Στόχος του επιδοτούμενου προγράμματος είναι η παρότρυνση νέων ανθρώπων να γνωρίσουν την Ευρώπη.
Η προθεσμία υποβολής αιτήσεων λήγει στις 19 Μαρτίου 2017 και δικαίωμα συμμετοχής έχουν άτομα 17 έως 27 ετών, μόνιμοι κάτοικοι σε κάποιο από τα 47 κράτη της Ευρώπης.
Η διάρκεια του ταξιδιού θα είναι από τρεις έως έξι εβδομάδες.
Βασικές προϋποθέσεις να κάνετε αίτηση μέχρι τις 19 Μαρτίου και να ταξιδέψετε μέχρι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, με χρήματα που θα σας δώσει το Ίδρυμα Schwarzkopf.
Οι συμμετέχοντες μετά το ταξίδι θα πρέπει να παρουσιάσουν μία ιστορία από τον προορισμό για τα προβλήματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως η οικονομική κρίση, το προσφυγικό και η συμμετοχή των νέων στην κοινωνία.
Ο διάσημος Ψυχίατρος, Ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας Ίρβιν Γιάλομ, σε μία αποκλειστική συνέντευξη στον Ψυχολόγο Χάρη Πίσχο για το Psychologynow.gr.
Ο Ίρβιν Γιάλομ δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις σε εμάς τους Έλληνες. Τον έχουμε γνωρίσει και τον έχουμε αγαπήσει μέσα από τα βιβλία του, στα οποία παρουσιάζει τη ψυχοθεραπευτική διαδικασία μέσα από ένα λογοτεχνικό, μυθιστορηματικό ύφος, που κερδίζει τους αναγνώστες του. Ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής στο Stanford University, με εξαιρετικά πλούσια εμπειρία στην ψυχοθεραπεία, συγγραφέας ακαδημαϊκών συγγραμάτων που διδάσκονται σε πολλά πανεπιστήμια του κόσμου και συγγραφέας πολλών bestseller βιβλίων.
Όσες φορές τον έχω ακούσει, είτε ζωντανά όταν είχε επισκεφθεί την Ελλάδα πριν μερικά χρόνια, είτε μέσω Skype σε πρόσφατη εκδήλωση με αφορμή την ταινία για τη ζωή του, πάντα βρίσκει τον τρόπο να σμιλεύει τις ψυχές των ανθρώπων, με την υπαρξιακή του προσέγγιση, με το υπομονετικό του ύφος, με το εστιασμένο βλέμμα του και να δίνει ένα διαφορετικό νόημα στις σκέψεις και στα συναισθήματα των ανθρώπων.
Ομολογουμένως, η χαρά μου όταν διάβασα την θετική του απάντηση για την παραχώρηση της συνέντευξης ήταν πολύ μεγάλη, όπως και η ευθύνη στη συνέχεια να προσπαθήσω να αποδώσω όσο γίνεται πιο ολοκληρωμένα, τη συζήτησή μας.
Η συνέντευξη κράτησε ακριβώς 30 λεπτά, στην οποία μίλησε για τη ζωή του, τις σχέσεις, την Ελλάδα, τον έρωτα και για το βαθύτερο υπαρξιακό νόημα στη ζωή και στην ψυχοθεραπεία. Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ήταν πολύ ανοικτός, δεκτικός σε οποιοδήποτε ερώτημα τέθηκε, ευγενικός, προσιτός, ευθύς και αυτο-αποκαλυπτικός. Είναι μεγάλη προσωπική τιμή και μεγάλη αναγνώριση για το Psychologynow.gr, η συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Καθηγητής Ίρβιν Γιάλομ.
Xάρης Πίσχος: Αρχικώς να σας ευχαριστήσω θερμά για την παραχώρηση της συνέντευξης. Γνωρίζω ότι είστε πολυάσχολος, όπως γνωρίζω φυσικά και τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα που έχετε στην Ελλάδα.
Ίρβιν Γιάλομ: Αυτήν την περίοδο γράφω μία αυτοβιογραφία, για την ακρίβεια βρίσκομαι σχεδόν στη μέση για την ολοκλήρωσή της και έχω γράψει ένα κεφάλαιο με τίτλο «Γίνομαι Έλληνας», όπου και περιγράφω όλα τα ταξίδια που έχω κάνει στην Ελλάδα, καθώς και την φανταστική αποδοχή που έχω. Η Ελλάδα έχει διαβάσει περισσότερα βιβλία μου από άλλες χώρες με πληθυσμό 20 φορές μεγαλύτερο από την Ελλάδα, οπότε νιώθω ότι υπάρχει μία ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ εμένα και της Ελλάδας.
ΧΠ: Τι είναι αυτό που σας δίνει νόημα και έμπνευση να συνεχίζετε καθημερινά το έργο σας;
ΙΓ:Δεν το σκέφτομαι ιδιαίτερα, γίνεται αυτόματα. Ίσως το βασικότερο σημείο είναι ότι δεν σκέφτομαι αυτό που κάνω, μου βγαίνει φυσικά και κάνω αυτό που αγαπάω. Πάντα με ευχαριστούσε να γράφω και ήταν διασκέδαση για εμένα. Στην αρχή έγραφα για το παιδί και την εφηβεία, αλλά στη συνέχεια ξεκίνησα να γράφω επιστημονικά άρθρα, γιατί πρέπει να το κάνεις αυτό αν εργάζεσαι σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο και θέλεις να προαχθείς σε αυτό. Αργότερα, άρχισα να βγάζω τη λογοτεχνική μου φωνή προς τα έξω που ήταν έκπληξη ακόμα και για μένα τον ίδιο, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι μπορούσα να γράψω για πράγματα και είχα την ικανότητα να το κάνω.
Από τότε αφιερώνω τη μισή μου ημέρα στη συγγραφή. Ακόμα και σήμερα, στα 80 μου, γράφω κάθε ημέρα, κάθε πρωί, συνήθως 7 ημέρες την εβδομάδα και τα απογεύματα βλέπω θεραπευόμενους. Μου αρέσει αυτό που κάνω, το αγαπάω και δεν το βλέπω σαν αγγαρεία. Αν το έβλεπα έτσι, θα το είχα σταματήσει καιρό πριν.
ΧΠ: Όταν η μόνη εγγύηση που έχουμε στη ζωή, όπως λέτε, είναι ο πόνος και η αντιμετώπιση των δυσκολιών, πώς μπορούμε να βρούμε τη χαρά και να τη διατηρήσουμε;
ΙΓ: Ίσως να μπορούμε να δώσουμε μία διαφορετική απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Γνωρίζοντας ότι υπάρχει αρκετός πόνος, πρέπει να απολαύσουμε τη ζωή με αυτά που μας δίνει, να απολαμβάνουμε τη ζωή μας ακόμα και στα γεράματα μας.
Μόλις τελείωσα να ξαναδιαβάζω, μάλλον να ακούω, την περιγραφή του βιβλίου μου «Η Μάνα και το νόημα της ζωής» και υπάρχει εκεί μία ιστορία «Η κατάρα της Ουγγαρέζικης γάτας». Σε αυτή την ιστορία ένας θεραπευτής προσπαθεί να προσφέρει θεραπευτική βοηθεια σε μία γάτα που μιλάει, είναι μια φανταστική ιστορία. Μία συμβουλή που της δίνει, καθώς ο γάτος είναι εκνευρισμένος γιατί φτάνει στο τέλος της 9ης ζωής του και πλησιάζει το τέλος της, αλλά παρ΄όλα αυτά δεν κάνει τίποτα, κάθεται και περιμένει. Βασανίζει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και μεταξύ των μηνών που δεν βλέπει αυτό το πρόσωπο, απλά περιμένει.
