Ο θάνατος της Γωγώς Μαστροκώστα άφησε πίσω του ένα τεράστιο κενό για τους ανθρώπους που την αγάπησαν.

Πάνω απ’ όλους, όμως, η απώλειά της σημάδεψε τον σύζυγό της, Τραϊανό Δέλλα, και τη 17χρονη κόρη τους, Βικτώρια, η οποία καλείται να διαχειριστεί την απουσία της μητέρας της σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη ηλικία.

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, η παρουσία ανθρώπων που υπήρξαν κομμάτι της ζωής της Γωγώς αποκτά ξεχωριστή σημασία. Ανάμεσά τους βρίσκεται η Κέλλυ Κελεκίδου, η οποία δεν ήταν απλώς μία καλή φίλη της εκλιπούσας, αλλά ένας άνθρωπος που αποτελούσε ουσιαστικά μέλος της οικογένειάς της.

Μια φιλία ζωής που συνεχίζεται μέσα από τη Βικτώρια

Η σχέση της Κέλλυς Κελεκίδου με τη Γωγώ Μαστροκώστα μετρούσε πολλά χρόνια. Οι δύο γυναίκες είχαν αναπτύξει έναν βαθύ δεσμό αγάπης, εμπιστοσύνης και αμοιβαίας στήριξης, ενώ οι οικογένειές τους ζούσαν για χρόνια σε κοντινή απόσταση, μοιράζοντας καθημερινές στιγμές, χαρές αλλά και δυσκολίες.

Μετά την απώλεια της αγαπημένης της φίλης, η τραγουδίστρια έχει έρθει ακόμη πιο κοντά στη Βικτώρια. Οι δυο τους περνούν χρόνο μαζί και έχουν αναπτύξει έναν ιδιαίτερο δεσμό, με την Κέλλυ να αποτελεί για τη νεαρή κοπέλα μια σημαντική γυναικεία παρουσία στη ζωή της.

Χωρίς να επιχειρεί να αναπληρώσει τον αναντικατάστατο ρόλο της μητέρας της, βρίσκεται διακριτικά δίπλα της, προσφέροντας αγάπη, κατανόηση και στήριξη σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους που μπορεί να βιώσει ένα παιδί. Για τη Βικτώρια, η Κέλλυ είναι ένας άνθρωπος που γνώρισε βαθιά τη μητέρα της, μοιράστηκε μαζί της στιγμές ζωής και μπορεί να κρατά ζωντανές πολύτιμες αναμνήσεις.

Ο δεσμός των δύο οικογενειών έγινε ακόμη πιο δυνατός

Καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη σχέση παίζει και η στενή φιλία που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στη Βικτώρια και την Ελπινίκη, την 12χρονη κόρη της Κέλλυς Κελεκίδου και του Νίκου Κουρκούλη.

Παρά τη διαφορά ηλικίας τους, τα δύο κορίτσια έχουν έρθει πολύ κοντά και μοιράζονται πλέον μια ουσιαστική σχέση, γεμάτη εμπιστοσύνη και συντροφικότητα. Μέσα από αυτή τη φιλία, η Βικτώρια βρίσκει στιγμές χαλάρωσης, χαμόγελα αλλά και έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορεί να μοιράζεται σκέψεις και συναισθήματα σε μια τόσο απαιτητική περίοδο της ζωής της.

Ο δεσμός που ξεκίνησε πριν από χρόνια ανάμεσα σε δύο αγαπημένες φίλες εξελίχθηκε με τον καιρό σε μια σχέση ανάμεσα σε δύο οικογένειες, που σήμερα παραμένουν ενωμένες όσο ποτέ.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η δημόσια αφιέρωση της Κέλλυς Κελεκίδου στη μνήμη της Γωγώς Μαστροκώστα, μέσα από το τραγούδι «Καλέ μου άγγελε που πας;», αποχαιρετώντας με αυτόν τον τρόπο τη γυναίκα που υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές φίλες της ζωής της.

