Το 8λεπτο βίντεο διηγείται το πώς μέσα από τη διαφήμιση έχει κατασκευαστεί μία ανάγκη που κάνει τους πολίτες να αγοράζουν δισεκατομμύρια μπουκάλια νερού κάθε εβδομάδα, όταν αυτό ήδη ρέει από τη βρύση. Δείτε το εδώ υποτιτλισμένο στα Ελληνικά και διαδώστε την πληροφορία!
Τις τελευταίες δεκαετίες, η Coca-Cola, η Pepsi, η Nestle και οι άλλες μεγάλες εταιρείες ποτών έχουν δαπανήσει αμέτρητα εκατομμύρια για να μας κάνουν να φοβόμαστε το νερό της βρύσης. Μας λένε ότι αν θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι αυτό που πίνουμε είναι αγνό και καθαρό – και βέβαια για να είμαστε μέσα στη μόδα – θα πρέπει να αγοράζουμε εμφιαλωμένο νερό.
Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν πολλές ενοχλητικές αλήθειες που οι διαφημίσεις του εμφιαλωμένου νερού δεν αναφέρουν:
• Το εμφιαλωμένο νερό υπόκειται σε λιγότερους υγειονομικούς κανονισμούς από ό, τι το νερό της βρύσης. Στις περισσότερες περιπτώσεις που οι εταιρίες διαφημίζουν το προϊόν τους ως ασφαλέστερο από το νερό της βρύσης, κλινικές έρευνες αποδεικνύουν ότι το πρώτο είναι πολύ χαμηλότερης ποιότητας από το δεύτερο.
• Έως και 40% του εμφιαλωμένου νερού στην αγορά είναι φιλτραρισμένο νερό βρύσης. Με άλλα λόγια, αν πραγματικά ανησυχείτε για την ποιότητα του νερού που φτάνει στη βρύση σας, απλά παρακάμψτε το μεσάζοντα και αγοράσετε ένα φίλτρο νερού για το σπίτι.
• Κάθε χρόνο, η παρασκευή των πλαστικών μπουκαλιών νερού που χρησιμοποιούνται μόνο στις ΗΠΑ απαιτεί πετρέλαιο και ενέργεια αρκετό για να τροφοδοτήσει ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα. Και αυτό δεν περιλαμβάνει και το καύσιμο που απαιτείται για την μεταφορά του νερού σε άλλες χώρες ή ηπείρους.
• Τα τρία τέταρτα από το μισό δισεκατομμύριο πλαστικά μπουκάλια νερού που πωλούνται στις ΗΠΑ κάθε εβδομάδα καταλήγουν σε χωματερές ή σε εργοστάσια καύσης. Η διαχείριση αυτών των απορριμμάτων κοστίζει στις πόλεις περισσότερο από 70 εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο.
Το γνωστότερο εμβατήριο «Περνάει ο Στρατός» είναι αρκετά μεταγενέστερο. Το «Περνάει ο Στρατός» σε στίχους του ταγματάρχη Κ. Γκικόπουλου (στοιχεία από το Γενικό Επιτελείο Στρατού) απέκτησε τη σημερινή του μουσική εκδοχή από τον ταγματάρχη Διονύσιο Βισβάρδη το 1935, όταν ο τελευταίος υπηρετούσε στη Μουσική Φρουρά Θεσσαλονίκης.
Διονύσιος Βισβάρδης: Συνθέτης και αρχιμουσικός Φιλαρμονικών και Χορωδιών. Το πιο γνωστό έργο του είναι το εμβατήριο «Περνάει ο Στρατός».
Εγκρίθηκε με έπαινο από το Γ΄ Σώμα Στρατού «ίνα παιανίζεται υπό των στρατιωτικών μουσικών κατά τας εκάστοτε παρελάσεις του στρατεύματος».Ο Κ. Γκικόπουλος έγραψε και τους στίχους της «Πίνδου» το οποίο ντύθηκε μουσικά στα δύο τέταρτα των εμβατηρίων το 1940 από τον Ε. Μαυρομάτη.
Ενα άλλο επίσης γνωστό εμβατήριο, το «Μακεδονία Ξακουστή» προέρχεται από τον παλιό παραδοσιακό «Μακεδονικό Χορό» ο οποίος διασκευάσθηκε -αρκετά πρόσφατα- από τον αντισυνταγματάρχη Φίλιππο Γκίτσα, έναν απο τους διαπρεπέστερους στρατιωτικούς συνθέτες της Ελλάδας.
Αναζητώντας την πατρότητα των ελληνικών εμβατηρίων θα διαπιστώσει κανείς πως η πλειονότητά τους παράχθηκε εντός του στρατού και πως ένα σημαντικό κομμάτι τους έχει μουσικές ρίζες στη βαυαρική αυλή του Λουδουβίκου, πατέρα του Οθωνα. Για παράδειγμα, το γνωστότατο «Μαύρη είν’ η νύχτα στα βουνά» είναι διασκευή βαυαρικού εμβατηρίου στο οποίο προστέθηκαν οι στίχοι «αγνώστου» σύμφωνα με το ΓΕΣ, αν και σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη πρόκειται για διασκευή του «Κλέφτη» που έγραψε ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής.
Από τα παλαιότερα ελληνικά στρατιωτικά εμβατήρια, το «Ευζωνάκι», διασκευάσθηκε από τον αντισυνταγματάρχη Αναστάσιο Ρεμούνδο και τραγουδήθηκε ήδη από τη Μικρασιατική Εκστρατεία, αλλά η αρχική του προέλευση παραμένει άγνωστη.
Τα εμβατήρια είναι δημιουργήματα του έθνους-κράτους, αν και η μουσική χρησιμοποιούνταν ανέκαθεν για στρατιωτικούς λόγους. Αλλωστε και η χρήση συγκεκριμένων μουσικών οργάνων (κρουστών και χάλκινων) δεν φαίνεται να έγινε τυχαία, αφού τα συγεκριμένα όργανα μπορούν να ακούγονται σε μεγάλες αποστάσεις (και βεβαίως μεταφέρονται πιο εύκολα από ένα πιάνο).
Η απαραίτητη προϋπόθεση ενός εμβατηρίου είναι η ύπαρξη του «άλλου», κάποιου «άλλου» ως εχθρού, ώστε να λειτουργεί η αντιδιαστολή με το «εμείς» των εμβατηρίων. Και βέβαια ο ρυθμός τους (των δύο τετάρτων) διευκολύνει και το βήμα των στρατιωτικών σωμάτων, επίσης απαραίτητο συστατικό της εικόνας ενός ισχυρού στρατού.
