Το φιλμ δημιουργήθηκε από τη φιλανθρωπική οργάνωση CARE International που απαριθμεί 14 χώρες – μέλη και μέχρι σήμερα έχει πάνω από 2,7 εκατομμύρια προβολές στο youtube. Η συγκεκριμένη δράση υλοποιήθηκε από το Care Norge ( Νορβηγία).
Στα social media εκατομμύρια χρήστες δείχνουν να έχουν ευαισθητοποιηθεί στο μέγιστο βαθμό και να μιλούν για τη σεξουαλική βία. Υπάρχει ωστόσο και η μερίδα εκείνων που βρίσκουν το βίντεο άκρως σεξιστικό και προσβλητικό προς το αντρικό φύλο.
Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας απευθύνεται στον μπαμπά της και απαριθμεί ένα-ένα όλα τα πιθανά (κακά) πράγματα που θα μπορούσαν να της συμβούν στο πέρασμα των χρόνων, δίπλα στους άντρες! Γιατί κάποια αγόρια μαθαίνουν από τους μπαμπάδες τους ότι αντρισμός είναι το χυδαίο βρίσιμο, το σεξ χωρίς συναίσθημα, η μείωση της προσωπικότητας μιας γυναίκας. Βασικά για πλάκα, αλλά…
Είναι εκείνο το κορίτσι που στα 14 της κάποιο αγόρι στο σχολείο θα την αποκαλέσει «σκύλα» ή «πόρνη» δίχως λόγο και αιτία. Στα 16 της, λιώμα στο ποτό, ένα τουλάχιστον αγόρι θα την πιέσει να κάνει έρωτα μαζί της. Στα 21 της θα τη βιάσει ο γιος του φίλου του πατέρα της. Γιατί όλα τα σεξιστικά σχόλια γίνονταν στα νιάτα τους για «αστείο»… Μέχρι να διαμορφωθεί ο κακός χαρακτήρας.
Τέλος, θα κάνει σχέση με έναν άνθρωπο που θα τον αγαπήσει και εκείνος θα την αποκαλέσει πόρνη, γιατί πιέστηκε. Και θα τη δείρει και θα τη «σκοτώσει».
«Αγαπητέ μου πατέρα, θα γεννηθώ κορίτσι. Σε παρακαλώ, κάνε ό,τι μπορείς, ώστε αυτό να μην παραμείνει ο μεγαλύτερος κίνδυνος από όλους», τον εκλιπαρεί. Για να μην υπάρξει βία σ’ αυτούς που δεν την έχουν ζήσει και να μην εκδηλωθεί ξανά σ’ αυτούς που την έχουν ήδη βιώσει.
Και να θυμάσαι, η λύση θα έρθει μέσα από εσένα. Η λύση είσαι ΕΣΥ. Μίλα, Αντέδρασε, Τρέξε μακριά… Για σένα, για εμάς.
Συχνά ακούω την ερώτηση «μα πώς να μη στεναχωριέμαι, αφού έχω οικονομικά προβλήματα/έχασα τη δουλειά μου/τσακώνομαι με τον/τη σύζυγο», κλπ. Η απάντηση μου, εν μέρει, είναι: «και αν στεναχωριέσαι για όλα αυτά, λύνονται τα προβλήματα; Γίνεται καλύτερη η ζωή σου»;
Φυσικά και υπάρχουν πράγματα που μας στεναχωρούν, τα οποία είναι αντικειμενικά, συχνά πέρα από τον έλεγχο ή την επιλογή μας. Ωστόσο, μπορεί να μην έχουμε διαλέξει αυτές τις άσχημες καταστάσεις ή να μην μπορούμε να τις αλλάξουμε, όμως μπορούμε να διαλέξουμε το πώς θα αντιδράσουμε σε αυτές τις καταστάσεις και το ποια θα είναι η διάθεσή μας.
Η στεναχώρια είναι επιλογή! Διαλέγουμε να στεναχωριόμαστε και να ζοριζόμαστε με πρόσωπα και καταστάσεις επειδή νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Λάθος! Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε όταν στεναχωριόμαστε!
