Η τραγωδία με τη φονική πυρκαγιά στην ανατολική Αττική, που στοίχισε τη ζωή σε 88 ανθρώπους, έχει συγκλονίσει τους πάντες.
Οι δραματικές ώρες που έζησαν εκατοντάδες άνθρωποι στα πύρινα μέτωπα «άγγιξε» όμως και ένα 18χρονο παιδί που έχει διακριθεί πανευρωπαϊκά σε διαγωνισμό ζωγραφικής.
Πρόκειται για τον Δημήτρη Ρογγίτη, ο οποίος φιλοτέχνησε ένα έργο εμπνευσμένο από τη φρίκη της περασμένης Δευτέρας.
Ο ίδιος θέλησε να το κοινοποιήσει μέσω του ΑΝΤ1News.gr και να το αφιερώσει στη μνήμη όλων των θυμάτων.
Έτοιμη να γράψει ιστορία είναι η Εθνική Εφήβων πόλο!
Τα παλικάρια του Δημήτρη Κραβαρίτη έριξαν στο καναβάτσο τη μεγάλη των πλάβι σχολή, Σερβία, με 9-8 και προκρίθηκαν στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, όπου το απόγευμα της Κυριακής (17:45) θα αντιμετωπίσουν την Ισπανία με στόχο την κορυφή του κόσμου και το χρυσό μετάλλιο.
Αυτή η γεμάτη ταλέντο και δυνατότητες φουρνιά εξασφάλισε ήδη πως θα ανέβει στο βάθρο και θέλει αύριο να ξεπεράσει το τελευταίο εμπόδιο και να μπει στο πάνθεον του ελληνικού αθλητισμού με μια σπουδαία επιτυχία.
Οι Έφηβοι, φυσικά, θέλουν να βαδίσουν στον δρόμο της δόξας που χάραξε η λίγο μεγαλύτερη γενιά, αυτή των Νέων Ανδρών, που είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο αντίστοιχο Παγκόσμιο πρωτάθλημα, πέρυσι στο Βελιγράδι.
Στο πρώτο μισό του αγώνα η εξέλιξη δεν ήταν και η καλύτερη για την Εθνική μας, καθώς οι Σέρβοι ήταν συνέχεια μπροστά στο σκορ, εκμεταλλευόμενοι τον παίκτη παραπάνω και το σχετικό άγχος των διεθνών μας. Στο τρίτο οκτάλεπτο, όμως, όλα άλλαξαν, οι Έλληνες πήραν μπρος, βελτίωσαν την άμυνα, βρήκαν λύσεις, με κορυφαίο τον Δήμου (που αναδείχθηκε δίκαια και MVP του αγώνα) και ισοφάρισαν (από 5-7) σε 7-7.
Καθοριστικό σημείο υπήρξε το τελευταίο μισό λεπτό της τρίτης περιόδου, όταν με το σκορ στο 7-7 οι Σέρβοι κέρδισαν πέναλτι, το οποίο απέκρουσε ο τερματοφύλακας Ούγκο Πιόβαν, που ήταν εξαιρετικός στον ημιτελικό. Στη συνέχεια η Ελλάδα κέρδισε αποβολή, πήρε τάιμ άουτ και σκόραρε με πολύ δύσκολο σουτ του Μπραΐμη στη γωνία. Έτσι το 8-7 υπέρ των Σέρβων δεν έγινε ποτέ, αντίθετα έγινε υπέρ των Ελλήνων που μπήκαν με άλλο αέρα στην τελευταία περίοδο και κατάφεραν να κρατήσουν το υπέρ του 9-8, όπως διαμορφώθηκε, παρά το γεγονός ότι οι Σέρβοι στα τελευταία τρία λεπτά έπαιζαν με… παραπάνω από τις συνεχόμενες αποβολές που δέχθηκε η ελληνική ομάδα (τέσσερις με μόνο την πρώτη να μετουσιώνεται σε γκολ για το 9-8, ενώ τις άλλες δύο εξαουδετέρωσαν τα μπλοκ και την τελευταία μια εκπληκτική απόκρουση του Πιοβάν).
Η Ελλάδα στην 16η συμμετοχή της σε Ολυμπιακούς Αγώνες εξασφαλίζει το πρώτο της μετάλλιο αφού επικράτησε με 9-6 της Ουγγαρίας και θα παίξει την Κυριακή (8/8 10:30) στον τελικό με Σερβία ή Ισπανία
Το πρώτο της μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες πανηγυρίζει η Ελλάδα στο πόλο ανδρών.
Η Ελλάδα επικράτησε με 9-6 της Ουγγαρίας στον ημιτελικό στο Τόκιο εξασφάλισε το ασημένιο μετάλλιο και θα παίξει την Κυριακή (10:30) στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων με την Σερβία ή την Ισπανία για το χρυσό!
Στην 16η συμμετοχή της σε Ολυμπιακούς Αγώνες η Ελλάδα επιτέλους κερδίζει το πολυπόθητο μετάλλιο που δεν κέρδισε καμία άλλη γενιά
Καταγγελία του διεθνούς φήμης γλύπτη Νίκου Φλώρου: «Όχι» στο 1821 από την Εθνική Πινακοθήκη!
Aνεπανόρθωτα έκθετη η διευθύντρια Συραγώ Τσιάρα
Με τον θόρυβο από την υπόθεση των τεσσάρων έργων του Χριστόφορου Κατσαδιώτη στην έκθεση «Η Σαγήνη του Αλλόκοτου» στον Ενδιάμεσο Χώρο της Εθνικής Πινακοθήκης να μην έχει κοπάσει (σ.σ.: μόλις χθες έγινε γνωστό πως με απόφαση της διευθύντριας Συραγώς Τσιάρα τα βλάσφημα έργα που βανδαλίστηκαν από τον βουλευτή της ΝΙΚΗΣ Νίκο Παπαδόπουλο θα κρεμαστούν εκ νέου στον τοίχο της έκθεσης, δίνοντας έτσι πάλι την ευκαιρία στους επισκέπτες να «απολαύσουν» μεταξύ των έργων την Παναγία με τσιγάρο κρατώντας το θείο βρέφος ως… τέρας), η «Espresso» αποκαλύπτει πως η διοίκηση της Εθνικής Πινακοθήκης και η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έχουν επιλεκτικές ευαισθησίες όσον αφορά τα έργα τέχνης, ειδικά μάλιστα όταν εκείνα έχουν μια εθνική υπόσταση!
Η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Συραγώ Τσιάρα
Από τη Μαρία Ανδρέου
Οπως, λοιπόν, θα αποκαλύψουμε σήμερα, η Εθνική Πινακοθήκη, που αγαπά εικαστικά τη βλάσφημη «Σαγήνη του Αλλόκοτου», είπε ένα μεγαλοπρεπές «όχι» στον διεθνώς καταξιωμένο γλύπτη Νίκο Φλώρο ακόμα και όταν εκείνος πρόσφερε δωρεάν έργα του από την έκθεση «Ηρωες από Μέταλλο – 1821» με ψηφιδωτά γλυπτά του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας και της Τζαβέλενας!
Oύτε καν στο ντεπό
Μια έκθεση που, όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες, είχε επισκεφθεί στο ΜουσείοΛαογραφίας της Βικτωρίας Καρέλια στην Καλαμάτα όταν ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας η Κατερίνα Σακελλαροπούλου! Μάλιστα, ο Νίκος Φλώρος, που υμνείται στο εξωτερικό για τα μοναδικά του έργα για τη Μαρία Κάλλας, είχε εκφράσει την επιθυμία να δωρίσει την ελληνική σημαία (ένα τεράστιο ψηφιδωτό σε αλουμίνιο) ακόμα και αν το συγκεκριμένο έργο τοποθετούνταν στο ντεπό της Εθνικής Πινακοθήκης (την αποθήκη, με άλλα λόγια), σε περίπτωση που θέλουν να το αξιοποιήσουν μελλοντικά, με τη διοίκηση να απαντά και σε αυτό αρνητικά! Και μια και αναφερόμαστε στα αλουμίνια ψηφιδωτά γλυπτά του Νίκου Φλώρου, να σημειώσουμε πως πρόκειται για μια μοναδική τεχνική σε παγκόσμια πατέντα, με τα γιγάντια έργα ύψους 2,5 μέτρων και πλάτους 2 μέτρων να έχουν εκτεθεί υπό την παρουσία πρωθυπουργών και προέδρων σε σημαντικές εθνικές πινακοθήκες ανά τον κόσμο!