Ο θεραπευτής λοιπόν συμπονεί το γάτο και λέγοντάς του: «Σου έχει απομείνει μόνο μία ζωή, όπως και εμείς οι άνθρωποι έχουμε μόνο μία ζωή» και ο γάτος μένει έκπληκτος που εμείς έχουμε μόνο μία ζωή ενώ αυτός έχει 9 και έτσι αρχίζει να νιώθει λύπη για εμάς και λιγότερο εχθρικά για αυτόν τον άνθρωπο γιατί έχει μόνο μία ζωή.
Ο θεραπευτής όμως του λέει: «Δεν ζεις τη ζωή σου, δεν κάνεις τίποτα απλά κάθεσαι και περιμένεις». Υπάρχει ένα μάθημα που μαθαίνουμε μέσα από αυτό και αυτό είναι ότι όσο περισσότερη αβίωτη ζωή έχουμε μέσα μας, όσο θα φτάνουμε προς το τέλος της, τόσο περισσότερο θα νιώθουμε λύπη και δυστυχία και περισσότερο φόβο.
Νομίζω ότι θα πρέπει να ζούμε τη ζωή μας χωρίς να νιώθουμε ότι δεν την έχουμε ζήσει. Αυτός είναι και είναι ο δικός μου στόχος, αυτή είναι η αλήθεια μου. Δε έχω ζωή που δεν έχω ζήσει. Κάνω αυτό που θέλω. Αγαπώ τη συγγραφή και είμαι αρκετά ευτυχισμένος που έχω δίπλα μου τη γυναίκα μου από τότε που ήμουν μικρό παιδί και νιώθω τυχερός που έχω τα παιδιά μου.
Οι άνθρωποι που δεν προσπάθησαν να κάνουν πράγματα στη ζωή τους, είναι αυτοί που φοβούνται περισσότερο ότι θα πεθάνουν.
ΧΠ: Η χαρά είναι συνυφασμένη με την παιδικότητα. Υπάρχει άραγε τρόπος για έναν ενήλικο να βρει την ισορροπία μεταξύ της αίσθησης της παιδικότητας και της ωριμότητας, αναζητώντας τη χαρά;
ΙΓ: Φυσικά! Η παιδικότητα, όπως ξέρετε, δεν είναι απαραίτητα μόνο χαρά, περιέχει και λύπη. Υπάρχει όμως η ευχαρίστηση της αθωότητας στην παιδικότητα που όλοι αγαπάμε, όπως όταν παίζουμε παιχνίδια.
Όταν πηγαίνουμε ταξίδια με την οικογένειά μου παίζουμε διάφορα παιχνίδια όπως χαρτιά, σκάκι, πινγκ πονγκ, απολαμβάνουμε κάθε στιγμή χαράς. Έτσι πιστεύω ότι θα ήταν καλό να επανα-αιχμαλωτίσουμε εκ νέου τη χαρά που βρίσκεται στην παιδικότητα. Μου αρέσει να βρίσκομαι σε καταστάσεις όπου έχω παιχνιδιάρικη διάθεση, παίζοντας σκάκι και άλλα παιχνίδια. Οπότε, ναι λοιπόν, η αθωότητα της παιδικότητας είναι υπέροχο να ξανα-αποκτηθεί.
ΧΠ: Ώστε λοιπόν θα μας συμβουλεύατε να διατηρήσουμε μέσα μας κάποια στοιχεία του συναισθήματος που κρύβει η παιδικότητα;
ΙΓ: Απολύτως! Σας συμβουλεύω να το κάνετε! Προσπαθώ να το κάνω και στη δική μου ζωή όσο περισσότερο μπορώ, όπως το ότι ακόμη παίρνω μεγάλη ευχαρίστηση με το να κάνω ποδήλατο, κάθε μέρα.
Μία φορά που ήρθαμε στην Ελλάδα με τη γυναίκα μου και αφού προσγειωθήκαμε στην Αθήνα, κάναμε ένα ταξίδι δύο εβδομάδων στην Πελοπόννησο. Τότε κάτι παράξενο συνέβη σε εμάς και οι αποσκευές μας δεν έφτασαν ποτέ. Και έπρεπε να περάσουμε 15 ημέρες στην Πελοπόννησο χωρίς, σχεδόν, τίποτα! Σταματήσαμε σε κάποιο μαγαζί, πήρα ένα ζευγάρι κάλτσες και άλλα πράγματα, όμως δεν είχαμε τις αποσκευές μας. Κουβαλούσαμε μόνο τα βιβλία μας – Πέντε ημέρες ήταν το ταξίδι όπως μου κάνει σήμα η γυναίκα μου. Κι όμως, αυτό το 5ημερο ταξίδι, ήταν υπέροχο χωρίς να έχουμε καθόλου υπάρχοντα, σαν παιδιά!
Και στο τέλος του ταξιδιού δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να χαμογελάμε βλέποντας όλους τους άλλους ταξιδιώτες να κουβαλάνε τεράστιες βαλίτσες, να μπαίνουν με αυτές στα λεωφορεία, ενώ εμείς δεν είχαμε τίποτα, περπατούσαμε ανέμελοι όπως τα παιδιά. Ήταν πραγματικά 5 υπέροχες ημέρες για εμάς. Μάθαμε κάτι από αυτή την εμπειρία αλλά μάλλον δεν μάθαμε αρκετά αφού συνεχίσαμε να μεταφέρουμε βαλίτσες και στα επόμενα ταξίδια μας.
ΧΠ: Ο έρωτας που τόσο αναζητούμε στη ζωή μας και επενδύουμε σε εκείνον, είναι ένα συναίσθημα που διαρκεί; Γιατί νιώθουμε την ανάγκη να εξιδανικεύουμε τόσο πολύ αυτό το συναίσθημα στη ζωή μας;
ΙΓ: Η ιδέα της ρομαντικής αγάπης είναι ένα υπέροχο συναίσθημα, σε διαπερνά και όλοι ξετρελαινόμαστε όταν μας συμβαίνει. Αλλά σε αυτή τη μορφή, που είναι ανάλαφρη σαν το φτερό και που πάντα έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε τον άλλον, τον βλέπουμε από μη πραγματικές απόψεις, κατά κάποιο τρόπο, και ξεχνάμε ο,τιδήποτε άλλο εκτός από αυτό το πρόσωπο που λατρεύουμε.
Αυτό το είδος έρωτα δεν παραμένει, είναι ένα αρχικό στάδιο της αγάπης που δεν διατηρείται. Μπορούμε να το μεταβολίσουμε σε κάτι που είναι περισσότερο βιώσιμο και πιο πραγματικό, ώστε να βλέπουμε πραγματικά ποιο είναι το άλλο πρόσωπο και να νιώθουμε τα συναισθήματά του.
Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να είμαστε τυχεροί και να παραμείνουμε με αυτό το άτομο που κάποτε είχαμε μια μεγάλη ρομαντική αγάπη μαζί του και να διαμορφώσουμε μία πιο βαθιά και ώριμη αγάπη. Εγώ είμαι αρκετά τυχερός που το έχω βιώσει αυτό, γιατί γνώρισα τη γυναίκα μου όταν ήμουν 15 ετών και υπήρχε αρκετή ρομαντική αγάπη τότε. Κάθε ημέρα όμως το βλέπω με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και κάθε μέρα της ζωής μου που περνώ μαζί της, βλέπω ποια πραγματικά είναι.
