Θέλω να σας πω κι εγώ την ιστορία μου για να πω σε όλους ότι καμιά φορά από αλλού το περιμένεις και από αλλού σου έρχεται. Ότι το διαζύγιο δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί και πως υπάρχει κάτι που λέγεται πεπρωμένο και δεν το αποφεύγεις.

Είμαι χωρισμένη και έχω δύο γιούς που σήμερα είναι 7 και 12 ετών. Με τον άντρα μου χωρίσαμε μετά από πολλά χρόνια λεκτικής και σωματικής βίας με αποκορύφωμα έναν άγριο ξυλοδαρμό που με οδήγησε στο νοσοκομείο. Ύστερα από πολλά δικαστήρια κατάφερα να πάρω διαζύγιο και τη γονική μέριμνα διότι τον τελευταίο χρόνο πρίν χωρίσουμε οριστικά, χτυπούσε και τα παιδιά. Αμέσως μόλις βγήκε το διαζευκτήριο, μετακόμισα με τα παιδιά μου στη πόλη που έμεναν οι γονείς μου και ούτε τον ξαναείδα ούτε άκουσα ξανά για αυτόν.

Πέρασαν άλλα δυο χρόνια, και έβλεπα ψυχολόγο για να ξεπεράσω τους εφιάλτες και τον φόβο ότι θα πάθουν κάτι τα παιδιά μου. Είχα σοβαρό πρόβλημα με τον ύπνο, πεταγόμουν τα βράδια νομίζοντας ότι κάποιος έχει μπεί στο σπίτι και θα μας επιτεθεί, είχα αδυνατίσει πολύ και έχανα τα μαλλιά μου. Ο ψυχολόγος αυτός με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου και να καταλάβω πως δεν είχα τίποτα πια να φοβάμαι. Εκείνο τον καιρό γνώρισα και αυτόν που έμελλε να μου αλλάξει τη ζωή.

Ένα βράδυ πέρασε από το σπίτι ένας ξάδερφός μου και μου είπε αν ήθελα να πάω μαζί του στη πόλη να πιούμε ένα ποτό να τα πούμε και να ξεσκάσω λίγο. Άρχισα τις δικαιολογίες που θα αφήσω τα παιδιά, βαριέμαι, που να ετοιμάζομαι τώρα και άλλα ώσπου σκέφτηκα λίγο τα λόγια του ψυχολόγου και με πολύ ζόρι δέχτηκα. Πήγαμε στο μαγαζί ενός φίλου του, κάτσαμε και ήπιαμε ένα ποτό ώσπου ήρθε ο φίλος του στο τραπέζι μας να γνωριστούμε. Αυτό ήταν…

Ήμασταν μαζί 2 χρόνια. Δεν είχα ερωτευτεί έτσι ποτέ στη ζωή μου. Δεν είχα νιώσει ποτέ τόσο όμορφα δίπλα σε έναν άνθρωπο, δεν είχα νιώσει ποτέ ότι πραγματικά αγαπιέμαι, δεν είχα νιώσει ποτέ ασφάλεια και ηρεμία στη προσωπική μου ζωή. Πάντα με θυμάμαι να φεύγω σαν κυνηγημένη, να κλείνομαι στον εαυτό μου, να προσέχω κάθε μου λέξη κάθε μου κίνηση για να μην εξαγριώσω τον πρώην άντρα μου και με χτυπήσει μπροστά στα παιδιά. Η μέρα με τη νύχτα. Και ήρθε η μέρα στη ζωή μου και μου την άλλαξε. Διακοπές μαζί, γλέντια μαζί, δουλειά μαζί. Μετά από ενάμιση χρόνο πήρα τα παιδιά μου και πήγαμε να μείνουμε όλοι μαζί και έπιασα δουλειά στο μαγαζί για να τον βοηθάω. Ακούσαμε διάφορα σχόλια αλλά δεν μας ένοιαζε καθόλου. Μας ένοιαζε που ήμασταν ευτυχισμένοι και περισσότερο που τον αγαπούσαν τα παιδιά μου και τα αγαπούσε και εκείνος. Τους φερόταν καλύτερα και από ότι τους είχε φερθεί ο ίδιος ο πατέρας τους. Ήταν ο άνθρωπος που είχα απόλυτη εμπιστοσύνη, που ήξερα πως αν έπρεπε να λείψω για λίγο, θα φρόντιζε τους γιούς μου όπως εγώ.

