Ιστορική στιγμή για τα έργα τέχνης που εκλάπησαν από τον Λόρδο Έλγιν – Ο Βρετανός υπουργός Πολιτισμού απέστειλε αίτημα στην Αθήνα για να ξεκινήσουν οι συζητήσεις, η Λίνα Μενδώνη το αποδέχθηκε και σύντομα θα ανακοινωθεί η ημερομηνία

Μια πολύ σημαντική ανακοίνωση, για μια πληγή που παραμένει ανοικτή για την Ελλάδα, τα Γλυπτά του Παρθενώνα, έγινε από την Unesco.

Σύμφωνα με την Unesco, Ελλάδα και Βρετανία ανταποκρίθηκαν στο αίτημα του οργανισμού να εντείνουν τις προσπάθειές τους έτσι ώστε να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι και να συνομιλήσουν με θέμα την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα εκεί που ανήκουν, δηλαδή στην Αθήνα.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο η UNESCO ζήτησε από το Ηνωμένο Βασίλειο να επανεξετάσει την στάση του και να προσέλθει σε διάλογο με την Ελλάδα. Το 2021 η Unesco κάλεσε την Βρετανία να επανεξετάσει την στάση της και να γίνει επικοδομητικός διάλογος με την Ελλάδα. Υπενθυμίζεται ότι το θέμα είχε θέσει στον Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον ο Κυριάκος Μητσοτάκης το Νοέμβριο του 2021 με τον Τζόνσον να παραπέμπει στο Μουσείο και τον Έλληνα πρωθυπουργό να επιμένει ότι το θέμα είναι πλέον θέμα ανάμεσα στις δυο κυβερνήσεις.

Στις 29 Απριλίου, ο υπουργός Πολιτισμού της Βρετανίας Στίβεν Πάρκινσον απέστειλε αίτημα στην Unesco να διοργανώσει συνάντηση με την Ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη. Η κυρία Μενδώνη το αποδέχθηκε αμέσως και σύμφωνα πάντα με την UNESCO σύντομα θα ανακοινωθεί η ημερομηνία.

Συγκεκριμένα σύμφωνα με την Unesco, την πιθανή επανένωση των μαρμάρων του Παρθενώνα ανακοίνωσε η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Προώθηση της Επιστροφής Πολιτιστικής Περιουσίας στις Χώρες Προέλευσης ή της Αποκατάστασής της σε περίπτωση Παράνομης Οικειοποίησης ή ICPRCP, η οποία άνοιξε την 23η σύνοδό της στο Παρίσι αυτή την εβδομάδα. Σύμφωνα με την UNESCO, η συνάντηση, που προσφέρθηκε στις 29 Απριλίου από το Ηνωμένο Βασίλειο, έγινε αποδεκτή από την Ελλάδα και θα διευθετηθεί «εν ευθέτω χρόνω».

Δειτε την ανακοίνωση της Unesco

Τα γλυπτά, κατασκευασμένα μεταξύ 447 π.Χ. και το 432 π.Χ, αποτελούνται από μια ζωφόρο που απεικονίζει την πομπή της γιορτής των Παναθηναίων για τη μνήμη των γενεθλίων της θεάς Αθηνάς, μαζί με μια σειρά από μετόπες και μορφές από τα αετώματα του ναού.

Συνολικά, το Βρετανικό Μουσείο διαθέτει 15 μετόπες, 17 αετωματικές φιγούρες και ένα τμήμα 247 ποδιών της αρχικής ζωφόρου, τα οποία το ίδρυμα υποστηρίζει ότι αποκτήθηκαν νόμιμα σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα βρισκόταν υπό Οθωμανική κυριαρχία.