Το βιβλίο «Ο δήμιος του έρωτα» κατά κάποιο τρόπο αναφέρει ότι υπάρχουν αρκετά εμπόδια, που μπαίνουν στη μέση της ζωής σου αν συνεχίζεις να βλέπεις αυτό το άτομο με ένα φανταστικό, ρομαντικό τρόπο, γιατί δεν βλέπεις πραγματικά ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και έτσι δεν μπορείς να μείνεις καιρό μαζί του οπότε προχωράς στον επόμενο σύντροφο και στον επόμενο…
ΧΠ: Πώς μπορούν οι άνθρωποι που βιώνουν μία πολύ δύσκολη κοινωνικοοικονομική συνθήκη, όπως εμείς εδώ στην Ελλάδα, να βρουν ένα νέο νόημα στη ζωή τους και να μην παραιτηθούν;
ΙΓ: Δεν μπορώ να βασιστώ στην προσωπική μου εμπειρία για να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, γιατί ποτέ δεν χρειάστηκε να αντιμετωπίσω κάτι παρόμοιο. Βέβαια, τα πρώτα χρόνια της ζωής μου ήταν αρκετά δύσκολα ακόμα και ως έφηβος, αφού οι γονείς μου ήταν πολύ φτωχοί. Ήταν μετανάστες που δεν είχαν χρήματα και αναγκάζονταν να δουλέψουν πολύ σκληρά, αλλά στη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής μου δε χρειάστηκε να το αντιμετωπίσω.
Αισθάνομαι ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους, όταν έχουμε ενσυναίσθηση για τους άλλους, όταν είναι εκεί για σένα και όταν είμαστε μέλη μίας κοινότητας είναι ιδιαίτερα σημαντικές σε τέτοιες κρίσιμες συνθήκες.
Το χειρότερο θα ήταν να βρίσκεται κάποιος σε μία τέτοια κατάσταση που να συμπεριφέρεται με τέτοιο τρόπο σαν να είναι απολύτως μόνος του. Να υπάρχουν άλλοι άνθρωποι δίπλα του αλλά να μην είναι κανείς μαζί του.
Επομένως, θα δούλευα πολύ σκληρά να διατητηρήσω τους δεσμούς, τις σχέσεις μου, με όλους τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζομαι. Η μεγαλύτερη τραγωδία είναι να είσαι μόνος και αδύναμος σε μία ομάδα, όπως οι πρόσφυγες, φαντάζομαι πόσο οδυνηρό θα είναι για αυτούς.
ΧΠ: Πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε θεραπευτικά αυτούς τους ανθρώπους;
ΙΓ: Χρειάζεται να δουλέψουμε στη θεραπεία με αυτό το πρόσωπο για να φέρουμε στην επιφάνεια όλα εκείνα τα πράγματα που είναι σημαντικά για αυτόν. Όταν θρηνήσει για αυτά τα πράγματα που πλέον δεν θα έχει ξανά, αλλά στραφεί σε άλλα πιο σημαντικά πράγματα για αυτόν. Θα πρέπει να επανεξετάσει τους σημαντικούς δεσμούς που έχει με τα άτομα που αγαπά και που είναι κοντά του και αυτά είναι τα πιο σημαντικά πράγματα.
Ορισμένες φορές, το να κοιτάζουμε σε κάποια τραγωδία που συνέβη, μας κάνει να στραφούμε προς εκείνα τα πράγματα που αναδεικνύουν τις μεγαλύτερες αξίες για εμάς.
Και το έχω πει αρκετές φορές αυτό, ακόμα και σε ανθρώπους που πάσχουν από θανατηφόρες ασθένειες, οι οποίοι και υποκύπτουν στην απόλυτη απελπισία, επειδή χάνουν τα πάντα. Όμως, ένας τρόπος για να το δεις αυτό, είναι αυτό που συζητούσαμε προηγούμενως, πόση αβίωτη ζωή βρίσκεται μέσα τους.
Πολλές φορές στη θεραπεία κοιτάμε και κάποιο άλλο στοιχείο που μπορεί να υπάρχει, είναι όλα αυτά για τα οποία έχεις μετανιώσει στη ζωή σου και πώς μέσα στο επόμενο διάστημα, να ζεις τη ζωή σου χωρίς να μετανιώνεις. Αυτό είναι το δικό μου μονοπάτι στο να αντιμετωπίζω τέτοιες καταστάσεις.
ΧΠ: Τι έχετε κερδίσει στη ζωή σας από το θεραπευτικό σας έργο;
ΙΓ: Το θεραπευτικό έργο είναι ένα ταξίδι εσωτερικής ανακάλυψης που δεν έχει τέλος. Όταν δουλεύεις με άλλους ανθρώπους, δουλεύεις επίσης και με τον εαυτό σου. Τα τελευταία 25 χρόνια συμμετέχω σε μία θεραπευτική ομάδα, χωρίς αρχηγό, μαζί με άλλους 10 θεραπευτές. Συναντιόμαστε κάθε 2 εβδομάδες για 1,5 ώρα και μπορώ πάντα να μαθαίνω καινούρια πράγματα για τον εαυτό μου. Η ομάδα αποτελείται από τα ίδια άτομα, κάποιοι πέθαναν, κάποιοι νέοι προστέθηκαν, αλλά εγώ προσωπικά έχω κερδίσει πολλά από αυτή την θεραπεία.
Δεν υπάρχει τέλος στην προσωπική αλλαγή, στην προσωπική ανάπτυξη και σε όλα αυτά που μπορείς να μάθεις για τον εαυτό σου.
Έτσι αυτό που ισχύει για μένα όταν δουλεύω με άλλους ανθρώπους είναι ότι μαθαίνω πολλά για τον εαυτό μου και παίρνω μεγάλη ευχαρίστηση με το να προσφέρω χαρά και σε άλλους ανθρώπους. Είμαι πολύ τυχερός κάθε μέρα να μπορώ να κάνω κάτι για τον θεραπευόμενο, που κάνει καλύτερη τη ζωή του.
ΧΠ: Τί θα συμβουλεύατε τους ψυχοθεραπευτές, μέσα από την πλούσια εμπειρία σας;
ΙΓ: Μία συμβουλή που θα μπορούσα να δώσω είναι να γνωρίζουν ότι ένα από τα μειονεκτήματα του να είσαι ψυχοθεραπευτής είναι κάποιο είδος απομόνωσης, δουλεύεις με θεραπευόμενους όλη μέρα και σου λείπει η επαφή με την κοινότητα. Δουλεύεις σε άλλα κλινικά πλαίσια με φοιτητές, νοσοκόμες και άλλους ανθρώπους, αλλά η δουλειά του ψυχοθεραπευτή μπορεί να είναι ιδιαίτερα μοναχική.