Και ο Μπετόβεν
Ωστόσο, μερικά εμβατήρια έχουν μια πραγματικά μοναδική λειτουργία όπως η «Ωδή της Χαράς». Το συγκεκριμένο ποίημα του Σίλερ ήταν από τα αγαπημένα του Μπετόβεν. Τό όνειρο του μεγάλου συνθέτη έδωσε την «Ενάτη Συμφωνία» η οποία έκτοτε έχει χρησιμοποιηθεί ακόμη και από τον Χίτλερ (στην επέτειο των γενεθλίων του το 1938), ενώ ο Βάγκνερ θα γιορτάσει τα εγκαίνια του Μπαϊρόιτ με την «Ενάτη».
Τις δύο πρώτες δεκαετίες μετά τον χωρισμό της Γερμανίας, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η «Ενάτη» συνόδευε την απονομή των χρυσών μεταλλίων σε αθλητές και των δύο κρατών, Ανατολικής και Δυτικής, ενώ την ίδια περίοδο ο Μάο εξαίρεσε από την απαγόρευση των προϊόντων της «δυτικής παρακμής» τη συμφωνία του Μπετόβεν ως ένα «μουσικό κομμάτι που συμβολίζει την πάλη των τάξεων».
Κομμουνιστές, φασίστες, ακόμη και ρατσιστές (η «Ενάτη» ήταν ο επίσημος εθνικός ύμνος της Ροδεσίας του Γιαν Σμιθ) θα οικειοποιηθούν την «Ενάτη», ο καθένας για δικούς του σκοπούς, η οποία είναι και ο επίσημος ύμνος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μάλιστα, γι’ αυτό και ο Σλοβένος φιλόσοφος Slavoj Zizek σε άρθρο του στους NYTimes κατηγόρησε με τον συνήθη πρωτότυπο τρόπο του τον συνδυασμό της «Ενάτης» με την «ευρωπαϊκή οικογένεια»: «Η μουσική αυτή σύνθεση χαρακτηρίζεται από μία ιδιόμορφη ανισορροπία. Στο μέσον του τέταρτου μέρους, ο τόνος αλλάζει και αντί για κορύφωση της μελωδικής υμνωδίας το μουσικό θέμα επαναλαμβάνεται σε «μαρς αλά τούρκα», ένα στυλ που βασίζεται σε στρατιωτικά εμβατήρια με πνευστά και κρουστά όργανα τα οποία υιοθέτησαν οι ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις τον 18ο αιώνα από τους οθωμανούς γενίτσαρους».
Πάντως, σύμφωνα με το ΓΕΣ εμβατήρια όπως το «Μακεδονία Ξακουστή» χορεύονται σε ρυθμό χασάπικου
Από τον Σολωμό στον Ρουγκόβα
Η Ελλάδα απέκτησε νωρίτερα από πολλά άλλα έθνη-κράτη τον δικό της Εθνικό Υμνο. Οταν η «Μασσαλιώτιδα» υιοθετήθηκε επίσημα ως γαλλικός εθνικός ύμνος το 1946 και ο αμερικανικός εθνικός ύμνος μόλις το 1831, η Ελλάδα ήδη από το 1865 υιοθέτησε την εκδοχή του Μάντζαρου στην ποίηση του Σολωμού. Ωστόσο, η πρώτη έκδοση του «Εθνικού Υμνου» έγινε στο Λονδίνο το 1871. Πάντως, και ο Σολωμός δεν πρόλαβε εν ζωή να δει τον «Υμνο εις την Ελεθερίαν» να γίνεται ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας.
Μέχρι τότε στις μάλλον ελάχιστες στρατιωτικές παρελάσεις και επιδείξεις στην Ελλάδα χρησιμοποιούνταν γαλλικά εμβατήρια (1828-1830) και μετά βαυαρικά. Ο Οθωνας καθιέρωσε τον πρώτο εθνικό ύμνο, που ήταν μετάφραση του βαυαρικού και υμνούσε το πρόσωπο του βασιλιά:
«Τον βασιλέα μας Οθωνα τον πρώτον σώσον, Θεέ,
αύξησον, κράτυνον την βασιλείαν του,
τον βασιλέα μας σώσον, Θεέ.»
Σήμερα η αντίστοιχη επιτροπή του Κοσσυφοπεδίου εργάζεται πυρετωδώς, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας. Ο πρώην πρόεδρος Ρουγκόβα είχε επιχειρήσει κάποτε να βάλει τη δική του πινελιά στον υπό διαμόρφωση εθνικό ύμνο του Κοσόβου: «Οταν η κραυγή του πολέμου σκιάζει το Κοσσυφοπέδιο».
Το μπέρδεμα που φοβήθηκαν(-ούνται) πολλοί ήταν το ενδεχόμενο υιοθέτησης από το νέο κράτος της σημαίας και του εθνικού ύμνου της Αλβανίας. Μέχρι σήμερα η μοναδική εξαίρεση στον ευρωπαϊκό χώρο είναι η Κύπρος, που ως επίσημο εθνικό ύμνο έχει τον ελληνικό.
Ο Γιάννης από την Κάρπαθο, πατέρας τεσσάρων παιδιών, τους τελευταίους μήνες έχει το δικό του κοινό στα social media, όπου και μοιράζεται καθημερινές στιγμές με τα αγόρια του.
Σήμερα ο Γιάννης χαμογελά στην κάμερα, ωστόσο ο ίδιος μιλώντας στο T-live παραδέχεται πως στο παρελθόν τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για εκείνον και τον νέο του ρόλο ως πατέρας.
«Στην αρχή δεν τα κατάφερνα, δυσκολευόμουν πάρα πολύ και δεν είχα βοήθεια από κάποιον άνθρωπο. Και τι δεν είχα κάνει τότε στη ζωή μου, έκαιγα τα φαγητά, πήγαινα να σιδερώσω και δεν μπορούσα, έκαιγα τα ρούχα, νευρίαζα με τις δουλειές και αναρωτιόμουν αν τα καταφέρω ή αν μου πάρουν τα παιδιά. Ήμουν άσχετος σε όλα», εξομολογήθηκε ο Γιάννης μιλώντας στο T-live.