Η ιστορία του Παρθενώνα

Το γλυπτά του Παρθενώνα δεν είναι αυθύπαρκτα έργα τέχνης. Δημιουργήθηκαν ως αρχιτεκτονικά και συμβολικά μέρη του ναού της Αθηνάς, που χτίστηκε τον 5ο αι. π.Χ., στο απόγειο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Η σύλληψη της αρχικής ιδέας, υλοποιούμενη με την κατασκευή του κτίσματος, μετουσιώνεται στην ισορροπία διαμέσου της συμμετρίας και μορφοποιείται με το τρίγωνο που σχηματίζουν οι μετόπες, η ζωφόρος και τα αετώματα. Το μνημείο γίνεται πλήρως κατανοητό μόνο με τα γλυπτά του και τα γλυπτά αυτά αποκτούν την πραγματική τους εννοιολογική υπόσταση μόνο πλησίον του ναού, στο φυσικό και ιστορικό τους περιβάλλον. Ο Παρθενώνας στέκεται ως κορυφαίο μνημείο, εδώ και 2.500 χρόνια και αποτελεί το ύψιστο σύμβολο της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και της αρμονίας. Πρόκειται για το αξεπέραστο μνημείο-σύμβολο του Δυτικού πολιτισμού. Η UNESCO επέλεξε τον Παρθενώνα ως έμβλημα της και συμπεριέλαβε τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης στον κατάλογο με τα μνημεία της παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Ο Παρθενώνας, επίσης, αποτελεί την πρώτη τη τάξει εγγραφή στον Ευρωπαϊκό Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Τα Γλυπτά του Παρθενώνα

Από τους 97 σωζόμενους λίθους από τη ζωφόρο του Παρθενώνα, οι 56 βρίσκονται στο Λονδίνο και οι 40 στην Αθήνα. Από τις 64 σωζόμενες μετόπες, οι 48 βρίσκονται στην Αθήνα και οι 15 στο Λονδίνο. Από τις 28 σωζόμενες μορφές των αετωμάτων, οι 19 βρίσκονται στο Λονδίνο και οι 9 στην Αθήνα. Η ζωφόρος του Παρθενώνα θεωρείται ότι απεικονίζει την Πομπή των Παναθηναίων. Οι μετόπες εικονίζουν: στην ανατολική πλευρά τη Γιγαντομαχία, στην δυτική πλευρά την Αμαζονομαχία, στην βόρεια τον Τρωικό Πόλεμο και στην νότια πλευρά τη μάχη μεταξύ Κενταύρων και Λαπίθων. Στο ανατολικό αέτωμα αναπαριστάται η γέννηση της Αθηνάς, ενώ στο δυτικό αέτωμα η διαμάχη της Αθηνάς και του Ποσειδώνα για την κηδεμονία της Αθήνας.

Ώρες αγωνίας και πανικού για ένα 7χρονο αγοράκι στην Σκύδρα Πέλλας που τραυματίστηκε όταν έπεσε πάνω του καγκελόπορτα. Εξαιτίας του τραυματισμού του το παιδί μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.

ΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗ ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ

Ο 7χρονος είχε πάει μαζί με τη μητέρα του επίσκεψη στον παππού του, στην Σκύδρα Πέλλας. Την ώρα που φεύγανε έπεσε πάνω του η καγκελόπορτα της εισόδου, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Αρχικά διακομίσθηκε στο Νοσοκομείο της Έδεσσας και στη συνέχεια στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Προανάκριση διεξάγει το Αστυνομικό Τμήμα Σκύδρας.

Κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να σκεφθεί μία πρωτότυπη πρόταση γάμου.

Όσο ανεβαίνει ο βαθμός δυσκολίας τόσο το καλύτερο. Σημαντικότερο από όλα; Να μην το αντιληφθεί η υποψήφια νύφη.

Ο Γιώργος σε συνεργασία με τους φίλους του ετοίμασαν κάτι ξεχωριστό για την αγαπημένη του Χρυσή.

Τα δύο νεαρά παιδιά με καταγωγή από τα Γιαννιτσά γνωρίστηκαν στη Θεσσαλονίκη. Από εκείνη την στιγμή και μετά έμειναν αχώριστοι.

Η Νέα Παραλία ένα από τα αγαπημένα τους σημεία. Έτσι το βράδυ της Τετάρτης ο Γιώργος αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα μπροστά από τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου.