Oταν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου επισκεπτόταν την έκθεση «Ηρωες από Μέταλλο – 1821» που είχε φιλοξενηθεί στο Μουσείο Λαογραφίας της Καρέλια στην Καλαμάτα
Αλλά μάλλον για τη διευθύντρια Συραγώ Τσιάρα αυτά είναι ψιλά γράμματα! Οταν, λοιπόν, η «Espresso» ήρθε σε επικοινωνία με τον Νίκο Φλώρο, σε ερώτησή μας, με αφορμή τα λαμπρά εγκαίνια της έκθεσής του για το γλυπτό της Μαρίας Κάλλας στον Ναό του Αγίου Θεοδώρου στη Ρώμη, για το αν η Εθνική μας Πινακοθήκη διαθέτει κάποιο έργο του στη συλλογή της, η απάντησή του ήταν αποκαλυπτική: «Οχι, δεν έχει! Μάλιστα, πριν από λίγους μήνες πρότεινα να εκθέσω έργα μου στην Πινακοθήκη, αλλά ενημερώθηκα ότι τοπρόγραμμαεκθέσεων είναι ήδη κλεισμένο για τα επόμενα χρόνια μέχρι και το… 2030! Ακόμη και όταν προσφέρθηκα να δωρίσω ένα έργο μου, την ελληνική σημαία, δεν έλαβα καμία απάντηση, ούτε ένα “σας ευχαριστούμε πολύ”, και μου έκανε εντύπωση. Στενοχωρήθηκα, αλλά προφανώς η διοίκηση της Εθνικής Πινακοθήκης έχει άλλες προτεραιότητες. Ετσι αποφάσισα να δωρίσω κάποιο έργο μου από τους “Ηρωες από Μέταλλο – 1821” στο εξωτερικό! Ηδη έχω αρχίσει συζητήσεις με κρατικό φορέα και με σπουδαία πινακοθήκη. Ξέρετε, αυτά τα έργα είναι πολύ ακριβά και κοστίζουν, και μόνο θετικό πρόσημο έχουν».
Είναι απορίας άξιο, λοιπόν, πώς τα έργα του Νίκου Φλώρου, που έχουν εκτεθεί σε μεγάλα μουσεία και κρατικές πινακοθήκες ανά τον κόσμο, δεν είναι αρκετά ενδιαφέροντα (ειδικά μάλιστα όταν έχουν κεντρικό τους θέμα την Επανάσταση του 1821) για την Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, υπό τη διεύθυνση της Συραγώς Τσιάρα, που, σημειωτέον, είχε διατελέσει για χρόνια διευθύντρια στο Σύγχρονο Μουσείο Τέχνης.
Ούτε σε δωρεά
Μάλιστα, όπως αποκαλύπτει στην «Espresso» ο διεθνούς φήμης εικαστικός, ακόμα και όταν προσφέρθηκε να δωρίσει ένα από τα γλυπτά του, έργο αξίας δεκάδων χιλιάδων ευρώ και μάλιστα την ελληνική μας σημαία, δεν έλαβε καμία… απάντηση. Απόλυτη σιωπή για ένα έργο ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας, που θα μπορούσε να ήταν έστω και στην αποθήκη της Εθνικής Πινακοθήκης ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Κι όμως, η Ελλάδα που ζητά πίσω τα Γλυπτά του Παρθενώνα, που δίνει αγώνες, περιφρονεί τους σύγχρονους εικαστικούς καλλιτέχνες που αποτυπώνουν τον συνολικό εθνικό βίο και την εθνική συλλογική συνείδηση στο σήμερα, ενώ αυτός θα έπρεπε να ήταν ο στόχος τους, σύμφωνα με το καταστατικό της Εθνικής Πινακοθήκης.
Οταν δε ρωτήσαμε τον Νίκο Φλώρο αν θεωρεί ότι η Εθνική Πινακοθήκη υπό τη διεύθυνση της Συραγώς Τσιάρα συνεχίζει να λειτουργεί σαν ένα κλειστό κλαμπ εκλεκτών, απορρίπτοντας καθετί που δεν ταιριάζει στο δικό της κάδρο, όπως υποστηρίζει τελευταία ένα μεγάλο μέρος από την καλλιτεχνική κάστα και τους ειδικούς της τέχνης, εκείνος απλώς χαμογέλασε… Και ενώ, λοιπόν, η παγκόσμια εικαστική κοινότητα έχει αγκαλιάσει το πανέμορφο ατσάλινο άγαλμα της Μαρίας Κάλλας, που θα κάνει τον γύρο του κόσμου -υπάρχουν χιλιάδες επίσημες προσκλήσεις από Παρίσι, Βιένη, Λισσαβόνα, Νέα Υόρκη, αλλά η Εθνική μας Πινακοθήκη αδιαφόρησε για τα έργα του με τους ήρωες του 1821, ο ίδιος με ταπεινότητα αναφέρει: «Ευτυχώς, η τέχνη δεν σταματά. Και η Ιστορία έχει καλή μνήμη.
Εκείνοι που την έγραψαν με σημαντικά έργα μένουν. Το θέμα είναι πώς θα σε θυμάται κανείς και με τι συναισθήματα. Ο κόσμος δεν ξεχνά ποτέ, ούτε το μυαλό του καθενός μας το συναίσθημα που του δημιούργησε μια όμορφη μελωδική μουσική, ένα ωραίο γλυπτό που τον ταξίδεψε, ένα κυκλωτικός παραδοσιακός χορός, μια καλοκουρδισμένη, με τεχνική και νοήματα πανανθρώπινων αξιών παράσταση με μεστές ερμηνείες, αυτό γίνεται ανάμνηση, παρακαταθήκη, τροφή στην ψυχή, κάλλος για την όραση και πολιτιστική κληρονομιά με διαχρονικότητα». Το σίγουρο, όμως, είναι πως και μετά τη σημερινή αποκάλυψη τόσο η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Συραγώ Τσιάρα όσο και η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, που την τοποθέτησε, είναι έκθετες στα μάτια και στη συνείδηση της κοινής γνώμης!
Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη
Οι ατομικές και ομαδικές εκθέσεις του εικαστικού
Και για να σας δώσουμε να καταλάβατε σε ποιον εικαστικό είπε «όχι» η Εθνική Πινακοθήκη θα δημοσιεύσουμε τις εκθέσεις και τις βραβεύσεις του Νίκου Φλώρου, του οποίου η τεχνική δημιουργίας γλυπτών έργων με πρώτη ύλη αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών επιλέχθηκε από το εκπαιδευτικό σύστημα της Βραζιλίας ώστε να ενταχθεί στα σχολικά εγχειρίδια!