Στη συνέχεια ωστόσο ο ίδιος μίλησε για τις μικρές – καθημερινές εκπλήξεις που δέχεται από τους γιους του: «Τα παιδιά έχουν μάθει πλέον και να μαγειρεύουν και να πλένουν τα ρούχα τους. Αύριο, μεθαύριο θα τους χρειαστούν αυτά. Πιστεύω έχω κάνει καλή δουλειά σε αυτό το κομμάτι. Υπάρχουν μέρες που γυρίζω στο σπίτι και βρίσκω έτοιμο το φαγητό», δήλωσε ο πατέρας τριών παιδιών από την Κάρπαθο.
Παραμονή των Φώτων σήμερα κι όλοι έχουμε να θυμηθούμε από κάποια ιστορία, ενός συγγενικού ή γνωστού προσώπου. Σίγουρα όμως μας έχει μείνει η ιστορία του 24χρονου Γιάννη, ο οποίος βούτηξε στα κρύα νερά στην Αμάρυνθο για να πιάσει τον Τίμιο Σταυρό, το 2021.
Η βουτιά όμως αυτή έμελε να είναι μοιραία για τη ζωή του, καθώς χτύπησε το κεφάλι του και τραυματίστηκε σοβαρά με αποτέλεσμα να μείνει καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο μέχρι σήμερα.
24χρονος Γιάννης: Το μοιραίο ατύχημα
Ήθελε να εκπληρώσει το τάμα του για τον αδελφό του, που πάσχει από λευχαιμία. Ο νεαρός μαζί με τον πατέρα του ξεκίνησαν από τη Δροσιά Ευβοίας για την Αμάρυνθο προκειμένου να ρίξουν μόνοι τους τον Τίμιο Σταυρό. Λίγες μέρες νωρίτερα, τα Χριστούγεννα, ο 24χρονος είχε γίνει δότης μυελού των οστών με σκοπό να βοηθήσει τον μεγαλύτερο αδελφό του.
Όμως η τύχη δεν ήταν με το μέρος του. Βούτηξε μαζί με τον πατέρα του και δύο ακόμα φίλους τους, όμως τραυματίστηκε σοβαρά στον αυχένα. Για μέρες ήταν σε κώμα. Τελικά οι γιατροί διέγνωσαν ολική τετραπληγία. Έκτοτε παραμένει καθηλωμένος σε αμαξίδιο.
Παρ’ολα αυτά δεν έχασε την πίστη του και παραμένει αισιόδοξος για τη ζωή, παρόλο που αντιμετωπίζει μέχρι σήμερα αρκετές δυσκολίες. Ένα χρόνο αργότερα, ο αδελφός του Γιάννη, Στέργιος βούτηξε και αυτός με τη σειρά του να πιάσει τον Σταυρό, για να εκπληρώσει το τάμα του για τον αδελφό του.
Καλεσμένοι στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα», τα δύο αδέλφια αναφέρθηκαν στην αγάπη και την ενότητα που έχουν.Όπως είπαν χαρακτηριστικά: «Είμαστε ο ένας για τον άλλον»
Ο Γιάννης συνεχίζει να χαμογελά παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μετά το ατύχημά του, ενώ η σύντροφός του Μαρία στέκεται στο πλευρό του από την πρώτη στιγμή.
Ο Φωτογράφος Φιλίπ Τολενάντο έγινε πατέρας για πρώτη φορά στην ηλικία των σαράντα ετών. Για να είμαστε ειλικρινής τα παιδιά δεν ήταν ούτε το όνειρο της ζωής του, ούτε ήταν ο κύριος του στόχος. Ο ίδιος παραδέχεται ότι ανησυχούσε πραγματικά, όταν είχαν καλεσμένους με παιδιά.
Έτσι o Φιλίπ ένιωσε ανάμεικτα συναισθήματα όταν ήρθε στη ζωή η κόρη του, Λούλου. Κατάφερε μέσα από μια δύσκολη διαδρομή να ξεπεράσει τον φόβο του για αυτό το μικρό πλάσμα και να του χαρίσει απλόχερα ανιδιοτελή αγάπη.
Για αυτό και έφτιαξε αυτήν την συλλογή για να πει δημόσια τα ειλικρινή συναισθήματα που βίωσε.
Όταν έχεις μια κοπέλα, όλοι σε ρωτούν, «Πότε θα παντρευτείτε;» και όταν παντρεύεστε, όλοι αρχίζουν να ρωτούν: «Πότε θα κάνετε παιδί;», όταν έρχετε στο φως το πρώτο σας παιδί όλοι θα αρχίσουν να ρωτούν «Πότε θα κάνετε το δεύτερο;»
Ήμουν μέσα στην αίθουσα τοκετού όταν είδα την μικρή Λούλου να παίρνει την πρώτη της ανάσα. Βίωσα ένα απερίγραπτο συναίσθημα: έγινα πατέρας: Ήμουν γεμάτος χαρά εκείνη την στιγμή; Δεν είμαι σίγουρος.
Στην ερώτηση «Σου αρέσει που έγινες πατέρας;», όλοι γύρω μου περίμεναν μόνο μία απάντηση. Όταν για πρώτη φορά είπα το «Όχι», όλοι κοίταξαν με ένα δολοφονικό βλέμμα.
Όταν γεννήθηκε η μικρή Λούλου, η γυναίκα μου εξαφανίστηκε.
Μου έλειπε η σιωπή και η άνεση του χώρου που είχαμε.
Με αντικατέστησαν με αυτό το μικρό εξωγήινο.
Ο ήσυχος ύπνος για τα επόμενα τρία χρόνια επίσης άλλαξε.
Τα πάντα που έκανε η μικρή Λούλου ήταν απολύτως ακατανόητα. Ήταν λες και έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για την άγρια φύση.
Ήμουν πολύ χαρούμενος όταν άκουσα για πρώτη φορά πώς φτερνίζεται η Λούλου. Επιτέλους κάνει κάτι ανθρώπινο!
Ακόμα και ο σκύλος δεν έβρισκε τίποτα το ενδιαφέρον σε αυτήν. Εκτός από τις φορές που η Λούλου έτρωγε. Αυτή η σκηνή ήταν απλά μαγική.
Είναι πεινασμένη; Έκανε την ανάγκη της; Κρυώνει ή ζεσταίνεται; Η επικοινωνία με την Λούλου έμοιαζε σαν επικοινωνία με εξωγήινους. Την αποκοίμιζα στην αγκαλιά μου και την έβαζα σιγά και προσεκτικά στην κούνια της. Η παραμικρή λάθος κίνηση και… άρχιζε να κλαίει αυτόματα, κάτι που με τρέλαινε.