Συνοδεία ενός πανό, το οποίο έγραφε «θέλεις να γίνεις γυναίκα μου», ο Γιώργος γονάτισε και περίμενε το μεγάλο «ναι» από την αγαπημένη του Χρυσή.

Δεκάδες περαστικοί απαθανάτισαν την στιγμή και χειροκρότησαν όταν τελικά η νεαρή γυναίκα απάντησε καταφατικά.

Εμείς να ευχηθούμε «η ώρα η καλή»!

Δείτε τις φωτογραφίες και το βίντεο του Άρη Φραντζεσκάκη:

Πρώτη φορά στα ιστορικά βλέπουμε εξάπλωση της «ευλογιάς των πιθήκων» σε περισσότερες από μία ευρωπαϊκές χώρες, σημείωσε ο Γκίκας Μαγιορκίνης

Την προσοχή για επαυξημένη επαγρύπνηση εφιστά ο καθηγητής Επιδημιολογίας, Γκίκας Μαγιορκίνης, αναφορικά με την εξάπλωση της «ευλογιάς των πιθήκων» η οποία παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις.

Ο κ. Μαγιορκίνης αναφέρθηκε σε συγκεκριμένα επιδημιολογικά στοιχεία, τονίζοντας ότι υπάρχουν τρία σημεία που θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη βάση τόσο επιστήμονες όσο και πολίτες

Ο καθηγητής σημείωσε χαρακτηριστικά πως «τα στοιχεία συγκλίνουν στην παρατεταμένη μετάδοση μεταξύ ανθρώπων και όχι ανθρώπων από μολυσμένα ζώα (όπως βλέπαμε στον παρελθόν), πρώτη φορά στα ιστορικά βλέπουμε εξάπλωση σε περισσότερες από μία ευρωπαϊκές χώρες, τα κρούσματα δεν έχουν όλα μεταξύ τους άμεση σχέση, συνεπώς σίγουρα υπάρχουν αδιάγνωστοι (ασυμπτωματικοί;) φορείς της νόσου».

«Σε κάθε περίπτωση δεν είναι μία επιδημική έξαρση όπως αυτές που γνωρίζαμε για αυτόν τον ιό και έχουμε συνηθίσει, και συνεπώς είναι σημαντικό να σκεφτούμε out of the box» υπογράμμισε ο Γκίκας Μαγιορκίνης, συμπληρώνοντας ότι υπάρχει η πιθανότητα «να βλέπουμε μία σημαντική αλλαγή συμπεριφοράς του ιού ως αποτέλεσμα και της μειωμένης ανοσίας από το εμβόλιο της ευλογιάς».

«Χωρίς να πιστεύω ότι υπάρχει άμεσα λόγος ανησυχίας, θα έλεγα ότι τα στοιχεία δείχνουν ανάγκη για αυξημένη επαγρύπνηση» κατέληξε ο καθηγητής Επιδημιολογίας.

Το μεσημέρι της Τρίτης 17 Μαΐου, έγινε γνωστό μέσα από τη σελίδα «Μένουμε Ζωγράφου» στο Facebook, ότι έγινε η εκταφή του ηθοποιού Στάθη Ψάλτη υπηρεσιακά, με την συγκεκριμένη ανάρτηση να αναφέρει ξεκάθαρα ότι κανένας δεν ενδιαφέρθηκε ούτε και ασχολήθηκε με το γεγονός.

Υπενθυμίζεται ότι στα συγγενικά του πρόσωπα συγκαταλέγονται η χήρα του και η κόρη του, Μαρία.

Από την στιγμή που έγινε γνωστή η είδηση αρκετοί επώνυμοι ξέσπασαν μέσα από τους προσωπικούς τους λογαριασμούς στα social media. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Βαλάντης, ο οποίος φανερά εκνευρισμένος τα «έχωσε» στον Δήμαρχο.