Όσοι βρίσκονται κοντά στην τραγουδίστρια αναφέρουν πως αυτή την περίοδο έχει επιλέξει να δώσει προτεραιότητα στους ανθρώπους της, στηρίζοντας όχι μόνο τα δικά της παιδιά, την Ελπινίκη και τον Ραφαήλ, αλλά και την οικογένεια της Γωγώς Μαστροκώστα που βιώνει το βαρύ πένθος.

Ο Τραϊανός Δέλλας προσπαθεί να σταθεί δυνατός για την κόρη του

Για τον Τραϊανό Δέλλα, η απώλεια της συζύγου του αποτελεί αναμφίβολα τη μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής του. Η Γωγώ Μαστροκώστα ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο δημιούργησε οικογένεια, μοιράστηκε όνειρα, δυσκολίες και σημαντικές στιγμές.

Παρά τον αβάσταχτο πόνο, ο πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής προσπαθεί να βρει τη δύναμη να σταθεί όρθιος για τη μοναχοκόρη τους. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η Βικτώρια έχει ανάγκη τη στήριξη και την παρουσία του πατέρα της, καθώς οι δυο τους καλούνται να προχωρήσουν μαζί σε μια νέα πραγματικότητα χωρίς τη Γωγώ.

Σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή, η παρουσία ανθρώπων όπως η Κέλλυ Κελεκίδου λειτουργεί ως πολύτιμο αποκούμπι. Με αγάπη, διακριτικότητα και αληθινό ενδιαφέρον, παραμένει δίπλα στην οικογένεια της αείμνηστης φίλης της, τιμώντας τη μνήμη της με τον πιο ουσιαστικό τρόπο.

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού «Καλέ μου άγγελε», που αφιέρωσε στη Γωγώ Μαστροκώστα

Η Κέλλυ Κελεκίδου συνεχίζει τη δισκογραφική της πορεία με το νέο της τραγούδι «Καλέ μου άγγελε», το οποίο είχε αφιερώσει στην καλή της φίλη, Γωγώ Μαστροκώστα, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή. Πρόκειται για μια ερμηνεία γεμάτη συναίσθημα που αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής.

Με τη χαρακτηριστική εκφραστικότητα και την ιδιαίτερη χροιά της φωνής της, η Κέλλυ Κελεκίδου αποδίδει μοναδικά το έντονο συναισθηματικό φορτίο του τραγουδιού, χαρίζοντας μια ερμηνεία που συγκινεί από το πρώτο άκουσμα.

Πρόκειται για ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του Γιώργου Μουκίδη, το οποίο η καταξιωμένη ερμηνεύτρια προσεγγίζει με απόλυτο σεβασμό, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα και τη δύναμη των στίχων και της μουσικής του μέσα από τη δική της καλλιτεχνική ματιά.

Το τραγούδι ήταν από τις πιο πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες των τελευταίων εβδομάδων, καθώς το κοινό είχε ήδη συγκινηθεί από το πρώτο άκουσμα του ρεφρέν, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από τρεις εβδομάδες στα social media και απέσπασε εξαιρετικά θερμές αντιδράσεις. Από την πρώτη στιγμή, χιλιάδες ακροατές εξέφρασαν την ανυπομονησία τους για την πλήρη κυκλοφορία του τραγουδιού, το οποίο πλέον είναι διαθέσιμο και δικαιώνει τις υψηλές προσδοκίες.

Το «Καλέ μου άγγελε» αποτελεί προάγγελο του νέου album που ετοιμάζει η Κέλλυ Κελεκίδου και αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα, σηματοδοτώντας ένα ιδιαίτερα δημιουργικό κεφάλαιο στην καλλιτεχνική της πορεία.