Όταν κλείσαμε 2 χρόνια σχέσης μου έκανε πρόταση γάμου. Πετούσα στα σύννεφα, όχι για τον γάμο, δεν κάνει ο γάμος τη σχέση. Αλλά γιατί πρώτη φορά θα έκανα οικογένεια με έναν άνθρωπο που περνούσα πραγματικά καλά, που δεν είχα δεύτερες σκέψεις και αμφιβολίες, που δεν έκανα τα στραβά μάτια, που δεν ανεχόμουν. Κλείσαμε εκκλησία, στείλαμε προσκλητήρια και μπομπονιέρες, κανονισαμε να γίνει το πάρτυ στο μαγαζί και ήταν όλα έτοιμα, εκτός από το νυφικό. Τη μέρα που πήγα να κάνω τη πρώτη μου πρόβα, χτύπησε το κινητό μου και μαύρισε το νυφικό μου…

Σκοτώθηκε με τη μηχανή. Ο άντρας της ζωής μου σκοτώθηκε. Έτρεχε να προλάβει να πάρει κάτι πράγματα που είχε παραγγείλει για το μαγαζί  γιατί ο μεταφορέας αρρώστησε και δεν μπορούσε να τα φέρει.  Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος. Κέρωσα, για πολλές εβδομάδες περπατούσα και έκανα πράγματα μηχανικά, δεν αντιδρούσα γιατί δεν το πίστευα. Τη κηδεία του τη θυμάμαι αμυδρά, σαν να ήμουν αλλού. Και όταν συνήλθα φοβήθηκα για τα παιδιά μου. Για τη δεύτερη απώλεια που έφερα στη ζωή τους άθελά μου. Έκλαιγαν και τα αγόρια μου για τον χαμό του, έδωσα αγώνα για να μπορέσω να σταθώ όρθια και να τους συμπαρασταθώ. Στην αρχή είχα θυμό μέσα μου, έλεγα πως δεν υπάρχει Θεός πως είμαι άτυχη, πως ένας άνθρωπος βρέθηκε και για μένα και μου τον πήρε, πως ο πρώην άντρας μου έφταιγε για όλα.

Πέρασε πολύς καιρός για να καταλάβω πως αν δεν ήταν ο Άγγελος, δεν θα ήξερα ότι μπορούσα να ξαναερωτευτώ. Δεν θα ήξερα ότι όλοι έχουν τουλάχιστον μια ευκαιρία μετά το διαζύγιο, ότι ο πρώην άντρας μου δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα συντρόφου και πως υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι εκεί έξω. Αντί να στενοχωριέσαι και να σκέφτεσαι ότι δεν θα κάνεις άλλη σχέση και ότι έκλεισες σαν γυναίκα, σκέψου πως υπάρχει και για σένα ένας Άγγελος αρκεί όταν τον βρείς να τον κρατήσεις σφιχτά και να μην τον αφήσεις να πάρει τη μηχανή.

Εβελίνα

Ο Δημήτρης Σταρόβας είναι ο ορισμός του καλλιτέχνη. Κατά καιρούς έχει συμμετάσχει ως guest star σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές και διακρίνεται για το χιούμορ του. Ξεκίνησε την τηλεοπτική του καριέρα ως παρουσιαστής με την εκπομπή μαγειρικής «Νηστικό αρκούδι» στη ΝΕΤ μαζί με τον Στάθη Παναγιωτόπουλο. Επίσης είναι από τα βασικά μέλη της μουσικοκωμικής μπάντας «Άγαμοι Θύται» μαζί με τους Ιεροκλή Μιχαηλίδη και Θοδωρή Αθερίδη καθώς επίσης είναι και δεξιοτέχνης της ηλεκτρικής κιθάρας.