Να μερικές λύσεις για να σταματήσετε να στεναχωριέστε:
Καταρχήν, μπορείτε να αλλάξετε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζετε τη στεναχώρια. «Αυτό είναι κάτι που με ζορίζει και με στεναχωρεί, αλλά δεν είναι ανάγκη να χαλάσω τη διάθεσή μου, αφού ακόμα και αν στεναχωρηθώ πάρα πολύ, δεν πρόκειται να το αλλάξω» είναι μια πρώτη σκέψη που μπορεί κανείς να κάνει για να αλλάξει τη διάθεσή του.
Απομακρυνθείτε από την κατάσταση ή το πρόσωπο που σας ζορίζει. Κυριολεκτικά! Πάτε σε άλλο δωμάτιο, σταματήστε τη συζήτηση, βγέστε έξω.
Δώστε στον εαυτό σας την επιλογή: «θέλω να είμαι στεναχωρημένος ή προτιμώ να έχω καλή διάθεση, παρόλο που έχω διάφορα προβλήματα»;
Αναρωτηθείτε: «με το να στεναχωριέμαι, λύνω το πρόβλημα που με απασχολεί»;
Τι είναι ένα μικρό πράγμα που μπορώ να κάνω τώρα για να μου φτιάξει τη διάθεση, ακόμα και αν δε μου λύσει το πρόβλημα; Και κάντε το!
Μιλήστε με ένα αγαπημένο σας πρόσωπο.
Βγείτε για περπάτημα ή πάτε στο γυμναστήριο. Οι ενδορφίνες που εκλύονται από τη φυσική άσκηση βελτιώνουν κατευθείαν τη διάθεση!
Βάλτε τα πράγματα σε προοπτική: «αυτό που με στεναχωρεί τώρα, θα με στεναχωρεί και σε έναν χρόνο; Θέλω να είναι έτσι η ζωή μου; Τι μπορώ να κάνω για να φτιάξω τη ζωή μου, παρόλο που δεν μπορώ να λύσω το συγκεκριμένο πρόβλημα»;
Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι δεν είστε το πρόβλημα και ότι η ζωή σας δεν είναι πρόβλημα, παρά τα διαφορετικά συναισθήματα που νιώθετε κατά καιρούς. Επικεντρωθείτε σε αυτά που είναι όμορφα στη ζωή σας και φροντίστε να βάλετε περισσότερα από αυτά τα πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους, για να υπάρχει περισσότερη χαρά και ομορφιά στη ζωή σας, παρά το όποια προβλήματα.
Ο ακαταμάχητος Αλέν Ντελόν από την Γαλλία είναι γνωστός σε όλο τον κόσμο. Κάποιο απλά ξετρελαίνονται από την εμφάνιση του, ενώ άλλοι είναι λάτρεις του υποκριτικού του ταλέντου. Εκτός από το γεγονός πως έχει γίνει είδωλο για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, επίσης είναι ένας πραγματικός φίλος για εκατοντάδες σκυλιά.
Θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας την ιστορία της τεράστιας αγάπης του ηθοποιού για καλύτερο φίλο του ανθρώπου, η οποία θα σας κάνει να τον αγαπήσετε ακόμα περισσότερο.
Στα νιάτα του, ο Αλέν φορούσε συνεχώς στρατιωτικά σακάκια για να ζεσταίνει καλύτερα τα κουτάβια που συναντούσε στον δρόμο του. Σήμερα, ο Γάλλος ηθοποιός ο οποίος είναι 80 ετών συντηρεί πέντε καταφύγια για αδέσποτα σκυλιά και γάτες.
«Στο σπίτι μου ζουν πολλά σκυλιά, επίσης δημιούργησα μόνος μου μια ειδική ράτσα. Τα σκυλιά μου θυμίζουν άρρωστα παιδιά, που η ζωή τα αφήνει να ζήσουν μόλις 10-14 χρόνια».