Ατομικές εκθέσεις:
Ιδρυμα Ελληνικού Κόσμου (Foundation of the Hellenic World), Αθήνα, Ελλάδα, 2008
Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, 2011
Grace: Symbol of Change, Μόντε Κάρλο, 2012
Παλάτι Metropole, Μόντε Κάρλο, 2012
Εθνικό Μουσείο Γυναικών στις Τέχνες, Ουάσινγκτον, ΗΠΑ, 2012
Μέγαρο Μελάς, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα, Ελλάδα, 2013
Teatro Communale, Μπολόνια, Ιταλία, 2013
Κρατικό Μουσείο και Καταφύγιο «Tsaritsyno», Μόσχα, Ρωσία, 2013
Grand Hotel Majestic «Gia» Baglioni, Μπολόνια, Ιταλία, 2013
Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, Ρόδος, 2015
Ηρωες από μέταλλο, Συλλογή Βικτωρία Γ. Καρέλια, 2021, Καλαμάτα, Ελλάδα [7][8][9]
Πλατεία Συντάγματος του Μετρό Αττικό, Αθήνα, Ελλάδα
Γκαλερί Art Cargo, Ελληνογερμανική Εκθεση, Αθήνα, Ελλάδα
Ελληνικό Προξενείο στη Νέα Υόρκη, Παλάτι Hofburg, Βιένη, Αυστρία
Ομαδικές εκθέσεις:
Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Whitney
Μητροπολιτική Λέσχη
Γαλλική Εταιρία Κληρονομιάς
Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, Ελλάδα
Παλάτι Hofburg, Βιένη, Αυστρία
Ιστορικό Μουσείο Αίγινας, Ελλάδα
Τράπεζα Πειραιώς, Αθήνα, Ελλάδα
Μουσείο Πιερίδη «Athinais», Αθήνα, Ελλάδα
Art Meets Media, Αθήνα, Ελλάδα
Παλάτι Hofburg, Βιένη, Αυστρία
Γενικό Προξενείο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ
Το γλυπτό με την ελληνική σημαία που αγνόησε επιδεικτικά η Εθνική Πινακοθήκη
Βραβεύσεις:
Grand prize για το έργο – κοστούμι «Red Queen Elizabeth» από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης και Κοστουμιών
Grand prize για το έργο – κοστούμι «Silver Elizabeth I» από την «Young Friends Heritage Society»
Χρυσό μετάλλιο Τεχνών και Επιστημών από το Albert Schweitzer Foundation, 2011
Global Thinkers Forum Excellence Award για την αριστεία και την καινοτομία, 2013
Με τον πρόεδρο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Ευάγγελο Λιόλιο, τον ομοσπονδιακό προπονητή Δημήτρη Ιτούδη και τον διεθνή μπασκετμπολίστα Κώστα Παπανικολάου, οι οποίοι του παρουσίασαν το επίσημο τρόπαιο του Eurobasket 2022, στο πλαίσιο της περιοδείας του κυπέλλου στις χώρες που συμμετέχουν στη διοργάνωση, συναντήθηκε το πρωί στο Μέγαρο Μαξίμου ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε για το χρονοδιάγραμμα της προετοιμασίας της εθνικής ομάδας ανδρών ενόψει του Eurobasket, που αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου.
Ο Κώστας Παπανικολάου δώρισε στον πρωθυπουργό μία μπάλα υπογεγραμμένη από τους παίκτες της εθνικής ομάδας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ευχήθηκε στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα καλή επιτυχία στη διεκδίκηση του ευρωπαϊκού τίτλου.
It was a Great honor to be invited by the Prime Minister today and discuss about basketball and the national team together with the president of Hellenic Federation, Mr Liolios and our player Kostas Papanikolaou. Always great to know we have his support. pic.twitter.com/taL1Ylb5nO
Εξαιρετική αρχή έκανε η Εθνική ομάδα πόλο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξάγεται στη Βαρκελώνη, καθώς επιβλήθηκε 27-1 της Τουρκίας. Η Ελλάδα πήρε σαφές προβάδισμα από το ξεκίνημα και στο δεύτερο ημίχρονο ο Θοδωρής Βλάχος έδωσε χρόνο συμμετοχής σε όλους τους παίκτες του.
Το επόμενο παιχνίδι για την Εθνική μας είναι την Τετάρτη (18/7) με αντίπαλο την Ολλανδία.
Η Ελλάδα είχε ως στόχο να νικήσει με πολλά γκολ, προκειμένου να διεκδικήσει την πρωτιά στον όμιλο την Παρασκευή, στο παιχνίδι με την ισχυρή Κροατία. Το τεστ απέναντι στην αδύναμη Τουρκία στέφθηκε με επιτυχία, καθώς η Εθνική μας δεν δέχτηκε γκολ για 26 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα!
Έξι γκολ πέτυχε ο Φουντούλης και από πέντε οι Γούνας και Βλαχόπουλος, οδηγώντας τη Γαλανόλευκη ομάδα σε μια ευρεία νίκη. Τα οκτάλεπτα: 1-5, 0-7, 0-6, 0-9.
Η Εθνική Γυναικών ηττήθηκε (για 19η σερί φορά) από την πανίσχυρη Γαλλία (55-77) και θα παίξει την Κυριακή (19:00) στον μικρό τελικό για το χάλκινο μετάλλιο στο Eurobasket 2017.
Κάμποσες υπερβάσεις είχαν ήδη γίνει. Νίκη επί της Πρωταθλήτριας Ευρώπης Σερβίας, νίκη επί της πανίσχυρης Ρωσίας, νίκη επί της επίσης πανίσχυρης Τουρκίας και μάλιστα με 29 πόντους διαφορά! Η Εθνική Ελλάδας ήθελε να κάνει άλλο ένα μικρό μπασκετικό θαύμα απέναντι στο μεγαθήριο που ονομάζεται Γαλλία, πάλεψε, έμεινε κοντά στο σκορ για 33 λεπτά, αλλά στο φινάλε λύγισε (55-77) απέναντι σε έναν ανώτερο αντίπαλο, έχασε την ευκαιρία να παίξει στον Τελικό του Eurobasket 2017, έχασε την ευκαιρία να “κλειδώσει” ένα μετάλλιο, μα αύριο το βράδυ (21:30) θα παλέψει στον μικρό τελικό απέναντι στο Βέλγιο για να πάρει την τρίτη θέση και το χάλκινο.
Η Ντιάντρα Τσατσουάνγκ ξεκίνησε με το πρώτο καλάθι του αγώνα, έκανε δυο φάουλ στο πρώτο δίλεπτο και αναγκάστηκε να καθίσει στον πάγκο, όμως γύρισε στο δεύτερο δεκάλεπτο και από εκεί κι έπειτα έκανε ό,τι ήθελε απέναντι στις διεθνείς μας. Σκόραρε 12 πόντους σε 19 λεπτά συμμετοχής, με την Εντέν Μιγιέμ να την ακολουθεί και την πανήψυλη Σιάκ να αγγίζει το double-double (7 πόντοι, 10 ριμπάουντ). Κορυφαία της Ελλάδας με 15 πόντους, αλλά και μοναδική με διψήφιο αριθμό στο σκοράρισμα, ήταν η Στέλλα Καλτσίδου.
ΤΟ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΣΕ
Το μόλις ένα ριμπάουντ που πήρε η Ελλάδα στην πρώτη περίοδο (όταν οι Γαλλίδες είχαν 14), ήταν ένα από τα πλέον εντυπωσιακά στατιστικά στοιχεία που είδαμε στο φετινό Eurobasket. Και στο τέλος της βραδιάς, είχαν σκοράρει και οι 12 Γαλλίδες που χρησιμοποιήθηκαν από τον προπονητή τους.
ΠΟΥ ΚΡΙΘΗΚΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
Στα δυο μεγάλα τρίποντα που πέτυχαν η Επουπά και η Γιοάν όταν η Σπυριδοπούλου μείωσε στους τέσσερις πόντους. Το 50-54 έγινε 50-60 μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και εκεί το παιχνίδι τελείωσε για τις παίκτριες του Κώστα Κεραμιδά που δεν είχαν άλλες δυνάμεις για να κάνουν μια ανατροπή επικών διαστάσεων.