Δείτε το βίντεο:

Παράλληλα, το τραγούδι συνοδεύεται από ένα ιδιαίτερα συγκινητικό music video, μέσα από το οποίο αποτυπώνεται με δυνατές εικόνες το βαθύ νόημα και η συναισθηματική ένταση του τραγουδιού. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο Μεσολόγγι, με το ξεχωριστό φυσικό τοπίο και την ατμόσφαιρα της περιοχής να ενισχύουν τη συγκίνηση, που αφηγείται το τραγούδι. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Danny Ntarlas.

Η Κλειώ Δενάρδου σε σπάνια εμφάνιση -Δείτε πώς είναι σήμερα η σπουδαία ερμηνεύτρια

Η τραγουδίστρια Κλειώ Δενάρδου βρέθηκε στο Κηποθέατρο Παπάγου με αφορμή τη συναυλία «Μίκης Θεοδωράκης στην σκηνή και στην οθόνη».

Μια σπουδαία συναυλία πραγματοποιήθηκε στο Κηποθέατρο Παπάγου με τίτλο «Μίκης Θεοδωράκης στην σκηνή και στην οθόνη, εν όψει των 100 χρόνων από την γέννηση του σπουδαίου Έλληνα συνθέτη. Πρόκειται για μια μουσική παράσταση με υπέροχα τραγούδια του μεγάλου συνθέτη από τον θέατρο και τον κινηματογράφο, που σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή και έμειναν διαχρονικά κι αγαπημένα στο πέρασμα τόσων δεκαετιών.

Δείτε το βίντεο:

Ανάμεσα σε αυτούς που έδωσαν το παρών στην εκδήλωση ήταν η Κλειώ Δενάρδου, η σπουδαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια που έγραψε ιστορία στο ελληνικό τραγούδι.

Δείτε πώς είναι σήμερα η Κλειώ Δενάρδου:

Η αγαπημένη μας τραγουδιστρια Κλειω Δενάρδου σήμερα στα 89:

Η Κλειώ Δενάρδου γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1936, όμως από πολύ νωρίς εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Ο πατέρας της, μουσικός με συμμετοχές σε ιταλικές όπερες που έρχονταν στην Ελλάδα, ήταν εκείνος που τη μύησε στη μουσική και το τραγούδι. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών της χρόνων στην Εμπορική Σχολή Καλλιθέας, η ίδια συμμετείχε και στη φιλαρμονική, παίζοντας κορνέτο.

Τερρυ Χρυσος και Κλειώ Δεναρδου.

Αργότερα, συνέχισε τις μουσικές της σπουδές στο Εθνικό Ωδείο, εστιάζοντας στο κλασικό τραγούδι. Η καταξίωσή της ήρθε το 1969, όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο στη Β΄ Ολυμπιάδα Τραγουδιού με το εμβληματικό «Πού να ’ναι ο ίσκιος σου Θεέ» σε μουσική Ζακ Ιακωβίδη και στίχους Μιχάλη Γαβριηλίδη. Ακολούθησαν σημαντικές διακρίσεις, τόσο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όσο και διεθνώς – σε πόλεις όπως η Βαρκελώνη, η Μαγιόρκα, το Ρίο ντε Τζανέιρο, το Βελιγράδι, η Σόφια και η Βαρσοβία.

Δείτε το βίντεο:

Από τις πρώτες της ηχογραφήσεις ήταν η «Μαργαρίτα – Μαγιοπούλα» του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε και η πρώτη ερμηνεύτρια του «Καράβια Αλήτες» του Μάνου Λοΐζου. Στην αθηναϊκή νύχτα συνεργάστηκε με γνωστούς τραγουδιστές όπως ο Τέρης Χρυσός και η Άντζελα Ζήλεια, ενώ στο θέατρο εμφανίστηκε δίπλα στη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Σωτήρη Μουστάκα, τη Μαίρη Χρονοπούλου και τη Μάρω Κοντού. Είχε επίσης συμμετοχές στον ελληνικό κινηματογράφο (π.χ. «Κοντσέρτο για πολυβόλα») και σπουδαίες διεθνείς εμφανίσεις σε ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία και Ευρώπη, με αποκορύφωμα το Carnegie Hall της Νέας Υόρκης.

