Την πρόκριση της στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος που διεξάγεται στο Σομπατέλι της Ουγγαρίας πανηγύρισε η εθνική ομάδα πόλο των Εφήβων. Η “γαλανόλευκη” νίκησε την Αυστραλία και πήρε το εισιτήριο για την τετράδα, όπου θα αντιμετωπίσει τη Σερβία.
Η εθνική ομάδα πόλο των εφήβων σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που διεξάγεται στο Σομπατέλι της Ουγγαρίας. Το ελληνικό σύνολο νίκησε 11-8 την Αυστραλία και προκρίθηκε στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Εκεί η εθνική θα αντιμετωπίσει αύριο (18/8, 21:00) τη Σερβία, η οποία νίκησε 9-6 την Ιταλία στον προημιτελικό.
Οι παίκτες του Δημήτρη Κραβαρίτη μπήκαν δυνατά, με πάθος και ψυχή και στον αγώνα με τους Αυστραλούς, αλλά το άγχος κατά διαστήματα και το σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων ήταν τα μοναδικά εμπόδια που δεν την άφηναν να πάρει από νωρίς ένα άνετο προβάδισμα. Οι Έλληνες ήταν συνεχώς μπροστά με ένα ή δύο γκολ, ενώ κάποια στιγμή στα μέσα της δεύτερης περιόδου προηγήθηκαν και με 3 (6-3).
Κάποια αμυντικά λάθη, λόγω άγχους, όμως, έβαλαν και πάλι μέσα στο παιχνίδι τους Αυστραλούς, που μείωσαν σε 7-6. Στη συνέχεια, όμως, η αμυντική λειτουργία βελτιώθηκε σταθερά, οι Έλληνες εκμεταλλεύτηκαν την κόντρα και τον παίκτη παραπάνω, κυρίως στον τέταρτο οκτάλεπτο και έφτασαν στο τελικό 11-8 (4 δευτερόλεπτα πριν από το φινάλε, με γκολ του Γραμματικού διαμορφώθηκε το τελικό αποτέλεσμα.
Kάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Σας διαβεβαιώνω πως είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό», έλεγε ο Bill Shankly, ο θρυλικός προπονητής της Λίβερπουλ. Ναι, το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι κάτι παραπάνω: ένα εργαλείο ανανέωσης της ζωής που έχει παγώσει από μια επώδυνη ανατροπή, ένα όχημα οικειοποίησης του διαφορετικού σώματος, μια πηγή χαράς και ένα ξέφωτο ισότητας.
Αυτό τουλάχιστον είναι το ποδόσφαιρο που παίζει η Εθνική Ομάδα Ακρωτηριασμένων, φαινομενολογικά πολύ διαφορετικό από τις αστραφτερές αναπαραστάσεις των μεγάλων πρωταθλημάτων, αλλά στην ουσία του ταυτόσημο με τον πηγαίο αυθορμητισμό και το ενστικτώδες πάθος που αναβλύζει εδώ και δεκαετίες σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, κάθε φορά που μια παρέα ανθρώπων στήνει μια μπάλα και δύο δοκάρια, σφυρίζοντας την έναρξη του παιχνιδιού.
Παρασκευή βράδυ, τα 5Χ5 της Ανθούσας είναι γεμάτα κόσμο, πιτσιρίκια που συλλαβίζουν το όνομα του Μessi δοκιμάζοντας αδέξιες ντρίπλες, έφηβοι που ξεγλιστρούν για λίγο από τις αλλεπάλληλες υποχρεώσεις σχολείου και φροντιστηρίων, μεσήλικες επαγγελματίες που θυμούνται ότι προτού κλειστούν σ’ ένα γραφείο ονειρεύονταν μια καριέρα στο χορτάρι.
Όλοι γύρω από μια μπάλα στο ξεφαντωτικό ηχόχρωμα ανάμικτων ιαχών. Σ’ ένα από αυτά τα γηπεδάκια εμφανίζονται σιγά-σιγά οι παίκτες της Εθνικής Ακρωτηριασμένων, βγάζουν τα πρόσθετα μέλη, τα αφήνουν στον πάγκο, φοράνε τις μπλούζες με το εθνόσημο, παίρνουν τις πατερίτσες και φτιάχνουν έναν κύκλο γύρω από τον προπονητή τους Απόστολο Μπαλτούμα.
Κάπως έτσι ξεκινάει η εβδομαδιαία τους προπόνηση. Τρέχουν για ζέσταμα, δοκιμάζουν το ένα-δύο μεταξύ τους, σουτάρουν στο τέρμα, κάνουν διατάσεις για χαλάρωση. Ό,τι ακριβώς δηλαδή συμβαίνει σε μια προπόνηση. Η μοναδική διαφορά είναι ότι στηρίζονται στις πατερίτσες τους.
Η Εθνική Ομάδα Ακρωτηριασμένων είναι ένα φρέσκο εγχείρημα. Έχει σβήσει μόλις το πρώτο της κεράκι και πάει για το δεύτερο. Η ιδέα ανήκει στον τεχνικό διευθυντή της ομάδας, Άρη Μαυρόπουλο.
Έχοντας μια μακροχρόνια εμπειρία στον αθλητισμό των ανθρώπων με αναπηρία ως επικεφαλής προπονητών στον σύλλογο ΑΣ ΑμεΑ Καστελλάνοι, παρακολούθησε τις πρωτοβουλίες που υπάρχουν στο εξωτερικό, ήρθε σε επαφή με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία και έβαλε τις σκέψεις του σε ράγες. «Τίποτα δεν είναι εύκολο. Όλα θέλουν κόπο και υπομονή. Στην πρώτη προπόνηση που κάναμε στις αρχές του 2016, ήμασταν τέσσερα άτομα. Σήμερα, η ομάδα έχει 16 παίκτες.
Στην αρχή παίζαμε κάποια φιλικά ματς με ομάδες αρτιμελών. Δεν είναι το ίδιο, βέβαια, επειδή μας χαρίζονταν λίγο, μας έπαιζαν μαλακά. Αν δεν παίξεις με άλλη ομάδα με πατερίτσες, δεν μπορείς να μπεις στο κλίμα. Δώσαμε τους πρώτους μας επίσημους αγώνες τον περασμένο Ιούνιο, σ’ ένα διεθνές τουρνουά στην Πολωνία.
Εκεί καταλάβαμε τη διαφορά. Δεχτήκαμε πολλά γκολ και ήταν δύσκολο να το διαχειριστούμε ως ομάδα. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα μας βοήθησε, επειδή αύξησε τη θέλησή μας να προσπαθήσουμε. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που πήραμε τώρα μέρος, στην Κωνσταντινούπολη, η ομάδα εμφανίστηκε ορατά βελτιωμένη. Εντάξει, δεν είμαστε ακόμη όσο ανταγωνιστικοί θα έπρεπε, αλλά υπάρχει αισιοδοξία», μου λέει.
Παίζεται 7Χ7, έχει απεριόριστες αλλαγές, ο τερματοφύλακας απαγορεύεται να βγει από την περιοχή, οι παίκτες δεν επιτρέπεται να χτυπήσουν εσκεμμένα την μπάλα με την πατερίτσα, ούτε να κάνουν τάκλιν.
Ο Άρης δίνει μεγάλη έμφαση στον ψυχολογικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει μια τέτοια ενασχόληση στους ανθρώπους με αναπηρία: «Τους αρέσει καταρχήν, επειδή είναι ποδόσφαιρο. Είναι από μόνο του εντυπωσιακό. Οι περισσότεροι, επειδή δεν είχαν εκ γενετής αναπηρία, όταν ανακαλύπτουν ότι μπορούν να παίξουν ξανά ποδόσφαιρο, ενθουσιάζονται.