Άρα πιστεύω ότι, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για αυτούς να έχουν άλλους συναδέλφους με τους οποίους θα μπορούν να μιλήσουν, όπως εγώ συμμετέχω σε γκρουπ που σας είπα με άλλους θεραπευτές. Υπάρχουν επίσης γκρουπ εποπτείας θεραπευτών στα οποία παρουσιάζονται περιστατικά ασθενών τους, και αυτό είναι ιδιαίτερα συχνό, αλλά εγώ όμως μιλάω για γκρουπ υποστήριξης, όπως αυτό που συμμετέχω και μιλάμε για τους εαυτούς μας, υπάρχει εμπιστευτικότητα και δεν μπορείς να μιλήσεις σε κάνεναν άλλον για αυτά τα θέματα, μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις δεξιότητές σου και να δουλέψεις σε δικά σου θέματα.
Κάτι ακόμη σημαντικό, είναι ότι ποτέ δεν σταματάς να μαθαίνεις σε αυτό τον χώρο, μαθαίνεις πολλά μετά την ολοκλήρωση των σπουδών σου, συνεχίζεις και μαθαίνεις μέσα από την εποπτεία, που λαμβάνεις αργότερα από πιο έμπειρους ψυχοθεραπευτές.
Όμως, μη δίνεις τόση σημασία στο γνωσιακό συμπεριφοριστικό μοντέλο, είναι πολύ επιφανειακή μέθοδος και πολύ άσχημος τρόπος να κάνεις θεραπεία. Δεν υπάρχει ουσιαστική τεκμηρίωση για αυτή τη θεραπευτική προσέγγιση, τα αποτελέσματά της είναι εντελώς αβάσιμα, δεν πάνε σε βάθος και δεν έχουν διάρκεια. Νομίζω ότι όλη η ιδέα πίσω από το γνωσιακό συμπεριφοριστικό μοντέλο και την τεκμηρίωσή του, είναι μία απάτη. Υπάρχουν πολλά άρθρα που το υποστηρίζουν και μπορώ να σας στείλω να τα διαβάσετε.
ΧΠ: Τι είναι η ψυχοθεραπεία για εσάς και πώς βοηθά τον θεραπευόμενο;
ΙΓ: Η ψυχοθεραπεία δουλεύει με τρόπους που μπορεί να μη μάθεις ποτέ. Έχω δει θεραπευόμενους να βελτιώνονται αρκετά, αλλά κάποιες από τις αλλαγές αυτές δεν τις μοιράζονται μαζί μου ή δεν μπορούν να τις μοιραστούν γιατί δεν τις έχουν καταλάβει. Μπορεί να προκύπτουν σαν αποτέλεσμα μίας εξομολόγησής τους, είτε επειδή βρέθηκαν με κάποιον που τους σέβεται να μοιραστούν τα βαθύτερα μυστικά τους, τα οποία σέβεται επίσης, είτε μπορεί να συμβαίνουν κάποιες αλλαγές για λόγους που δεν θα μάθουμε ποτέ…
ΧΠ: Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα της υπαρξιακής θεραπείας;
ΙΓ: Δεν χρησιμοποιώ τον όρο υπαρξιακή θεραπεία, αν και ξέρω ότι έχω γράψει ένα βιβλίο με αυτό το όνομα, αλλά ποτέ δεν εννοούσα την ύπαρξη μίας ξεχωριστής θεραπευτικής σχολής. Αυτό που εννοώ είναι ότι όλοι οι θεραπευτές πρέπει να έχουν καλή επίγνώση όλων των υπαρξιακών θεμάτων που περιβάλλουν τους θεραπευόμενους τους. Αλλά μπορείς να ερευνήσεις αυτά τα θέματα με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ακόμη και επαγγελματικά προβλήματα, ακόμη και αν δεν είναι άμεσα υπαρξιακά.
Οπότε πιστεύω ότι, όλοι οι θεραπευτές πρέπει να γνωρίζουν τα υπαρξιακά θεματα τα οποία και δεν θα εξαλειφθούν ποτέ γιατί αφορούν στην ύπαρξη του ανθρώπινοου είδους. Πάντα θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το θάνατο και θέματα που αφορούν σε επιλογές που κάνουμε και να αντιμετωπίζουμε την απομόνωση σε αυτόν τον κόσμο, γιατί ήρθαμε μόνοι στον κόσμο και θα φύγουμε μόνοι.
ΧΠ: Ποια είναι τα ουσιαστικά στοιχεία που χρειάζεται να κρατήσουμε για να δώσουμε νόημα στη ζωή μας;
ΙΓ: Το βασικότερο είναι να έχεις ένα καλό σύντροφο και ένα καλό υποστηρικτικό δίκτυο και προσπαθώ να είμαι πολύ ανοικτός απέναντι σε αυτά. Επιπλέον, συμμετέχω σε διάφορα γκρουπ. Σε ένα από αυτά συναντιόμαστε κάθε μήνα για λίγες ώρες και παρουσιάζουμε περιπτώσεις θεραπευόμενων ο ένας στον άλλον, και σε ένα άλλο είμαι επόπτης και συζητάμε περιστατικά με ειδικούς από τότε που ήταν ακόμα φοιτητές, εδώ και 25 χρόνια.
Υπάρχει και ένα άλλο γκρουπ που είμαστε γιατροί συγγραφείς και συναντιόμαστε μία φορά το μήνα. Πιστεύω ότι όλα αυτά τα γκρουπ είναι πολύ σημαντικά για μένα και ένας θεραπευτής πρέπει να συμμετέχει σε ένα γκρουπ για θεραπευτές. Αυτό θα ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει.
ΧΠ: Αγαπητέ καθηγητά, σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο και ελπίζω να σας ξαναδούμε σύντομα στην Ελλάδα.
Αντιδράσεις έχει προκαλέσει μια φωτογραφία με ανακοίνωση εξέτασης από νοσοκομείο της Βορείου Ελλάδος που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο πριν μερικές μέρες.
Συγκεκριμένα η ανακοίνωση γράφει ότι η εξέταση ενός καρδιογραφήματος στο συγκεκριμένο νοσοκομείο δεν καλύπτεται από κανένα ταμείο και πρέπει να πληρωθεί άμεσα από τους Έλληνες, εξαιρούνται όμως οι Σύριοι πρόσφυγες.
Όπως ήταν λογικό αυτή η φωτογραφία με την συγκεκριμένη ανακοίνωση προκάλεσε αντιδράσεις και στους χρήστες των κοινωνικών δικτύων.
Η θυγατρική στο Ισραήλ του σουηδικού κολοσσού των επίπλων και άλλων οικιακών ειδών Ikea ζήτησε συγγνώμη μετά την κυκλοφορία ενός καταλόγου που δεν περιέχει καμιά φωτογραφία γυναίκας κι είχε στόχο να προσελκύσει πελατεία μεταξύ των ορθοδόξων Εβραίων.
Το διαφημιστικό αυτό έντυπο, το πρώτο του είδους του, σχεδιάστηκε ειδικά για τα μέλη αυτής της κοινότητας, που αποτελεί περίπου το 10% του πληθυσμού του Ισραήλ και εφαρμόζει μια ιδιαίτερα αυστηρή εκδοχή του εβραϊκού νόμου.
Στον κατάλογο προβάλλονται ειδικά προϊόντα που θεωρείται ότι θα τους έθελγαν, όπως για παράδειγμα μεγάλες βιβλιοθήκες για την τοποθέτηση των ιερών βιβλίων, όπως ανέφερε ο ειδησεογραφικός ιστότοπος Ynet, η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Γεντότ Αχαρονότ.
Το εξώφυλλο εικονίζει έναν υπερορθόδοξο να ξεφυλλίζει ένα βιβλίο μπροστά σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη γεμάτη ιερά βιβλία, ενώ δυο παιδιά παίζουν πάνω σε ένα χαλί.
