AΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ: Παρακολουθήστε την ταινία «Θεραπεύοντας τον φόβο» για τον Άγιο Λουκά Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως και Κριμαίας τον Ιατρό που εορτάζει 11 Ιουνίου.

Η ταινία «Θεραπεύοντας τον φόβο», για τον Άγιο Λουκά Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως και Κριμαίας τον Ιατρό, είναι παραγωγή του 2013.

Πρόκειται για μία κινηματογραφική βιογραφία του επισκόπου που έζησε μέσα σε ένα καθεστώς εχθρικό προς την ορθόδοξη πίστη και την ελευθερία και αντιστάθηκε απέναντι στο κομμουνιστικό κόμμα, τους καταδότες, την αστυνομία, ακόμα και τον ίδιο τον Στάλιν με αποτέλεσμα την δίωξη, φυλάκιση και εξορία του.

Έζησε και πάλεψε σαν οικογενειάρχης, ιατρός και αργότερα αρχιερέας, δύο παγκοσμίους πολέμους και δεκάδες κινήματα και επαναστάσεις. O υποτιτλισμός και η επεξεργασία έγιναν από εθελοντές της ενορίας Αγίου Παντελεήμων Χαλέπας Χανίων.

Δείτε το βίντεο:

Ποιος ήταν ο επιστήμων και θαυματουργός Άγιος Λουκάς – Η θαυματουργή ευχή του για τους ασθενείς

Ο Άγιος Λουκάς (κοσμικό όνομα, Βαλεντίν Βόϊνο-Γιασενέτσκι) είναι άγιος της Ορθόδοξης Ουκρανικής Εκκλησίας και γεννήθηκε στις 14 Απριλίου του 1877 στο Κέρτς της Κριμαίας. Στο τέλος της δεκαετίας του 1880 η οικογένειά του μετακόμισε στο Κίεβο.

Το 1920 εξελέγη καθηγητής της ανατομίας και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Σε όλη του τη ζωή ήταν από λίγο έως εξαιρετικά φτωχός, καθώς είτε ο μισθός του ήταν μικρός, είτε βρισκόταν στη φυλακή, είτε όταν του πρόσφεραν χρήματα για κάποια θεραπεία υποδείκνυε άλλα πρόσωπα και ζητούσε τα χρήματα να δοθούν απ’ ευθείας σε αυτά. Ο άγιος Λουκάς ως ιατρός δημοσίευσε σαράντα επιστημονικά έργα.

Άγιος Λουκάς -Έκανε μεγάλες ανακαλύψεις σε αντίξοες συνθήκες.

Εργαζόταν εντατικά στα εξωτερικά ιατρεία, περιόδευε στα χωριά και ανέλαβε και το χειρουργικό τμήμα. Το 1904, με το ξέσπασμα του Ρωσο – Ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Ανατολή, όπου εργάστηκε ως χειρουργός με μεγάλη επιτυχία. Εκεί συναντήθηκε και με την Άννα Βασιλίεβνα Λάνσκαγια, τη μέλλουσα σύζυγό του, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου εργάζεται σε διάφορα επαρχιακά νοσοκομεία. Οι επιτυχίες του είναι τόσες πολλές που η φήμη του εξαπλώνεται γρήγορα και ασθενείς καταφθάνουν από παντού.

Ο άγιος Λουκάς ήταν πάντοτε πιστός Χριστιανός.

Δεν έχανε λειτουργία και παρακολουθούσε όρθιος όλες τις παννυχίδες και τους όρθρους, τα Σάββατα, τις Κυριακές και τις ημέρες των ορθοδόξων γιορτών. Στο χειρουργείο είχε πάντα την εικόνα της Παναγίας μπροστά στην οποία προσευχόταν για λίγα λεπτά πριν από κάθε επέμβαση.

Όμως στις αρχές του 1920 μία από τις επιτροπές ελέγχου του νοσοκομείου όπου εργαζόταν τότε, έδωσε εντολή να ξεκρεμάσουν την εικόνα της Παναγίας, με αποτέλεσμα ο άγιος Λουκάς να αρνείται να μπει στο χειρουργείο. Παράλληλα η σύζυγος ενός από τα στελέχη του κόμματος εισήχθη στο νοσοκομείο ως έκτακτο περιστατικό, και ζητούσε να χειρουργηθεί μόνο από τον Βόινο-Γιασενέτσκι, κι έτσι ο σύζυγός της του υποσχέθηκε ότι αν η εγχείρηση γινόταν, την επόμενη μέρα η εικόνα θα ήταν στη θέση της. Η εγχείρηση έγινε κι ήταν επιτυχής, και ο σύζυγος της άρρωστης κράτησε την υπόσχεσή του.