Τους ενδυναμώνει, βλέπουν τι μπορούν να καταφέρουν, αποκτούν αυτοπεποίθηση κι αυτό αντανακλάται στη σχέση τους με τον κόσμο. Βελτιώνει τη θέση τους ως προς την κοινωνία και την αυτοεικόνα τους. Τα άτομα με ακρωτηριασμό διακατέχονται από πολλές αναστολές. Μπορεί, για παράδειγμα, να ντρέπονται να βγάλουν το πρόσθετο μέλος ή να αποφεύγουν να φανεί. Γι’ αυτό τον λόγο, εξάλλου, συνήθως φορούν μακριά παντελόνια. Εδώ σταδιακά λύνονται, αισθάνονται πιο οικεία με το σώμα τους και το αγαπούν», επισημαίνει.
Αυτό ενδεχομένως παρατήρησαν σε αρκετές χώρες του εξωτερικού και ανέπτυξαν ταχύτατα το άθλημα. Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν διεθνώς πάνω από 40 ομάδες ακρωτηριασμένων. Στην Αγγλία λειτουργούν πολλές ομάδες, με αποτέλεσμα να θεσμοθετηθεί αντίστοιχο πρωτάθλημα. Στην Τουρκία ακόμη περισσότερο, υπάρχουν δύο εθνικές κατηγορίες, γίνονται μεταγραφές και επενδύονται μεγάλα χρηματικά ποσά. Τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην Κωνσταντινούπολη, στο γήπεδο της Μπεσίκτας, τον παρακολούθησαν 40.000 θεατές.
Το άθλημα έχει τις ιδιαιτερότητές του ως προς τους κανονισμούς, αλλά δεν διαφοροποιείται αισθητά από το κλασικό ποδόσφαιρο: Παίζεται 7Χ7, έχει απεριόριστες αλλαγές, όλοι οι παίκτες που συμμετέχουν έχουν υποστεί ακρωτηριασμό στο ένα πόδι, εκτός από τον τερματοφύλακα, που έχει υποστεί ακρωτηριασμό στο χέρι. Ο τερματοφύλακας απαγορεύεται να βγει από την περιοχή, για να μην αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα, οι παίκτες δεν επιτρέπεται να χτυπήσουν εσκεμμένα την μπάλα με την πατερίτσα, ούτε να κάνουν τάκλιν. Κατά τα λοιπά, άμυνα, επίθεση, φάουλ, πάσες και η εκστατική πάντα στιγμή του γκολ.
Οι περισσότεροι παίκτες δεν γεννήθηκαν με αναπηρία. Υπέστησαν ακρωτηριασμό κάποια στιγμή της ζωής τους εξαιτίας ενός τραυματικού συμβάντος, όπως ένα τροχαίο, ένα εργατικό ατύχημα ή ένας καρκίνος.
Ο Τάσος Τσίγκας ανήκει στην τελευταία κατηγορία: Νόσησε από καρκίνο και ακρωτηριάσαν το πόδι του πριν από δέκα χρόνια. Από τότε μέχρι την ένταξή του στην ομάδα, δεν ασχολούνταν με καμία αθλητική δραστηριότητα. Σήμερα, στα 34 του, όχι μόνο ασχολείται, αλλά εξελίσσεται σ’ έναν πολύ δυναμικό μεσοαμυντικό.
Έχασε δέκα κιλά για να βελτιώσει τις επιδόσεις του και κάνει ατομικές προπονήσεις ενδυνάμωσης και αντοχής. Σε μια τέτοια τον πέτυχα στο ΟΑΚΑ, με το χρονόμετρο στο χέρι. Δεν είχε να μου διηγηθεί κάποια πολύ δραματική ιστορία, απ’ αυτές που βγάζουν βαρύγδουπα σουπεράκια στα δελτία ειδήσεων.
«Είμαι στην ομάδα ενάμιση χρόνο. Στην αρχή, επειδή δεν χρησιμοποιώ ιδιαίτερα πατερίτσα στην καθημερινότητά μου, με ζόρισε κάπως αυτός ο συντονισμός. Στην πραγματικότητα μαθαίνεις ξανά το άθλημα, πώς θα κάνεις κοντρόλ, πως θα δώσεις πάσα κτλ. Το κυριότερο, βέβαια, ήταν ότι διαπίστωσα τις περιορισμένες αντοχές μου, λαχάνιαζα συνέχεια και άκουγα την ανάσα μου.
Γι’ αυτό ξεκίνησα ατομικές προπονήσεις και έφτιαξα αρκετά τα τρεξίματά μου. Ένα βασικό πρόβλημα στην ομάδα τώρα είναι ότι δεν υπάρχει οικονομική στήριξη, κυνηγάμε τα πάντα μόνοι μας, ακόμη και το νερό. Εμένα, πάντως, αυτή η φάση με βοήθησε πολύ, επειδή μου έδωσε τη δυνατότητα να παίξω ξανά ποδόσφαιρό, όπως όταν ήμουν παιδί. Μπαλίτσα όπως παλιά. Απλά πράγματα», λέει.
Παρόμοια είναι η εμπειρία του Γιώργου Λαζαρίδη. Είναι από τους μικρότερους της ομάδας, 18 χρονών και πρωτοετής φοιτητής στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν αθλητής του Άρη στην κολύμβηση και μόλις πληροφορήθηκε τη δημιουργία της ομάδας, έσπευσε να ενισχύσει την αμυντική της γραμμή. «Είχα καρκίνο σε μικρή ηλικία και έτσι προέκυψε ο ακρωτηριασμός, το 2009. Σχεδόν αμέσως ξεκίνησα αθλητισμό. Ο αθλητισμός είναι πολύ σημαντικό πλαίσιο για την κοινωνικοποίηση των ανθρώπων με αναπηρία.
Έρχεσαι σε επαφή με άλλα άτομα που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με σένα, ανοίγεσαι και εξοικειώνεσαι. Με την ομάδα νιώθω πολύ άνετα. Είμαστε σαν οικογένεια μεταξύ μας. Δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, για να πάει καλύτερα το σύνολο. Μ’ αρέσει πολύ αυτό που κάνω, γι’ αυτό και το παίρνω σοβαρά. Ποδόσφαιρο είναι, δε γίνεται να μην σου φτιάχνει τη διάθεση», τονίζει.
Σε αρκετές χώρες, όπως η Ιρλανδία και η Πολωνία, λειτουργούν ακαδημίες ποδοσφαίρου για παιδιά με αναπηρία, ώστε να αποκτούν από μικρά αθλητικές αναπαραστάσεις και κυρίως να περνούν καλά.
Σ’ αυτήν την τελευταία και τόσο αυθεντικά απλή αποστροφή του Γιώργου, κρύβεται το νόημα της Εθνικής Ομάδας Ακρωτηριασμένων. Το ζητούμενο εδώ είναι η χαρά του παιχνιδιού, επειδή αν απαλλάξεις το ποδόσφαιρο από τους ακραίους ανταγωνισμούς, τις τοξικές φορτίσεις και το αχαλίνωτο life style, αυτό μένει. Γι’ αυτό παλεύουν και κάθε μέρα πλησιάζουν τον στόχο τους. Έχτισαν μια ομάδα από το πουθενά, χωρίς προηγούμενη εμπειρία, χωρίς οικονομικούς πόρους, χωρίς επαρκείς υποδομές και εξοπλισμό, χωρίς καμία θεσμική υποστήριξη και αυτή παίρνει υπόσταση, μεγαλώνει και ωριμάζει με στραβοπατήματα και επανεκκινήσεις.