«Σχεδιασμένος ειδικά για εσάς», είναι το σλόγκαν στα εβραϊκά.
Σύμφωνα με τον Ynet, η κυκλοφορία του καταλόγου προκάλεσε πολλές αντιδράσεις.
Ορισμένοι υπερορθόδοξοι Εβραίοι εφαρμόζουν αυστηρό διαχωρισμό των φύλων και οι διαφημίσεις που τους απευθύνονται δεν περιέχουν ποτέ εικόνες γυναικών και κοριτσιών.
Μια εκπρόσωπος της Ikea στη Σουηδία υπενθύμισε ότι η εταιρεία «υπερασπίζεται τα ίσα δικαιώματα».
«Διαπιστώσαμε ότι ο κατάλογος (αυτός) της τοπικής θυγατρικής της Ikea δεν το τηρεί αυτό», πρόσθεσε.
Ο Σούκι Κομπλέντς, εκτελεστικός διευθυντής της ισραηλινής θυγατρικής της εταιρείας, παραδέχθηκε ότι ο κατάλογος αυτός κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο και ζήτησε συγγνώμη.
Η Ikea, που διαθέτει περίπου 400 υποκαταστήματα σε 50 χώρες, διατηρεί τρία υποκαταστήματα στο Ισραήλ.
Στους 10 κορυφαίους προορισμούς για να πιεις την μπύρα σου σε ολόκληρο τον κόσμο φιγουράρει μία μπυραρία από τη Θεσσαλονίκη.
Ο λόγος για το Hoppy Pub το οποίο βρίσκεται στην οδό Νικηφόρου Φωκά 6 στο κέντρο της πόλης της Θεσσαλονίκης και βρίσκεται στην 5η θέση παγκοσμίως σύμφωνα με τη λίστα του ratebeer.com που ειδικεύεται αποκλειστικά και μόνο πάνω στη μπύρα.
Το Hoppy Pub εδώ και χρόνια αποτελεί στέκι για τους λάτρεις της μπύρας. Είναι ενα μικρό ζεστό μαγαζί με μεγάλη ποικιλία σε μπύρες, μικροζηθοποιιες, σπάνια βαρέλια και καλή ροκ μουσική.
Στα συν του μαγαζιού ότι απαγορεύεται το κάπνισμα.
Στην πρώτη θέση βρίσκουμε μία μπυραρία στη Σουηδία: Akkurat
Η λίστα με τις καλύτερες μπυραρίες ανά τον κόσμο:
1. Akkurat (Στοκχόλμη – Σουηδία)
2. In de Verzekering tegen de Grote Dorst (Ειζέριγνκεν – Βέλγιο)
3. BierCaB (Βαρκελώνη Ισπανία)
4. Mikkeller & Friends (Stefansgade) (Κοπεγχάγη – Δανία)
5. Ma Che Siete Venuti (Ρώμη – Ιταλία)
6. The Drunken Duck (Βιτσέντζα – Ιταλία)
7. The Hoppy Pub (Θεσσαλονίκη – Ελλάδα)
8. Brick Store Pub Decatur, (Τζόρτζια – ΗΠΑ)
9. The Birch Norfolk (Βιρτζίνια – ΗΠΑ)
10. The Porter Beer Bar Atlanta, (Τζόρτζια – ΗΠΑ)
Εξαιρετικά τεταμένη είναι η κατάσταση έξω από το 1ο Δημοτικό Σχολείο Ωραιοκάστρου με αφορμή τη φοίτηση των προσφυγόπουλων.
Έξω από το σχολείο έχουν συγκεντρωθεί μέλη αντιεξουσιαστικών ομάδων, που ζητούν ανοιχτά σχολεία για όλους, αλλά και μέλη της Πατριωτικής Ένωσης Πολιτών Ωραιοκάστρου με ελληνικές σημαίες στα χέρια.
Στο σημείο βρίσκεται και συνεργείο του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ όπου μεταδίδει εικόνα από το σημείο.
Λίγο νωρίτερα μάλιστα, οι συγκεντρωμένοι, ενοχλημένοι από την παρουσία της κάμερας αντέδρασαν έντονα κλείνοντας με το χέρι το φακό. Την ίδια στιγμή, η ρεπόρτερ του σταθμού, Ελένη Ιατρού, κατήγγειλε ότι δέχτηκε προπηλακισμό από τους συγκεντρωμένους πολίτες. Όλα αυτά στον αέρα της εκπομπής με παρουσιαστή τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο.
Όταν η σύνδεση έπεσε, ο παρουσιαστής πήρε τηλέφωνο ζωντανά από το στούντιο στο Αστυνομικό Τμήμα Ωραιοκάστρου για να καταγγείλει τον προπηλακισμό.
«Σας μιλώ από τον αέρα του ΣΚΑΪ», ακούστηκε να λέει ο κ. Μπογδάνος και συνέχισε εξηγώντας ότι η Ελένη Ιατρού «προπηλακίστηκε έξω από το σχολείο Ωραιοκάστρου. Σας παρακαλώ δώστε επείγον σήμα». «Έχετε κόσμο εκεί έξω, οι συνάδελφοι σας χρειάζονται», κατέληξε.
Εδώ και δύο εβδομάδες, ο Χαρίλαος Κυριακίδης από την Έδεσσα εργάζεται στην ομοσπονδιακή αστυνομία στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης.
Είναι ο πρώτος Έλληνας, αλλά και γενικότερα αλλοδαπός, που προσλαμβάνεται στη συγκεκριμένη υπηρεσία και μόλις ο τέταρτος μη Γερμανός υπήκοος που πιάνει δουλειά στην γερμανική Ομοσπονδιακή αστυνομία.
Ο 28χρονος αστυνομικός, ο οποίος υπηρέτησε για 10 χρόνια στην ΕΛΑΣ, τα περισσότερα εκ των οποίων στα ΜΑΤ, μιλάει στη Deutsche Welle για τα συναισθήματα και την έως τώρα εμπειρία του από το νέο κεφάλαιο που άνοιξε στη ζωή του.
Αν και «φρέσκος» στην υπηρεσία, ο Χαρίλαος Κυριακίδης φαίνεται να νιώθει ήδη άνετα στο νέο του περιβάλλον. «Από αυτά που έχω ζήσει τις δύο εβδομάδες είμαι πολύ θετικός, εντυπωσιασμένος θα έλεγα.
Με υποδέχθηκαν πολύ θερμά. Μου εξηγούν τα πάντα, με πολύ καλή διάθεση και όρεξη να μου τα εξηγήσουν με λεπτομέρεια. Νιώθω ότι θέλουν να γίνω ένα κομμάτι δικό τους και να γνωρίζω καλά το αντικείμενο της εργασίας μου. Μου δίνουν τον χρόνο, δείχνουν κατανόηση ότι είμαι εντελώς καινούριος», είπε στην DW.
Η παρουσία του Χαρίλαου Κυριακίδη ενισχύει το ευρωπαϊκό προφίλ της γερμανικής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας, ένα στοιχείο που η διεύθυνση της υπηρεσίας αντιλαμβάνεται σαφώς ως πλεονέκτημα, διευκρινίζει ο Μίχαελ Μόζερ. «Ως Ομοσπονδιακή Αστυνομία χαιρετίζουμε βεβαίως ρητά τις αιτήσεις για εργασία εκ μέρους αστυνομικών από άλλες χώρες της ΕΕ.