Το αρχικό του επώνυμο του Δημήτρη Σταρόβα ήταν Λαγαρίας, επώνυμο το οποίο είχε πάρει από την μητέρα του καθώς ο πατέρας του δεν δέχτηκε να την παντρευτεί και απομακρύνθηκε από αυτήν πριν εκείνος γεννηθεί. Αργότερα, έλαβε το επώνυμο Σταρόβας από τον πατριό του.

Για τον πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ, μίλησε ο γνωστός καλλιτέχνης στην εκπομπή του Τάκη Χατζή, «Direct».

Αρχικά αναφέρθηκε στην γνωριμία του με την με την σύντροφό του αλλά και το ενδεχόμενο ενός τρίτου γάμου.

«Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας και λάστιχο η συνείδηση της! Η Άννα δεν με ερωτεύτηκε στην αρχή. Ήταν και η πρώτη φορά που πήγε στα καμαρίνια, δεν το συνήθιζε. Την παρότρυνε μία κοινή μας φίλη. Ξαφνικά της λέω ότι εμείς οι δύο θα γίνουμε ζευγάρι και μου απαντάει “ορίστε;”. Τέσσερα χρόνια είμαι μαζί με την Άννα. Αν ήταν δική μου απόφαση δεν θα παντρευόμουν γιατί το έχω κάνει κι άλλες δύο φορές. Πιστεύω ότι στο μυαλό ακόμη και της μεγαλύτερης φεμινίστριας υπάρχει ο γάμος. Ακόμη κι αυτή θα ψάξει έναν αντρικό ώμο.»

Στη συνέχεια προχώρησε σε πιο προσωπικές εξομολογήσεις και αναφέρθηκε στα δύσκολα παιδικά χρόνια που βίωσε, στον βιολογικό του πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ αλλά και στην σχέση του με την 16χρονη κόρη του.

«Ο πατέρας μου είχε αρραβωνιαστεί με τη μητέρα μου και όταν εκείνη έμεινε έγκυος εξαφανίστηκε. Μέχρι τα 11 – 12, που παντρεύτηκε η μάνα μου τον Σταρόβα λεγόμουν Λαγαρίας και όταν παντρεύτηκε η μάνα μου τον Σταροβα, πήρα το όνομα του. Ο πατέρας μου σκοτώθηκε με το αυτοκίνητο όταν ήμουν δύο χρονών. Δεν τον έχω γνωρίσει και δεν έχω δει φωτογραφίες. Η μορφή του δεν υπάρχει πουθενά στο μυαλό μου. Δεν μου έλειψε ο πατέρας γιατί η μάνα μου έπαιζε και τους δύο ρόλους επάξια. Η μάνα μου δε μου είπε ποτέ ψέματα, με αντιμετώπισε από μικρό έτσι, και το ίδιο κάνω και εγώ με την κόρη μου. Είναι όμως περίεργη η σχέση μας γιατί δεν είμαι με τη μητέρα της. Νιώθω ότι μου κρύβει πράγματα. Πρέπει να το δουλέψω λίγο, να την πείσω ότι θα είμαι εκεί για ο,τι χρειαστεί και ότι μπορεί να μου μιλήσει για ο,τι την απασχολεί.»

Με λένε Βέρα και έχω μια μεγαλύτερη αδερφή την Αλεξία. Η μαμά μου πέθανε όταν ήμουν τριών, οπότε δεν έχω γνωρίσει άλλον γονιό, πέρα από τον μπαμπά μου. Δεν υπήρχαν πολλοί συνομήλικοί μου, οι οποίοι μεγάλωναν σε μονογονεϊκές οικογένειες, οπότε δεν γνώριζα κανέναν άλλον που να μεγαλώνει μόνο με τον πατέρα του.