Το 1921 ο Άγιος Λουκάς χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα (1923) Επίσκοπος Τασκένδης.

Από τότε συνδύαζε ποιμαντικά και ιερατικά καθήκοντα. Παρέμεινε αρχίατρος του Γενικού Νοσοκομείου Τασκένδης, χειρουργούσε καθημερινά και παρέδιδε μαθήματα στην Ιατρική Σχολή, πάντα με το ράσο και το σταυρό του. Από το 1922 και μέχρι την τελευταία του πνοή γνώρισε συλλήψεις, βασανιστήρια, εξορίες και κακουχίες. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε συνολικά έντεκα χρόνια. Σε όλο αυτό το διάστημα εξασκούσε την ιατρική βοηθώντας όσους είχαν ανάγκη.

Οι λόγοι των διώξεών του ήταν, οι γενικοί διωγμοί κατά των Ορθοδόξων και η ιδιαίτερη άρνηση του επισκόπου Λουκά να υποστηρίξει τη «Ζωντανή Εκκλησία», ένα εκκλησιαστικό πραξικόπημα μέσω του οποίου το σοβιετικό καθεστώς προσπαθούσε να ελέγξει τους πιστούς. Οι ταλαιπωρίες αυτές ουσιαστικά κατέστρεψαν την υγεία του. Την Άνοιξη του 1952 επιδεινώνεται η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1956 τυφλώνεται οριστικά από γλαύκωμα. Τα τελευταία εννέα έτη της ζωής του ήταν τυφλός.

Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διηύθυνε το στρατιωτικό νοσοκομείο του Κρασνογιάρσκ, ενώ ήταν και επίσκοπος της πόλης αυτής. Από το 1946 μέχρι το 1961 που πέθανε, ήταν μητροπολίτης της Συμφερούπολης.

Παράλληλα το 1947 του απαγορεύθηκε να μιλά στους φοιτητές, σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια και τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλο, επειδή «γνώριζαν ότι δεν είχε καθαρό παρελθόν: φυλακές, εξορίες, κηρύγματα» κι επειδή αρνιόταν να πηγαίνει χωρίς το ράσο και το σταυρό του στην εργασία του και σε αυτές τις εκδηλώσεις. Καθώς όμως εκείνος ενδιαφερόταν για τον ανθρώπινο πόνο, έβγαλε ανακοίνωση ότι «δέχεται καθημερινά έκτος Κυριακών και εορτών, κάθε άνθρωπο που θέλει τη βοήθειά του» με αποτέλεσμα να καταφθάνουν στο διαμέρισμά του καθημερινά αμέτρητοι άνθρωποι απ’ όλη την Κριμαία.

Υπάρχουν μαρτυρίες ότι ο άγιος Λουκάς εμφάνισε πολλά πνευματικά χαρίσματα όσο ακόμα ζούσε.

Ασθενείς ομολόγησαν ότι έκανε ορθή διάγνωση της ασθένειάς τους με το που τους έβλεπε, ότι είχε διορατικό χάρισμα, κι ότι τους θεράπευσε με την προσευχή του, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, που δεν έβλεπε πλέον για να χειρουργεί.

Ο Άγιος Λουκάς είναι ήδη 84 ετών. Διαισθάνεται πως το τέλος του πλησιάζει. Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτουργεί για τελευταία φορά και για τον καιρό που απομένει, περιορίζεται στο να κηρύττει. Τελικά την Κυριακή 11 Ιουνίου 1961, ημέρα που γιορτάζουν οι Άγιοι Πάντες της Αγίας Ρωσίας, κοιμήθηκε ο αρχιεπίσκοπος – γιατρός Λουκάς.

Οι αρχές απαγόρευσαν την εκφορά του νεκρού με τα πόδια από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, πράγμα που προκάλεσε τη λαϊκή αγανάκτηση ακόμα και των αλλοδόξων.