Δείτε το βίντεο:

«Ντροπή σου, ποια εκταφή; Αντί να κάνεις έναν τάφο γι’ αυτόν τον άνθρωπο που προσέφερε τόσα πράγματα; Έτσι εκταφιάζετε και τους δικούς σας; Δε ντρέπεσαι λίγο; Ξεθάβετε τον άνθρωπο αντί να του κάνετε ένα μνήμα; Μόνο ντροπή. Ντροπή σου ρε. Αυτούς ψηφίζετε. Και τους άλλους τους κάνετε αγάλματα, όλους αυτούς που μας έχουν τσακίσει», αναφέρει ο τραγουδιστής στο βίντεο.

Και πρόσθεσε:«Έτσι τους ξεθάβετε και τους άλλους ή έχουν και πληρώνουν από τα λεφτά μας; Όταν είναι να πάρετε ψήφους τους βρίσκετε όλους. Ψάχνατε να ενημερώσετε. Τι να ενημερώσετε; Δε ντρέπεστε λίγο;».

Η κυρία Σταυρούλα Πελέκη, τα δύσκολα χρόνια και η πολλή αγάπη στο Ορφανοτροφείο Θηλέων Λαμίας.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Ναύπακτο. Τίποτα δε μου έλειπε όταν ήμουν μικρή. Και εγώ και τα αδέλφια μου τα είχαμε όλα. Μόνο ίσως ο πατέρας μου που τον χάσαμε νωρίς, αλλά είχαμε τον τρόπο μας. Το 1957 τελείωσα δασκάλα και το 1960 ήρθα στο ίδρυμα στη Λαμία. Ήμουν 22,5 χρονών κορίτσι. Είχα μεγαλώσει κοντά στο κατηχητικό και ο πνευματικός μου με καθοδήγησε να έρθω στο ίδρυμα όπου ζητούσαν διευθύντρια. Ξέρω, ακούγεται περίεργο στην εποχή μας, αλλά τότε έτσι ήταν η υπακοή στον πνευματικό μας.

Η μάνα μου δεν ήθελε με τίποτα να φύγω.» Τι πας να κάνεις;» μου έλεγε και με ρωτούσε συνέχεια τι μου λείπει. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως έπρεπε να το κάνω. Νόμιζε πως θα χαθώ και θα πάω στράφι. Για μια χρονιά είχα υπογράψει στην αρχή, αλλά μετά δεν μπορούσα να αφήσω τα κορίτσια μου. Δεν καταλάβαινε πως για μένα η προσφορά ήταν πιο σημαντική από το να κάνω οικογένεια και τις φιλοδοξίες.

Σε μια μικρή κοινωνία που όλοι ξέραν πως τα είχαμε όλα, την έπιαναν και της έλεγαν πού το στέλνεις το κορίτσι. Είχε πεισμώσει πολύ και δεν μου το συγχώρεσε ποτέ. Δεν μου ξαναμίλησε. Δεν με πήρε ποτέ τηλέφωνο και ούτε ποτέ ήρθε να με δει. Ένα χρόνο μετά πέθανε.

Την έσκασα. Ήταν άρρωστη και δεν με πήρανε τα αδέλφια μου να μου το πουν. Με πήρε μια δασκάλα μου και πήρα δανεικά να πάω να την προλάβω. Λίγο πριν πεθάνει έφτασα σπίτι μας, της μίλησα και μου έδωσε την ευχή της. Νομίζω με συγχώρεσε. Κατάλαβε.

Πέτρινα χρόνια. Δύσκολα. Μπήκα κοριτσόπουλο εδώ μέσα και έμεινα μια ζωή. Πέρασα την πόρτα και δεν είχε τίποτα. Ένα παλιό σπίτι και 40 ορφανά χωρίς φαΐ. Επαρχία μεταπολεμικής Ελλάδας και μια φτωχή, κλειστή κοινωνία. Κολύμπι στα βαθιά. Τους τρεις πρώτους μήνες κλεινόμουν τις νύχτες σε ένα μπάνιο και έκλαιγα. Έλεγα δεν μπορώ να τα καταφέρω. Ήμουν εντελώς μόνη σε ένα μέρος με αγνώστους και καταστάσεις σκληρές. Ήμουν τόσο μικρή και έπρεπε να διευθύνω κάτι που δεν ήξερα. Υπήρχαν κορίτσια μεγαλύτερα από μένα.