Ο Ντελόν εδώ και πολλά χρόνια ζει στην Ελβετία και εκεί ασχολείται με τα σκυλιά. Ο ηθοποιός αγωνίζεται ώστε το κάθε σκυλί να έχει τον δικό του δικηγόρο. Σύμφωνα με τον ηθοποιό, τα ζώα έχουν και αυτά το δικαίωμα στην προστασία.
Η αγάπη του ηθοποιού για τα σκυλιά πηγάζει από την παιδική του ηλικία, όταν είχε το το Ντόμπερμαν με το όνομα «Γκάλα». «Μια φορά άρχιζα να του φωνάζω και το χτύπησα. Το σκυλί δεν έκανε τίποτα απλά καθόταν και με κοιτούσε. Εκείνη την στιγμή είδα πως έκλαιγε. Αυτή η εμπειρία μου ήταν ένα πραγματικά καλό μάθημα και από τότε όλα μου τα σκυλιά είναι πάντα χαρούμενα και χαμογελαστά.»
Ο Αλέν Ντελόν είναι μέλος πολλών οργανώσεων προστασία ζώων. Υπό την προστασία του έχει 8 σκυλιά. Έχει επίσης ένα μικρό νεκροταφείο με όλα του τα 45 προηγούμενα σκυλιά. Δίπλα στο νεκροταφείο έχει χτίσει ένα μικρό παρεκκλήσι.
Μετά από πολλές προσπάθειες πήρε την άδεια από το κράτος να θαφτεί σε εκείνο το σημείο μαζί με τα σκυλιά του. Σύμφωνα με τον ηθοποιό αυτή είναι η απόλυτη πολυτέλεια. Ο ίδιος μαζί με την Μπριζίτ Μπαρντό, η οποία είναι γνωστή για την φιλοζωική της δράση, είναι πάντα έτοιμοι να βοηθήσουν και να υπερασπιστούν τα τα ζώα.
Το μετρό της Νέας Υόρκης μπορεί να είναι μια αρκετά παράξενο ακόμη και στα καλύτερα του αλλά όπως μπορείτε να δείτε από αυτές τις ανατριχιαστικό ζωγραφιές φαίνεται πολύ φυσιολογικό όταν συγκριθεί με την εφιαλτική εκδοχή του Ben Rubin.
Ο Rubin είναι ο καλλιτέχνης πίσω από το Subway Doodles μια σελίδα στο Instagram αλλά και στο Facebook με πάνω από 32 χιλιάδες οπαδούς. Το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινή μετακίνηση του από την Park Slope του Μπρούκλιν στο γραφείο του στο Μανχάταν το κάνει ζωγραφίζοντας αλλόκοτα τέρατα δίπλα σε ανυποψίαστους επιβάτες του μετρό.
Ρίξτε μια ματιά σε μερικά από τα αγαπημένα μας παρακάτω. Ποτέ δεν θα κοιμηθείτε στο μετρό ξανά!
Τα “τpελά” και παράξενα επιστημoνικά πειράματα αρέσουν σε όλους, μικρoύς και μεγάλους, και οι προβολές που έχουν τα βίντεο αυτής της κατηγορίας το επιβεβαιώνουν. Καθίστε αναπαυτικά γιατί ακολουθεί μια 5λεπτη συλλογή από διασκεδαστικά και άκρως ενδιαφέρoντα πειpάματα!
Η συγκεκριμένη κούνια ονομάζεται «Over the Edge» και βρίσκεται στο Άμστερνταμ. Πρόκειται για μια νέα ατραξιόν που τοποθετήθηκε στο πρώην κτήριο της Shell σε ύψος 100 μέτρων και εγκαινιάστηκε στα τέλη Αυγούστου.
Οι τολμηροί επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν από ψηλά το ιστορικό κέντρο του Άμστερνταμ, την περιοχή των Κόκκινων Φαναριών και το φημισμένο λιμάνι της Ολλανδικής πρωτεύουσας.
Ένας άνθρωπος ή μία οικογένεια αποφασίζει να πάρει σκύλο για διάφορους λόγους. Μερικοί χρειάζονται μια παρέα, έναν φίλο και κάποιοι άλλοι χρειάζονται έναν πιστό φύλακα να προστατεύει τους ίδιους αλλά και τις περιουσίες τους.