Έφτιαξα μερικά πιάτα με μια εικόνα της Λούλου. Έδειχνα τα πιάτα στους φίλους μας όταν μας ζητούσαν να δούνε φωτογραφίες της Λούλου. Πίστευτα πως ήταν ένα καλό αστείο. Η Κάρλα δεν το εκτίμησε βέβαια.
Το χειρότερο από το κλάμα ήταν η αναμονή για αυτό. Ειδικά όταν ήμασταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι στις δύο το βράδυ.
Και όλα τα μπουκάλια, το ειδικό κάθισμα και οι αποστειρωτές που έπρεπε να κουβαλάμε μαζί μας παντού. Λες και το εμπορικό κέντρο είναι γεμάτο μικρόβια.
Γιατί αγοράζουν στα παιδιά τόσα πολλά αδιανόητα φωτεινά παιχνίδια; Όταν κάποιος είναι μόλις 5 μηνών, βρίσκει στα πάντα ενδιαφέρον. Ακόμα και ένα απλό ξύλο ή κάδο. Οι γονείς είναι έτοιμοι να αγοράσουν το οτιδήποτε, αρκεί το παιδί τους να κοιμάται πιο ήσυχα και να φωνάζει λιγότερο.
Όταν η Λούλου θα είναι είκοσι, εγώ θα είμαι εξήντα. Θα με βλέπει σαν παππού; Ή θα είμαστε φίλοι;
Τι κρίμα που οι γονείς μας πέθαναν πριν από τη γέννηση της Λούλου. Η Λούλου έκανε την αίσθηση της απουσία τους ακόμα πιο έντονη. Θα ήθελα πολύ να ρωτήσω την μητέρα μου, εάν ήμουν ίδιος όταν ήμουν μικρός;
Είναι λίγο λυπηρό, πως γίνομαι σαν τον μέσο πατέρα. Σχεδίαζα να μην τραβάω φωτογραφίες. Αλλά πια το πρώτο πράγμα όταν βλέπω τους φίλους μου είναι να βγάζω το κινητό μου και να λέω, «Ξέρω πως δεν σας αρέσουν οι φωτογραφίες με παιδιά, αλλά η Λούλου είναι διαφορετική!».
Κοιτάζοντας το παρελθόν, βλέπω πως έχω αλλάξει από την στιγμή που εμφανίστηκε στην ζωή μου. Από έναν κοινό παρατηρητή, έγινα ένας ενεργός συμμέτοχος. Από ένας απλός φωτογράφος, έγινα πατέρας.
Το χιούμορ είναι αυτό που πραγματικά φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Αυτή την γλώσσα καταλαβαίνω. Κάποια στιγμή η Λούλου άρχισε και αυτή να μιλάει αυτήν την γλώσσα. Την πείραζα και με πείραζε. Έκλαιγα και καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον.
Είναι καταπληκτικό πως σε αυτές τις εικόνες άρχισε να υπάρχει τόση αγάπη, που δεν υπήρχε ποτέ στο παρελθόν.
Τι κρίμα που οι γονείς μου δεν είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν την εγγονή τους. Μαμά, μπαμπά, μου λείπετε πραγματικά. Συχνά μιλάω για εσάς στην Λούλου. Ελπίζω πως πολλά πράγματα από αυτά που έμαθα απο εσάς, θα τα μεταφέρω και στην κόρη μου.
Θέλω να ζητήσω συγνώμη από την Κάρλα. Ξέρω ότι δεν ήταν εύκολο να αποδεχτεί την ειλικρίνεια μου.
Θέλω να ζητήσω συγνώμη από την Λούλου. Μια μέρα θα δει αυτές τις εικόνες και θα διαβάσει αυτά τα λόγια.
Θέλω να ξέρεις ότι είμαι πολύ χαρούμενος που σε έχω στην ζωή μου. Λούλου, σε αγαπάω πάρα πολύ.
Το Netflix κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ της ανατριχιαστικής υπόθεσης ενός πατέρα, ο οποίος επί 30 χρόνια προσπαθούσε να φέρει ενώπιον της Δικαιοσύνης τον άντρα που σκότωσε το παιδί του
Ήταν ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό στο Pechbusque της Γαλλίας, στις 10 Ιουλίου του 1982, όταν άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνο στο σπίτι του λογιστή André Bamberski.
Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η Daniele Gonnin, η πρώην σύζυγός του, που ζούσε στο Lindau της Γερμανίας. Το τηλεφώνημα έφερε τα τραγικά νέα: Η μοναχοκόρη τους, η 14χρονη Kalinka, ήταν νεκρή.
Ο Bamberski αδυνατούσε να πιστέψει όσα είχαν συμβεί αφού το παιδί τους ήταν μία χαρούμενη και υγιής έφηβη. Σύμφωνα με την Daniele, η Kalinka είχε πεθάνει στη μέση της νύχτας, αναφέροντας στον πρώην άντρα της, ότι δεν είχε γίνει ακόμη νεκροψία.
Η Daniele ήξερε τα πάντα για το πρωτόκολλο επειδή ο σύζυγός της, Dieter Krombach, ήταν γνωστός γιατρός και πρώην διπλωμάτης με φίλους σε πολύ υψηλά κλιμάκια. Το 1975, η Daniele είχε αφήσει τον André για τον Krombach και μαζί με την κόρη της μετακόμισαν στο σπίτι του νέου της συντρόφου.
Ο βιολογικός πατέρας ανακάλυψε σύντομα ότι ο Krombach είχε βρει πρώτος το άψυχο σώμα της Kalinka και κάλεσε τον γιατρό. Οι πρώτες πληροφορίες ανέφεραν τότε ότι ο θετός πατέρας του άτυχου κοριτσιού της είχε κάνει μία ένεση το προηγούμενο βράδυ, που θα βοηθούσε τη νεαρή να μαυρίσει πιο γρήγορα και επειδή δεν μπορούσε να κοιμηθεί, της έδωσε στη συνέχεια ένα ηρεμιστικό.
Η νεκροψία διεξήχθη από δύο γιατρούς και ο Krombach ήταν παρών κατά την εξέταση. Τα αποτέλεσματα έδειξαν ότι ο κόλπος της Καλίνκα είχε σκιστεί και βρέθηκε αίμα στα εσώρουχά της.