Πάντα ήξερα ότι ήμουν διαφορετική, αλλά μόνο όταν ενηλικιώθηκα, κατάλαβα (και εκτίμησα) πραγματικά, πόσο μοναδικά με διαμόρφωσε η ανατροφή μου.

Με τον μπαμπά μου, δεν υπήρχαν οι γνωστές γυναικείες συζητήσεις για εφηβεία, συναισθήματα, και αγόρια.

Δεδομένου ότι δεν είχα εμπειρία από πρώτο χέρι για τη σχέση μητέρας-παιδιών, έχει δημιουργηθεί ένας τόσο βαθιά ριζωμένος φόβος μέσα μου, για κάτι που, υποτίθεται, είναι φυσικό. Πώς θα γίνω καλή μητέρα, όταν δεν είχα μία;

Ο μπαμπάς μου ήταν από τους ανθρώπους, που δεν έχουν καλή σχέση με τη μόδα. Μια φορά, επέμενε ότι οι πιτζάμες μου ήταν φόρμα γυμναστικής και με έστειλε με αυτές στο σχολείο. Αλλά, για κάποιο άγνωστο λόγο, ήταν αυθεντία στις πλεξίδες και τις αλογοουρές. Η καθημερινότητα μαζί του, ήταν αστεία.
Ευγενικές ερωτήσεις όπως, «θα σε πάρει η μαμά σου;» ή «τί κάνουν οι γονείς σου;», μπορούν να προκαλέσουν δυσφορία σε κάθε παιδί με μόνο γονιό. Μου έκαναν και εμένα πολλές τέτοιες και ξέρω. Οι άνθρωποι συχνά με κοίταζαν με θλίψη, όταν τους έλεγα ότι δεν έχω μαμά.
Ξέρω ότι δεν το έκαναν από κακία, αλλά γνωρίζω τους αγώνες που έδωσε ο πατέρας μου ενάντια στους συνομήλικούς του, στην οικογένειά του, ακόμα και στο σχολείο που πηγαίναμε με την αδερφή μου, επειδή υποστήριζαν ότι ήταν δυνητικά ανίκανος να μεγαλώσει μόνος του δύο κορίτσια.

Σίγουρα, τα πράγματα ήταν αντισυμβατικά και δύσκολα κατά καιρούς, αλλά έκανε την υπέρβαση και μας μεγάλωσε υπέροχα. Μας έκανε τις δυνατές και ανεξάρτητες γυναικάρες που είμαστε σήμερα.

Μπαμπά, σ’ αγαπάμε πολύ!

Βέρα και Αλεξία

Ο Παύλος και εγώ ήμασταν μαζί τρία χρόνια, είχαμε μια ολόκληρη ζωή μπροστά μας για να δούμε εγγόνια. Διαγνώσθηκε όμως με καρκίνο στον εγκέφαλο, λίγο πρίν το γάμο μας! Πέθανε στην αγκαλιά μου.

Ο γιός μας ήταν 22 μηνών όταν πέθανε ο πατέρας του, που είναι ο εναλλακτικός τρόπος να πείς ότι ήταν σχεδόν δύο ετών, αλλά όταν έχεις παιδί κάνεις ανόητα πράγματα, όπως να μετράς την ηλικία τους με μέρες και μήνες, οπότε άνθρωποι που δεν έχουν παιδιά, έχουν πολύ συγκεκριμένες γνώσεις, για το πότε γέννησες αυτό το παιδί.

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί μόνη σου; Σκεφτόμουν. Πολλές γυναίκες το κάνουν μόνες τους. Και ναι, τα καταφέρνουν.

Δεν εννοώ γυναίκες που πάνε στο Facebook και γράφουν «Αχ κορίτσια μου, στείλτε μου τη θετική σας ενέργεια και τις προσευχές σας και ανάψτε και μια λαμπάδα ίσα με το μπόι μου γιατί ο Νίκος λείπει σε επαγγελματικό ταξίδι, οπότε θα είμαι όλη την εβδομάδα, μόνη μου με τα παιδιά!». Αλήθεια τώρα; Ο άντρας σου πάει ταξίδι για να κάνει την δουλειά του, να βγάλει λεφτά για να ταΐσει την οικογένεια σας. Δεν έχει καμία σχέση με το να είσαι μόνη σου στον κόσμο, και να πρέπει να φροντίσεις το παιδί σου χωρίς καμία υποστήριξη, είτε οικονομική είτε σωματική.