Οι σκύλοι που θα δούμε παρακάτω μπορεί να μην είναι και οι καλύτεροι φύλακες όμως σίγουρα είναι φάτσες που δεν μπορεί να αντισταθεί κανείς!
Τι μετατρέπει έναν άνθρωπο σε ιδιοφυία ή τον κάνει ξεχωριστό; Είναι απλά τα γονίδια ή υπάρχει ένας άλλος πιο περίπλοκος μηχανισμός που λειτουργεί; Υπάρχουν άνθρωποι-θύματα ατυχημάτων τα οποία άλλαξαν μια για πάντα τη ζωή τους.
Κανείς από αυτούς δεν πίστεψε ότι οι εγκεφαλικές βλάβες θα «φώτιζαν» με τρόπο διαφορετικό κάθε πτυχή της ζωής τους, φέρνοντας στην επιφάνεια ικανότητες που δεν ήξεραν ότι είχαν.
Ας δούμε τις ενδιαφέρουσες ιστορίες τους…
Jim Carollo
Στην τρυφερή ηλικία των 14 ετών η ζωή του Jim Carollo σημαδεύτηκε από ένα τραγικό γεγονός. Η μητέρα του και ένας φίλος του σκοτώθηκαν σε τροχαίο και ο ίδιος έπεσε σε κώμα. Οι εγκεφαλικές βλάβες που υπέστη ήταν τόσο σοβαρές που οι γιατροί θεωρούσαν απίθανη την επιβίωσή του. Εκείνος τους διέψευσε και επέζησε. Μετά από έξι εβδομάδες ξύπνησε από το κώμα και άρχισε τη μακρά και επίπονη προσπάθεια της αποθεραπείας του.
Σύντομα επέστρεψε στη σχολική αίθουσα και τότε συνειδητοποίησε ότι δεν θα ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος που ήταν πριν το δυστύχημα. Ποτέ δεν του άρεσαν τα μαθηματικά και τώρα έλυνε τις ασκήσεις χωρίς πολύ προσπάθεια. Πέρναγε με ιδιαίτερη ευκολία τα τεστ των μαθηματικών και μπορούσε να αποστηθίσει έως και 200 δεκαδικά ψηφία της μαθηματικής σταθεράς π ≈ 3,14159 μέσα σε μία μέρα! «Συνεχώς έκανα προσθέσεις και αφαιρέσεις, όπου και αν βρισκόμουν, είτε ήμουν μέσα στην τάξη, είτε διάβαζα, είτε έτρεχα» είχε πει.
Orlando Serrell
Ο Orlando Serrell έχει το σύνδρομο του Σαβάντ, φέρει δηλαδή μια σοβαρή αναπτυξιακή και διανοητική αναπηρία σε συνδυασμό με μια εξαιρετική διανοητική ικανότητα σε ένα συγκεκριμένο πεδίο. Οι ικανότητες αυτών των ανθρώπων περιλαμβάνουν εντυπωσιακούς άθλους αποστήθισης, υπολογισμού αριθμητικής ή και ασυνήθιστες δυνατότητες στην τέχνη και τη μουσική. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο Orlando.
To 1979 ενώ έπαιζε χτυπήθηκε από μια μπάλα του μπέιζμπολ. Ζαλίστηκε, έπεσε στο έδαφος αλλά αμέσως συνήλθε και συνέχισε το παιχνίδι με τους φίλους του. Τότε δεν είχε αντιληφθεί ότι η ζωή του θα άλλαζε μια για πάντα.
Οι πονοκέφαλοι έγιναν ανυπόφοροι και ο 10χρονος τότε Orlando υπέμενε την καθημερινότητα μέσα σε διαρκείς και μεγάλης έντασης πόνους. Και ξαφνικά οι πονοκέφαλοι σταμάτησαν και εκείνος απέκτησε φωτογραφική μνήμη, μπορούσε να αποστηθίσει και να θυμηθεί τα πάντα. Αν κάποιος του έλεγε μια ημερομηνία, εκείνος έβρισκε αμέσως και πάντα σωστά ποια μέρα έπεφτε, θυμόταν ακόμα και τι καιρό έκανε με κάθε λεπτομέρεια. Σήμερα ο 37χρονος Orlando βοηθάει τους επιστήμονες να καταλάβουν πώς μια εγκεφαλική βλάβη μπορεί να οδηγήσει στην ανθρώπινη ευφυΐα.