Χάνουν, τραυματίζονται, απογοητεύονται και στην επόμενη προπόνηση επιστρέφουν με περισσότερο πείσμα. Σφυρηλατούν μια ενότητα μεταξύ τους που χωράει πολύ περισσότερους απ’ όσους αποδέχεται η θεσμική πραγματικότητα των άνισων ευκαιριών, του κοινωνικού αποκλεισμού και της στρατηγικής του οίκτου. Ένα από τα πιο συγκινητικά και αισιόδοξα highlights του φιλικού αγώνα που έδωσε η Εθνική Ακρωτηριασμένων με τη δημοσιογραφική ομάδα «Press-ing στον αθλητισμό», πριν από μερικές μέρες, ήταν το ντεμπούτο του δεκάχρονου βενιαμίν της ομάδας Καραμπέτ Τουρακιάν, με αναπηρία στο χέρι.
Μπήκε ως αλλαγή στη θέση του τερματοφύλακα λίγα λεπτά πριν από τη λήξη του αγώνα και τραντάχτηκε όλο το γήπεδο από το χειροκρότημα. Εξάλλου, σε αρκετές χώρες, όπως η Ιρλανδία και η Πολωνία, λειτουργούν ακαδημίες ποδοσφαίρου για παιδιά με αναπηρία, ώστε να αποκτούν από μικρά αθλητικές αναπαραστάσεις και κυρίως να περνούν καλά.
Όλα αυτά τράβηξαν τον Λάζαρο Μαρίγκο και παρότι ζει στη Δράμα, παρακολουθεί όσο μπορεί τις διαδικασίες της ομάδας. Ο Λάζαρος δούλευε στα λατομεία εξόρυξης μαρμάρων και έπαιζε από μικρός ποδόσφαιρο σε ερασιτεχνική ομάδα της περιοχής. Το 2012, τραυματίστηκε άσχημα σε εργατικό ατύχημα και ακρωτηριάστηκε το πόδι του. «Ο ακρωτηριασμός ήταν ένα σοκ. Άλλαξε όλη η ζωή μου. Εδώ είμαστε, είπα από μέσα μου, όλα έσβησαν. Αν υπάρχει θέληση, όμως, τίποτα δεν σβήνει.Όλα γίνονται. Για μένα, το ποδόσφαιρο ήταν κομμάτι της ζωής μου. Μου έλειπε πολύ μετά το ατύχημα. Όταν μου μίλησαν για την ομάδα, αναθάρρησα. Είναι φοβερή εμπειρία. Μπορεί να δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στο παιχνίδι με τις πατερίτσες, αλλά η αίσθηση ότι παίζω ξανά ποδόσφαιρο είναι πρωτόγνωρη. Όποτε μπορώ, λοιπόν, πηγαίνω στην Αθήνα και κάνω προπονήσεις μαζί τους, τον υπόλοιπο καιρό κάνω μόνος μου εδώ. Δεν τα παρατάω για κανέναν λόγο. Όλο αυτό μου δίνει κουράγιο να γίνω πρότυπο για τα παιδιά μου», υποστηρίζει.
Ο στόχος τους είναι να αναπτυχθούν και στην επαρχία, να φτιαχτούν δύο–τρεις ομάδες, να διεξάγεται ένα μίνι πρωτάθλημα και μακροπρόθεσμα να ενταχθούν στο παραολυμπιακό πρόγραμμα. Υπάρχει αυτό σαν προοπτική, για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2024 και αν υλοποιηθεί, θα τους δώσει μεγαλύτερη ευελιξία και μια βασική χρηματοδότηση.
Ούτως η άλλως, όμως, αυτήν τη στιγμή η Εθνική Ομάδα Ακρωτηριασμένων είναι μια νησίδα συμπερίληψης και δημιουργικότητας στην ακατάσχετη μιζέρια και τη δομική παθολογία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όχι μόνο επειδή δίνει δύναμη στους παίκτες της, αλλά επειδή δημιουργεί και σε μας την τόσο αναγκαία πεποίθηση ότι μπορούν να συμβαίνουν και όμορφα γεγονότα γύρω μας.
Δεν έχουν δικό τους γήπεδο, αλλά πάντα βρίσκουν λύση για να προπονηθούν όταν μαζεύονται στη διάρκεια της χρονιάς για να κρατήσουν δεμένη την οικογένειά τους. Δεν έχουν την προβολή άλλων εθνικών ομάδων, αλλά κρατούν ψηλά την ελληνική σημαία. Δεν συμπληρώνουν δωδεκάδα, αλλά είναι Πρωταθλήτριες Ευρώπης. Και δεν φοβούνται κανέναν αντίπαλο, καμία δυσκολία από τις πολλές που προκύπτουν, δεν σκύβουν το κεφάλι. Πεισμώνουν και σιγά σιγά γίνονται υπερδύναμη στο παγκόσμιο στερέωμα.
Οι γυναίκες της Εθνικής Κωφών είναι παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς λόγους, είναι οι αθλήτριες που αξίζει να στηρίξεις για να καταλάβεις ότι υπάρχει πρωταθλητισμός -και μάλιστα υψηλού επιπέδου- ακόμη κι εκεί που δεν φτάνει το φως της δημοσιότητας.
Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες Κωφών(18-30 Ιουλίου) σας παρουσιάζουμε τη Λία Σαρακατσάνη και τη Στεφανία Πατέρα, δυο από τις σημαντικότερες μονάδες της Εθνικής που κατέκτησε πέρυσι το καλοκαίρι στο Αλεξάνδρειο της Θεσσαλονίκης το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με ΤΡΟΜΕΡΗ άνεση και με δυο νίκες (με 14 και 14 πόντους διαφορά) απέναντι στη σπουδαία ομάδα της Λιθουανίας.
Λίγο πριν το ταξίδι τους στη Σαμψούντα της Τουρκίας, η αρχιτέκτων μηχανικός Λία και η μοριακή βιολόγος Στεφανία μας έδωσαν μαθήματα ζωής, υπομονής κι επιμονής, αλλά και την υπόσχεση πως θα μπουν στα γήπεδα της Τουρκίας χωρίς άγχος, αλλά με τρομερή αυτοπεποίθηση για να γυρίσουν στο τέλος Ιουλίου στην Ελλάδα με το ολυμπιακό μετάλλιο στο στήθος. Το χρυσό φυσικά.
ΛΙΑ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ, Η ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΕΤΑΡΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ
“Το επίπεδό μας είναι αρκετά υψηλότερο από άλλων ομάδων. Θα ήθελα να έχω πάρει περισσότερα μετάλλια, όμως συχνά τερματίζαμε στην τέταρτη θέση. Πάντα για λίγο χάναμε την τρίτη. Δεν είχαμε αρκετές παίκτριες, δεν είχαμε αθλήτριες να αλλάζουν η μία την άλλη και δυσκολευόμασταν, κουραζόμασταν και στο τέλος μέναμε από δυνάμεις. Έπρεπε να παίζουμε 40 λεπτά η κάθε μία. Ήταν πολύ δύσκολο να αντέξουμε μέχρι το φινάλε. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν ομάδες υπερδυνάμεις, καμία σχέση με όσα συμβαίνουν για παράδειγμα στο ανδρικό μπάσκετ. Υπάρχουν καλές όπως η Λιθουανία, η Τουρκία, η Σουηδία. Μιλάμε για ομάδες που ήταν παραδοσιακά πολύ καλύτερες από εμάς. Ήταν. Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο περισσότερο κλείναμε τη διαφορά δυναμικότητας και τελικά τις φτάσαμε.
Πέρυσι ήρθε η Στεφανία και μας βοήθησε πάρα πολύ, κάλυψε τα αγωνιστικά κενά μας. Δεν υπάρχουν πολλές αθλήτριες στην Ελλάδα. Υπάρχουν κάποιες που δεν ακούν καλά, όμως δεν το λένε, δεν θέλουν να το παραδεχθούν. Ίσως είναι θέμα νοοτροπίας. Θεωρώ ότι ντρέπονται να το παραδεχθούν, για τους δικούς τους λόγους η κάθε μία. Ξέρω για παράδειγμα ότι υπάρχει μια πολύ καλή παίκτρια που δεν το παραδέχεται, ενώ θα ήθελε να παίξει μαζί μας. Αυτό το σκεπτικό, εγώ προσωπικά, το θεωρώ λάθος. Την ίδια επικοινωνία έχουμε όλες, θα μιλήσουμε και στο τηλέφωνο, θα μιλήσουμε και με τη νοηματική γλώσσα. Εχουμε αυξημένη αντίληψη.