Ο ΑΓΩΝΑΣ
Με τη Μάλτση να ξεκινά… δαιμονισμένα, η Ελλάδα πήρε το προβάδισμα (7-2), αλλά δεν μπόρεσε να το κρατήσει για πολύ. Λίγο η τρομερή κυριαρχία των Γαλλίδων στο ριμπάουντ (1-14 στο πρώτο δεκάλεπτο), λίγο η αποτελεσματικότητά τους στα δίποντα (8/12), τους έδωσε το δικαίωμα να κλείσουν την περίοδο με αέρα έξι πόντων (17-23) που πάντως δεν τρόμαξε την ομάδα του Κεραμιδά. Οι αθλήτριές του έμειναν κοντά στο σκορ, εκμεταλλεύθηκαν τα λάθη των αντιπάλων τους στο πρώτο μέρος (14), αλλά δεν βρήκαν τρόπους για να περάσουν και μπροστά με το 30-35 του 20′ να αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς ανάμεσα στις δυο μονομάχους.
Η τρίτη περίοδος ξεκίνησε με την Τσατσουάνγκ να κάνει ζημιά και να φθείρει τις Ελληνίδες με φάουλ, τη Γαλλία να κρατά προβάδισμα πέντε πόντων και την Καλτσίδου να παλεύει μόνη εναντίον όλων για να κρατήσει όρθια την ομάδα της. Η Στέλλα έκανε πράγματα και θαύματα, ισοφάρισε με τρίποντο στο 47-47 στο 29′, αλλά και πάλι οι “τρικολόρ” κράτησαν τα ηνία και έκλεισαν το τρίτο δεκάλεπτο στο 47-52. Οι οκτώ σερί χαμένες επιθέσεις πλήγωσαν την ομάδα μας, όμως η Σπυριδοπούλου έβαλε μεγάλο τρίποντο (50-54) πριν η Επουπά απαντήσει με τον ίδιο τρόπο στο 33′ και η Γιοάν πετύχει κι αυτή σουτ από μακριά για το 50-60. Ήταν το σημείο που όλα κρίθηκαν, καθώς οι Ελληνίδες δεν είχαν άλλο κουράγιο για να διεκδικήσουν κάτι περισσότερο…
Την πρόκριση της στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος που διεξάγεται στο Σομπατέλι της Ουγγαρίας πανηγύρισε η εθνική ομάδα πόλο των Εφήβων. Η “γαλανόλευκη” νίκησε την Αυστραλία και πήρε το εισιτήριο για την τετράδα, όπου θα αντιμετωπίσει τη Σερβία.
Η εθνική ομάδα πόλο των εφήβων σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που διεξάγεται στο Σομπατέλι της Ουγγαρίας. Το ελληνικό σύνολο νίκησε 11-8 την Αυστραλία και προκρίθηκε στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Εκεί η εθνική θα αντιμετωπίσει αύριο (18/8, 21:00) τη Σερβία, η οποία νίκησε 9-6 την Ιταλία στον προημιτελικό.
Οι παίκτες του Δημήτρη Κραβαρίτη μπήκαν δυνατά, με πάθος και ψυχή και στον αγώνα με τους Αυστραλούς, αλλά το άγχος κατά διαστήματα και το σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων ήταν τα μοναδικά εμπόδια που δεν την άφηναν να πάρει από νωρίς ένα άνετο προβάδισμα. Οι Έλληνες ήταν συνεχώς μπροστά με ένα ή δύο γκολ, ενώ κάποια στιγμή στα μέσα της δεύτερης περιόδου προηγήθηκαν και με 3 (6-3).
Κάποια αμυντικά λάθη, λόγω άγχους, όμως, έβαλαν και πάλι μέσα στο παιχνίδι τους Αυστραλούς, που μείωσαν σε 7-6. Στη συνέχεια, όμως, η αμυντική λειτουργία βελτιώθηκε σταθερά, οι Έλληνες εκμεταλλεύτηκαν την κόντρα και τον παίκτη παραπάνω, κυρίως στον τέταρτο οκτάλεπτο και έφτασαν στο τελικό 11-8 (4 δευτερόλεπτα πριν από το φινάλε, με γκολ του Γραμματικού διαμορφώθηκε το τελικό αποτέλεσμα.
Kάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Σας διαβεβαιώνω πως είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό», έλεγε ο Bill Shankly, ο θρυλικός προπονητής της Λίβερπουλ. Ναι, το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι κάτι παραπάνω: ένα εργαλείο ανανέωσης της ζωής που έχει παγώσει από μια επώδυνη ανατροπή, ένα όχημα οικειοποίησης του διαφορετικού σώματος, μια πηγή χαράς και ένα ξέφωτο ισότητας.
Αυτό τουλάχιστον είναι το ποδόσφαιρο που παίζει η Εθνική Ομάδα Ακρωτηριασμένων, φαινομενολογικά πολύ διαφορετικό από τις αστραφτερές αναπαραστάσεις των μεγάλων πρωταθλημάτων, αλλά στην ουσία του ταυτόσημο με τον πηγαίο αυθορμητισμό και το ενστικτώδες πάθος που αναβλύζει εδώ και δεκαετίες σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, κάθε φορά που μια παρέα ανθρώπων στήνει μια μπάλα και δύο δοκάρια, σφυρίζοντας την έναρξη του παιχνιδιού.
Παρασκευή βράδυ, τα 5Χ5 της Ανθούσας είναι γεμάτα κόσμο, πιτσιρίκια που συλλαβίζουν το όνομα του Μessi δοκιμάζοντας αδέξιες ντρίπλες, έφηβοι που ξεγλιστρούν για λίγο από τις αλλεπάλληλες υποχρεώσεις σχολείου και φροντιστηρίων, μεσήλικες επαγγελματίες που θυμούνται ότι προτού κλειστούν σ’ ένα γραφείο ονειρεύονταν μια καριέρα στο χορτάρι.
Όλοι γύρω από μια μπάλα στο ξεφαντωτικό ηχόχρωμα ανάμικτων ιαχών. Σ’ ένα από αυτά τα γηπεδάκια εμφανίζονται σιγά-σιγά οι παίκτες της Εθνικής Ακρωτηριασμένων, βγάζουν τα πρόσθετα μέλη, τα αφήνουν στον πάγκο, φοράνε τις μπλούζες με το εθνόσημο, παίρνουν τις πατερίτσες και φτιάχνουν έναν κύκλο γύρω από τον προπονητή τους Απόστολο Μπαλτούμα.
Κάπως έτσι ξεκινάει η εβδομαδιαία τους προπόνηση. Τρέχουν για ζέσταμα, δοκιμάζουν το ένα-δύο μεταξύ τους, σουτάρουν στο τέρμα, κάνουν διατάσεις για χαλάρωση. Ό,τι ακριβώς δηλαδή συμβαίνει σε μια προπόνηση. Η μοναδική διαφορά είναι ότι στηρίζονται στις πατερίτσες τους.
Η Εθνική Ομάδα Ακρωτηριασμένων είναι ένα φρέσκο εγχείρημα. Έχει σβήσει μόλις το πρώτο της κεράκι και πάει για το δεύτερο. Η ιδέα ανήκει στον τεχνικό διευθυντή της ομάδας, Άρη Μαυρόπουλο.
Έχοντας μια μακροχρόνια εμπειρία στον αθλητισμό των ανθρώπων με αναπηρία ως επικεφαλής προπονητών στον σύλλογο ΑΣ ΑμεΑ Καστελλάνοι, παρακολούθησε τις πρωτοβουλίες που υπάρχουν στο εξωτερικό, ήρθε σε επαφή με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία και έβαλε τις σκέψεις του σε ράγες. «Τίποτα δεν είναι εύκολο. Όλα θέλουν κόπο και υπομονή. Στην πρώτη προπόνηση που κάναμε στις αρχές του 2016, ήμασταν τέσσερα άτομα. Σήμερα, η ομάδα έχει 16 παίκτες.