Εννοώ γυναίκες σαν και εμένα και τις φίλες μου, που ξαφνικά (ή και όχι τόσο) βρεθήκαμε να είμαστε μόνες μας, σαν γονείς. Γυναίκες που θα πρέπει να εξηγήσουν στα παιδιά τους ότι ο μπαμπάς τους είναι απλά σε επαγγελματικό ταξίδι ή ότι έχει παντρευτεί την γραμματέα του, και ζεί αλλού μαζί με την νέα του οικογένεια.

Ο μπαμπάς του γιού μου δεν ζεί, που σημαίνει ότι δεν έχω κάποιον να τον φροντίσει μαζί μου όταν έχει πυρετό. Σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανείς να με καλύψει για να κάνω διάλειμμα, αλλά παράλληλα να έχει και το νού του στο φαγητό όταν δεν είμαι στην κουζίνα. Δεν έχω κάποιον να με βοηθήσει όταν είμαι άρρωστη και πρέπει να συρθώ από το μπάνιο στην κρεβατοκάμαρα. Είμαι αρκετά τυχερή γιατί έχω μια μητέρα που θα οδηγήσει χιλιόμετρα μέσα στη νύχτα, για να ξαπλώσει μαζί μου όσο θα ξερνάω στο μαξιλάρι μου.

Όπως και να το κάνεις, το να είσαι μητέρα είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο ακόμα και αν έχεις έναν φοβερό σύντροφο, γιατί το να μεγαλώσεις ένα παιδί θέλει αρκετή δουλειά.

Τα παιδιά αρχίζουν να έχουν δικές τους ιδέες και απόψεις και ο ρόλος τους είναι να σε αμφισβητήσουν. Μέχρι και κακά θα κάνουν στο πάτωμα και ενώ καθαρίζεις απλά θα τα πατήσουν. Επίτηδες καθώς σε κοιτούν στα μάτια.

Το να είσαι χήρα μαμά, προσθέτει λίγο ακόμα πίεση. Γιατί κάνω τους άλλους να νιώθουν άβολα. Ίσως γιατί όταν άγνωστοι κοιτούν το άδειο δάχτυλο της βέρας όταν με συναντούν με τον γιό μου και προσπαθούν να με ρωτήσουν κλασσικά για τον πατέρα του, απλά πετάω ένα « Έχει πεθάνει» και τους αφήνω να μαζέψουν τα σαγόνια τους, από το πάτωμα.

Σημαίνει επίσης ότι έχω ευθύνη απέναντι στον άντρα μου και στον γιό μας. Είναι δική μου δουλειά να κρατήσω την ανάμνηση του μπαμπά του, ζωντανή και να του δείξω πως μπορεί να πέθανε, αλλά η αγάπη που μου έδωσε δεν ήταν μάταιη. Είναι δουλειά μου να διαβεβαιώσω το παιδί μου, πως αυτό το μεγάλο γεγονός – που είναι καθοριστικό για τη ζωή του – δεν είναι το μόνο που τον προσδιορίζει. Είναι δική μου δουλειά το βάρος αυτής της κατάστασης, να μην τον καταστρέψει.

Είμαι περήφανη που έχω ένα παιδί που μπορεί να μιλήσει για δύσκολα πράγματα, γιατί αρκετοί ενήλικες δεν μπορούν να κάνουν μια συζήτηση για το θάνατο, χωρίς να πιούνε πρώτα μερικά ποτά. Ο γιός μου και εγώ κάνουμε μερικούς ανθρώπους να νιώθουν άβολα, αλλά είμαστε εντάξει με αυτό. Θα τους μιλάμε για τον νεκρό μου σύζυγο, για τον καρκίνο και για την χηρεία μέχρι να νιώσουν άνετα.