Όλα άλλαξαν για εμάς από το 2011 κι έπειτα, απ’ όταν ήρθε και ανέλαβε την ομάδα η Αθηνά Ζέρβα. Από το 2011 μέχρι σήμερα έχουμε καταφέρει πάρα πολλά. Προσπαθούσαμε να μάθουμε τα πάντα από την αρχή, ήταν όλα πολύ δύσκολα για τις περισσότερες, διότι υπήρχαν πολλές τεχνικές ελλείψεις. Αρχίσαμε λοιπόν να δείχνουμε τα πράγματα με όσο το δυνατόν πιο απλό τρόπο, με νοήματα. Η Αθηνά ήθελε πραγματικά να μας βοηθήσει, λειτούργησε όπως δεν θα λειτουργούσε άλλος προπονητής στη θέση της. Εγώ τόσα χρόνια σε αυτή την ομάδα, δεν τα είχα μάθει αυτά που μας δίδαξε. Το πρώτο μετάλλιο ήρθε έναν χρόνο μετά την έλευση της, το 2012 στην Τουρκία. Είχαμε πει θα πάμε και θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, δεν μιλούσαμε για μετάλλιο, αλλά παίξαμε πολύ ωραίο μπάσκετ. Τόσα χρόνια πάλευα, όταν το κερδίσαμε ανακουφίστηκα. Είπα “επιτέλους”. Ήταν φοβερή στιγμή. Ήταν η στιγμή της δικαίωσης όλων των κόπων μας.
Πέρυσι βέβαια… Πέρυσι… Ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μας. Η διοργάνωση έγινε στην Ελλάδα, παίξαμε μπροστά στους Έλληνες, στους γονείς, τους συγγενείς και τους φίλους μας. Δεν περιμέναμε τόσο κόσμο στο γήπεδο, στον τελικό να φανταστείτε η μία εξέδρα στο Αλεξάνδρειο ήταν γεμάτη. Ήταν το κάτι άλλο. Και με στενοχωρεί το γεγονός ότι ο κόσμος δεν γνώριζε γι’ αυτό το τουρνουά. Ο κόσμος δεν έχει ιδέα για την ύπαρξή μας, αυτό είναι το χειρότερο. Δεν ξέρουν ποιες είμαστε, τι κάνουμε, πολλοί δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχει Εθνική Κωφών. Είναι άσχημο να ακούς να λένε “όντως; Υπάρχει τέτοια ομάδα;”. Αυτό συμβαίνει με πολλά αθλήματα, όχι μόνο με το μπάσκετ.
Πέρυσι πίστευα στην ομάδα, αλλά ήμουν απογοητευμένη από τις τέταρτες θέσεις στο παρελθόν. Έλεγα, τόσο δύσκολο είναι τέλος πάντων; Και όμως, όχι. Εμείς το κάναμε δύσκολο. Τη Λιθουανία, για παράδειγμα, δεν μπορούσαμε να την κερδίσουμε και πέρυσι τη νικήσαμε δυο φορές από 14 πόντους. Στον όμιλο και στον τελικό. Φέτος το τουρνουά έχει 9 ομάδες, αυτές του Eurobasket συν την Κένυα και την Κίνα.
Πλέον δουλεύουμε καλύτερα. Φέτος θα είναι ακόμη καλύτερα τα πράγματα από πέρυσι, έχουμε ψυχολογία και αυτοπεποίθηση. Τόσα χρόνια έβλεπα ομάδες που τερμάτιζαν τέταρτες να πηγαίνουν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εμάς όμως δεν μας καλούσε κανείς. Μέχρι πέρυσι που τον επισκεφθήκαμε ως Πρωταθλήτριες Ευρώπης. Το μόνο που μας νοιάζει είναι να μαζευόμαστε και να μπορούμε να κάνουμε προπονήσεις. Όταν έχεις δυσκολίες, όταν δεν έχεις μέρος να μείνεις για παράδειγμα, τότε δεν έχεις διάθεση ούτε για προπόνηση ούτε για τίποτα. Ακόμη και πέρυσι είχαμε προβλήματα, παραλίγο να μας διώξουν από το ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη δυο μέρες πριν τον πρώτο αγώνα. Τέλος πάντων, όταν πήραμε το χρυσό μετάλλιο τα ξεχάσαμε όλα. Δεν θέλουμε να μας λυπάται κανείς, θέλουμε να μας στηρίζουν και να βλέπουν ποιες είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε ως αθλήτριες”.
ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΠΑΤΕΡΑ, Η… ROOKIE ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ
“Το 2011 είχα κάνει κάποιες ειδικές εξετάσεις για να παίξω στην ομάδα, όμως πέρυσι ήταν η πρώτη μου χρονιά. Τώρα το λέω και το εννοώ, είναι κρίμα που δεν μπόρεσα να είμαι μαζί με αυτά τα κορίτσια από πιο νωρίς. Πρέπει να μπεις σε αυτή την ομάδα για να καταλάβεις ότι δεν είναι… ντροπή, αλλά ευχή να βρίσκεσαι μαζί τους. Άσχετα από τα μετάλλια και τις διακρίσεις.
Υπάρχουν αθλήτριες που δεν ακούν καθόλου, υπάρχουν κάποιες που με ακουστικά ακούν κανονικά και υπάρχουν και παιδιά βαρήκοα όπως εγώ και η Αλεξάνδρα Κοτσιάφτη που δεν χρησιμοποιούμε ακουστικό. Η Αλεξάνδρα παίζει μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο, είναι το βαρύ πυροβολικό μας και φέτος πήρε με τον Ολυμπιακό Βόλου την άνοδο στην Α1. Εχουμε στην ομάδα κοπέλες που δεν ακούν και επικοινωνούμε με τη νοηματική γλώσσα.
Προσέξτε όμως. Η επικοινωνία μαζί τους είναι ΠΟΛΥ εύκολη. Με αυτά τα παιδιά έχουμε φτάσει σε σημείο να παίζουμε σε επίπεδο που δεν έχουμε στις κανονικές μας ομάδες. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά είναι η πραγματικότητα.
Ό,τι έχει πετύχει αυτή η Εθνική, το οφείλει στο 100% στην Αθηνά Ζέρβα. Έβαλε ρόλους, έκανε τα δύσκολα απλά, μας μάζεψε και μας έκανε σωστό σύνολο. Αυτό που θα θέλαμε είναι να υπάρξει μεγαλύτερη προβολή αυτής της προσπάθειας.
Πέρυσι το Αλεξάνδρειο είχε πολύ κόσμο στους αγώνες μας, υπήρξαν άνθρωποι που μας βοήθησαν όπως το κανάλι TV100 που έδειξε ματς και μας πήρε κάποιες συνεντεύξεις. Η Αναστασία Καρυπίδου και ο κ. Ζεϊμπέκης βοήθησαν την προσπάθειά μας. Και πάλι όμως, κανείς δεν ήξερε γι’ αυτή τη διοργάνωση.
Ζήσαμε την καλύτερη εμπειρία της ζωής μας. Πάντα θεωρούσα κλισέ την έκφραση “παίζω για το εθνόσημο”. Όταν όμως έβαλα τη φανέλα και ειδικά όταν άκουσα τον εθνικό ύμνο… Είναι απερίγραπτα αυτά τα συναισθήματα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν αθλητή από το να εκπροσωπήσει τη χώρα του.