Στην αρχή παίζαμε κάποια φιλικά ματς με ομάδες αρτιμελών. Δεν είναι το ίδιο, βέβαια, επειδή μας χαρίζονταν λίγο, μας έπαιζαν μαλακά. Αν δεν παίξεις με άλλη ομάδα με πατερίτσες, δεν μπορείς να μπεις στο κλίμα. Δώσαμε τους πρώτους μας επίσημους αγώνες τον περασμένο Ιούνιο, σ’ ένα διεθνές τουρνουά στην Πολωνία.
Εκεί καταλάβαμε τη διαφορά. Δεχτήκαμε πολλά γκολ και ήταν δύσκολο να το διαχειριστούμε ως ομάδα. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα μας βοήθησε, επειδή αύξησε τη θέλησή μας να προσπαθήσουμε. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που πήραμε τώρα μέρος, στην Κωνσταντινούπολη, η ομάδα εμφανίστηκε ορατά βελτιωμένη. Εντάξει, δεν είμαστε ακόμη όσο ανταγωνιστικοί θα έπρεπε, αλλά υπάρχει αισιοδοξία», μου λέει.
Παίζεται 7Χ7, έχει απεριόριστες αλλαγές, ο τερματοφύλακας απαγορεύεται να βγει από την περιοχή, οι παίκτες δεν επιτρέπεται να χτυπήσουν εσκεμμένα την μπάλα με την πατερίτσα, ούτε να κάνουν τάκλιν.
Ο Άρης δίνει μεγάλη έμφαση στον ψυχολογικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει μια τέτοια ενασχόληση στους ανθρώπους με αναπηρία: «Τους αρέσει καταρχήν, επειδή είναι ποδόσφαιρο. Είναι από μόνο του εντυπωσιακό. Οι περισσότεροι, επειδή δεν είχαν εκ γενετής αναπηρία, όταν ανακαλύπτουν ότι μπορούν να παίξουν ξανά ποδόσφαιρο, ενθουσιάζονται.
Τους ενδυναμώνει, βλέπουν τι μπορούν να καταφέρουν, αποκτούν αυτοπεποίθηση κι αυτό αντανακλάται στη σχέση τους με τον κόσμο. Βελτιώνει τη θέση τους ως προς την κοινωνία και την αυτοεικόνα τους. Τα άτομα με ακρωτηριασμό διακατέχονται από πολλές αναστολές. Μπορεί, για παράδειγμα, να ντρέπονται να βγάλουν το πρόσθετο μέλος ή να αποφεύγουν να φανεί. Γι’ αυτό τον λόγο, εξάλλου, συνήθως φορούν μακριά παντελόνια. Εδώ σταδιακά λύνονται, αισθάνονται πιο οικεία με το σώμα τους και το αγαπούν», επισημαίνει.
Αυτό ενδεχομένως παρατήρησαν σε αρκετές χώρες του εξωτερικού και ανέπτυξαν ταχύτατα το άθλημα. Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν διεθνώς πάνω από 40 ομάδες ακρωτηριασμένων. Στην Αγγλία λειτουργούν πολλές ομάδες, με αποτέλεσμα να θεσμοθετηθεί αντίστοιχο πρωτάθλημα. Στην Τουρκία ακόμη περισσότερο, υπάρχουν δύο εθνικές κατηγορίες, γίνονται μεταγραφές και επενδύονται μεγάλα χρηματικά ποσά. Τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην Κωνσταντινούπολη, στο γήπεδο της Μπεσίκτας, τον παρακολούθησαν 40.000 θεατές.
Το άθλημα έχει τις ιδιαιτερότητές του ως προς τους κανονισμούς, αλλά δεν διαφοροποιείται αισθητά από το κλασικό ποδόσφαιρο: Παίζεται 7Χ7, έχει απεριόριστες αλλαγές, όλοι οι παίκτες που συμμετέχουν έχουν υποστεί ακρωτηριασμό στο ένα πόδι, εκτός από τον τερματοφύλακα, που έχει υποστεί ακρωτηριασμό στο χέρι. Ο τερματοφύλακας απαγορεύεται να βγει από την περιοχή, για να μην αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα, οι παίκτες δεν επιτρέπεται να χτυπήσουν εσκεμμένα την μπάλα με την πατερίτσα, ούτε να κάνουν τάκλιν. Κατά τα λοιπά, άμυνα, επίθεση, φάουλ, πάσες και η εκστατική πάντα στιγμή του γκολ.
Οι περισσότεροι παίκτες δεν γεννήθηκαν με αναπηρία. Υπέστησαν ακρωτηριασμό κάποια στιγμή της ζωής τους εξαιτίας ενός τραυματικού συμβάντος, όπως ένα τροχαίο, ένα εργατικό ατύχημα ή ένας καρκίνος.
Ο Τάσος Τσίγκας ανήκει στην τελευταία κατηγορία: Νόσησε από καρκίνο και ακρωτηριάσαν το πόδι του πριν από δέκα χρόνια. Από τότε μέχρι την ένταξή του στην ομάδα, δεν ασχολούνταν με καμία αθλητική δραστηριότητα. Σήμερα, στα 34 του, όχι μόνο ασχολείται, αλλά εξελίσσεται σ’ έναν πολύ δυναμικό μεσοαμυντικό.
Έχασε δέκα κιλά για να βελτιώσει τις επιδόσεις του και κάνει ατομικές προπονήσεις ενδυνάμωσης και αντοχής. Σε μια τέτοια τον πέτυχα στο ΟΑΚΑ, με το χρονόμετρο στο χέρι. Δεν είχε να μου διηγηθεί κάποια πολύ δραματική ιστορία, απ’ αυτές που βγάζουν βαρύγδουπα σουπεράκια στα δελτία ειδήσεων.
«Είμαι στην ομάδα ενάμιση χρόνο. Στην αρχή, επειδή δεν χρησιμοποιώ ιδιαίτερα πατερίτσα στην καθημερινότητά μου, με ζόρισε κάπως αυτός ο συντονισμός. Στην πραγματικότητα μαθαίνεις ξανά το άθλημα, πώς θα κάνεις κοντρόλ, πως θα δώσεις πάσα κτλ. Το κυριότερο, βέβαια, ήταν ότι διαπίστωσα τις περιορισμένες αντοχές μου, λαχάνιαζα συνέχεια και άκουγα την ανάσα μου.
Γι’ αυτό ξεκίνησα ατομικές προπονήσεις και έφτιαξα αρκετά τα τρεξίματά μου. Ένα βασικό πρόβλημα στην ομάδα τώρα είναι ότι δεν υπάρχει οικονομική στήριξη, κυνηγάμε τα πάντα μόνοι μας, ακόμη και το νερό. Εμένα, πάντως, αυτή η φάση με βοήθησε πολύ, επειδή μου έδωσε τη δυνατότητα να παίξω ξανά ποδόσφαιρό, όπως όταν ήμουν παιδί. Μπαλίτσα όπως παλιά. Απλά πράγματα», λέει.
Παρόμοια είναι η εμπειρία του Γιώργου Λαζαρίδη. Είναι από τους μικρότερους της ομάδας, 18 χρονών και πρωτοετής φοιτητής στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν αθλητής του Άρη στην κολύμβηση και μόλις πληροφορήθηκε τη δημιουργία της ομάδας, έσπευσε να ενισχύσει την αμυντική της γραμμή. «Είχα καρκίνο σε μικρή ηλικία και έτσι προέκυψε ο ακρωτηριασμός, το 2009. Σχεδόν αμέσως ξεκίνησα αθλητισμό. Ο αθλητισμός είναι πολύ σημαντικό πλαίσιο για την κοινωνικοποίηση των ανθρώπων με αναπηρία.