Τελικά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, η εκφορά έγινε στην κεντρική λεωφόρο της Συμφερούπολης και διήρκεσε τρεισήμισι ώρες. Τη νεκρική πομπή ακολούθησε πλήθος κόσμου, η κυκλοφορία σταμάτησε, ενώ τα μπαλκόνια, οι ταράτσες και τα δέντρα ακόμα, ήταν γεμάτα ανθρώπους. Παράλληλα φέρεται να σημειώθηκε ένα παράδοξο γεγονός, με ένα σμήνος περιστεριών που έκανε επί ώρες κύκλους πάνω από το λείψανο, μέχρις ότου η πομπή έφτασε στο νεκροταφείο.

Τον Νοέμβριο του 1995 ανακηρύχτηκε άγιος με απόφαση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφού πρώτα ειδική επιτροπή ασχολήθηκε με τη ζωή, τα έργα και τα θαύματά του τα οποία καταγράφονταν και μετά τον θάνατό του. Στις 17 Μαρτίου 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του από τον αρχιεπίσκοπο Λάζαρο και μέλη της επιτροπής, μπροστά σε 40.000 περίπου παρευρισκόμενους. Τρείς μέρες αργότερα, στις 20 Μαρτίου 1996, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον Ι. Ναό Αγ. Τριάδος. Λέγεται ότι βρέθηκαν η καρδιά του και τμήματα του εγκεφάλου του αδιάφθορα, ενώ άρρητη ευωδία εξερχόταν από τα λείψανά του.

Το ίδιο έτος αποφασίστηκε να διοργανώνεται κάθε χρόνο Ιατρικό Συνέδριο στην Συμφερούπολη σε συνεργασία της Ιεράς Μητροπόλεως με το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Κριμαίας προς τιμήν του. Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Ιουνίου.

Τα τελευταία λόγια του Αγίου Λουκά:

«Παιδιά μου πολύ σας παρακαλώ, ντυθείτε με την πανοπλία που δίνει ο Θεός, για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα τεχνάσματα του διαβόλου. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πονηρός είναι. Δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους, αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τα πονηρά πνεύματα. Προσέξτε! Τον διάβολο δεν τον συμφέρει να δεχθεί κανείς την ύπαρξή του, να σκέφτεται και να αισθάνεται ότι είναι κοντά στον άνθρωπο. Ένας κρυφός και άγνωστος εχθρός είναι πιο επικίνδυνος από έναν ορατό εχθρό. Ω πόσο μεγάλος και τρομερός είναι ο στρατός των δαιμόνων! Πόσο αμέτρητο είναι το μαύρο τους πλήθος! Αμετάβλητα, ακούραστα, μέρα και νύχτα, επιδιώκουν να σπρώξουν όλους εμάς που πιστεύουμε στο όνομα του Χριστού, να μας παρασύρουν στο δρόμο της απιστίας της κακίας και της ασέβειας. Αυτοί οι αόρατοι εχθροί του Θεού, έχουν βάλει ως μοναδικό τους σκοπό μέρα και νύχτα να επιδιώκουν την καταστροφή μας. Όμως μη φοβάστε, πάρτε δύναμη από το όνομα του Ιησού».

Σας παρουσιάζουμε παρακάτω την “Ευχή Εις Ασθενούντα” του Αγίου, η οποία μπορεί να βοηθήσει πολλούς συνανθρώπους μας που ταλαιπωρούνται από διάφορες ασθένειες, όπως αναφέρει το pemptousia.

Ευχή Εις Ασθενούντα:

“Άγιε Ιεράρχα, ομολογητά, διδάσκαλε της αληθείας και ανάργυρε ιατρέ Λουκά, σοι κλίνομεν τα γόνατα της ψυχής και του σώματος και προσπίπτοντες τοις τιμίοις και ιαματικοίς λειψάνοις σου, σε παρακαλούμεν, ως τα τέκνα τους πατέρας αυτών.

Εισάκουσον ημών των αμαρτωλών, τίμιε πάτερ, και προσάγαγε την δέησιν ημών τω ελεήμονι και φιλανθρώπω Θεώ, ως εστώς ενώπιον αυτού μετά πάντων των αγίων.

Πιστεύομεν ότι αγαπάς ημάς δια της αυτής αγάπης ην ηγάπησας τους αδελφούς σου κατά την εν τω κόσμω βιοτήν σου.

Την τέχνην των ιατρών μετιών, των ασθενούντων τα αρρωστήματα, τη αρωγή της χάριτος, πλειστάκις εθεράπευσας.

Μετά δε την σεπτήν σου κοίμησιν, τα σα χαριτόβρυτα λείψανα, ο των όλων Δεσπότης, πηγήν ιατρείας ανέδειξεν.