Το αεροδρόμιο εδώ στη Φραγκφούρτη είναι πύλη προς τον κόσμο. Αυτός ο διεθνής χαρακτήρας συνιστά για μας κατά κάποιον τρόπο υποχρέωση. Ένας ομοσπονδιακός αστυνομικός που κάνει την υπηρεσία του εδώ, στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Γερμανίας, χρειάζεται από τη μία υψηλού επιπέδου επαγγελματική κατάρτιση αλλά και διαπολιτισμική επάρκεια. Οι γλωσσικές ικανότητες αλλά βεβαίως και η πολιτισμική ποικιλία που προσφέρουν οι συνάδελφοι από το εξωτερικό είναι πολύ μεγάλο συν για εμάς», σχολιάζει ο εκπρόσωπος της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας.
H απόφαση να μεταναστεύσει στη Γερμανία
Ο Χαρίλαος Κυριακίδης έζησε μέχρι τα 16 του χρόνια στην Έδεσσα. Το 2004 μετακόμισε στη Γερμανία μαζί με την οικογένειά του και φοίτησε στο Ελληνικό Λύκειο Φρανκφούρτης. Αφού πήρε το απολυτήριό του επέστρεψε στην Ελλάδα για να φοιτήσει στη Σχολή Αστυφυλάκων Διδυμοτείχου. Το 2007 ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Ελληνική Αστυνομία (ΕΛ.ΑΣ), όπου παρέμεινε έως τον περασμένο Ιανουάριο – μάλιστα υπηρέτησε για σχεδόν 6,5 χρόνια στα ΜΑΤ, σε σκληρές και ενίοτε επικίνδυνες συνθήκες εργασίας, όπως λέει.
Μετά από 10 χρόνια έμελλε να κλείσει ο επαγγελματικός του κύκλος στην Ελλάδα. Με πολύ καλή γνώση Γερμανικών παρά τη σύντομη διαμονή του στη χώρα και έχοντας τη δυνατότητα να αναγνωρίσει το πτυχίο του ως πολίτης της ΕΕ, πέρασε με επιτυχία τη διαδικασία εισαγωγικών εξετάσεων που προβλεπόταν, για να προσληφθεί τελικά με τον βαθμό του αρχιφύλακα (τον οποίο διέθετε στην Ελλάδα) στην Ομοσπονδιακή Αστυνομία.
Η επαγγελματική ασφάλεια για τον ίδιο και τη σύζυγό του έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την απόφασή του. «Η γυναίκα μου γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ. Έχει σίγουρη εργασία στην εφορία της Φρανκφούρτης.
Το διεθνές αεροδρόμιο της Φραγκφούρτης είναι ο νέος τόπος εργασίας του Χαρίλαου Κυριακίδη
Επιλέξαμε να ζήσουμε στη Φρανκφούρτη επειδή και στους δυο μας δόθηκε η ευκαιρία να έχουμε ταυτόχρονα δύο σίγουρες και καλές δουλειές, ενώ σε αντίθετη περίπτωση ίσως να μην ήταν εύκολο να εργαστεί η γυναίκα μου στην Ελλάδα σαν εφοριακός όπως εγώ εδώ ως αστυνομικός. Η Ομοσπονδιακή Αστυνομία μου έδωσε αυτή την ευκαιρία και πιστεύω ότι μπορούμε οργανωμένα και δυναμικά να ξεκινήσουμε την οικογένειά μας».
Τα καθήκοντά του είναι ο έλεγχος διαβατηρίων και οι περιπολίες εντός του αεροδρομίου. Όπως λέει, οι διαδικασίες είναι διαφορετικές και παραδέχεται ότι έχει πολλά να μάθει. Του ζητήσαμε να συγκρίνει τις συνθήκες εργασίας στη Γερμανία με αυτές στην Ελλάδα. Μετά από αρχικό δισταγμό, απάντησε άκρως διπλωματικά: «Θα μπορούσα να πω με λίγα λόγια ότι είναι εμφανέστατη η διαφορά στην οργάνωση. Μόνο αυτό.
Όχι ότι νιώθω καλύτερα ή χειρότερα. Κάθε χώρα, κάθε τόπος, κάθε υπηρεσία έχει τα καλά και τα κακά της. Δεν θέλω να μπω σε διαδικασία να συγκρίνω τις δύο υπηρεσίες και πόσο μάλλον τις δύο χώρες. Γιατί η μία είναι η πατρίδα που μεγάλωσα και η άλλη είναι αυτή που σκοπεύω να ζήσω τα υπόλοιπά μου χρόνια».
Ο Χαρίλαος Κυριακίδης δεν νιώθει ότι του λείπει κάτι στη Γερμανία. «Σίγουρα έχουμε λιγότερο ήλιο εδώ», σχολιάζει με χιούμορ και αυτοπαρηγορείται λέγοντας ότι η Ελλάδα απέχει μόλις 2,5 ώρες από το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης.
Ο αρθρογράφος της athensvoice Γιάννης Νένες έκατσε και σύλλεξε όλα τα ονόματα σουβλατζίδικων της Αττικής που έχουν κάτι το διαφορετικό.
Πραγματικά πολλά από αυτά έχουν τεράστια φαντασία και με μεγάλη δόση ελληνικού χιούμορ αλλά και κλασικής γεύσης. Πολύ θα μας άρεσε να δούμε μια λίστα από όλη την Ελλάδα γιατί Ελλάδα δεν είναι μονό η Αθήνα.
Εάν γνωρίζετε κάποιο περίεργο όνομα σουβλατζίδικο στην Ελλάδα μπορείτε να το γράψετε στα σχόλια.