Υπήρχαν επίσης αρκετά σημάδια ένεσης στα χέρια, τα πόδια και τον λαιμό της. Μία εξέταση έδειξε μια λευκή ουσία στον κόλπο της και άπεπτη τροφή μέσα στο στομάχι της.
Τοξικολογικές εξετάσεις δεν πραγματοποιήθηκαν και ο εκτιμώμενος χρόνος θανάτου ήταν μεταξύ 3 π.μ. και 4 π.μ. Ωστόσο, αυτό δεν εξηγεί το άπεπτο φαγητό – η Καλίνκα είχε φάει τελευταία φορά στις 19:00 και το φαγητό της θα είχε χωνευτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Επιπλέον, η λευκή ουσία δεν αναλύθηκε ποτέ.
Παρά τα ύποπτα ευρήματα, ο Krombach δεν έδωσε επίσημη κατάθεση και μίλησε μόνο τηλεφωνικά με την αστυνομία. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της συνομιλίας, ο Krombach παρουσίασε μια διαφορετική εκδοχή των γεγονότων από αυτήν που είχε πει αρχικά.
Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε ότι έκανε ένεση στην Kalinka με σίδηρο και κοβάλτιο για να θεραπεύσει την αναιμία που είχε, περίπου την ώρα του δείπνου. Ανέφερε επίσης ότι όταν τη βρήκε αναίσθητη, της έκανε ένεση ντοπαμίνης, σε μια προσπάθεια να την ξυπνήσει.
Οι γιατροί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε εγκληματική ενέργεια. Δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν την αιτία του θανάτου της, κι έτσι πρότειναν να καταγραφεί ότι η Kalikna πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια μετά από ηλίαση την προηγούμενη μέρα.
Περίπου τρεις μήνες αργότερα, ο André Bamberski έλαβε τελικά ένα αντίγραφο της έκθεσης νεκροψίας της κόρης του. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η υπόθεση είχε ήδη κλείσει όμως ένα κύμα τρόμου τον κυρίευσε, καθώς διάβαζε τα ευρήματα.
Γι’ αυτόν τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα: Η κόρη του είχε ναρκωθεί, βιαστεί και δολοφονηθεί και ο δολοφόνος της ήταν ελεύθερος.
Ο Bamberski αφιέρωσε τη ζωή του στο να κυνηγήσει τον Krombach. Ζήτησε να γίνει δεύτερη νεκροψία, όταν όμως έγινε εκταφή του παιδιού του, ανακαλύφθηκε ότι είχαν αφαιρεθεί τα σεξουαλικά της όργανα, αποκλείοντας το ενδεχόμενο εξέτασης στη λευκή ουσία. Η έκθεση εξετάστηκε από τον καθηγητή Spann του Ιατροδικαστικού Ινστιτούτου του Μονάχου.
Ο Span αμφισβήτησε τη μαρτυρία του Krombach και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ένεση σιδήρου και κοβαλτίου είχε χορηγηθεί πολύ αργότερα απ΄ όταν ισχυρίστηκε.
Όταν οι αρχές αρνήθηκαν να ανοίξουν ξανά την υπόθεση, ο Bamberski ταξίδεψε στη Γερμανία για να παραδώσει φυλλάδια στους γείτονες του Krombach.
«Είχα γράψει στους κατοίκους. Τους είπα ότι έπρεπε να ξέρουν ότι στην πόλη τους υπήρχε ένας εγκληματίας γιατρός και έδωσα το όνομα, τη διεύθυνσή του και είπα ότι βίασε και σκότωσε την κόρη μου», δήλωσε αργότερα.
Ο Krombach αντέδρασε με μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και κέρδισε αποζημίωση 150.000 λιρών, με τον πατέρα να αρνείται να πληρώσει.
Μετά από αρκετά χρόνια προσπάθειας, ο Bamberski έπεισε τελικά τις αρχές να καταθέσουν κατηγορίες για φόνο εναντίον του Krombach.
Το 1995, πραγματοποιήθηκε μια δίκη ερήμην του, επειδή η Γερμανία αρνήθηκε να εκδώσει τον Krombach, δηλώνοντας ότι η υπόθεση είχε κλείσει το 1987 και οι Γερμανοί πολίτες δεν μπορούσαν να εκδοθούν.
Καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση αλλά δεν εξέτισε ούτε μια μέρα. Αντίθετα, συνέχισε να ζει μια άνετη ζωή στη Γερμανία.
Ενώ βρισκόταν στη Γερμανία, ο Krombach καταδικάστηκε για σεξουαλική επίθεση με ναρκωτικά σε μία έφηβη ασθενή στο γραφείο του.
Ο Krombach απολύθηκε από την εργασία του, όμως λίγο καιρό αργότερα, εμφανίστηκαν πολλές γυναίκες, ισχυριζόμενες ότι είχαν ναρκωθεί και παρενοχληθεί σεξουαλικά από τον Krombach, αλλά λόγω έλλειψης υλικών στοιχείων, οι υποθέσεις δεν προχώρησαν. Εν τω μεταξύ, η Daniele χώρισε τον Krombach.
Εξοργισμένος, ο Bamberski αρνήθηκε να παραιτηθεί στον αγώνα του για δικαιοσύνη. Προσέλαβε ιδιωτικούς ντετέκτιβ για να εντοπίσουν τον Krombach, ακόμη και αφού μετακόμισε από το σπίτι του και άλλαξε τον αριθμό τηλεφώνου του.
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 18ης Οκτωβρίου 2009, η γαλλική αστυνομία έλαβε μια ανώνυμη πληροφορία από κάποιον που τους ενημέρωνε ότι στην οδό Rue du Tilleul στη Mulhouse, θα ανακάλυπταν έναν διαβόητο δραπέτη. Όταν έφτασαν, βρήκαν τον γιατρό Dieter Krombach, φιμωμένο και ματωμένο στο πεζοδρόμιο.
Ο André Bamberski είχε βαρεθεί να περιμένει τους αργούς τροχούς της δικαιοσύνης και αποφάσισε να πάρει τα πράγματα στα χέρια του.
Πλήρωσε αρκετούς άνδρες για να απαγάγουν τον Krombach από το σπίτι του στη Βαυαρία και να τον οδηγήσουν στη Mulhouse της Γαλλίας, όπου βρέθηκε από την αστυνομία.
Η Γερμανία ζήτησε να επιστραφεί ο Krombach και να εκδοθούν ο Bamberski και οι απαγωγείς. Η Γαλλία αρνήθηκε και αντ’ αυτού κατηγόρησε τον Krombach σε σχέση με τον θάνατο της Kalinka και άφησε ελεύθερο τον Bamberski με εγγύηση.