Ποικίλας γαρ ιώνται ασθενείας καί δύναμιν δωρούνται τοις ευλαβώς ταύτα ασπαζομένοις και αιτουμένοις την θείαν πρεσβείαν σου.

Διό αιτούμεν σε και θερμώς παρακαλούμεν σε, τον την χάριν της ιατρείας κομισάμενον· τον ασθενούντα και δεινώς χειμαζόμενον αδελφόν ημών (….) επίσκεψαι και θεράπευσον εκ της συνεχούσης αυτόν ασθενείας.

Πάντιμε και αγιώτατε πάτερ Λουκά, ελπίς αρραγής των ασθενούντων και κεκμηκότων, μη επιλάθου δωρήσασθαι τω αδελφώ ημών (….) την ίασιν και πάσιν ημίν τα ευφρόσυνα.

Ίνα και ημείς συν σοι δοξάζωμεν τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, την μίαν θεότητα τε και βασιλείαν, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Η Γωγώ Μαστροκώστα έχει χαθεί από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η απουσία της από τα κοινωνικά δίκτυα μοιάζει με σιωπηλή κραυγή, ένας κενός χώρος που γεμίζει φόβο και ανησυχία για όσους την αγαπούν.

Οι φίλοι της την αναζητούν αδιάκοπα, οι συνεργάτες της αναρωτιούνται για την υγεία της, οι δημοσιογράφοι στέλνουν ερωτήσεις που μένουν αναπάντητες. Κάθε μέρα που περνά, η αγωνία μεγαλώνει, το κοινό νιώθει πως ένα κομμάτι της έχει εξαφανιστεί από τον κόσμο. Η «μαύρη πέτρα» που ρίχνει πίσω της δεν είναι μόνο σύμβολο απόστασης, είναι ασπίδα, είναι τρόπος να προστατεύσει τον εαυτό της από τα βλέμματα που περιμένουν, από τις φωνές που θέλουν να την αναγκάσουν να μιλήσει, να φωτογραφηθεί, να εμφανιστεί ξανά. Κι όμως, η αγωνία όλων μεγαλώνει ακριβώς επειδή την αγαπούν· η σιωπή της δεν τους ησυχάζει, τους βασανίζει.

Η σιωπή

Κι όμως, όσο πιο απόμακρη γίνεται, τόσο πιο έντονη η αγωνία των γύρω της μεγαλώνει. Η σιωπή της δεν τους ησυχάζει, τους βασανίζει. Κάθε στιγμή χωρίς νέα της είναι σαν να κρατάει ένα κομμάτι της ζωής της σε αναμονή, αβέβαιο, φορτισμένο με το μυστήριο και την αγωνία που συνοδεύει αυτή η σιωπή.

Η Γωγώ Μαστροκώστα, που κάποτε έλαμπε με τη ζωντάνια της και την παρουσία της, τώρα χάνεται σε έναν κόσμο δικό της, σκοτεινό και προστατευμένο έναν κόσμο που κανείς δεν μπορεί να αγγίξει, εκτός από εκείνους που η ίδια επιτρέπει να πλησιάσουν, έστω και σε απόσταση ασφαλείας. Η Γωγώ Μαστροκώστα δεν θέλει να εμφανιστεί σε εκπομπές, δεν θέλει να βρεθεί σε πάνελ, δεν θέλει να απαντήσει τις φωνές που ζητούν να τη δουν, να τη ρωτήσουν, να τη φωτογραφίσουν, να την αναγκάσουν να δώσει εξηγήσεις για την απουσία της.

Κάθε πρόταση που φτάνει στα χέρια της, κάθε τηλεφώνημα ή μήνυμα με προτάσεις για συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, να μιλήσει στο κοινό ή να εμφανιστεί δημόσια, πέφτει στο κενό.

Η «μαύρη πέτρα» πίσω της είναι όχι μόνο σύμβολο αποστασιοποίησης, είναι αποστασιοποιημένη επιλογή αποστασιοποίησης. Δεν πρόκειται για απλή ντροπή ή αμηχανία αλλά για συνειδητή επιλογή να ζει μακριά από τα φώτα που κάποτε λάμπρυναν τη ζωή της. Κάθε εμφάνιση σε τηλεοπτικό πάνελ θα σήμαινε να ανοίξει μια πόρτα που προσπαθεί να κρατήσει κλειστή, να εκθέσει την προσωπική της ζωή, να γίνει ξανά αντικείμενο σχολιασμού και ψιθύρων. Και εκείνη δεν θέλει πια να το αντέξει.