Είναι και αυτά μέρος της ζωής. Πράγματα που συμβαίνουν στο καθένα. Όχι ο καρκίνος, αλλά διάφορα άλλα άσχημα πράγματα ή γεγονότα. Τα άσχημα συμβαίνουν στο καθένα.

Όλοι λένε ότι τα παιδιά μαθαίνουν με παραδείγματα. Οπότε δείχνω στον γιό μου, ότι οι γυναίκες είναι δυνατές, ικανές και υπέροχες όπως και εκείνος.

Έμεινα χήρα στα 31 μου. Μεγαλώνω το γιό μου μόνη μου. Επέζησα από τον χειρότερο χρόνο της ζωής μου, και όταν κουβαλάω το παιδί μου στις σκάλες για να τον βάλω στο κρεβάτι του, με φιλάει και μου λέει « Μαμά, είσαι πολύ δυνατή!».

Είμαι μικρέ μου.

Ο αντρας μου πεθανε πριν 4 χρόνια…Η κουμπαρα μου,εχασε τον πατερα της πριν 30 χρονια.μου ειχε περιγραψει μεταξυ αλλων,ποσο ασχημη αντιμετωπιση ειχε η μανα της απο τον κοσμο,που την απομονωσε κοινωνικα,κ που σχολιαζε τα παντα,απο το ποσο καιρο φορουσε μαυρα,μεχρι την ωρα που επεστρεφε απ’την δουλεια…Οταν τ’ακουσα σκεφτηκα πως φταιει η εποχη,αλλοι καιροι τοτε,κ πως σημερα τα πραγματα θα ειναι αλλιως..Ελα ομως που δεν ειναι…

Για παραδειγμα βρισκω αξιοπεριεργο,το ποσοι ασχολουνται με το τι φοραω,καθως ειναι κατι που νομιζω οτι δεν θα πρεπε να ενδιαφερει κανεναν αλλον εκτος απο μενα…Υπαρχουν κ αυτοι που θεωρουν οτι θα πρεπε να φοραω μπουργκα ας πουμε..Μεσα στο κατακαλοκαιρο,καποια μου ειπε””Δεν θα πρεπε να φορας κονταμανικο χηρα γυναικα,κ γιατι δεν φορας καλσον?”””Αλλοι παλι πιστευουν οτι θα πρεπε να κατεβασω ρολα στο σπιτι μου,ή θα πρεπε να κλειστω μεσα στη ντουλαπα για παντα,κ να μην ξαναβγω απο κει..
Ομως ολοι αυτοι θα πρεπει τελικα να καταλαβουν,ότι εχω υποχρεωση απεναντι στα παιδια μου,να τα στηριξω οσο μπορω,κ να μην κλειστω μεσα σε καμια ντουλαπα,ουτε να κατεβασω ρολα..Επισης εχω υποχρεωση να στηριξω τον εαυτο μου,γιατι οταν ειμαι εγω καλα ειναι κ αυτα ακομη καλυτερα..Κ φυσικα,μακαρι ολα μου τα προβληματα να ηταν το τι λεει ο κοσμος..Στα τοσα προβληματα που εχω να λυσω καθε μερα,αυτα ειναι το αστειο που λεμε για να γελασουμε..γιατι ναι,οσο παραλογο κ αν σας φαινεται γελαμε,αναπνεουμε,συνεχιζουμε κ ζουμε και ναι αν είμαστε μικρές σε ηλικία μπορούμε να ερωτευτούμε κ να ξαναφτιάξουμε την ζωή μας κ εμεις οι “χηρες”..κ κατι τελευταιο..