Ο δικηγόρος του Krombach έκανε επτά προσπάθειες για να σταματήσει η δίκη του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. «Αυτή η δίκη είναι το αποκορύφωμα 29 χρόνων εξαντλητικών πρωτοβουλιών, δυσλειτουργίας και δικαστικής αναστάτωσης.
Είναι αλήθεια ότι υπήρξα αμείλικτος στο κυνήγι της αλήθειας, αλλά δεν μετανιώνω για τίποτα, ακόμα κι αν έχω θυσιάσει μέρος της ζωής μου», είχε αναφέρει τότε ο πατέρας της 14χρονης.
Ο Dieter Krombach κρίθηκε ένοχος για «σκόπιμη βία που οδήγησε σε ακούσιο θάνατο». Καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση, δίνοντας τέλος σε μια από τις πιο περίεργες διασυνοριακές δικαστικές διαφορές στη νομική ιστορία. «Η πρώτη μου σκέψη είναι για την Kalinka, είπε ο André Bamberski.
«Αυτό που της υποσχέθηκα, αυτό που ήθελα ήταν μια πλήρης και δίκαιη δίκη. Τώρα αυτός ο στόχος έχει επιτευχθεί. Έχει αποδοθεί δικαιοσύνη στη μνήμη της και τώρα θα μπορώ να τη θρηνήσω».
Ο Bamberski δικάστηκε στη Γαλλία για τη συμμετοχή του στην απαγωγή. Ομολόγησε και είπε ότι ήταν «ηθικά δεσμευμένος» να απαγάγει τον Krombach. Καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους με αναστολή. Ο εισαγγελέας επαίνεσε τον πατέρα για το «κουράγιο και την επιμονή του».
H συγκλονιστική αυτή ιστορία έγινε ντοκιμαντέρ από το Netflix. Το «My Daughter’s Killer» κυκλοφόρησε σήμερα στη streaming υπηρεσία, περιλαμβάνοντας στοιχεία της υπόθεσης που δεν είχαν βγει έως τώρα στη δημοσιότητα.
Την ώρα που η Ελλάδα θρηνεί τον χαμό των δύο νεαρών πιλότων μετά τη συντριβή του Φάντομ ανοιχτά της Ανδραβίδας, μία άλλη ιστορία αναδεικνύει τους κινδύνους που διατρέχουν οι άνδρες της Πολεμικής Αεροπορίας.
Πρόκειται για την ιστορία του αντιπτεράρχου εν αποστρατεία Κωνσταντίνου Ιατρίδη, ο οποίος τον Ιούλιο του 1984 κόντεψε να χάσει τη ζωή του όταν το μαχητικό που οδηγούσε κατέπεσε νύχτα μέσα στη θάλασσα με ανέμους 7 μποφόρ.
Ο ίδιος πάλευε για έξι ολόκληρες ώρες με τα κύματα μέσα στο σκοτάδι, έως ότου διασωθεί από τις Αρχές.
“Ενώ ήμουν μέσα στο κόκπιτ, άναψε το φωτάκι του δεξιού κινητήρα που σημαίνει φωτιά. Μετά άναψε και το αριστερό λαμπάκι που σημαίνει φωτιά στον άλλο κινητήρα και στη συνέχεια άναψε και το “overheat” που σημαίνει υπερθέρμανση. Δεν υπήρχε άλλη λύση και εκεί είπα στον συγκυβερνήτη μου “τελικά είμαστε πολύ γκαντέμηδες” δήλωσε ο απόστρατος αξιωματικός στον Alpha.
Τελικά, αποφάσισε να εγκαταλείψει το αεροσκάφος, περιγράφοντας τις σκέψεις που έκανε εκείνες τις δύσκολες ώρες.
“Έλεγα “γιατί να τύχει αυτό σε μένα; Γιατί Θεέ μου να πεθάνω τόσο νωρίς; Έχω παιδί, έχω γυναίκα, έχω οικογένεια, έχω γονείς, έχω συναδέλφους που με περιμένουν. Δεν μπορεί να πεθάνω, είναι άδικο”.
Όπως είπε, όταν εκτινάχθηκαν και άνοιξε το αλεξίπτωτο χάρηκε που βγήκε από το φλεγόμενο αεροπλάνο. Ωστόσο, πολύ γρήγορα η χαρά μετατράπηκε σε αγωνία όταν είδε τη μανιασμενη θάλασσα και αναρωτιόταν πώς θα διασωθεί.
“Άνοιξα το κυτίο διασώσεως. Βρήκα τον ασύρματο και έδωσα αναφορά πως είχα σωθεί” συνέχισε την αφήγησή του ο κ. Ιατρίδης.
“Δεν υπήρχαν όμως τότε ελικόπτερα νυχτερινής διάσωσης, τύπου Super Puma και έπρεπε να περιμένω να έρθει το καραβάκι από το Κατάκολο για να μας διασώσει. Άρχισα να κρυώνω, ο αέρα πιρούνιαζε τα κόκαλά μου και τουρτούριζα αλλά σκεφτόμουν ότι έπρεπε να ζήσω, λαχταρούσα να ζήσω” κατέληξε.
Στις 27 Μαρτίου 1998, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ενέκρινε επισήμως τη χρήση του βιάγκρα, ενός φαρμάκου που λαμβανόταν από το στόμα και αντιμετώπιζε την ανικανότητα. Εφευρέτης του βιάγκρα είναι ο Βρετανός επιστήμονας Νίκολας Τερέτ. Από τότε, πολλοί άντρες και γυναίκες έχουν στραφεί σε αυτό το φάρμακο, για να διατηρήσουν ζωντανή τη σεξουαλική τους ζωή.
Αρχικά, το βιάγκρα προοριζόταν για την αντιμετώπιση της υπέρτασης (υψηλή αρτηριακή πίεση) και της στηθάγχης (μια μορφή καρδιαγγειακής νόσου). Ωστόσο, οι χημικοί της φαρμακευτικής εταιρείας Pfizer διαπίστωσαν ότι το φάρμακο μπορεί να προκαλέσει στύση του πέους μέσα σε 30 με 60 λεπτά. Βλέποντας την πιθανότητα να το προωθήσουν στην αγορά ως φάρμακο για την αντιμετώπιση της ανικανότητας, το βιάγκρα κατοχυρώθηκε το 1996 με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και 2 χρόνια αργότερα, εγκρίθηκε από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ως θεραπεία για τη στυτική δυσλειτουργία.