Το στήριγμα της, η 18χρονη κόρη της Βικτώρια

Η σιωπή της έχει ανησυχήσει όσους την αγαπούν η απουσία της από social media, η άρνηση να εμφανιστεί σε πάνελ, οι αναπάντητες ερωτήσεις έχουν δημιουργήσει ένα κενό που πολλοί προσπαθούν να γεμίσουν με φαντασία και φόβο. Η Γωγώ Μαστροκώστα έχει αποτραβηχτεί. Θέλει να αποκαταστήσει πλήρως τη δημοσιότητά της χωρίς βλέμματα, χωρίς τα μικρόφωνα, χωρίς τα φλας των φωτογράφων. Κανένα πλάνο, καμία εκπομπή, κανένα έντυπο δεν θα την φέρει ξανά στο φως που κάποτε λάμπρυνε αλλά τώρα την πνίγει. Το κεφάλαιο αυτό κλείνει οριστικά με αποφασιστικότητα και ηρεμία. Η Γωγώ αφήνει πίσω της ό,τι τη δεσμεύει με τη γνώμη και το κοινό, κρατώντας για τον εαυτό της τον χώρο που έχει επιλέξει. Κι όσοι την αγαπούν πρέπει να μάθουν να ζουν με τη σιωπή της, με το μυστήριο που αφήνει πίσω της, με τη «μαύρη πέτρα» που ρίχνει, σαν αόρατο φράγμα που προστατεύει την ψυχή της.

Η Γωγώ Μαστροκώστα δεν θα επιστρέψει και αυτή η αλήθεια, όσο δύσκολη κι αν είναι για τους γύρω της, φέρνει μαζί της μια αίσθηση ειρήνης για εκείνη. Το κεφάλαιο έχει κλείσει οριστικά, ο κόσμος της Γωγώς πλέον ανήκει μόνο σε εκείνη. Η κόρη της, Βικτώρια, παραμένει στο πλευρό της, απολαμβάνοντας τη μάχη που δίνει η μητέρα της σε έναν κόσμο ανάμεσα στην ανάγκη για προστασία και την πίεση ενός κόσμου απαιτητικού που έχει πάντα απαιτήσεις.

Η 18χρονη κόρη της Γωγώς Μαστροκώστα και του Τραϊανού Δέλλα στην πρώτη της δημόσια εμφάνιση

Η απομάκρυνσή της από τη δημοσιότητα δεν είναι μόνο προσωπική επιλογή αλλά και οικογενειακή. Ο σύζυγός της, ο Τραϊανός Δέλλας, συμπορεύεται απόλυτα την ανάγκη της. Κατανοεί τη σιωπή και την αγωνία όσων την αγαπούν, αλλά στέκεται στο πλευρό της με σιωπηλή υποστήριξη. Η αγάπη τους δεν χρειάζεται φώτα, κάμερες ή δημόσιες εμφανίσεις για να αποδειχθεί.

Η σιωπή της Γωγώς δεν είναι απομόνωση αλλά επιλογή που προστατεύει την ψυχή της. Κι έτσι, ενώ ο κόσμος συνεχίζει να περιμένει νέα και εξηγήσεις, η Γωγώ Μαστροκώστα ζει το δικό της κεφάλαιο ήρεμα, αποτραβηγμένη, με τον σύζυγό της στο πλευρό της και την κόρη της. Ο δημόσιος θόρυβος παραμένει έξω από τη ζωή της, κι εκείνη προχωρά μπροστά, με την ησυχία της, ασφαλής, μακριά από τα φώτα που κάποτε λάμπρυναν τη ζωή της. Το κεφάλαιο της παρουσίας της στα φώτα κλείνει οριστικά και με τον Τραϊανό Δέλλα δίπλα της, η Γωγώ βρήκε την ηρεμία που αναζητούσε.

Μαμά και κόρη 

Ο καρκίνος και οι φήμες

Οι φήμες που κατά καιρούς κυκλοφορούν για την υγεία της Γωγώς Μαστροκώστα, και συγκεκριμένα για καρκίνο του μαστού, έχουν προκαλέσει έντονη ανησυχία στο κοινό, χωρίς ωστόσο να υπάρχει πάντα επίσημη επιβεβαίωση για όσα λέγονται. Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι σημαντικό να υπάρχει σεβασμός στην ιδιωτικότητα και την προσωπική ζωή, καθώς η υγεία αποτελεί ένα βαθιά προσωπικό θέμα. Η αναπαραγωγή ανεπιβεβαίωτων πληροφοριών μπορεί να δημιουργήσει περιττό φόβο και πίεση τόσο στο ίδιο το πρόσωπο όσο και στους οικείους του. Γι’ αυτό, η υπεύθυνη ενημέρωση και η αποφυγή διασποράς φημών είναι απαραίτητες, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τόσο σοβαρά ζητήματα.