Οταν ζουσε,ο άντρας μου,πριν πεθανει,που ηταν ολοι αυτοι,που τωρα με κρινουν κ σχολιαζουν την καθε μου κινηση?Γιατι δεν ειδα κανεναν απο αυτους να ερθει να μου χτυπησει την πορτα,για να μου συμπαρασταθει στα τοσα που περνουσα…γιατι οταν κλεινει η πορτα του σπιτιου,κανεις δεν ξερει τι γινεται μεσα..
Το μονο που κοιτανε ολοι αυτοι ειναι η επιφανεια…ειναι ολοι αυτοι οι “δηθεν”καθως πρεπει..,που τα κανουν ολα αψογα,κ παιρνουν απο μονοι τους το δικαιωμα,κ γινονται κριτες,κ επικρητες στις ζωες των αλλων..Αυτος ο καθωσπρεπισμος θα μας φαει,αυτη η δηθενιά,κ η υποκρισια…

Με συγχωρειτε αλλα,νιωθω μια ξαφνικη ανακατοσουρα στο στομαχι,νομιζω οτι θα παω να ξερασω τωρα,γιατι δεν αντεχω την τοση ψευτια που με περιβαλλει!!!!!!

Λιάνα

Είμαι 35 χρονών και πέρυσι εντελώς ξαφνικά έχασα τον άντρα μου. Ήταν ο πιο δύσκολος, ο πιο τραγικός χρόνος της ζωής μου. Ο άντρας μου έφυγε από τη ζωή ένα μεσημέρι χωρίς να έχει προβλήματα υγείας, χωρίς κάτι να μας έχει προϊδεάσει ότι θα επέλθει τόσο σύντομα το μοιραίο.

Μετά από πολλή δουλειά με τον εαυτό μου, ψυχοθεραπεία, αλλά και κατόπιν πιέσεως των γύρω μου αποφάσισα να ξαναβγώ στον κόσμο και γνώρισα έναν άντρα που μου άρεσε πραγματικά, αλλά μετά από πέντε εβδομάδες περίπου σχέσης με παράτησε στα κρύα του λουτρού χωρίς να μου πει το λόγο. Λίγες μέρες αργότερα τον πέτυχα τυχαία στο δρόμο και αποφάσισα να του μιλήσω. Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που είχε γίνει. Ήταν λες και έπαιξε μαζί μου και με πέταξε σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Τον πίεσα γιατί πραγματικά έπρεπε να μάθω. Μου είπε ότι τον πίεζα και δεν το άντεχε (βρισκόμασταν με το ζόρι 1-2 φορές την εβδομάδα και τηλεφωνιόμασταν κάθε δεύτερη μέρα) και ότι το γεγονός ότι ήμουν χήρα δυσκόλευε την κατάσταση. Συγκεκριμένα ανέφερε ένα περιστατικό: έκανα μία ανάρτηση στην επέτειο του θανάτου του άντρα μου (όταν με το νέο μου σύντροφο ήμασταν ήδη τρεις εβδομάδες μαζί), την οποία εκείνος είδε και θεώρησε ότι αν συνεχίζαμε να είμαστε μαζί, θα έπρεπε μονίμως να τον ανταγωνίζεται για να αποδείξει την αξία του και δεν μπορούσε να υποστεί κάτι τέτοιο. Το σόι σκεπτικό είναι αυτό δεν μπορώ να καταλάβω…

Το σοκ που έπαθα ήταν ίσως μεγαλύτερο και από τον ίδιο το θάνατο του άντρα μου. Ισχύει ότι έκανα μία ανάρτηση ανήμερα της επετείου του θανάτου του γράφοντας πόσο πολύ τον αγαπώ και ότι δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, αλλά ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι αυτό που έκανα ήταν κάτι κακό ή ότι θα δημιουργούσε πρόβλημα στη νέα μου σχέση. Φυσικά όλοι μου είπαν ότι κάτι τέτοιο μπορεί και να τρομάξει τη νέα μου σχέση ή οποιαδήποτε σχέση κάνω στο μέλλον, αλλά εγώ το βρήκα τουλάχιστον γελοίο να νιώθει κάποιος ότι απειλείται από κάποιον που έχει πεθάνει. Τον πρώτο καιρό κοιμόμουν με τη φωτογραφία του αγκαλιά ή φορώντας τα ρούχα του κάτι που δεν κάνω πια. Έβγαλα τη βέρα μου και την έχω φυλαγμένη στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι μου. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μου πει να τον ξεχάσω. Πάντα πίστευα ότι με τον άνθρωπο αυτό θα ήμασταν μαζί σε όλη μας τη ζωή μέχρι να γεράσουμε.