Κάτι το ωραίον
Το Θεϊκόν (Γρηγορίου Λαμπράκη 130, Κορυδαλλός)
Το 8ο θαύμα (Αναξαγόρα 34, Νέα Φιλαδέλφεια)
Ο Μέγας Μύθος (Γορδίου 1, Νίκαια)
Σουβλάκι από Τζάκι (Μεγάλου Αλεξάνδρου 8, Δάφνη)
Σουβλακοποιήματα (Λεωφόρος Δημοκρατίας 55 Α, Άγιοι Ανάργυροι)
Σουβλάκι με Σοφία (Παναγή Τσαλδάρη κ Ερυθραίας 1, Περιστέρι)
Οι Αργοναύτες (Μεταμορφώσεως 156, Μοσχάτο)
Οι Δαναϊδες (Δαναϊδών 1, Χαλάνδρι)
Ο Δειπνολόγος (Κράτητος 27, Νέος Κόσμος)
Το προδόρπιον (Ακαδημίας 52 & Ασκληπιού, Αθήνα)
Εύγευστον εν τω ευ τω πολλώ (Φυλής 20, Καματερό)
Γνήσιον Εστί (Καματερού 11 Α, Καματερό)
Οίνος… Ανίκατε μάσαν (Αγίου Κωνσταντίνου & Ελένης 37, Άγιος Δημήτριος)
All That Jazz (Αγίου Φιλίππου 10 & Άστιγγος 2, Μοναστηράκι)
Τα αγγελοπαρμένα
Αγγελικό Καλαμάκι (Ελευθερίου Βενιζέλου 56, Αργυρούπολη)
Τα Αγγελάκια (Παναγη Τσαλδάρη 1 κ Ελευθερίου Βενιζέλου 2, Μελίσσια)
Δια χειρός αγγέλου (Κύπρου 27, Βριλήσσια)
Ψίθυροι Γεύσεων (Φωκίωνος Νέγρη 48, Κυψέλη)
Ονείρου Γεύσεις (28ης Οκτωβρίου 6, Νίκαια)
Γεύση και ουσία (Πλατεία Αγίου Ευσταθίου 2, Περισσός)
Το πιταστέρι (Πλατεία Ευτέρπης 3 (ΗΣΑΠ), Μαρούσι)
Ο γύρος του κόσμου
Το Τέξας (Λεωφόρος Αλεξάνδρας 67, Γκύζη)
Το Αραράτ (Επταλόφου κ Σμύρνης 57, Νίκαια)
H Αβάνα (Λυκούργου 2, Κάτω Χαλάνδρι)
To γευστικό Αιγάλεω (Ηρακλείτου 53, Πλατεία Λιούμη, Αιγάλεω)
Ο Πατρινός ένας και μοναδικός (Βυζαντίου 38, Νέα Ιωνία)
Οι Ξηρομερίτες (Ιερά Οδός 21, Γκάζι)
Το τρίγωνο Μελισσίων (Α. Παπανδρέου 1-3 & Π. Τσαλδάρη, Μελίσσια)
Η ρόδα του Έβρου (Λεωφόρος Βραυρώνος, Αρτέμιδα)
Το θρακόψωμο (Ηρακλείτου 97-99, Χαλάνδρι Πάτημα)
Σουβλάκια από τη Χώρα των Φενεών (Ηρώων Πολυτεχνείου 1, Πλατεία Αγίας Παρασκευή)
Τα ερωτικά υπονοούμενα
Το Ψηστήρι (Γράμμου 78, Μοσχάτο)
Ψήνεσαι; (Αιτωλικού 123, Πειραιάς)
Ψήσου (Σουλίου κ Λήμνου 1, Αιγάλεω)
MILF (meat i live for) (Ανθυπολοχαγού Τασσοπούλου 1, Αγία Παρασκευή)
Doggie Style (Πετρουπόλεως 64, Πετρούπολη)
Απ’ όλα (Αμύντορος 92 – Πλατεία Δέγλερη, Περιστέρι)
Ένα στα Όρθια (Σεπολίων 74, Σεπόλια)
Η στάση του κόκορα (25ης Μαρτίου 6, Πειραιάς)
Το Δεκαπεντάλεπτο (Πάριδος 90, Ίλιον)
Ψητοσυνάντηση (Ιπποκράτους 172, Αθήνα)
Ψητοκαμώματα (Αγίων Αναργύρων 22, Άγιοι Ανάργυροι)
Μόνο…ο Κώστας (Αχαϊας 8 & Ανδριτσαίνης, Περιστέρι)
Κάτι Ψήνεται στης Λίτσας (Λ. Ειρήνης 41, Πέραμα)
Τυλιχτές απολαύσεις (Αγίου Δημητρίου 106, Δραπετσώνα)
2 Όψεις (Γ. Σεπτεμβρίου 168 κ Κεφαλληνίας, Κυψέλη)
Οι Μερακλήδες (Επιδαύρου 41, Κολωνός)
Το Μουστάκι (Λ. Πεντέλης 104 & Μεταμορφώσεως 1, Χαλάνδρι)
Turbo (Σοφοκλέους 48, Καλλιθέα)
Τούμπανο (Σμύρνης 33Α, Νίκαια)
Η ώρα των σπορ
Οι πρωταθλητές (Δημοσθένους 115, Καλλιθέα)
Το γκολ στη Γεύση (Νικολάου Πλαστήρα 51, Άγιοι Ανάργυροι)
Πανερυθραϊκός (Νικολάου Πλαστήρα 18, Νέα Ερυθραία)
Φανταστικά Ζώα και Πού Βρίσκονται
Ο Τσιγκουίνος (Λεωφόρος Δημοκρατίας 67 Α, Ίλιον)
Ο Σκαντζόγυρος (Πλατεία Γκύζη 2, Γκύζη)
Το Piggy-πόπουλο (Αρχελάου 16, Παγκράτι)
Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;
Ο Μικρός Μάγος (Λεωφόρος Ιωνίας 136, Άλιμος)
Το Σουβλάκι του Καράφλα (Θυμάτων Κατοχής 37 – 39, Κερατσίνι)
Ο Νονός του Βρώμικου (Λεωφ. Αθηνών 216, Χαϊδάρι)
Ο Χοντρός και ο Λιγνός (Λεωφόρος Πάρνηθος 91, Αχαρναί)
2 Fat Guys (Κυδαντιδών 16, Άνω Πετράλωνα)
Ο Νάρκισσος (Πίνδου 20 & Σκρα, Πεύκη)
Ο Άρχοντας (25ης Μαρτίου 3, Χολαργός)
Ο Ωραίος της Γειτονιάς (Θηβών 117 – 119, Περιστέρι)
Ο Λάτρης (Χρυσοστόμου Σμύρνης 93, Πεύκη)
Ο Ψυχογιός (Σοφοκλή Βενιζέλου 56, Λυκόβρυση)
Ο Σκηνοθέτης (Αγίων Αναργύρων 49, Άγιοι Ανάργυροι)
Ο Πρόεδρος (Λεωγόρος Καλαμακίου 26, Άλιμος)
Ο Δήμαρχος (Ηούς 56, Πετράλωνα)
Ο Τσαντάκιας (Παπαντωνίου Ζαχαρία 30, Κάτω Πατήσια)
Ο ισορροπιστής (Ραβινέ 5, Περιστέρι)
Ο σώφρων (Αγίας Βαρβάρας 51, Πλ. Φιλικής Εταιρείας, Παλαιό Φάληρο)
Ο ξάδελφος (Σολωμού 56 – Μπουρνάζι, Περιστέρι)
Ο Μακελάρης (Αιμιλίου Βεάκη 33, Περιστέρι)
Ο Μπάρμπας (Γιαννιτσοπούλου 8, Γλυφάδα)
Ο Απίθανος (Παπαφλέσσα 1, Αχαρναί)
Ο Τέλειος (Παπαφλέσσα 40, Γαλάτσι)
Ο Έλβις (Πλαταιών 29 & Λεωνίδου, Κεραμεικός)
Ο Μαγυράκος (Αγίας Σοφίας 95, Βύρωνας)
Ο Τσίκνας (Ηρώδου Αττικού 31, Μαρούσι)
Ο Γκάγκος (Στρατηγού Μακρυγιάννη 36 κ Κανάρη, Μοσχάτο)