Αυτά τα κορίτσια είναι πλέον η οικογένειά μου. Ξέρετε τι; Θα σας πω μια ιστορία. Όταν ξεκινήσαμε πέρυσι το ταξίδι για τον Βόλο, όπου κάναμε την προετοιμασία μας, έβλεπα τα κορίτσια πολύ εκδηλωτικά. Κι εγώ χαρούμενη ήμουν, αλλά μου φαίνονταν κάπως υπερβολικές οι αντιδράσεις τους. Ε όταν έφτασε η ίδια στιγμή φέτος τον Μάιο, ήμουν κι εγώ το ίδιο τρελαμένη. Μετρούσα τις μέρες για να τις συναντήσω κι ας βρισκόμασταν και τον χειμώνα. Είναι κάτι διαφορετικό, είμαστε κάτι περισσότερο από μια ομάδα. Είμαστε 11 παίκτριες, δυο προπονητές και δυο φυσιοθεραπευτές.
Εγώ το λέω, το πίστευα ότι θα το πάρουμε και μάλιστα είχα βάλει και στοίχημα με τη Λία από την προετοιμασία κιόλας. Αν και δεν το έχει ακόμη πληρώσει. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αυτή η ομάδα τερμάτιζε πάντα τέταρτη. Βλέπαμε κάτι παπούτσια λοιπόν στο internet και της λέω ένα μήνα πριν το Eurobasket και μου λέει “όταν το πάρουμε, θα σου τα κάνω δώρο”. Με ρώτησε μετά “εσύ τι θα μου πάρεις;” και της απάντησα το χρυσό μετάλλιο.
Σίγουρα μας βοήθησε το γεγονός ότι η διοργάνωση έγινε στην Ελλάδα. Ήρθαν οι φίλοι και οι οικογένειές μας. Ήρθε κόσμος από την Αθήνα, από τον Βόλο, από παντού. Παίξαμε πολύ καλύτερο μπάσκετ από κάθε άλλη ομάδα. Το καλό είναι ότι φέτος δεν θα έρθουν στο τουρνουά οι ΗΠΑ, επειδή οι αγώνες διεξάγονται στην Τουρκία. Υπάρχουν άνθρωποι που μας στήριξαν, πέρυσι πήγαμε ας πούμε στον κ. Παππά και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πήγαμε και στον κ. Κοντονή.
Υπάρχουν άνθρωποι μας βοήθησαν ουσιαστικά, που έτρεξαν και έψαξαν τρόπους για να κάνουν τη ζωή μας λίγο πιο εύκολη. Αυτό που εμάς μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι να μπορούμε σαν ομάδα να κάνουμε προπονήσεις. Το πρόβλημά μας είναι ότι δεν μπορούμε να μαζευόμαστε. Κάποιες κοπέλες έρχονται από άλλες πόλεις και μένουν σε φίλους τους, μια κοπέλα ερχόταν κάθε μέρα από την Χαλκίδα και γύριζε το βράδυ πίσω.
Με χίλια ζόρια καταφέραμε να κλείσουμε ένα ξενοδοχείο για μερικές μέρες. Αυτό μας νοιάζει, μόνο να μπορούμε τρεις φορές τον χρόνο να συγκεντρωνόμαστε για δυο-τρεις προπονήσεις. Ούτε τα ρούχα μας ενδιαφέρουν, ούτε τα ταξίδια, ούτε να παίξουμε σε δέκα τουρνουά. Μόνο η προπόνηση είναι στο μυαλό μας. Φέτος έπρεπε να πληρώσουμε κάθε παίκτρια και κάθε συνοδός 300 ευρώ για να πάμε στην Τουρκία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως υπήρξε ένας άνθρωπος, ο κ. Παπαργύρης πλήρωσε τα έξοδα όλης της αποστολής και τον ευχαριστούμε γι’ αυτό, τον ευχαριστώ κι εγώ προσωπικά για την βοήθειά του. Μετά την περσινή επιτυχία, αλλά και πριν από αυτή, υπήρξαν και υπάρχουν κάποιοι που έρχονται και συνεχίζουν να μας βοηθούν χωρίς να τους ενδιαφέρει η προσωπική τους προβολή”.
Το roster της Εθνικής Κωφών Γυναικών αποτελείται από τις:
Η Εθνική Κωφών Γυναικών έκανε την προετοιμασία της επί αθηναϊκού εδάφους και συγκεκριμένα στη Νέα Σμύρνη, ενώ αναχωρεί σήμερα (Σάββατο 14 Ιουλίου) για την Σαμψούντα. Εκεί θα αντιμετωπίσει την Πέμπτη 20/7 στις 18:00 την οικοδέσποινα Τουρκία, το Σάββατο 22/7 στις 16:00 την Κέυνα και τη Δευτέρα 24/7 στις 11:00 την Ουκρανία.
Ο προημιτελικός θα διεξαχθεί στις 25/7, ο ημιτελικός στις 27/7 (είτε στις 11:00, είτε στις 13:30) και ο Τελικός το Σάββατο 29/7 στις 16:00. Ευχή όλων μας η Λαμπρινή, η Χρύσα, η Ιωάννα, η Αλεξάνδρα, η Στάλα, η Δήμητρα, η Κωνσταντίνα, η Στεφανία, η Λία, η Αλεξία (που έλλειψε από την περσινή ομάδα εξαιτίας εγκυμοσύνης) και η Ανθή, υπό τις οδηγίες της coach Ζέρβα, της άμεσης συνεργάτιδάς της Μάρθας και με τη βοήθεια των δυο φυσικοθεραπευτριών (Νάνσυ και Λούση) να βρίσκονται εκείνο το μεσημέρι της 29ης Ιουλίου στο ματς του χρυσού μεταλλίου.
Η Εθνική Εφήβων διέλυσε 68-58 τη Λιθουανία και προκρίθηκε στον τελικό του Ευρωπαϊκού του Βόλου όπου θα αντιμετωπίσει την Τουρκία – Απίστευτος Χαραλαμπόπουλος!
Αν και στη δεύτερη αγωνιστική οι Λιθουανοί είχαν καταφέρει να μας κερδίσουν, αυτή τη φορά τα πράγματα στο κλειστό του Βόλου ήταν διαφορετικά! Η Εθνική Εφήβων πήρε… το σκαλπ της ομάδας του Στομπέργκας με μάγκικη εμφάνιση!
Με ηγέτη τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο που έκανε… όργια και άγγιξε πάλι το τριμπλ-νταμπλ, «βράχο» στη ρακέτα τον Γιώργο Παπαγιάννη και αρκετά καλό ξανά τον Μιχάλη Λούντζη, όπως και όλα τα υπόλοιπα παιδιά του Ηλία Παπαθεοδώρου που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι, μικρό ή μεγάλο, η Ελλάδα έκανε αυτό που περίμεναν όλοι!
Το τελικό 68-58 ήταν το επιστέγασμα μιας τρομερής προσπάθειας από τη «γαλανόλευκη», η οποία θα κληθεί αύριο το βράδυ να πάρει το χρυσό μετάλλιο απέναντι στην Τουρκία! Κορυφαίος της Εθνικής ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, με 22 πόντους, 14 ριμπάουντ κι 7 ασίστ, που έδωσε το έναυσμα με μεγάλες άμυνες εκτός από την επιθετική συνεισφορά, για να «χτιστεί» η διαφορά ασφαλείας που έμεινε ως το τέλος και χάρισε δεδομένα ένα μετάλλιο στην Εθνική. Το χρώμα, χρυσό κατά… προτίμηση όλων μας, θα αποφασιστεί στον τελικό της Κυριακής (02/08, 21:15) με αντίπαλο την Τουρκία!
Η Εθνική Ελλάδος περνάει στις 8 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης μετά την νίκη της επί του Βελγίου με 75-54. Όλα δείχνουν πως επόμενος αντίπαλός μας θα είναι η Ισπανία, ο “κακός μας δαίμονας” όπως πολλοί την χαρακτηρίζουν.