Έρχεσαι σε επαφή με άλλα άτομα που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με σένα, ανοίγεσαι και εξοικειώνεσαι. Με την ομάδα νιώθω πολύ άνετα. Είμαστε σαν οικογένεια μεταξύ μας. Δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, για να πάει καλύτερα το σύνολο. Μ’ αρέσει πολύ αυτό που κάνω, γι’ αυτό και το παίρνω σοβαρά. Ποδόσφαιρο είναι, δε γίνεται να μην σου φτιάχνει τη διάθεση», τονίζει.
Σε αρκετές χώρες, όπως η Ιρλανδία και η Πολωνία, λειτουργούν ακαδημίες ποδοσφαίρου για παιδιά με αναπηρία, ώστε να αποκτούν από μικρά αθλητικές αναπαραστάσεις και κυρίως να περνούν καλά.
Σ’ αυτήν την τελευταία και τόσο αυθεντικά απλή αποστροφή του Γιώργου, κρύβεται το νόημα της Εθνικής Ομάδας Ακρωτηριασμένων. Το ζητούμενο εδώ είναι η χαρά του παιχνιδιού, επειδή αν απαλλάξεις το ποδόσφαιρο από τους ακραίους ανταγωνισμούς, τις τοξικές φορτίσεις και το αχαλίνωτο life style, αυτό μένει. Γι’ αυτό παλεύουν και κάθε μέρα πλησιάζουν τον στόχο τους. Έχτισαν μια ομάδα από το πουθενά, χωρίς προηγούμενη εμπειρία, χωρίς οικονομικούς πόρους, χωρίς επαρκείς υποδομές και εξοπλισμό, χωρίς καμία θεσμική υποστήριξη και αυτή παίρνει υπόσταση, μεγαλώνει και ωριμάζει με στραβοπατήματα και επανεκκινήσεις.
Χάνουν, τραυματίζονται, απογοητεύονται και στην επόμενη προπόνηση επιστρέφουν με περισσότερο πείσμα. Σφυρηλατούν μια ενότητα μεταξύ τους που χωράει πολύ περισσότερους απ’ όσους αποδέχεται η θεσμική πραγματικότητα των άνισων ευκαιριών, του κοινωνικού αποκλεισμού και της στρατηγικής του οίκτου. Ένα από τα πιο συγκινητικά και αισιόδοξα highlights του φιλικού αγώνα που έδωσε η Εθνική Ακρωτηριασμένων με τη δημοσιογραφική ομάδα «Press-ing στον αθλητισμό», πριν από μερικές μέρες, ήταν το ντεμπούτο του δεκάχρονου βενιαμίν της ομάδας Καραμπέτ Τουρακιάν, με αναπηρία στο χέρι.
Μπήκε ως αλλαγή στη θέση του τερματοφύλακα λίγα λεπτά πριν από τη λήξη του αγώνα και τραντάχτηκε όλο το γήπεδο από το χειροκρότημα. Εξάλλου, σε αρκετές χώρες, όπως η Ιρλανδία και η Πολωνία, λειτουργούν ακαδημίες ποδοσφαίρου για παιδιά με αναπηρία, ώστε να αποκτούν από μικρά αθλητικές αναπαραστάσεις και κυρίως να περνούν καλά.
Όλα αυτά τράβηξαν τον Λάζαρο Μαρίγκο και παρότι ζει στη Δράμα, παρακολουθεί όσο μπορεί τις διαδικασίες της ομάδας. Ο Λάζαρος δούλευε στα λατομεία εξόρυξης μαρμάρων και έπαιζε από μικρός ποδόσφαιρο σε ερασιτεχνική ομάδα της περιοχής. Το 2012, τραυματίστηκε άσχημα σε εργατικό ατύχημα και ακρωτηριάστηκε το πόδι του. «Ο ακρωτηριασμός ήταν ένα σοκ. Άλλαξε όλη η ζωή μου. Εδώ είμαστε, είπα από μέσα μου, όλα έσβησαν. Αν υπάρχει θέληση, όμως, τίποτα δεν σβήνει.Όλα γίνονται. Για μένα, το ποδόσφαιρο ήταν κομμάτι της ζωής μου. Μου έλειπε πολύ μετά το ατύχημα. Όταν μου μίλησαν για την ομάδα, αναθάρρησα. Είναι φοβερή εμπειρία. Μπορεί να δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στο παιχνίδι με τις πατερίτσες, αλλά η αίσθηση ότι παίζω ξανά ποδόσφαιρο είναι πρωτόγνωρη. Όποτε μπορώ, λοιπόν, πηγαίνω στην Αθήνα και κάνω προπονήσεις μαζί τους, τον υπόλοιπο καιρό κάνω μόνος μου εδώ. Δεν τα παρατάω για κανέναν λόγο. Όλο αυτό μου δίνει κουράγιο να γίνω πρότυπο για τα παιδιά μου», υποστηρίζει.
Ο στόχος τους είναι να αναπτυχθούν και στην επαρχία, να φτιαχτούν δύο–τρεις ομάδες, να διεξάγεται ένα μίνι πρωτάθλημα και μακροπρόθεσμα να ενταχθούν στο παραολυμπιακό πρόγραμμα. Υπάρχει αυτό σαν προοπτική, για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2024 και αν υλοποιηθεί, θα τους δώσει μεγαλύτερη ευελιξία και μια βασική χρηματοδότηση.
Ούτως η άλλως, όμως, αυτήν τη στιγμή η Εθνική Ομάδα Ακρωτηριασμένων είναι μια νησίδα συμπερίληψης και δημιουργικότητας στην ακατάσχετη μιζέρια και τη δομική παθολογία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όχι μόνο επειδή δίνει δύναμη στους παίκτες της, αλλά επειδή δημιουργεί και σε μας την τόσο αναγκαία πεποίθηση ότι μπορούν να συμβαίνουν και όμορφα γεγονότα γύρω μας.
Δεν έχουν δικό τους γήπεδο, αλλά πάντα βρίσκουν λύση για να προπονηθούν όταν μαζεύονται στη διάρκεια της χρονιάς για να κρατήσουν δεμένη την οικογένειά τους. Δεν έχουν την προβολή άλλων εθνικών ομάδων, αλλά κρατούν ψηλά την ελληνική σημαία. Δεν συμπληρώνουν δωδεκάδα, αλλά είναι Πρωταθλήτριες Ευρώπης. Και δεν φοβούνται κανέναν αντίπαλο, καμία δυσκολία από τις πολλές που προκύπτουν, δεν σκύβουν το κεφάλι. Πεισμώνουν και σιγά σιγά γίνονται υπερδύναμη στο παγκόσμιο στερέωμα.
Οι γυναίκες της Εθνικής Κωφών είναι παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς λόγους, είναι οι αθλήτριες που αξίζει να στηρίξεις για να καταλάβεις ότι υπάρχει πρωταθλητισμός -και μάλιστα υψηλού επιπέδου- ακόμη κι εκεί που δεν φτάνει το φως της δημοσιότητας.
Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες Κωφών(18-30 Ιουλίου) σας παρουσιάζουμε τη Λία Σαρακατσάνη και τη Στεφανία Πατέρα, δυο από τις σημαντικότερες μονάδες της Εθνικής που κατέκτησε πέρυσι το καλοκαίρι στο Αλεξάνδρειο της Θεσσαλονίκης το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με ΤΡΟΜΕΡΗ άνεση και με δυο νίκες (με 14 και 14 πόντους διαφορά) απέναντι στη σπουδαία ομάδα της Λιθουανίας.
