρισκα αυτό που ήθελα δεν συμβιβαζόμουν με μετριότητες και έτσι προχώρησα στη ζωή μου, με πολύ αγάπη, χιούμορ και αισιοδοξία για το καλύτερο. Πάτησα πάνω στις φοβίες μου, πάλεψα με τους δαίμονες μου και επιβίωσα μια χαρά.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι λάθη που κάνουμε όλοι μας, καλό θα ήταν να μην επηρεάζουν αθώες ψυχούλες που δεν φταίνε σε τίποτα. Πάρτε το χαμπάρι, δεν κάνουμε ποτέ σχέση με κάποιον με την προϋπόθεση ότι θα βρούμε τρόπο να τον αλλάξουμε, δεν αλλάζει κανείς προς το καλύτερο αν δεν θέλει μόνος του να αλλάξει. Τέλος!

Λευκοθέα

Πριν λίγα χρόνια ο ανιψιός μου έγραψε κάτι στο Facebook κατηγορώντας την οικογένεια του πατέρα του, δηλαδή εμάς, ότι δεν ήμασταν ποτέ εκεί για εκείνον.

Είναι ο γιός του αδερφού μου, από τον δεύτερο του γάμο. Ο αδερφός μου έχει εγκεφαλική παράλυση και είναι συνέχεια στο κρεβάτι. Η μητέρα του όμως όχι μόνο αρνήθηκε να τον διορθώσει, αλλά συμφώνησε με τους ισχυρισμούς του.

Μεγάλωσα τις κόρες του αδερφού μου από τον πρώτο του γάμο για πέντε ολόκληρα χρόνια, ενώ ήθελε να δεί πως θα τα πάει με τον καινούριο του γιό και τη σύζυγο του. Δεν πήρα ποτέ ούτε ένα ευρώ από κανέναν, στην πραγματικότητα συχνά ψώνιζα ακόμα και για εκείνους. Επίσης πλήρωνα τα φροντιστήρια του ανιψιού μου.
Όταν ζήτησα από την μητέρα του ευγενικά να διορθώσει τους ισχυρισμούς του, τουλάχιστον όσον αφορά το κομμάτι της οικογένειας του πατέρα του, όχι μόνο δεν αρνήθηκε αλλά ξεκίνησε να με κοροϊδεύει. Μιλούσε συχνά άσχημα για την οικογένεια μας και συγκεκριμένα για την μητέρα μου. Μια εβδομάδα πριν πεθάνει, πέρασαν τη μέρα τους κοντά στο σπίτι και κανείς από αυτούς δεν μπήκε στον κόπο να την επισκεφθεί. Ήταν κάτι που της ράγισε την καρδιά.

Όταν επιτέλους πήραν πίσω τις ανιψιές μου, τους φερόντουσαν τόσο άσχημα που και οι δύο ξαναγύρισαν στο σπίτι για να ζήσουν μαζί μας.

Δεν θέλω να τους ξαναμιλήσω. Έχω άδικο; Θα είμαι λάθος αν τους κόψω την καλημέρα;