Η Εθνική μας ξεκίνησε στο πρώτο ημίχρονο παίζοντας ωραίο μπάσκετ όμως τα χαμηλά μας ποσοστά ευστοχίας έδωσαν το δικαίωμα στους Βέλγους να βρίσκονται κοντά στο σκορ και να έχουν ελπίδες πρόκρισης.
Όλα άλλαξαν στο δεύτερο ημίχρονο όμως καθώς η Εθνική παρουσιάστηκε εντελώς διαφορετική με φανερά αυξημένα ποσοστά ευστοχίας, σπουδαία άμυνα και, παίζοντας καταπληκτικό μπάσκετ, δεν άργησε να φέρει την διαφορά του σκορ σε διψηφιο αριθμό.
Συγχαρητήρια στα παιδιά που συνεχίζουν να μας προσφέρουν στιγμές χαράς και υπερηφάνειας! Επόμενος αγώνας την Τρίτη στις 7 με ( όπως όλα δείχνουν ) την Ισπανία!
Στα ημιτελικά η Εθνική μας θα αντιμετωπίσει τον νικητή του αγώνα, Γαλλίας – Σλοβακίας.
Το τρένο της Εθνικής Γυναικών «εκτροχίασε» και την Τουρκία, την οποία διέλυσε 84-55 και με εμφατικό τρόπο προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στα ημιτελικά του Ευρωμπάσκετ, εξασφαλίζοντας παράλληλα και τη συμμετοχή τους στο παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Μετά από επιβλητική εμφάνιση και τρομερό μπάσκετ η Εθνική ομάδα συνέτριψε με 84-55 την Τουρκία και προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στα ημιτελικά του Ευρωμπάσκετ της Τσεχίας. Συγκλόνισε η Μάλτση, σε καταπληκτική κατάσταση όλα τα κορίτσια του Κώστα Κεραμιδά.
Η Εθνική μας ομάδα, με αυτόν τον τρόπο, εξασφάλισε την πρόκριση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα και παράλληλα θα έχει την ευκαιρία να διεκδικήσει ένα μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ.
17:38
Τέλος αγώνα, Τουρκία – Ελλάδα 54-84. Τεράστια και ιστορική πρόκριση για την Εθνική μας ομάδα. Η Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της στα ημιτελικά του Ευρωμπάσκετ.
Αμυντικά μπήκε καλά η Εθνική, καθώς κράτησε για περίπου δύο λεπτά χωρίς καλάθι την Τουρκία, με την Καλτσίδου να πετυχαίνει το πρώτο τρίποντο του αγώνα (0-3). Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη για τις παίκτριες του Κώστα Κεραμιδά, καθώς η νευρικότητα στην επίθεση, έδωσε την ευκαιρία στις αντιπάλους να τρέξουν ένα σερί 11-0, στα επόμενα τέσσερα λεπτά (11-3). Οι διεθνείς μας εξακολουθούσαν να ήταν άστοχες, επιμένοντας αρκετά από την περιφέρεια (2/7τρ.) μέχρι και ένα λεπτό πριν το τέλος της πρώτης περιόδου (15-6), όπου με δύο καλές άμυνες, βρήκαν εύκολα καλάθια στο ανοικτό γήπεδο για το 15-10.
Το επιθετικό «μπλακ άουτ» συνεχίστηκε και στο ξεκίνημα του δευτέρου δεκαλέπτου, με την Τουρκία να φτάνει ακόμη και στο +10 (22-12). Ωστόσο, οι παίκτριες του Κεραμιδά έσφιξαν περισσότερο την άμυνά τους, έλεγξαν τα ριμπάουντ και με την Λύμουρα να βοηθά πολύ, ερχόμενη από τον πάγκο, έτρεξαν ένα 8-0, μειώνοντας τη διαφορά στο καλάθι (22-20).
Οι Τουρκάλες «ξεκόλλησαν» προς στιγμήν (27-22). Όμως, η Ελλάδα όχι μόνο είχε ξανά τις απαντήσεις μέσα από την καλή της άμυνα, αλλά με τις Χριστινάκη και Φασούλα να δίνουν λύσεις από τον πάγκο, πέρασε ξανά μπροστά (27-28), στα 2:30’’ πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, οι διεθνείς μας είχαν το μομέντουμ της αναμέτρησης και με τη Μάλτση να… ενεργοποιείται επιθετικά, πήγαν στα αποδυτήρια με το +6 (30-36).
Ιδανικό ήταν το ξεκίνημα της Εθνικής στο δεύτερο ημίχρονο, καθώς με τις «καυτές» Μάλτση και Καλτσίδου μπήκε με ένα 7-0 και έφτασε στο +13 (30-43), μέσα σε δύο λεπτά. Οι Τουρκάλες «αφυπνίστηκαν» στην επίθεση, αλλά αυτό δεν χάλασε τον ρυθμό της ομάδας μας, με αποτέλεσμα να συντηρεί αυτή τη διαφορά μέχρι τα μισά (35-48). Μάλιστα, από τα πράγματα έγιναν ακόμη καλύτερα για τις παίκτριες του Κεραμιδά. Ο… πανικός που είχε πιάσει τις Τουρκάλες που δεν μπορούσαν να ρίξουν τη διαφορά, τις οδήγησε σε πολλές βιαστικές και κακές επιθέσεις, με την Ελλάδα να διατηρεί την ψυχραιμία της και να κλείνει την τρίτη περίοδο με το μέγιστο +17 (40-57)!
Ίδια και απαράλλακτη ήταν η εικόνα του παιχνιδιού και στο τέταρτο δεκάλεπτο, με την Εθνική μας να μπαίνει με το γκάζι… πατημένο, αυξάνοντας συνεχώς την υπέρ της διαφορά, η οποία έφτασε ακόμη και στο +20 (46-66). Όπως είναι φυσικό, από εκείνο το σημείο και έπειτα, οι παίκτριες του Κεραμιδά έκαναν ό,τι ήθελαν στο παρκέ, με τις Τουρκάλες απλά να είχαν παραδώσει… πνεύμα και να περιμένουν το τελικό σκορ. Αυτό, ήταν το 84-55, με την Ελλάδα να προκρίνεται θριαμβευτικά στους «4» του Ευρωμπάσκετ.
Η αλλαγή της ώρας μπορεί να συμβάλει σε προβλήματα ψυχικής υγείας και να αυξήσει τον κίνδυνο διαβήτη και μεταβολικών διαταραχών
Το τέλος της θερινής ώρας ορίστηκε τελικά για το 2026
Φέτος για τελευταία φορά στη ιστορία την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου η ώρα αλλάζει, με τη θερινή ώρα να επιστρέφει στα ρολόγια. Τα ξημερώματα, στις 03:00, βάζουμε τα ρολόγια μια ώρα μπροστά για να δείξουν 04:00. Η σχετική ανακοίνωση από το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών αναμένεται μέσα στις επόμενες εβδομάδες.
Ένας από τους λόγους είναι οι αρνητικές επιπτώσεις της στην υγεία μας. Η αλλαγή της ώρας μπορεί να συμβάλει σε προβλήματα ψυχικής υγείας και να αυξήσει τον κίνδυνο διαβήτη και μεταβολικών διαταραχών. Για το λόγο αυτό εξετάζεται το ενδεχόμενο η αλλαγή της ώρας να καταργηθεί οριστικά.
Η αλλαγή της ώρας θα τελειώσει
Τον Σεπτέμβριο του 2018, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε να καταργηθεί μια για πάντα η αλλαγή της ώρας και συγκεκριμένα το 2021. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Sortira, το 84% των Ευρωπαίων ψήφισε τότε υπέρ της κατάργησής της.
Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άφησε στην κρίση κάθε κράτους μέλους να αποφασίσει αν θα διατηρήσει τη χειμερινή ή τη θερινή ώρα. Κάθε κράτος μέλος έπρεπε τότε να λάβει την απόφασή του μέχρι την 1η Απριλίου 2020. Αλλά μετά ήρθε το Covid-19, η ενεργειακή κρίση και ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ως εκ τούτου, αντιμετωπίστηκαν πολύ πιο σημαντικά πράγματα και η λύση του προβλήματος της αλλαγής της ώρας τέθηκε τελικά σε δεύτερη μοίρα.