Λίγο πριν το ταξίδι τους στη Σαμψούντα της Τουρκίας, η αρχιτέκτων μηχανικός Λία και η μοριακή βιολόγος Στεφανία μας έδωσαν μαθήματα ζωής, υπομονής κι επιμονής, αλλά και την υπόσχεση πως θα μπουν στα γήπεδα της Τουρκίας χωρίς άγχος, αλλά με τρομερή αυτοπεποίθηση για να γυρίσουν στο τέλος Ιουλίου στην Ελλάδα με το ολυμπιακό μετάλλιο στο στήθος. Το χρυσό φυσικά.
ΛΙΑ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ, Η ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΕΤΑΡΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ
“Το επίπεδό μας είναι αρκετά υψηλότερο από άλλων ομάδων. Θα ήθελα να έχω πάρει περισσότερα μετάλλια, όμως συχνά τερματίζαμε στην τέταρτη θέση. Πάντα για λίγο χάναμε την τρίτη. Δεν είχαμε αρκετές παίκτριες, δεν είχαμε αθλήτριες να αλλάζουν η μία την άλλη και δυσκολευόμασταν, κουραζόμασταν και στο τέλος μέναμε από δυνάμεις. Έπρεπε να παίζουμε 40 λεπτά η κάθε μία. Ήταν πολύ δύσκολο να αντέξουμε μέχρι το φινάλε. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν ομάδες υπερδυνάμεις, καμία σχέση με όσα συμβαίνουν για παράδειγμα στο ανδρικό μπάσκετ. Υπάρχουν καλές όπως η Λιθουανία, η Τουρκία, η Σουηδία. Μιλάμε για ομάδες που ήταν παραδοσιακά πολύ καλύτερες από εμάς. Ήταν. Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο περισσότερο κλείναμε τη διαφορά δυναμικότητας και τελικά τις φτάσαμε.
Πέρυσι ήρθε η Στεφανία και μας βοήθησε πάρα πολύ, κάλυψε τα αγωνιστικά κενά μας. Δεν υπάρχουν πολλές αθλήτριες στην Ελλάδα. Υπάρχουν κάποιες που δεν ακούν καλά, όμως δεν το λένε, δεν θέλουν να το παραδεχθούν. Ίσως είναι θέμα νοοτροπίας. Θεωρώ ότι ντρέπονται να το παραδεχθούν, για τους δικούς τους λόγους η κάθε μία. Ξέρω για παράδειγμα ότι υπάρχει μια πολύ καλή παίκτρια που δεν το παραδέχεται, ενώ θα ήθελε να παίξει μαζί μας. Αυτό το σκεπτικό, εγώ προσωπικά, το θεωρώ λάθος. Την ίδια επικοινωνία έχουμε όλες, θα μιλήσουμε και στο τηλέφωνο, θα μιλήσουμε και με τη νοηματική γλώσσα. Εχουμε αυξημένη αντίληψη.
Όλα άλλαξαν για εμάς από το 2011 κι έπειτα, απ’ όταν ήρθε και ανέλαβε την ομάδα η Αθηνά Ζέρβα. Από το 2011 μέχρι σήμερα έχουμε καταφέρει πάρα πολλά. Προσπαθούσαμε να μάθουμε τα πάντα από την αρχή, ήταν όλα πολύ δύσκολα για τις περισσότερες, διότι υπήρχαν πολλές τεχνικές ελλείψεις. Αρχίσαμε λοιπόν να δείχνουμε τα πράγματα με όσο το δυνατόν πιο απλό τρόπο, με νοήματα. Η Αθηνά ήθελε πραγματικά να μας βοηθήσει, λειτούργησε όπως δεν θα λειτουργούσε άλλος προπονητής στη θέση της. Εγώ τόσα χρόνια σε αυτή την ομάδα, δεν τα είχα μάθει αυτά που μας δίδαξε. Το πρώτο μετάλλιο ήρθε έναν χρόνο μετά την έλευση της, το 2012 στην Τουρκία. Είχαμε πει θα πάμε και θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, δεν μιλούσαμε για μετάλλιο, αλλά παίξαμε πολύ ωραίο μπάσκετ. Τόσα χρόνια πάλευα, όταν το κερδίσαμε ανακουφίστηκα. Είπα “επιτέλους”. Ήταν φοβερή στιγμή. Ήταν η στιγμή της δικαίωσης όλων των κόπων μας.
Πέρυσι βέβαια… Πέρυσι… Ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μας. Η διοργάνωση έγινε στην Ελλάδα, παίξαμε μπροστά στους Έλληνες, στους γονείς, τους συγγενείς και τους φίλους μας. Δεν περιμέναμε τόσο κόσμο στο γήπεδο, στον τελικό να φανταστείτε η μία εξέδρα στο Αλεξάνδρειο ήταν γεμάτη. Ήταν το κάτι άλλο. Και με στενοχωρεί το γεγονός ότι ο κόσμος δεν γνώριζε γι’ αυτό το τουρνουά. Ο κόσμος δεν έχει ιδέα για την ύπαρξή μας, αυτό είναι το χειρότερο. Δεν ξέρουν ποιες είμαστε, τι κάνουμε, πολλοί δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχει Εθνική Κωφών. Είναι άσχημο να ακούς να λένε “όντως; Υπάρχει τέτοια ομάδα;”. Αυτό συμβαίνει με πολλά αθλήματα, όχι μόνο με το μπάσκετ.
Πέρυσι πίστευα στην ομάδα, αλλά ήμουν απογοητευμένη από τις τέταρτες θέσεις στο παρελθόν. Έλεγα, τόσο δύσκολο είναι τέλος πάντων; Και όμως, όχι. Εμείς το κάναμε δύσκολο. Τη Λιθουανία, για παράδειγμα, δεν μπορούσαμε να την κερδίσουμε και πέρυσι τη νικήσαμε δυο φορές από 14 πόντους. Στον όμιλο και στον τελικό. Φέτος το τουρνουά έχει 9 ομάδες, αυτές του Eurobasket συν την Κένυα και την Κίνα.
Πλέον δουλεύουμε καλύτερα. Φέτος θα είναι ακόμη καλύτερα τα πράγματα από πέρυσι, έχουμε ψυχολογία και αυτοπεποίθηση. Τόσα χρόνια έβλεπα ομάδες που τερμάτιζαν τέταρτες να πηγαίνουν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εμάς όμως δεν μας καλούσε κανείς. Μέχρι πέρυσι που τον επισκεφθήκαμε ως Πρωταθλήτριες Ευρώπης. Το μόνο που μας νοιάζει είναι να μαζευόμαστε και να μπορούμε να κάνουμε προπονήσεις. Όταν έχεις δυσκολίες, όταν δεν έχεις μέρος να μείνεις για παράδειγμα, τότε δεν έχεις διάθεση ούτε για προπόνηση ούτε για τίποτα. Ακόμη και πέρυσι είχαμε προβλήματα, παραλίγο να μας διώξουν από το ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη δυο μέρες πριν τον πρώτο αγώνα. Τέλος πάντων, όταν πήραμε το χρυσό μετάλλιο τα ξεχάσαμε όλα. Δεν θέλουμε να μας λυπάται κανείς, θέλουμε να μας στηρίζουν και να βλέπουν ποιες είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε ως αθλήτριες”.
ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΠΑΤΕΡΑ, Η… ROOKIE ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ
“Το 2011 είχα κάνει κάποιες ειδικές εξετάσεις για να παίξω στην ομάδα, όμως πέρυσι ήταν η πρώτη μου χρονιά. Τώρα το λέω και το εννοώ, είναι κρίμα που δεν μπόρεσα να είμαι μαζί με αυτά τα κορίτσια από πιο νωρίς. Πρέπει να μπεις σε αυτή την ομάδα για να καταλάβεις ότι δεν είναι… ντροπή, αλλά ευχή να βρίσκεσαι μαζί τους. Άσχετα από τα μετάλλια και τις διακρίσεις.