Heather Thompson
Το Μάρτιο του 2011 η Heather Thompson χτύπησε στην πόρτα του πορτ μπαγκάζ την ώρα που ξεφόρτωνε τα ψώνια και από εκείνη τη μέρα είδε τη ζωή της να αλλάζει 360 μοίρες. Και μπορεί ο γιατρός να της είπε ότι είχε υποστεί ένα μικρό εγκεφαλικό τραυματισμό, τίποτα το σπουδαίο, αλλά εκείνη δεν ένιωσε ποτέ ίδια.
Τα φώτα ήταν πάντα πολύ δυνατά, τα χρώματα πολύ έντονα. Άρχισε να κλειδώνεται σε σκοτεινά δωμάτια για να ηρεμεί και να μπορεί να αντιμετωπίσει την υπερδιέγερση, εγκατέλειψε την οικογένειά της και τη διευθυντική της θέση. Κοιμόταν τις περισσότερες ώρες της μέρας και η πιο απλή δουλειά την εξόντωνε.
Από την κόλαση που ζούσε την έβγαλε ένας γείτονάς της που της έφερε πινέλα και χρώματα για να ζωγραφίσει και να ηρεμήσει. Και ενώ η Heather στην αρχή δίστασε έδωσε στον εαυτό της μια ευκαιρία και από τότε δεν σταμάτησε να ζωγραφίζει. Χώρισε, άλλαξε τόπο κατοικίας, αγόρασε μια κατσίκα και έγινε ζωγράφος! «Είναι σαν τα χέρια μου να έχουν το δικό τους μυαλό. Το ατύχημά μου ήταν ευλογία, βοήθησε το μυαλό μου να γιατρευτεί» είχε πει.
Anthony Cicoria
Ο ορθοπεδικό χειρούργος Anthony Cicoria δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι το χτύπημα του κεραυνού την ώρα που μιλούσε σε ένα καρτοτηλέφωνο θα τον μεταμόρφωνε ως άνθρωπο. «Όταν συνήλθα ο πόνος ήταν ανυπόφορος, αν και το μόνο που είχα υποστεί ήταν ένα μικρό έγκαυμα στο πρόσωπο και τον αστράγαλό μου. Τις επόμενες μέρες το μυαλό μου ήταν λίγο μπερδεμένο, δεν μπορούσα να θυμηθώ ονόματα. Αλλά σύντομα όλα έγιναν όπως πριν» λέει.
Και ξαφνικά μια νέα αγάπη κυρίευσε τη ζωή του. Ο Anthony ένιωθε μια ακατάληπτη επιθυμία να ακούει πιάνο και να παίζει. Όπως εξηγεί, το συγκεκριμένο μουσικό όργανο αρχικά το μισούσε, αν και είχε κάνει κάποια μαθήματα ως παιδί. Ο ήχος του πιάνου ήταν συνεχώς μέσα στο κεφάλι του, ακόμα και στα όνειρά του. «Ήταν λες και κάποιος έπαιζε ένα δίσκο μέσα στο μυαλό μου» λέει. Έτσι άρχισε μαθήματα πιάνου και τελικά κατάφερε να συνθέσει το πρώτο του κομμάτι που το ονόμασε συμβολικά «Η σονάτα του κεραυνού».
Ο νευρολόγος Oliver Sacks, που μελέτησε την περίπτωσή του, υποστηρίζει ότι η ξαφνική αλλαγή στη συμπεριφορά του και η νέα του αγάπη, η μουσική και το πιάνο, ήταν μάλλον αποτέλεσμα μιας προσωρινής κρίσης στο μετωπιαίο λοβό, την οποία προκάλεσε ο κεραυνός. Ο λοβός ελέγχει τη συνείδηση που έχουμε για τις πράξεις μας, την κρίση μας για ό,τι συμβαίνει στις καθημερινές μας δραστηριότητες, τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις, τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε, καθώς και τη γνώση του νοήματος των λέξεων που επιλέγουμε.