Ποιος έχει δίκιο και άδικο δεν μπορώ να καταλάβω. Πιστεύω ότι μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου και να ξανακάνω οικογένεια από την αρχή, αλλά όλοι μου λένε ότι όσο συμπεριφέρομαι έτσι κανείς δεν θα μου ανοιχτεί και δεν θα δεχτεί να μείνει κοντά μου. Κάνω λάθος; Μήπως κάνουν οι άλλοι λάθος; Τι πρέπει δηλαδή να κάνω; Να δοθώ ψυχή τε και σώματι σε κάποιον και να φέρομαι λες και ο άντρας μου δεν υπήρξε ποτέ;

Στεφανία

Καλησπέρα στη σελίδα σας και σας ευχαριστώ πολύ που υπάρχετε, με έχετε βοηθήσει να λύσω πολλές απορίες μου.

Πρίν 2 χρόνια έχασα τη γυναίκα μου σε εργατικό ατύχημα, ήταν 45 ετών και έχουμε τρία παιδιά που σήμερα ειναι 4, 10 και 15 ετών. Ο πρώτος χρόνος πέρασε σαν ταινία, τα έκανα όλα μηχανικά, με πήρε από κάτω η γραφειοκρατία δεν μπορούσα ούτε να πενθήσω ή να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Μετά από καιρό η πληγή άρχισε να κρυώνει και άρχισα και εγώ να πηγαίνω σε ψυχίατρο γιατί τις νύχτες δεν μπορούσα να κοιμηθώ.

Τους τελευταίους μήνες άρχισα πάλι να στέκομαι στα πόδια μου, να φροντίζω τα παιδιά μου, γνώρισα και μια κοπέλα με την οποία βγαίνουμε. Τη γυναίκα μου δεν τη ξεχνώ, πρέπει όμως να προχωρήσω για τους γιους μας και για εμένα. Τη περασμένη εβδομάδα ήρθε η κουμπάρα μας στο σπίτι για καφέ (είναι νονά του μικρού μας γιου) πολύ στενοχωρημένη και μου ανακοίνωσε ότι χωρίζουν με τον κουμπάρο μας επειδή την απατούσε.

Επάνω στη κουβέντα μου πέταξε τη βόμβα “Πρώτη φορά ήταν; Τί νομίζεις ότι έκανε με τη γυναίκα σου δυο χρόνια; Ο Στάθης (ο μικρός μου γιος που τον βάφτισαν) ποιανού νομίζεις ότι είναι;”. Νόμιζα πως έπεσε το ταβάνι και με πλάκωσε…
Τη ρώτησα τί εννοούσε μου είπε βλακείες τίποτα. Τη πίεσα πολύ και μου εξομολογήθηκε πως ο κουμπάρος μας της είπε πως ο μικρός μου γιος ήταν δικό του παιδί γι αυτό και επέμενε να το βαφτίσουν εκείνοι, γιατί ένιωθε τύψεις. Κανείς δεν είπε τίποτα για να μην χαλάσουμε το σπίτι μας και η κουμπάρα μου τον συγχώρεσε αρκεί να αραιώσουμε τις επαφές και πράγματι είχαμε αραιώσει.

Τρέμω τώρα που σας γράφω δεν ξέρω τί να κάνω. Να το πω στο παιδί; Να μην μιλήσω καθόλου; Να πιάσω τον κουμπάρο και να τον κάνω μαύρο στο ξύλο; Νιώθω θυμό και αηδία για τη γυναίκα μου, ούτε στον τάφο της, δεν θέλω να ξαναπάω. Τί θα πω στα παιδιά;
Νίκος