Πολλές φορές είπα να φύγω και να γυρίσω πίσω, αλλά πώς θα μπορούσα να αφήσω τα κορίτσια αυτά; Νομίζω πως κουμάντο από τότε και μετά με έκανε ο Θεός. Αυτός κανόνιζε. Δέκα χρόνια πάλευαν να βάλω σειρά και να το κάνω αξιοπρεπές και βιώσιμο. Μετά κάπως ανασάναμε. Τώρα με τη κρίση και για εμάς όπως και για όλους είναι δύσκολα. Ποτέ όμως δεν άφησα τα κορίτσια να πεινάσουν.

Πάντα μας αγκάλιαζαν και είχαμε φαγητό. Μακάρι να μπορούσα να προσφέρω και πιο πολλά στις ψυχές αυτές, αλλά εδώ κάνουμε εθελοντισμό. Δεν είμαστε υπάλληλοι. Αν και νομίζω τελικά πως το δόσιμο είναι πολύ σημαντικότερο όταν γίνεται από καρδιάς και όχι για ανταμοιβή.»

H κυρία Βάγια Κόκκαλη από το Πολυδένδρι Δομοκού. Μια από τις σαράντα ορφανές που η Σταυρούλα Πελέκη συνάντησε το 1960 στο ορφανοτροφείο. Μεγάλωσε στο ίδρυμα, έφυγε το 1965 για να εργαστεί στον Άγιο Σάββα και επέστρεψε για να προσφέρει εθελοντικά. Σήμερα είναι 81 ετών, δεν έκανε οικογένεια και λέει πως εδώ είναι το σπίτι της – Φωτογραφία: Kωνσταντίνος Γεωργακόπουλος

«Δεν είμαι η μάνα τους. Το ξέρω πολύ καλά. Με φωνάζουν μαμά και δε γυρνάω επίτηδες. Μετά μου λένε » Κυρία γιατί δεν γυρνάτε;»

Ποτέ μου δεν μετάνιωσα. Αισθάνομαι ο πιο πλήρης άνθρωπος του κόσμου. Μικρή ήθελα να γίνω νοσοκόμα. Να ταξιδεύω και να βοηθάω τραυματίες στον πόλεμο. Παιδικές φαντασιώσεις. Τελικά κοντά σε αυτό που ονειρευόμουν με έφερε η ζωή. 500 και πάνω κορίτσια περάσαν από εδώ όσο είμαι εγώ και τελικά νιώθω πως τίποτα δεν είναι σημαντικότερο από την αγάπη που έδωσα και εισέπραξα. Δεν είμαι η μάνα τους.

Το ξέρω πολύ καλά. Με φωνάζουν μαμά και δε γυρνάω επίτηδες. Μετά μου λένε » Κυρία γιατί δεν γυρνάτε;» Τους λέω με ωραίο τρόπο πως δεν είμαι η μητέρα τους και πως καμιά γυναίκα δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό της μάνας που τις γέννησε.

Εγώ βέβαια παιδιά δεν έκανα, αλλά νομίζω πως όλα τα παιδιά του ορφανοτροφείου τα αγάπησα σαν δικά μου. Μάνα τους αισθάνομαι, αλλά δεν μπορώ να κλέβω τον τίτλο από τις πραγματικές μητέρες. Καμιά φορά με μερικά είχα τέτοιο δέσιμο που νομίζω με κάλυψε σαν μάνα. Σαν άνθρωπος και εγώ είχα αδυναμίες, αλλά προσπαθούσα να κρατάω ισορροπίες και να μην τα ξεχωρίζω όσο δύσκολο και αν ήταν. Για μένα, όλες ίδιες.