Υπάρχουν αθλήτριες που δεν ακούν καθόλου, υπάρχουν κάποιες που με ακουστικά ακούν κανονικά και υπάρχουν και παιδιά βαρήκοα όπως εγώ και η Αλεξάνδρα Κοτσιάφτη που δεν χρησιμοποιούμε ακουστικό. Η Αλεξάνδρα παίζει μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο, είναι το βαρύ πυροβολικό μας και φέτος πήρε με τον Ολυμπιακό Βόλου την άνοδο στην Α1. Εχουμε στην ομάδα κοπέλες που δεν ακούν και επικοινωνούμε με τη νοηματική γλώσσα.
Προσέξτε όμως. Η επικοινωνία μαζί τους είναι ΠΟΛΥ εύκολη. Με αυτά τα παιδιά έχουμε φτάσει σε σημείο να παίζουμε σε επίπεδο που δεν έχουμε στις κανονικές μας ομάδες. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά είναι η πραγματικότητα.
Ό,τι έχει πετύχει αυτή η Εθνική, το οφείλει στο 100% στην Αθηνά Ζέρβα. Έβαλε ρόλους, έκανε τα δύσκολα απλά, μας μάζεψε και μας έκανε σωστό σύνολο. Αυτό που θα θέλαμε είναι να υπάρξει μεγαλύτερη προβολή αυτής της προσπάθειας.
Πέρυσι το Αλεξάνδρειο είχε πολύ κόσμο στους αγώνες μας, υπήρξαν άνθρωποι που μας βοήθησαν όπως το κανάλι TV100 που έδειξε ματς και μας πήρε κάποιες συνεντεύξεις. Η Αναστασία Καρυπίδου και ο κ. Ζεϊμπέκης βοήθησαν την προσπάθειά μας. Και πάλι όμως, κανείς δεν ήξερε γι’ αυτή τη διοργάνωση.
Ζήσαμε την καλύτερη εμπειρία της ζωής μας. Πάντα θεωρούσα κλισέ την έκφραση “παίζω για το εθνόσημο”. Όταν όμως έβαλα τη φανέλα και ειδικά όταν άκουσα τον εθνικό ύμνο… Είναι απερίγραπτα αυτά τα συναισθήματα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν αθλητή από το να εκπροσωπήσει τη χώρα του.
Αυτά τα κορίτσια είναι πλέον η οικογένειά μου. Ξέρετε τι; Θα σας πω μια ιστορία. Όταν ξεκινήσαμε πέρυσι το ταξίδι για τον Βόλο, όπου κάναμε την προετοιμασία μας, έβλεπα τα κορίτσια πολύ εκδηλωτικά. Κι εγώ χαρούμενη ήμουν, αλλά μου φαίνονταν κάπως υπερβολικές οι αντιδράσεις τους. Ε όταν έφτασε η ίδια στιγμή φέτος τον Μάιο, ήμουν κι εγώ το ίδιο τρελαμένη. Μετρούσα τις μέρες για να τις συναντήσω κι ας βρισκόμασταν και τον χειμώνα. Είναι κάτι διαφορετικό, είμαστε κάτι περισσότερο από μια ομάδα. Είμαστε 11 παίκτριες, δυο προπονητές και δυο φυσιοθεραπευτές.
Εγώ το λέω, το πίστευα ότι θα το πάρουμε και μάλιστα είχα βάλει και στοίχημα με τη Λία από την προετοιμασία κιόλας. Αν και δεν το έχει ακόμη πληρώσει. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αυτή η ομάδα τερμάτιζε πάντα τέταρτη. Βλέπαμε κάτι παπούτσια λοιπόν στο internet και της λέω ένα μήνα πριν το Eurobasket και μου λέει “όταν το πάρουμε, θα σου τα κάνω δώρο”. Με ρώτησε μετά “εσύ τι θα μου πάρεις;” και της απάντησα το χρυσό μετάλλιο.
Σίγουρα μας βοήθησε το γεγονός ότι η διοργάνωση έγινε στην Ελλάδα. Ήρθαν οι φίλοι και οι οικογένειές μας. Ήρθε κόσμος από την Αθήνα, από τον Βόλο, από παντού. Παίξαμε πολύ καλύτερο μπάσκετ από κάθε άλλη ομάδα. Το καλό είναι ότι φέτος δεν θα έρθουν στο τουρνουά οι ΗΠΑ, επειδή οι αγώνες διεξάγονται στην Τουρκία. Υπάρχουν άνθρωποι που μας στήριξαν, πέρυσι πήγαμε ας πούμε στον κ. Παππά και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πήγαμε και στον κ. Κοντονή.
Υπάρχουν άνθρωποι μας βοήθησαν ουσιαστικά, που έτρεξαν και έψαξαν τρόπους για να κάνουν τη ζωή μας λίγο πιο εύκολη. Αυτό που εμάς μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι να μπορούμε σαν ομάδα να κάνουμε προπονήσεις. Το πρόβλημά μας είναι ότι δεν μπορούμε να μαζευόμαστε. Κάποιες κοπέλες έρχονται από άλλες πόλεις και μένουν σε φίλους τους, μια κοπέλα ερχόταν κάθε μέρα από την Χαλκίδα και γύριζε το βράδυ πίσω.
Με χίλια ζόρια καταφέραμε να κλείσουμε ένα ξενοδοχείο για μερικές μέρες. Αυτό μας νοιάζει, μόνο να μπορούμε τρεις φορές τον χρόνο να συγκεντρωνόμαστε για δυο-τρεις προπονήσεις. Ούτε τα ρούχα μας ενδιαφέρουν, ούτε τα ταξίδια, ούτε να παίξουμε σε δέκα τουρνουά. Μόνο η προπόνηση είναι στο μυαλό μας. Φέτος έπρεπε να πληρώσουμε κάθε παίκτρια και κάθε συνοδός 300 ευρώ για να πάμε στην Τουρκία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως υπήρξε ένας άνθρωπος, ο κ. Παπαργύρης πλήρωσε τα έξοδα όλης της αποστολής και τον ευχαριστούμε γι’ αυτό, τον ευχαριστώ κι εγώ προσωπικά για την βοήθειά του. Μετά την περσινή επιτυχία, αλλά και πριν από αυτή, υπήρξαν και υπάρχουν κάποιοι που έρχονται και συνεχίζουν να μας βοηθούν χωρίς να τους ενδιαφέρει η προσωπική τους προβολή”.
Το roster της Εθνικής Κωφών Γυναικών αποτελείται από τις:
Η Εθνική Κωφών Γυναικών έκανε την προετοιμασία της επί αθηναϊκού εδάφους και συγκεκριμένα στη Νέα Σμύρνη, ενώ αναχωρεί σήμερα (Σάββατο 14 Ιουλίου) για την Σαμψούντα. Εκεί θα αντιμετωπίσει την Πέμπτη 20/7 στις 18:00 την οικοδέσποινα Τουρκία, το Σάββατο 22/7 στις 16:00 την Κέυνα και τη Δευτέρα 24/7 στις 11:00 την Ουκρανία.
Ο προημιτελικός θα διεξαχθεί στις 25/7, ο ημιτελικός στις 27/7 (είτε στις 11:00, είτε στις 13:30) και ο Τελικός το Σάββατο 29/7 στις 16:00. Ευχή όλων μας η Λαμπρινή, η Χρύσα, η Ιωάννα, η Αλεξάνδρα, η Στάλα, η Δήμητρα, η Κωνσταντίνα, η Στεφανία, η Λία, η Αλεξία (που έλλειψε από την περσινή ομάδα εξαιτίας εγκυμοσύνης) και η Ανθή, υπό τις οδηγίες της coach Ζέρβα, της άμεσης συνεργάτιδάς της Μάρθας και με τη βοήθεια των δυο φυσικοθεραπευτριών (Νάνσυ και Λούση) να βρίσκονται εκείνο το μεσημέρι της 29ης Ιουλίου στο ματς του χρυσού μεταλλίου.