Ο Δρ. Νίκολας Τερέτ θεωρείται ο “πατέρας του βιάγκρα.”
Το 1991 ο Άντριου Μπελ, ο Δρ. Ντέιβιντ Μπράουν και ο Δρ. Νίκολας Τερέτ, ανακάλυψαν ότι το βιάγκρα μπορούσε να θεραπεύσει την στηθάγχη. Ο Τερέτ ήταν εκείνος που κατοχύρωσε το βιάγκρα και γι’ αυτό ονομάστηκε “πατέρας του βιάγκρα”. Έχει χαρακτηριστεί ως απλός και μετριόφρων άνθρωπος, που “απολαμβάνει να περνάει χρόνο με τα παιδιά του, να παίζει πιάνο και να φτιάχνει ταπετσαρίες”.
Το 1994, ο Τερέτ και ο συνάδελφός του Πίτερ Έλλις, διαπίστωσαν ότι το φάρμακο ήταν πολύ αποτελεσματικό και στην αύξηση της ροής του αίματος στην περιοχή του πέους σε ασθενείς που έπασχαν από στυτική δυσλειτουργία. Ανακάλυψαν ότι το φάρμακο αύξανε τα μυοχαλαρωτικά αποτελέσματα του μονοξειδίου του αζώτου, μιας χημικής ουσίας που απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής διέγερσης. Η χαλάρωση των μυώνστο πέος επιτρέπει έναν υψηλότερο ρυθμό ροής του αίματος και βοηθά στην εμφάνιση της στύσης.
Το βιάγκρα, που αρχικά είχε την χημική ονομασία Sildenafil, προοριζόταν για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης και καρδιακών προβλημάτων.
Η επιτυχία του βιάγκρα ήταν τεράστια. Μόνο τον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας του έκανε πωλήσεις 1 δισεκατομμυρίου. Αν και ήταν διαθέσιμο μόνο με ιατρική συνταγή, στη συνέχεια πουλιόταν και μέσω τηλεόρασης. Το βιάγκρα όχι μόνο είχε αντίκτυπο στην φαρμακευτική και ιατρική βιομηχανία, αλλά κατάφερε να μπει στη συνείδηση του καταναλωτικού κοινού.
Το βιάγκρα έχει ανταγωνιστές, όπως το Cialis και το Levitra, αλλά κανένα δε μπορεί να φτάσει τη φήμη του. Σήμερα, περίπου 30 εκατομμύρια άντρες στις Ηνωμένες Πολιτείες υποφέρουν από στυτική δυσλειτουργία. Βέβαια, οι φαρμακευτικές εταιρίες δεν απευθύνονται πλέον μόνο σε ηλικιωμένους άντρες, αλλά προσπαθούν να προσελκύσουν και τους άντρες ηλικίας 30-40 ετών.
Το βιάγκρα σημείωσε κατευθείαν τεράστια επιτυχία, παρά το γεγονός ότι ήταν διαθέσιμο μόνο με ιατρική συνταγή.
Η ιστοσελίδα Ozy.comυπολογίζει ότι το βιάγκρα ευθύνεται για περίπου 5 δισεκατομμύρια οργασμούς. Πώς έφτασαν όμως σε αυτό το συμπέρασμα;
“Πάρτε τα έσοδα του βιάγκρα από τις ετήσιες οικονομικές εκθέσεις της Pfizer και διαιρέστε τα με το μέσο κόστος ενός χαπιού, που είναι 30 δολάρια και θα ξέρετε κατά προσέγγιση πόσα χάπια καταναλώθηκαν. Λάβετε υπόψιν σας ότι το χάπι λειτουργεί μόνο στους μισούς άντρες, καθώς η κατανάλωση του χαπιού δε σημαίνει απαραίτητα ότι θα γίνει και η ‘δουλειά’. Τέλος, υπολογίστε ότι το 1/3 των γυναικών και το 80% των αντρών έχουν οργασμό κατά τη σεξουαλική πράξη. Απλό.
Ας υποθέσουμε ότι η τιμή του βιάγκρα έχει παραμείνει σταθερή και ότι τα ζευγάρια αυτά δε θα μπορούσαν να έχουν σεξουαλικές συνευρέσεις χωρίς αυτό το μπλε χαπάκι. Οπότε, οι 5 δισεκατομμύρια οργασμοί είναι ένας υπολογισμός πολύ κοντά στην πραγματικότητα. Σε ευχαριστούμε, Δρ. Τερέτ.”
Ο Jasper Newton «Jack» Daniel ήταν το μικρότερο από τα 10 παιδιά της οικογένειάς του. Μυστήριο αποτελεί το έτος γέννησής του, καθώς στην ταφόπλακά του αναφέρεται πως ήρθε στη ζωή στις 5 Σεπτεμβρίου του 1850, ενώ η μητέρα του είχε πεθάνει έναν χρόνο πριν, το 1849.
Ήταν μικρόσωμος και ασθενικός, ενώ στα 13 του έμεινε μόνος με τον άρρωστο πατέρα του, καθώς τα μεγαλύτερα του αδέρφια πολεμούσαν στον αμερικανικό εμφύλιο.
Μιας και η οικογενειακή τους φάρμα στο Τεννεσί καταστράφηκε, ο Jack, προσπαθώντας να εξασφαλίσει τα προς το ζην, άρχισε να δουλεύει στο πλευρό του ιερέα της ενορίας, που παρασκεύαζε και πουλούσε ουίσκι.
Ο έφηβος Jack αποδείχτηκε εκπληκτικός μαθητής, που τελικά κατάφερε να ξεπεράσει τον δάσκαλο. Λίγα χρόνια μετά αναλαμβάνει εκείνος την επιχείρηση, η οποία όσο πάει και ανεβαίνει.
Παρασκευάζοντας ουίσκι με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, καταφέρνει να αποκτήσει μεγάλη πελατεία και ακόμα και μέσα στα χρόνια του πολέμου, αγοραστές και από το αντίπαλο μέτωπο ζητούσαν το ποτό του.