Franco Magnani
Ο καλλιτέχνης της μνήμης», έτσι αποκαλούν τον Franco Magnani, τον ιταλό πρόσφυγα που έζησε το 1960 στο Σαν Φρανσίσκο. Ο Franco αρρώστησε εκείνη τη δεκαετία με υψηλό πυρετό και παραλήρημα. Και ενώ υπέφερε ονειρευόταν. Στα όνειρά του γύρναγε στα παιδικά του χρόνια στο Ποντίτο της Ιταλίας και όταν ξυπνούσε είχε μία πολύ ισχυρή επιθυμία: να ζωγραφίσει αυτό που είχε ονειρευτεί.
Η ικανότητά του ήταν μοναδική καθώς μπορούσε να αποδίδει στις ζωγραφιές του κάθε λεπτομέρεια της μνήμης του, κάθε ανάμνηση από το χωριό του, που ήταν αποθηκευμένη στο μυαλό του για πολλές δεκαετίες. Φαίνεται ότι ο πυρετός -που σήμερα πιστεύεται ότι ήταν επιληπτική κρίση- είχε ενεργοποιήσει μια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου του που τον βοηθούσε να ανακαλεί με λεπτομέρειες τις μνήμες του.
Leigh Erceg
Η 66χρονη σήμερα Leigh Erceg δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα πριν το 2009, όταν έπεσε στο ράντσο που έμενε. Τώρα όμως έχει μετατραπεί σε μια ιδιοφυή καλλιτέχνη, ποιήτρια και μαθηματικό. Μπορεί να «δει» ήχους και να «ακούσει» χρώματα όταν ακούει μουσική.
Και αυτή, όπως και ο Orlando Serrell, πάσχει από το «σύνδρομο του σοφού» αλλά και από «συναισθησία». Συναισθησία ονομάζεται η νευρολογική ανάμιξη των αισθήσεων. Ένας άνθρωπος που χαρακτηρίζεται από συναισθησία είναι δυνατό, για παράδειγμα, να «ακούει» τις οσμές, να «βλέπει» τους ήχους και να «μυρίζει» τους ήχους.
Μετά την πτώση της οι γιατροί της είχαν πει ότι δεν θα περπατήσει ποτέ ξανά και θα έπασχε από αμνησία. Ακόμα και σήμερα δεν θυμάται, δεν αναγνωρίζει καν την ίδια της τη μητέρα. Ούτε νιώθει. Έχει μάθει να γελάει σε κάθε κοινωνική περίσταση χωρίς στην ουσία να καταλαβαίνει γιατί. Το σπίτι της είναι γεμάτο μαθηματικές εξισώσεις, ποιήματα και έργα τέχνης.
«Στους περισσότερους ανθρώπους αν τους πεις να ζωγραφίσουν ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο θα ξεκινήσουν από το περίγραμμα του σχεδίου και μετά θα φτιάξουν τις πόρτες, τα παράθυρα και τις ρόδες. Αν ζητήσεις το ίδιο από την Leigh θα ξεκινήσει από τις λεπτομέρειες» λέει στο Nightline o Dr.Brogaard
Jon Sarkin
Για τις τρεις πρώτες δεκαετίες της ζωής του ο Jon Sarkin ήταν ένας φυσιολογικός άνθρωπος σε ένα φυσιολογικό κόσμο. Είχε σύζυγο, παιδί και μια καριέρα που άνθιζε ως χειροπρακτικός. Του άρεσε να παίζει γκολφ στον ελεύθερο χρόνο του και να ασχολείται με το Χρηματιστήριο. Μέχρι που μια μέρα κόντεψε να πεθάνει.
Κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού γκολφ το 1988 ο Jon έπαθε εγκεφαλικό. Ένιωσε έναν ανυπόφορο πόνο και άκουσε ένα βουητό στα αυτιά του. Η καρδιά του σταμάτησε δύο φορές και πολλές περιοχές του εγκεφάλου έμειναν χωρίς οξυγόνο. Η ζημιά αφορούσε το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου και συγκεκριμένα την παρεγκεφαλίδα, που παίζει σημαντικό ρόλο στο συντονισμό των κινήσεων. Μετά το χειρουργείο ο εγκέφαλός του πρήστηκε και αιμορραγούσε και όταν ξύπνησε ήταν ένας άλλος άνθρωπος, ένας ζωγράφος.
Αυτά που ξεκίνησαν σαν σουρεαλιστικά όνειρα πήραν στο χαρτί τη μορφή τέχνης, με αποτέλεσμα αρκετά από τα έργα του Sarkin να εκτίθενται πλέον σε πολλές γκαλερί σε όλο τον κόσμο. Τη ζωή του μετέφερε στο βιβλίο «Shadows bright as glass» η συγγραφέας Amy Ellis Nutt.
Derek Amato
Το 2006 ένας εφιάλτης έγινε πραγματικότητα για τον Derek Amato. Κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής συγκέντρωσης βουτάει στην πισίνα για να πιάσει την μπάλα και καταλήγει με το κεφάλι στον ρηχό πάτο με αποτέλεσμα να υποστεί εγκεφαλική διάσειση. Το χτύπημα είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει ένα μεγάλο μέρος της ακοής του, να έχει χρόνιους πονοκεφάλους και αμνησία. Τον μετέτρεψε όμως σε μια ιδιοφυΐα στη μουσική.
«Ήμουν στο σπίτι ενός φίλου όταν είδα ένα μουσικό πληκτρολόγιο. Ένιωθα να με έλκει ενώ μίλαγα με το φίλο μου. Το πλησίασα και άρχισα να παίζω. Και μετά θυμάμαι να νιώθω ότι τρελαίνομαι. Δεν είχα ξαναπαίξει. Τώρα το μυαλό μου φτιάχνει μουσική χωρίς καν να το σκεφτώ. Το ατύχημα άλλαξε το ποιος είμαι. Κάποιες φορές αυτό δεν είναι καλό. Αποκτώ υπερευαισθησία στον ήχο και το φως. Αλλά τώρα είμαι πιο ενστικτώδης σαν άνθρωπος και με μεγαλύτερη κατανόηση» λέει.
Αυτό είναι το «Atlas Survival Shelter» της ομώνυμης εταιρείας. Στην ουσία είναι ένα υπόγειο σπίτι που περιέχει όλα όσα μπορεί να χρειαστεί μια οικογένεια για να ζήσει, ενώ μπορεί επίσης να τοποθετηθεί έτσι ώστε η κεντρική είσοδός του να γίνεται μέσα από το κανονικό σπίτι. Το κόστος της κατασκευής αυτής ξεκινάει από 50.000 δολάρια και προσαρμόζεται ανάλογα με το μέγεθος.
Σε ένα γυμναστήριο υπάρχουν πολλά όργανα γυμναστικής που το καθένα γυμνάζει και κάτι συγκεκριμένο πάνω στο σώμα μας. Το πιο βασικό πράγμα όμως είναι να ξέρεις να τα χρησιμοποιείς, να γίνονται οι ασκήσεις με τον σωστό τρόπο αλλιώς μπορεί να τραυματιστείς.
Στο βίντεο που θα δείτε, η κοπέλα χρησιμοποιεί τελείως λάθος το συγκεκριμένο όργανο γυμναστικής όμως κανείς δεν της το λέει… Απλά κάθονται και την παρακολουθούν για προσωπικούς λόγους…
Στα νιάτα του, ο Αλέν φορούσε συνεχώς στρατιωτικά σακάκια για να ζεσταίνει καλύτερα τα κουτάβια που συναντούσε στον δρόμο του. Σήμερα, ο Γάλλος ηθοποιός ο οποίος είναι 80 ετών συντηρεί πέντε καταφύγια για αδέσποτα σκυλιά και γάτες.