Δείτε το βίντεο:

Μια ανάσα από το κέντρο της Αθήνας, μέσα στον πυκνό αστικό ιστό της γκρίζας μεγαλούπολης, υπάρχει ένα μικρό χωριό.

Μια γραφική συνοικία με πλινθόκτιστα μονώροφα σπίτια, ασβεστωμένες μάντρες, ξερολιθιές, μποστάνια, βοσκοτόπια και ασυναγώνιστη θέα. Φαίνεται απίστευτο! Το μοναδικό χωριό που βρίσκεται μέσα στην Αθήνα, τον Οικισμό Γ. Παπανδρέου, χτισμένο στην κορυφή των Τουρκοβουνίων. Από εκεί μπορείς να αγναντέψεις τον ορίζοντα, έχοντας θέα την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό, και στο «πιάτο» σου τις συνοικίες της πολύβουης Αθήνας.

Χωμάτινα μονοπάτια, σπίτια-παραπήγματα με ασβεστωμένες αυλές, σκουριασμένες αυλόπορτες, ξεφλουδισμένοι τοίχοι, κηπευτικές εκτάσεις, έρημες κατοικίες, γιγαντιαίες δεξαμενές νερού, ταχυδρομικές θυρίδες, κότες και κουνέλια που εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου, τα κελαϊδίσματα των πουλιών, βοσκοτόπια, μάντρες με σύρματα, οι ψαλμωδίες που ακούγονται από τους δύο ναούς, συνθέτουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα ‒ κι όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της πρωτεύουσας.

Τούτος ο τόπος ξεχωρίζει για τους συνεχείς αγώνες. Όλοι, εσωτερικοί μετανάστες και φτωχοί άνθρωποι.

O Οικισμός Παπανδρέου αποτελείται από περίπου 140 κατοικίες, ο μόνιμος πληθυσμός αγγίζει τα 800 άτομα, ενώ η συνολική έκταση ξεπερνά τα 100 στρέμματα. Ωστόσο, το περίπλοκο ιδιοκτησιακό καθεστώς ήταν για πολλά έτη η βασική αιτία των πολλαπλών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι κάτοικοι της περιοχής. Φυλακίσεις, απεργίες πείνας, κατεδαφίσεις, πρόστιμα, προθεσμίες, καταπατήσεις και εκβιασμοί έχουν καθορίσει την ταυτότητα του συνοικισμού.

Δείτε το βίντεο:

Η περιοχή ξεκίνησε να χτίζεται το 1944. Ωστόσο, ο κύριος όγκος των κτισμάτων ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1960, είτε από τους σημερινούς ιδιοκτήτες είτε από τους δικαιοπαρόχους τους. Κατά περιόδους το ελληνικό δημόσιο έχει αμφισβητήσει την ιδιοκτησία της εν λόγω έκτασης και αυτός είναι ο λόγος που έχουν εκδοθεί πολλές και αντιφατικές δικαστικές αποφάσεις.

Η περιοχή ονομάστηκε έτσι επειδή το 1964, όταν ήταν πρωθυπουργός ο Γεώργιος Παπανδρέου, παραχωρήθηκε σε άπορες οικογένειες μια έκταση 300 στρεμμάτων από την πλευρά του Πολυγώνου. Εκείνη την περίοδο άρχισαν να χτίζονται περίπου εκατό σπίτια και αυτό το κομμάτι του λόφου ονομάστηκε «Οικισμός Γ. Παπανδρέου». Μάλιστα, ο Αχαιός πολιτικός τους είχε δώσει την υπόσχεση ότι οι αυθαίρετες αυτές κατοικίες σύντομα θα νομιμοποιούνταν. Έναν χρόνο αργότερα η κυβέρνηση Παπανδρέου πέφτει και σε δύο χρόνια η δικτατορία των συνταγματαρχών, με απόφαση του Γεωργίου Παπαδόπουλου, αποφασίζει την απαλλοτρίωση της περιοχής με σκοπό την ανέγερση του Ναού του Σωτήρος προς εκπλήρωση του Τάματος του Έθνους, της υπόσχεσης των Ελλήνων επαναστατών του 1821 να φτιάξουν εκκλησία σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον οθωμανικό ζυγό.