Ο Κολοβός (Λεωφόρος Ηρακλείου & Πάρσης 25, Νέα Ιωνία)
Ο Dracula (Δράμας 40, Λ. Σκούζε, Σεπόλια)
Οι μπριζολάδες (Αμύντα 30, Ίλιον)
Οι Souvlistas (Γεωργίου Βλάχου 49 – 53, Αμπελόκηποι)
Οι σουβλάκες (Λεωφόρος Δεκελείας 57, Νέα Χαλκηδόνα)
Προστακτικές
Μπες στη θράκα (Ιπποκράτους 153, Αθήνα)
Πέσε Πίττα να σε φάω (Αγίου Ιωάννου Ρέντη 124, Άγιος Ιωάννης Ρέντης)
Πιάστο (Οδυσσέως 12 & Αγίου Κωνσταντίνου, Αχαρναί)
Πιές το κι έφαγες (Ριζαρείου 9, Χαλάνδρι)
Κάτι να το θυμάμαι
Τα σκαμνάκια (Χρυσοστόμου Σμύρνης 37, Κάτω Πεύκη)
Τα τενεκεδάκια (Αγίας Παρασκευής 8 κ Θουκιδίδου, Χαλάνδρι)
Τα βαγονάκια (25ης Μαρτίου 8 κ Πλάτωνος 52, Κερατσίνι)
Το δεντρόσπιτο (Καλοσγούρου 14, Πλατεία Παπαδιαμάντη, Πατήσια)
Η λινάτσα (Γρηγορίου Αυξεντίου 75, Ιλίσια)
Το μπαρουτάδικο (Μεγάλου Αλεξάνδρου κ Βελεστίνου 2, Αιγάλεω)
Το καλαμάδικο (Δουκίσσης Πλακεντίας 130, Αμπελόκηποι)
Το γουδί και καλαμάκι (Μικράς Ασίας 10, Γουδί)
Το μπακάλικο (Στρατάρχου Καραϊσκάκη 37, Χαϊδάρι)
Το Αρχηγείον (Θεσσαλονίκης 25, Γέρακας)
Οι μουριές του Μπέφα (Αντίσσης 54, Ριζούπολη)
Το χάνι του δάσους (Γεωργίου Παπανδρέου 97, Δάσος Χαϊδαρίου)
Το μισό πιθάρι (Λεωφόρος Μαραθώνος 100, Παλλήνη)
Η μαρμίτα (Δημητρίου Σούτσου 8, Πλατεία Μαβίλη)
Ο μπαλτάς (Κολοκοτρώνη 36, Αργυρούπολη)
Η λαμαρίνα (Μαρίνα Ζέας, Πειραιάς)
Ο Ακτίτης Λίθος (Μαρίας Χατζηκυριάκου 17 & Προποντίδος, Πειραιάς)
Το πυρνάρι (Ανθέων 33, Άνω Γλυφάδα)
Ο παραδοσιακός νερόμυλος (Πουλίου 2 & Λ. Αλεξάνδρας, Αμπελόκηποι)
Ο βάλτος (Έβρου 5, Αιγάλεω)
Ο καταράκτης (Καραολή Δημητρίου 37, Πέραμα)
Το Ποσειδώνιο κύμα (Μπουμπουλίνας 30, Πειραιάς)
Συνδυασμοί
Το Μουσταρδόμελο (Μύρωνος κ Κολοκοτρώνη 1, Άγιος Δημήτριος)
Το Μέλι Λάδι (Δημητρίου Γούναρη 144, Γλυφάδα)
Η Ζύμη και ελιά (Πάνος 38, Βάρη)
Το Χοντρό Αλάτι (Πηνελόπης Δέλτα 18 & Γ. Βλάχου 50, Νέο Ψυχικό)
Το Ψητό Λεμόνι (Δωδεκανήσου 27, Άγιοι Ανάργυροι)
Η Ρεμπέτικη Σταγόνα (Κύπρου 73, Ηλιούπολη)
Κάθε καρυδιάς καρύδι (Κοραή 18 κ Πλάτωνος 32, Νέο Ηράκλειο)
Για τους ξένους φίλους μας
Ο Θόδωρας – το Τουριστικόν (Ρήγα Φεραίου 12, Κερατσίνι)
Giasou (Ερμού 33, Πλατεία Φατσέα, Βύρωνας)
Meat O’Clock (Κασταμονής 144 κ Ρόδων, Νέα Ιωνία)
ΟΚ (ω Καίει) (Αποστολοπούλου 2 & Λεωφόρο Ειρήνης, Πεύκη)
Meatropoleos (Μητροπόλεως 3, Σύνταγμα)
The Grecos project (Μητροπόλεως 5 κ Νίκης, Σύνταγμα)
Let’s mam (Λεωφόρος Φανερωμένης, Σαλαμίνα)
LNKO (Ελλ-ηνι-κό) (Λεωφόρος Μαραθώνος 61 – 63 κ Ροδοδάφνης, Άνοιξη)
The Souvlaki Theory (Θερμοπυλών 49α, Μοσχάτο)
Souvlike (Λεωφόρος Ποσειδώνος 10, Βάρκιζα)
Όλα sish (Αναπαύσεως 83, Κερατσίνι)
Salaamalecum (Ρούμελης 19 – Αλσούπολη, Νέα Ιωνία)
Ταμμάμ (Δράμας 163, Σεπόλια)
Hammam εξ’ Ανατολής (Βρυούλων 1 & Σάρδεων, Νέα Φιλαδέλφεια)
Τεντωμένα νεύρα
Κοκόρια αλανιάρικα (3ης Ορεινής Ταξιαρχίας 12, Ζωγράφου)
Το Γρήγορο Κοτόπουλο (Νέας Ελβετίας 32, Βύρωνας)
Ο τρελός γάιδαρος (Λεωφόρος Βουλιαγμένης 239, Δάφνη)
Denis, η Πίτα Ψώνιο (Λεωφόρος Παπάγου 78, Ζωγράφου)
Η Αγανάκτηση (Ταξιαρχών Γωνία κ Σερρών 44, Κορυδαλλός)
Τα πιο γούτσου
Το πλατειάκι μας (Θεοκλήτου 2ου 4, Νέος Κόσμος)
Το ταβερνάκι μας (Αριστοτέλους 89 κ Κ. Βάρναλη, Περιστέρι)
Το στέκι του Φαγανούλη (Αγίας Παρασκευής 8, Πεύκη)
Το σουβλακάκι (Λεωφόρος Δεκελείας 92-94, Νέα Φιλαδέλφεια)
Ο Τουλούλης (Κοτυλίου 28, Περιστέρι)
Ο Νοστιμούλης (Παπαναστασίου 53 & Φιλελλήνων, Κερατσίνι)
Ο Γυριστρούλης (Λεωφόρος Αρτέμιδος κ Απόλλωνος, Αρτέμιδα)
Ο Ζαχούλης (Γεωργίου Κονδύλη 7, Γλυφάδα)
Με κοινωνικό χαρακτήρα
Λαός και Καλαμάκι (Λ. Ιωνίας 103, Καλαμάκι)
Τα Μανουσάκια (Αριστοτέλους 163, Αχαρναί)
Καλωσόρισμα από το κοπελάκι (Ιερά Οδός 243, Αιγάλεω)
Το ινδιανάκι (Λεωφόρος Συγγρού 16, Κουκάκι)
Το Αραπάκι (Ελευθερίου Βενιζέλου 68, Πειραιάς)
Σουβλάκι από κούνια (Καραθεοδωρή 8, Περιστέρι)
Ο μικρός σουβλατζής ο Κανέλλος (Λεωφόρος Ειρήνης 57, Νέο Φάληρο)
Ο κόκορας και οι κοτούλες του (Λεωφόρος Βουλιαγμένης 130, Νέος Κόσμος)
Το κοτοπουλάκι του Παντελή (Χατζηχρήστου 29, Αθήνα)
Η καλή καρδιά του Νικόλα (Σιγινού Φ. 1 & Κ.Παλαμά, Ραφήνα)
Η πίτα του μπέμπη (Υπαπαντής κ Ιωάννου Προδρόμου, Αρτέμιδα)
Η γλώσσα της πεθεράς (25ης Μαρτίου 44, Περιστέρι)