Το 2021, το τέλος της θερινής ώρας ορίστηκε τελικά για το 2026. Εδώ και αρκετό καιρό γίνεται λόγος ότι η αλλαγή της ώρας, η οποία θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2025, θα είναι η τελευταία στην ιστορία. Η αλλαγή της ώρας εισήχθη τον 20ό αιώνα και ήταν στην πραγματικότητα μια λογική επιλογή εκείνη την εποχή.
Το χειμώνα, οι άνθρωποι έπρεπε να ανάβουν τα φώτα πολύ νωρίτερα λόγω της πρώιμης δύσης του ηλίου, οπότε αναζητήθηκε μια λύση για την εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας. Η αλλαγή ώρας υποτίθεται ότι θα έλυνε αυτό το πρόβλημα και τελικά εισήχθη από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Ωστόσο, σήμερα αυτή η λύση δεν είναι πλέον απαραίτητη και, για να γίνει χειρότερο, έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ανθρώπινη υγεία.
Η συντακτική ομάδα του Událostí247 αναζήτησε προσεκτικά μελέτες σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις της αλλαγής του χρόνου στην ανθρώπινη υγεία. Μία από αυτές, την οποία βρήκαμε στον ιστότοπο της Εθνικής Βιβλιοθήκης Ιατρικής, αποκαλύπτει ότι η αλλαγή της ώρας επηρεάζει τους κιρκάδιους ρυθμούς και την καρδιαγγειακή υγεία. Οι κιρκάδιοι ρυθμοί έχουν αντίκτυπο στη ρύθμιση του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Μόλις διαταραχθούν αυτοί οι ρυθμοί, αυξάνεται ο κίνδυνος διαφόρων ασθενειών, όπως ο διαβήτης και ορισμένοι τύποι καρκίνου.
Ωστόσο, υπάρχουν πολύ περισσότερες αρνητικές επιπτώσεις. Ο κιρκάδιος ρυθμός επηρεάζει επίσης την παραγωγή ορμονών, όπως η κορτιζόλη και η μελατονίνη. Η διατάραξη αυτού του ρυθμού βγάζει αυτές τις ορμόνες εκτός ελέγχου, γεγονός που στη συνέχεια προκαλεί προβλήματα με τον ύπνο, αλλά και με το ξύπνημα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, αισθανόμαστε τότε κουρασμένοι και δεν έχουμε ενέργεια.
Την ανάγκη να διατηρηθεί η μέγιστη πίεση στον Ρώσο Πρόεδρο, Πούτιν και στη ρωσική κυβέρνηση, υπογράμμισε σήμερα η Πρόεδρος της Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, παρουσιάζοντας την πρόταση της Επιτροπής για ένα πέμπτο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Συγκεκριμένα, το πέμπτο πακέτο κυρώσεων που προτείνει η Επιτροπή περιλαμβάνει έξι μέτρα:
Πρώτον, την απαγόρευση εισαγωγής άνθρακα από τη Ρωσία, αξίας 4 δισ. ευρώ ετησίως, προκειμένου να μειωθεί μια ακόμη σημαντική πηγή εσόδων για τη Ρωσία.
Ωστόσο, λόγω των μεγάλων διαφωνιών που υπάρχουν από πολές χώρες της ΕΕ μεταξύ των οποίων και η Γερμανία, η Αυστρία και η Ολλανδία, στα νέα μέτρα δεν συνπεριλήφθηκαν οι απογορεύσεις εισαγών ούτε ρωσικού πετρελαίου, πολύ δε περισσότερο ρωσικού φυσικού αερίου.
Δεύτερον, την πλήρη απαγόρευση συναλλαγών σε τέσσερις βασικές ρωσικές τράπεζες, μεταξύ των οποίων τη VTB που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ρωσική τράπεζα.
Αυτές οι τέσσερις τράπεζες, αντιπροσωπεύουν το 23% του μεριδίου αγοράς στον ρωσικό τραπεζικό τομέα, σύμφωνα με την Επιτροπή.
Τρίτον, την απαγόρευση πρόσβασης σε ρωσικά πλοία και πλοία ρωσικής εκμετάλλευσης στα λιμάνια της ΕΕ.
Ορισμένες εξαιρέσεις θα καλύπτουν βασικά προϊόντα όπως γεωργικά και τρόφιμα, ανθρωπιστική βοήθεια καθώς και ενέργεια.
Επιπλέον, την απαγόρευση ρωσικών και λευκορωσικών οδικών μεταφορών που θα περιορίσει δραστικά τις επιλογές για τη ρωσική βιομηχανία να αποκτήσει βασικά αγαθά.
Τέταρτον, στοχευμένες απαγορεύσεις εξαγωγών, αξίας 10 δισεκατομμυρίων ευρώ, σε τομείς στους οποίους η Ρωσία είναι ευάλωτη, όπως σε κβαντικούς υπολογιστές και προηγμένους ημιαγωγούς, αλλά και ευαίσθητα μηχανήματα και εξοπλισμό μεταφοράς.
Πέμπτον, απαγορεύσεις εισαγωγών, αξίας 5,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, σε προϊόντα από ξύλο μέχρι τσιμέντο, από θαλασσινά μέχρι τα ποτά.
Έκτον, τη γενική απαγόρευση της ΕΕ για τη συμμετοχή ρωσικών εταιρειών σε δημόσιες συμβάσεις στα κράτη-μέλη, ή τον αποκλεισμό κάθε οικονομικής στήριξης, είτε ευρωπαϊκής, είτε εθνικής, στους ρωσικούς δημόσιους φορείς.
Τέλος, θα επεκταθεί ο κατάλογος με τις κυρώσεις κατά προσώπων.
Παράλληλα, η Επιτροπή επισημαίνει ότι … εργάζεται για πρόσθετες κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένων των εισαγωγών πετρελαίου (όπως προαναφέρθηκε για το φυσικό αέριο ούτε λόγος), και εξετάζει ορισμένες από τις ιδέες που παρουσιάζονται από τα κράτη μέλη, όπως φόρους ή συγκεκριμένα κανάλια πληρωμών.
Αναφερόμενη στις «φρικιαστικές εικόνες» από την Μπούτσα και άλλες περιοχές από τις οποίες έφυγαν πρόσφατα τα ρωσικά στρατεύματα, η Πρόεδρος της Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν τονίζει στη δήλωσή της ότι «αυτές οι θηριωδίες δεν θα μείνουν αναπάντητες» και ότι «οι δράστες αυτών των αποτρόπαιων εγκλημάτων δεν πρέπει να μείνουν ατιμώρητοι».
Τονίζει, επίσης, ότι η ΕΕ έχει συγκροτήσει μια κοινή ομάδα έρευνας με την Ουκρανία, για τη συλλογή στοιχείων και τη διερεύνηση των εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας στην Ουκρανία.
«Η Ρωσία διεξάγει έναν σκληρό και ανελέητο πόλεμο, όχι μόνο ενάντια στα γενναία στρατεύματα της Ουκρανίας, αλλά και ενάντια στον άμαχο πληθυσμό της», επισημαίνει η Πρόεδρος της Επιτροπής.
Σε συνολικά 38 προβλέπεται να ανέλθουν οι σταθμοί διοδίων κατά μήκος της Εγνατίας Οδού, με βάση τουλάχιστον τα προαπαιτούμενα που έχει θέσει το ΤΑΙΠΕΔ, όπως γνωστοποίησε ο πρόεδρος της ομώνυμης εταιρείας, Απόστολος Αντωνούδης.