Τότε είχαν επισκεφθεί την περιοχή διάφοροι κλητήρες, οι οποίοι θυροκολλούσαν τη διαταγή έξωσης. «Οι αντιδράσεις ήταν έντονες, οι κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν και η αστυνομία έβαλε φωτιά σε περισσότερα από 80 σπίτια. Τρία χρόνια μετά την πτώση της κάποιοι κατάφεραν να αποκτήσουν τίτλους ιδιοκτησίας και το 1993 η περιοχή, σύμφωνα με απόφαση του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ, όχι μόνο υδροδοτήθηκε αλλά και ηλεκτροδοτήθηκε. Πραγματοποιήθηκαν κάποια ρυμοτομικά έργα και σταδιακά η περιοχή πέρασε στη δικαιοδοσία του δήμου Αθηναίων.

Έκτοτε, το ιδιοκτησιακό καθεστώς παραμένει διφορούμενο και ασαφές.

Τα περισσότερα σπίτια είναι πλινθόκτιστα, ενώ ξεχωρίζουν οι αμέτρητες γλάστρες που είναι χωμένες σε τενεκέδες. Οι ψαλμωδίες που ακούγονται από τον ιερό ναό της Αγίας Κυριακής δημιουργούν μια ατμόσφαιρα μυσταγωγίας.

Δείτε το βίντεο:

Εκεί βρίσκεται και το ιερό ησυχαστήριο του Προφήτη Ηλία. Ένα σπάνιο μοναστηριακό συγκρότημα, τοποθετημένο σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της Αθήνας.

Σ’ αυτή την πνευματική όαση, η οποία λειτουργεί ακατάπαυστα από το 1957, υπηρετούν συνολικά η ηγουμένη της μονής, τέσσερις μοναχές και μια δόκιμη.

Παραμονή και ανήμερα της γιορτής του Προφήτη Ηλία γίνεται ένα πολύ ωραίο πανηγύρι και πολύς κόσμος επισκέπτεται το ησυχαστήριο. Επίσης, κάθε Κυριακή το συγκεκριμένο μέρος αποτελεί μια σταθερή επιλογή πολλών Αθηναίων για εκδρομή.

Σε τόσο κοντινή απόσταση υπάρχουν ακόμη σημεία ενδιαφέροντος που διατηρούν αναλλοίωτη τη φυσιογνωμία τους και συγκροτούν μια άλλη πόλη εντός των τειχών. Στην υψηλότερη κορυφή της λοφοσειράς στα Τουρκοβούνια στην Αθήνα, ο Οικισμός Παπανδρέου εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να προσφέρει ένα σπάνιο ταξίδι στον χρόνο και τις μνήμες του χθες.

Με πληροφορίες από: lifo.gr

Οι ιστορίες από παλιά αντικείμενα πάντα μας γοητεύουν. Πράγματα που υπάρχουν εκεί χρόνια, τα βλέπουμε, χωρίς όμως να ξέρουμε ποια είναι η προέλευση και η χρήση τους.

Αποκλείεται να μην έχεις δει και εσύ, έξω από παλιά σπίτια και κτίρια, δίπλα από την είσοδο, ένα ορθογώνιο σίδερο. To ποδόμακτρο!

Σαν παιδί, θα έχεις ανέβει πάνω του ή θα έχεις σκοντάψει σε αυτό.

Αυτή η σιδερένια ορθογώνια λάμα που είναι βιδωμένη στο έδαφος δεν είναι καθόλου τυχαία. Είχε έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης κάποτε και κρύβει μεγάλη ιστορία.