Το 1866 ο πανέξυπνος Jack έχει αντιληφθεί ότι η κυβέρνηση επρόκειτο να νομιμοποιήσει το αλκοόλ για να το φορολογήσει και έτσι δηλώνει την εταιρεία του, με την επωνυμία «Jack Daniel Distillery», κάνοντάς την το πρώτο καταγεγραμμένο οινοπνευματοποιείο στην Αμερική. Ο Jack όμως είχε επίσης αντιληφθεί ήδη από τον 19ο αιώνα και τη σημασία της διαφήμισης. Πάντα τύπωνε στα μπουκάλια του το όνομα της εταιρείας, ενώ, θέλοντας να ξεχωρίσει, πρώτος χρησιμοποίησε τετράγωνα μπουκάλια, που βόλευαν πολύ περισσότερο στη μεταφορά και έγιναν το σήμα κατατεθέν του.
Επίσης, δημιούργησε μια μπάντα, την «Jack Daniel’s Silver Cornet Band», η οποία έδινε παραστάσεις σε όλη την Αμερική και μέσα από αυτήν προωθούσε το προϊόν του, ενώ τύπωσε το όνομα της εταιρείας και σε αερόστατα. Ακόμα και ο ίδιος ήταν μια κινούμενη διαφήμιση, με τη χαρακτηριστική του εμφάνιση.
Το ύψος του μόλις που έφτανε το 1,57 και πάντα φορούσε τα ίδια ρούχα: ένα μακρύ παλτό, καπέλο, ένα μεταξωτό γιλέκο, άσπρο πουκάμισο και φαρδύ παπιγιόν. Αν και υπήρξε πολύ γυναικάς, φαίνεται πως δεν βρήκε ποτέ τον αληθινό έpωτα, καθώς δεν παντρεύτηκε ποτέ, αν και αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι προτιμούσε τις νεότερες γυναίκες.
Πάντως η εργασιομανία του στο τέλος τού βγήκε σε κακό. Μια μέρα που ήταν μόνος του στο γραφείο και ήθελε να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο, εκνευρίστηκε που δεν ήξερε τον συνδυασμό, που μόνο η γραμματέας του γνώριζε, και του έριξε μια κλωτσιά, η οποία του στοίχησε το πόδι του.
Το χρηματοκιβώτιο που «σκότωσε» τον Τζακ Ντάνιελ
Παραμελώντας την πληγή που δημιουργήθηκε από το χτύπημα, προκλήθηκε μεγάλη μόλυνση, που οδήγησε σε γάγγραινα, με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό του ποδιού του Jack. Μετά από αυτό το γεγονός, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε και έτσι, πέντε χρόνια μετά, στις 10 Οκτωβρίου του 1911, ο Jack Daniel πεθαίνει. Δικαιολογημένα λοιπόν, ο βιογράφος του, Peter Krass, τον αποκαλεί «καταραμένο παιδί» στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του.
Το «Ντιρλαντά», με ρυθμό που σε ξεσηκώνει και χωρίς μουσικό τέλος, την δεκαετία του ‘70 ήταν το πιο διάσημο ελληνικό τραγούδι στον κόσμο, έπαιζε ακόμα και στην Ιαπωνία, διαδεδομένο από τους Έλληνες ναυτικούς που έφταναν στα λιμάνια της χώρας και από την διασκευή που είχε κάνει η Δαλιδά, η διεθνούς φήμης τραγουδίστρια, και το έκανε παγκόσμια επιτυχία.
«Ώ Ντιρλαντά, ντιρλανταντά, ω ντιρλαντά βρε και βραδιάζει, βρε κι η κουβέρτα αναστενάζει Βρε και ο μάγειρας φωνάζει, ω ντιρλαντά, ντιρλανταντά, Βρε ντιρλαντά και τέζα όλοι και πως θα πάρουμε την Πόλη. Από την πόλη την καλή, ήρθε μια σκούνα με πανί Ώ ντιρλαντά, ντιρλανταντά, αχ η Μαρία του Μηνά, Επάνω στ΄ άσπρο της ποδάρι, θα πάω να δέσω παλαμάρι…
Το τραγούδι έγραψε τη δεκαετία του ΄60 ο Καλύμνιος καπετάνιος ενός τσούρμου σφουγγαράδων, ο Παντελής Γκινής, που έγινε γνωστός ως Ντιρλαντάς.
Ο ρυθμός του λέγεται ότι προέρχεται από τους λαούς της Βόρειας Αφρικής, αφού πηγαινοερχόταν για σφουγγάρια από τη Μπαρμπαριά.
Πώς γράφτηκε το τραγούδι
O καπετάν Γκινής έγραψε το τραγούδι αυτό ενώ κρατούσε τη λαγουδιέρα (το τιμόνι) και οδηγούσε το καΐκι με το ένα χέρι και με το άλλο έγραφε τους στίχους, που ήταν σατιρικοί, πειραχτικοί, για το πλήρωμά του, τους δύτες.
Ο Γκινής πήγαινε με το σφουγγαροκάικό του στη Μπαρμπαριά, στη Βόρειο Αφρική, στη Μπιγκάζα, κι αλίευε σφουγγάρια.
Μαζί με τα σφουγγάρια αλίευσε και το ρυθμό αυτό, τις συλλαβές «ντα-ντιρλάντα-ντα»! Μέχρι να φτάσει στην Κάλυμνο το έκανε τραγούδι. Το τσούρμο του συμμετείχε χτυπώντας ρυθμικά τα χέρια και επαναλαμβάνοντας τις συλλαβές. Εκείνος έβαζε τους στίχους.
Τα ονόματα που ανέφερε «βρε και του Γιώργη δεν του δίνω…» ήταν υπαρκτά πρόσωπα, όπως και η «Μαρία του Μηνά» και η « Κατερίνα του τσαγκάρη»… Αυτές οι κοπέλες ήταν πιο ανοιχτές στον έρωτα τη δεκαετία του ’60, ερωτεύονταν χωρίς να φοβούνται.
Σύμφωνα με τη Ροδιακή, ο Γκινής, είχε ανέβει στην Αθήνα για να κάνει το πρώτο του 45άρι, με τη Δόμνα Σαμίου.
Ο Σαββόπουλος το άκουσε και το συμπεριέλαβε στο δίσκο του «Το περιβόλι», λέγοντας ότι πρόκειται για παραδοσιακό τραγούδι! Ο Γκινής τον πήγε στα δικαστήρια και δικαιώθηκε.
Πέθανε σχετικά γρήγορα από παθολογικά αίτια. Η οικογένειά του ζει στην Κάλυμνο μέχρι σήμερα, στην περιοχή ‘Αγιος Μάμας και παίρνει τα πνευματικά δικαιώματα.