Πέρα από τους δέκα σταθμούς, που έχουμε προκηρύξει, το ΤΑΙΠΕΔ έχει θέσει ως προαπαιτούμενο άλλους 20 πλευρικούς σταθμούς διοδίων. Στο σύνολο θα είναι 38.
Σήμερα η χρέωση στην Εγνατία είναι τρία λεπτά το χιλιόμετρο και θα φτάσει στα επτά λεπτά” σημείωσε ο κ.Αντωνούδης μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΑΠΕ-ΜΠΕ και πρόσθεσε ότι “η καινούργια απαίτηση του ΤΑΙΠΕΔ είναι για να μην υπάρχουν διαφυγές, δηλαδή να μην μπορεί κάποιος να μπαίνει στον δρόμο, να κάνει κάποια χιλιόμετρα και να βγαίνει δίχως να πληρώσει τίμημα”.
Στο μεταξύ, 24ωρη απεργία πραγματοποιούν σήμερα οι εργαζόμενοι της Εγνατίας Οδού Α.Ε., προκειμένου να μην πραγματοποιηθεί ο διαγωνισμός κατασκευής Σταθμού Διοδίων Θεσσαλονίκης επί της Εγνατίας Οδού, στο ύψος του Ωραιοκάστρου.
Οι εργαζόμενοι είναι αντίθετοι στην παραχώρηση του οδικού άξονα της Εγνατίας Οδού και στην κατασκευή επιπλέον δέκα σταθμών διοδίων.
Το θαύμα της Αγίας Μαρίνας που κανένας γιατρός δε μπορεί να εξηγήσει, με μια έγκυο γυναίκα και κινδύνεψε να χάσει την ζωή της.
Διαβάστε το θαύμα της Αγίας
Πλησίαζαν Χριστούγεννα η σύζυγος μου ήταν έγκυος 4 μηνών στο τέταρτο παιδί μας της »έσπασαν τα νερά», το έμβρυο σαν από θαύμα έβαλε το σώμα του για να σταματήσει τη ροή του αμνιακού υγρού.
Οι γιατροί συμβούλεψαν να διακόψουν την κύηση γιατί δεν επρόκειτο να τα βγάλει πέρα εμείς αρνηθήκαμε και έτσι μας είπαν πλήρη ακινησία.
Πέρασε ένας μήνας μαρτυρικός, τόσο για την ακίνητη γυναίκα μου, που ήταν καρφωμένη στο κρεβάτι, όσο και για μένα που όλοι η φροντίδα του σπιτιού έπεσε πάνω μου, μαγείρεμα, τάισμα, πλύσιμο, καθάρισμα κ.α
Στα μέσα Ιανουαρίου η γυναίκα μου είχε κι άλλη ροή αμνιακού υγρού.
Οι γιατροί συνέστησαν εισαγωγή στο νοσοκομείο.
Την έβαλαν σε ένα κρεβάτι ακίνητη, της τοποθέτησαν ένα παλμογράφο στην κοιλιά και ακούγαμε την καρδιά του μωρού. Στις 5 Φεβρουαρίου το μωρό άρχισε να δυσανασχετεί, έπρεπε να βγει.
Αφού υπέγραψα κάποια έγραφα (δεν θυμάμαι ούτε τι έγραφαν) έβαλαν την γυναίκα μου στο χειρουργείο. Μετά από μία ώρα, μέσα σε ένα
διαφανές κουτί που ήταν πάνω σε φορείο, πέρασαν μπροστά μου την κόρη μου.-Ακολουθήστε με… ήταν η εντολή της νοσοκόμας.
Πήγαμε στο θάλαμο προώρων.
Το μωρό ήταν από κύηση 6 μηνών, ζύγιζε 1000gr και είχε εσωτερική αιμορραγία.Η γιατρός που το ανάλαβε μου είπε ότι δεν έχει ζωή, η κατάσταση του είναι
«μη αναστρέψιμος» γι’ αυτό δεν το έβαλαν σε θερμοκοιτίδα, αλλά σε ένα μαξιλάρι επάνω και το σκέπασαν με μια μεμβράνη διαφανή, σαν και αυτή, που τυλίγουμε τα τρόφιμα.
Λέω στην γιατρό:
-Θα χάσω το παιδί, αλλά θέλω να κερδίσω την ψυχή του, να το βαφτίσουμε.
-Βάφτισέ το εσύ μου λέει. Είπα 3 φορές, «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, βαπτίζετε η δούλη του Θεού Μαρίνα»
Και την σταύρωσα με ένα ξύλινο μικρό Σταυρό που είχα από το Άγιο Όρος και μετά τον τοποθέτησα κάτω από το μαξιλάρι της.
Έφυγα στενοχωρημένος, στην ουσία ήμουν διαλυμένος, τότε σκέφτηκα αφού το μωρό μου δεν έχει βοήθεια από τους γιατρούς να ζητήσω από το Θεό.
Πήρα τηλέφωνο στην Αθωνιάδα, που ήταν ιεροσπουδαστής ο γιος μου, να παρακαλέσει τον σχολάρχη να κάνει παράκληση στην Παναγία, για να σωθεί η Μαρίνα.
Ο σχολάρχης ( ήταν τότε ο π. Νικηφόρος ο Μικρογιαννανίτης) δέχτηκε με τα χαράς. Έστειλε ένα μαθητή του να πάει στην Ι.Μ. Ιβήρων να φέρει άρτο.
Όταν οι Ιβηρήτες μοναχοί ρώτησαν το μαθητή, τί τον θέλουν τον άρτο, ο μαθητής τους είπε τι συνέβαινε, αποφάσισαν και αυτοί να κάνουν παράκληση στην Πορταΐτισσα για την Μαρίνα μου.
Ύστερα πήγα να δω την γυναίκα μου, την έφεραν ύστερα από 4 ώρες στο θάλαμο. Κομμάτια ήταν και αυτή, από την κούραση η φωνή της ακουγόταν ξεψυχισμένα, «το παιδί», ψέλλισε. Είναι καλά ξεκουράσου τώρα, της είπα.
Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, το παιδί, πάνω στην σύγχυση μου δεν θυμόμουν την μορφή του, τι να της έλεγα. Πήγα ξανά στον θάλαμο τον νεογνών,
με τρόμο είδα το μαξιλαράκι που ήταν το παιδί μου αδειανό, τα γόνατα μου άρχισαν να τρέμουν δεν το πρόλαβα το καημένο είπα μέσα μου. Εκείνη την στιγμή έρχεται η γιατρός που το είχε αναλάβει και μου λέει:
–Έλα να δεις την κόρη σου. Ξαφνικά σταμάτησε η αιμορραγία και το παιδί ως εκ θαύματος ανέκτησε. Το θαύμα δεν σταματά εδώ, η Μαρίνα γεννήθηκε πρόωρη,
με εγκεφαλική παράλυση (τετραπληγία) η Παναγιά δεν μας άφησε έτσι, με τον δικό της τρόπο μας τα έφερε βολικά και μας δέχτηκαν στο ΕΛΠΑΠ για φυσικοθεραπείες.
Σήμερα η Μαρίνα είναι 13 ετών πηγαίνει γυμνάσιο είναι άριστη μαθήτρια, πανέμορφη αρτιμελής και όλοι στην οικογένεια δοξάζουμε και ευλαβούμαστε ιδιαίτερα την Παναγία!!!
Γεώργιος Μιχελόπουλος
Αλεξάνδρεια Ημαθίας
Συνεχίζοντας, ο κ.Μιχελόπουλος γράφει συμπληρωματικά:
-Πρέπει να τονίσω ένα σημείο.Όταν αποκαταστάθηκε η υγεία της κόρης μου το ανέφερα όλο το συμβάν στο π. Νικηφόρο που
χάρις στις προσευχές του πήγαν όλα καλά, από ταπεινωσύνη έσκυψε το κεφάλι ( ο π. Νικηφόρος είναι σήμερα μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής).