Το σίδερο, λοιπόν, αυτό ονομάζεται ποδόμακτρο ή ξελασπωτήρας εξώπορτας. Η λέξη «ποδόμακτρο» προέρχεται από το πόδι και το μάκτρον, όπου μάκτρον είναι οτιδήποτε χρησιμοποιούμε για να σκουπιστούμε.

Υπήρχε έξω από όλα τα σπίτια, δίπλα από την πόρτα, στο έδαφος και η χρήση του ήταν πολύ πρακτική για την εποχή. Εκεί καθάριζαν οι άνθρωποι τα παπούτσια και τις σόλες τους από τις λάσπες πριν μπουν στο σπίτι. Όταν ακόμη οι δρόμοι των πόλεων ήταν χωμάτινοι, ο ξελασπωτήρας ήταν απαραίτητος.

Οι τεχνίτες και οι σιδηρουργοί δημιουργούσαν μάλιστα πρωτότυπα και καλαίσθητα σχέδια και σχήματα, ώστε να ταιριάζουν με τα ωραία, αρχοντικά σπίτια.

Το διακοσμητικό αυτό πλέον θεωρείται ρετρό αλλά κοσμεί ακόμη πολλά vintage ή νεοκλασικά σπίτια που έχουν ανακαινισθεί. Ήταν σε χρήση ακόμη και μέχρι τη δεκαετία του 1950. Πλέον τα περισσότερα είναι σκουριασμένα, να θυμίζουν μια άλλη, περασμένη εποχή.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει τη μητέρα μας ή τη γιαγιά μας να λέει: «Άγιε μου Φανούριε, φανέρωσέ μου αυτό και εγώ θα σου φτιάξω μια Φανουρόπιτα».

Ο νεοφανής Άγιος Φανούριος είναι, στη λαϊκή μας παράδοση, μέγας ευρετής απωλεσθέντων αντικειμένων. Αυτή ακριβώς η ιδιότητα δημιoύργησε το ιδιότυπο λατρευτικό υπόβαθρο της προσφοράς του εθιμικού γλυκού άρτου, της φανουρόπιτας, η οποία αφού ευλογηθεί από τον ιερέα, μοιράζεται στους παρευρισκομένους.

Ο Φανούριος φανερώνει!

Γι’αυτό στις εικόνες παριστάνεται να κρατά στο χέρι αναμμένο κερί και στην πίστη του λαού έχει θέση μάντη.

Η λατρεία του Αγίου Φανουρίου φαίνεται ότι ξεκινά από τη Ρόδο, όπου κατά την παράδοση βρέθηκε η εικόνα του, όταν έσκαβαν σε ερείπια παλαιού ναού έξω από τα τείχη της πόλης. Ο Μητροπολίτης Ρόδου Νείλος (1355-1369) διάβασε την επιγραφή “Άγιος Φανούριος”. Η εικόνα παρίστανε ένα νέο ντυμένο με στρατιωτική ενδυμασία, ο οποίος κρατούσε σταυρό με λαμπάδα και ήταν πλαισιωμένος από 12 σκηνές του μαρτυρίου του. Ο Μητροπολίτης καθιέρωσε ημερομηνία εορτής του Αγίου Φανουρίου την ημέρα εύρεσης της εικόνας του (27 Αυγούστου).

Από τη Ρόδο η λατρεία του εξαπλώθηκε στα κοντινά νησιά και κυρίως στην Κρήτη, όπου υπάρχουν σήμερα τρία σπουδαία μοναστήρια και δεκάδες ναοί στα οποία τιμάται .