Ο Πάρις Μοσχόπουλος-Αλεξάντερ, υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60.

Γεννήθηκε το 1932 στο Παγκράτι της Αθήνας και από νεαρή ηλικία έδειξε την επιθυμία να ανοίξει τα φτερά του πέρα από τα ελληνικά σύνορα.

Αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο, πήρε τη μεγάλη απόφαση να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναζητώντας ευκαιρίες στον χώρο της υποκριτικής.

Στη Νέα Υόρκη σπούδασε ηθοποιός, αποκτώντας γερά θεμέλια στη δραματική τέχνη, ενώ στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες, την καρδιά της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η διεθνής του παιδεία και η άνεσή του στην αγγλική γλώσσα τον βοήθησαν να κινηθεί με ευχέρεια ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους: τον ελληνικό και τον αμερικανικό.

Η επιστροφή στην Ελλάδα και η μεγάλη ευκαιρία

Η επιστροφή του στην Ελλάδα συνδέθηκε με τη συμμετοχή του στην παραγωγή της 20th Century Fox, Συνέβη στην Αθήνα (1962). Στην ταινία υποδύθηκε τον Νίκο Λούη, αδελφό του θρυλικού ολυμπιονίκη μαραθωνοδρόμου Σπύρος Λούης. Η συμμετοχή του σε μια διεθνή παραγωγή αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην καριέρα του και τον σύστησε δυναμικά στο ελληνικό κοινό.

Καριέρα στον ελληνικό κινηματογράφο

Τη δεκαετία του ’60 ο Άρις Αλεξάντερ πρωταγωνίστησε σε αρκετές εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες, ερμηνεύοντας ρόλους που συχνά συνδύαζαν γοητεία, δυναμισμό και μυστήριο.

Μεταξύ των σημαντικότερων ταινιών του ξεχωρίζουν:

• Η νύφη το σκασε (1962) – στον ρόλο του Δημήτρη

• Αμφιβολίες (1964) – ως Αντώνης Κορωνέλος / Φραγκιάς

• Όχι, κύριε Τζόνσον (1965) – στον ομώνυμο ρόλο

• Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά (1967) – ως Φρεντ

• Ο 13ος (1967) – ως Δημήτρης Μπούμας

• Έρωτες στη Λέσβο (1967) – ως Τζίμι Άντονι

• Γεύση από έρωτα (1966) – ως Άλεκ

• Κατάσκοποι στο Σαρωνικό (1968)

Επιπλέον, εμφανίστηκε στην ταινία Αλίκη (1963), ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την παρουσία του στον χώρο.

Οι ρόλοι του συχνά κινούνταν ανάμεσα στο ρομαντικό δράμα, την περιπέτεια και την αστυνομική ίντριγκα, αντικατοπτρίζοντας το κλίμα της εποχής. Η κινηματογραφική του φυσιογνωμία, επηρεασμένη από το αμερικανικό στυλ ερμηνείας, τον έκανε να ξεχωρίζει από πολλούς σύγχρονούς του.

Τα τελευταία χρόνια και η παρακαταθήκη

Ο Άρις Αλεξάντερ έφυγε από τη ζωή στις 26 Μαρτίου 2016, αφήνοντας πίσω του μια αξιοσημείωτη πορεία στον ελληνικό κινηματογράφο. Αν και δεν ανήκει στα πιο προβεβλημένα ονόματα της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά, η διαδρομή του χαρακτηρίζεται από διεθνή προοπτική, καλλιτεχνική συνέπεια και συμμετοχή σε ταινίες που σημάδεψαν τη δεκαετία του ’60.

Η πορεία του Άρι Αλεξάντερ αποτελεί παράδειγμα ενός Έλληνα καλλιτέχνη που τόλμησε να αναζητήσει το όνειρό του στο εξωτερικό και να επιστρέψει, φέρνοντας μαζί του εμπειρίες και επιρροές που εμπλούτισαν το ελληνικό κινηματογραφικό τοπίο.