«Εγώ βέβαια παιδιά δεν έκανα, αλλά νομίζω πως όλα τα παιδιά του ορφανοτροφείου τα αγάπησα σαν δικά μου.» Φωτογραφία: Kωνσταντίνος Γεωργακόπουλος

Σκληρό πράμα η ορφάνια. Είδα πολύ πόνο στα 54 χρόνια που είμαι εδώ. Ψυχούλες βασανισμένες. Πώς να σκεφτώ εγώ πολυτέλειες και προσωπική ζωή; Εδώ είχα καινούρια οικογένεια συνέχεια. Περνούσαν τα χρόνια και δεν καταλάβαινα πώς.

Άλλες έφευγαν, νέες ερχόντουσαν. Πώς να βάλω εγώ τον εαυτό μου πάνω από τα κορίτσια που είχαν χάσει τους γονείς τους; Νομίζω πως ακόμη πιο συγκλονιστικό από το θάνατο είναι η εγκατάλειψη. Τα παιδιά που τα παράτησαν και τα απαρνήθηκαν. Οι μάνες εκεί έξω και τα παιδιά εδώ μέσα. Αυτό ήταν πάντα το πιο δύσκολο. Ο πόνος του παιδιού που η μάνα το αρνήθηκε είναι από τα πράγματα που με ανατρίχιαζαν πάντα.

Μπήκα κοριτσόπουλο εδώ μέσα και έμεινα μια ζωή. Πέρασα την πόρτα και δεν είχε τίποτα. Ένα παλιό σπίτι και 40 ορφανά χωρίς φαΐ. Επαρχία μεταπολεμικής Ελλάδας και μια φτωχή, κλειστή κοινωνία. Κολύμπι στα βαθιά. Τους τρεις πρώτους μήνες κλεινόμουν τις νύχτες σε ένα μπάνιο και έκλαιγα.

Παλιά τα κορίτσια τα μαθαίναμε μοδιστρική και όσες ήταν καλές μαθήτριες τις σπουδάζαμε. Το σταματήσαμε το μάθημα. Τι να γίνουν τώρα; Μοδίστρες; Κοιτάμε να τις κάνουμε φοιτήτριες και να τις σπουδάζουμε. Έχουμε πολλές φοιτήτριες. Ξέρεις κάτι όμως; Δεν θα με με νοιάξουν πια τόσο τα πτυχία. Να είναι ευτυχισμένες θέλω, να είναι καλοί άνθρωποι και να έχουν όσο πιο όμορφη ζωή γίνεται. Μέχρι να παντρευτούν θα τις έχω πάντα έννοια.

Μετά λίγο ηρεμώ. Πάντα όμως κρατάω επαφές. Έρχονται εδώ και με βλέπουν και εγώ τις παρακολουθώ. Μου φέρνουν τα παιδιά τους. Μερικά τα βαφτίζουν Σταυρούλα. Αν ήμουν αυστηρή; Δεν νομίζω! Μαλακή μου λέγαν πάντα πως ήμουν. Δεν ήταν και εύκολο. Είναι διπλή η ευθύνη να μεγαλώνεις και να φροντίζεις ορφανά παιδιά. Από τη μία τόσα πολλά κορίτσια που θα πρέπει να τα προφυλάξεις και να τα μεγαλώσεις ηθικά και από την άλλη ο κόσμος να αλλάζει και να πρέπει να τα κάνεις δυνατά για να τον αντιμετωπίσουν. Έχω περάσει τόση αγωνία…

Το πιο συγκλονιστικό που έζησα πρόσφατα ήταν το μωρό που βρέθηκε κοντά μας. Ένα πλάσμα έξι μηνών. Πρώτη φορά είχαμε τόσο μικρό παιδί εδώ μέσα. Τεράστια ευτυχία, αλλά και μεγάλη ευθύνη σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Τώρα είναι 23 κορίτσια εδώ μέσα. Δύσκολα είναι, αλλά έχει ο Θεός.

Δεν ξέρω τι θα γίνει όταν φύγω. Κάποιος θα βρεθεί ελπίζω. Όταν πεθάνω τους έχω πει δε με νοιάζει. Βάλτε με σε μια κουβέρτα και πετάξτε με. Απλά πριν, πέστε στα γόνατα και πείτε μια προσευχή για τη ψυχή μου.»

Πηγή: lifo