Η παράδοση για την Φανουρόπιτα λέει ότι η Μητέρα του Αγίου Φανουρίου ήταν αμαρτωλή. Ήταν λέγεται σκληρή, άπονη και αυστηρή με τους φτωχούς και τους συμπεριφερόταν σχεδόν απάνθρωπα. Μάλιστα για τον αμετανόητο χαρακτήρα της πήγε στην κόλαση. Προσπάθησε να τη σώσει ο γιος της, αλλά η κακία της δεν τον άφησε. Ο αρχάγγελος Μιχαήλ μαζί με τον άγιο Φανούριο την τράβηξαν με την βοήθεια κρεμμυδόφυλου (που κάποτε είχε δώσει με το ζόρι σε ένα ζητιάνο) και όταν πιάστηκαν τρεις γυναίκες μαζί της. Αυτή η άπονη της έσπρωξε μέσα στην κόλαση. Έτσι είπε ο αρχάγγελος στον Άγιο Φανούριο ή μητέρα σου διέπραξε μεγάλη κακία. Δεν μπορώ να την βοηθήσω.

Ο Άγιος Φανούριος παρακάλεσε με δάκρυα πόνου να μην φτιάχνουν τίποτα γι’αυτόν, αλλά μόνο για την ψυχή της μάνα του και η προσευχή του λέγεται ότι εισακούστηκε στον Θεό.

Αυτός είναι ο λόγος που οι νοικοκυρές φτιάχνουν την ημέρα αυτή φανουρόπιτες και αφού τις πάνε στην εκκλησία και ευλογηθούν τις μοιράζουν στη γειτονιά και στο εκκλησίασμα, με τη σύσταση να ευχηθούν να συχωρεθεί η μάνα του Αγίου «Ο Θεός σχωρέστ’ τη μάνα του Αγίου Φανουρίου».

Οι πιστοί ζητούν να τους φανερώσει ο Άγιος Φανούριος…

“Τον Άγιο Φανούριο έκανε αρκετά δημοφιλή η παρήχηση του ονόματός του προς το φαίνω, φανερώνω. Είναι ο Άγιος που φανερώνει τα χαμένα ζώα ή πράγματα κ.α. Εννοείται ότι το αίτημα συνοδεύεται και με ορισμένα τάματα. Π.χ. οι άνθρωποι όταν έχουν πράγμα χαμένο τάζουν: Άγιε μου Φανούριε, φανέρωσέ μου το… και θα σου κάνω μια Φανουρόπιτα για την ψυχή της μάνα σου! Ύστερα βρίσκουν αυτό που έχασαν . Τότε κάνουν μια Φανουρόπιτα και τη μοιράζουν στον κόσμο λέγοντας: “Πάρτε να σ’χωρέστε” (δηλαδή τη μάνα του Αγίου).

“Για τον Άγιο Φανούριο ο λαός μας λέει πολλά. “Είναι ο Άγιος”, λένε “που φανερώνει τα κλεμμένα ζα και τα χαμένα πράγματα”. Σε άλλους τους φανερώνει τον καλό δρόμο. “Του φέγγει”, λέει ο λαός για κάποιον που πάει καλά στην ζωή του. “Του φέγγει ο Άγιος Φανούριος”. Γι’αυτό στις εικόνες παριστάνεται να κρατάει στο χέρι κερί αναμμένο και να φωτίζει. ” (Βασίλη Λαμνάτου, “Οι μήνες στην αγροτική και ποιμενική ζωή του λαού μας”)

“Στην Κύπρο, στην Κρήτη και σε άλλες περιοχές, ο Άγιος μπορεί να φανερώσει στην κάθε ανύπαντρη κοπέλα το μέλλοντα σύζυγό της! “Οι ανύπαντρες κοπέλες που θέλουν να παντρευτούν ετοιμάζουν φανουρόπιτα για να φανερωθεί ο υποψήφιος γαμπρός”.

Στη Σκιάθο “πίτα στον Άγιο τάζουν και οι γυναίκες που τον παρακάλεσαν να τους φανερώσει το γαμπρό που θα κάμουν στην κόρη τους”.

Στη Φλώρινα, η φανουρόπιτα (που την πάνε οι ελεύθερες κοπέλες στην εκκλησιά) χρησιμοποιείται ως μέσον με ένα κομμάτι που βάζουν κάτω απ’το προσκέφαλο για να τις φανερώσει ο Άγιος στον ύπνο τους το μέλλοντα σύζυγο.