Σύμφωνα με πληροφορίες του “Θεωρείου” της Καθημερινής στη Νέα Δημοκρατία υπάρχουν σκέψεις για να είναι υποψήφια στις επόμενες εκλογές η Ιωάννα Παλιοσπύρου η κοπέλα που συγκλόνισε το πανελλήνιο με τη δύναμη που αντιμετώπισε την επίθεση που δέχτηκε με βιτριόλι.

Η Ιωάννα έχει δείξει εξαρχής ενδιαφέρον για τα κοινά, καθώς μετά την απίστευτη περιπέτεια που πέρασε έχει κάνει κοινωνικά podcasts ενώ ευαισθητοποιεί διαρκώς τους πολίτες μέσω των social media όπου έχει χιλιάδες followers.

Μάλιστα η ιδέα λένε έχει προχωρήσει και έχει εξελιχθεί σε φλερτ.

Ο Σωτήρης Κοντιζάς βρήκε τον ιδανικό χρόνο για τις οικογενειακές του διακοπές και έτσι μπήκε στο πλοίο, χωρίς ωστόσο να αποκαλύπτει τον προορισμό του.

Ο ίδιος μάλιστα, το απόγευμα της Κυριακής 17/7 έκανε την πρώτη καλοκαιρινή ανάρτηση φωτογραφίζοντας, την μικρότερη κόρη του.

H μικρή, Ιζούμι έχει μεγαλώσει αρκετά και πλέον μπορεί να παίζει μαζί με τα άλλα δύο αδέρφιατης, Αριάνα-Τσιχίρο και τον Κένζι.

View this post on Instagram

A post shared by Sotiris Kontizas (@scontizas)

Μεθυσμένοι πελάτες προκάλεσαν μεγάλη φασαρία σήμερα το μεσημέρι σε beach restaurant στην παραλία της Παράγκας που κατέληξε σε συμπλοκή. Σύμφωνα με πληροφορίες του protothema , η φασαρία ξεκίνησε όταν μια παρέα που είδε καταναλώσει υπερβολική ποσότητα αλκοόλ άρχισε να παρενοχλεί τα άτομα μιας άλλης παρέας και δη τις γυναίκες που συνόδευαν.

Ως αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί παρεξήγηση που μέσα σε δευτερόλεπτα οδήγησε σε συμπλοκή με μπουνιές να κλοτσιές να ανταλλάσσονται εκατερωθεν . Μάλιστα οι υπαίτιοι της συμπλοκής –οι οποίοι είναι Γερμανοί Τουρκικής καταγωγής, μάλιστα ο ένας πυγμάχος- χτύπησαν και μέλη του προσωπικού του μαγαζιού που είχαν τρέξει να χωρίσουν τις δυο πλευρές . Τελικά οι υπεύθυνοι της επιχείρησης με ψύχραιμες ενέργειες κατάφεραν να σταματήσουν τον καυγά και στη συνέχεια προσφέρθηκαν οι πρώτες βοήθειες σε εκείνους που είχαν τραυματιστεί, ευτυχώς ελαφρά.

Νεαρός από τον Βόλο κατέπληξε τους πάντες με την επιμονή και τη θέλησή του να περάσει στις Πανελλήνιες 4 χρόνια αφότου τελείωσε το σχολείο.

Η περίπτωση του Κώστα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς δεν είναι ο κλασικός μαθητής της τρίτης λυκείου που έδωσε Πανελλήνιες και κατάφερε να περάσει στη σχολή που στόχευε, την Ιατρική. Ο ίδιος είχε αποφοιτήσει πριν τέσσερα χρόνια από το Λύκειο και πριν δύο χρόνια αποφάσισε πολύ συνειδητά να κυνηγήσει το όνειρο του να γίνει γιατρός. Συγκεντρώνοντας 19,875 μόρια κατάφερε να είναι από τους πρώτους των πρώτων.

Ας πιάσουμε την ιστορία του από την αρχή. Ο Κώστας τελειώνοντας πριν τέσσερα χρόνια το λύκειο έδωσε εξετάσεις για να μπει στα ΤΕΦΑΑ, όμως ποτέ δεν πήρε το διάβασμα στα σοβαρά ώστε να διεκδικήσει μια θέση στο πανεπιστήμιο. Πήγε σε μια ιδιωτική σχολή, ταυτόχρονα εργαζόταν σε μαγαζί εστίασης, και λίγο καιρό αργότερα έκανε την στρατιωτική του θητεία. Επιστρέφοντας από τον στρατό πήρε την απόφαση να καθίσει κι πάλι στα θρανία διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο για τη ζωή του.

Πώς μπήκε η Ιατρική στη ζωή του

«Η ιατρική δεν με ενδιέφερε πάντα, αλλά προέκυψε στη πορεία κι αφού είχα ήδη αποφοιτήσει από το σχολείο. Όταν έδωσα πρώτη φορά Πανελλήνιες εξετάσεις για να περάσω στα ΤΕΦΑΑ δεν τα είχα καταφέρει και ο λόγος ήταν πως δεν το είχα πάρει σοβαρά. Την επόμενη χρονιά πήγα σε ΙΕΚ για βοηθός φαρμακοποιού και ταυτόχρονα εργαζόμουν τα βράδια σε μια κρεπερί στο Βόλο για να έχω τα δικά μου χρήματα. Επιστρέφοντας από το στρατό, που είχα ωριμάσει, σκεφτόμουν περισσότερο τι θα κάνω από εδώ κι πέρα στη ζωή μου. Τα έβαλα κάτω και διαπίστωσα πως αυτό που ακολούθησα δεν με γέμιζε πραγματικά και μου είχε μείνει απωθημένο να δώσω σοβαρά πανελλήνιες. Έτσι αποφάσισα να πάω στο ΕΠΑΛ με στόχο να περάσω Φαρμακευτική ή Ιατρική γιατί ο τομέας της υγείας με ενδιέφερε πάρα πολύ. Όσο διάβαζα για τα μαθήματα, πάνω στον τομέα της υγείας, μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και άρχισα να ψάχνομαι περαιτέρω από μόνος μου» απαντάει ο αριστούχος μαθητής από το Βόλο.

Το πρώτο καιρό δυσκολεύτηκε να επιστρέψει στα θρανία

Η απόφαση του να επιστρέψει πίσω στο σχολείο δεν ήταν εύκολη. «Ξεκίνησα να πηγαίνω στη δευτέρα λυκείου, έκανα δηλαδή ξανά τις δύο τελευταίες τάξεις, όχι τα μαθήματα γενικής παιδείας, προκειμένου να μπορέσω να δώσω Πανελλήνιες. Εκείνη την περίοδο σταμάτησα να εργάζομαι γιατί δεν ήταν εφικτό να τα συνδυάσω μεταξύ τους. Όταν θέλεις να πετύχεις κάτι είναι δύσκολο, δεν λέω ακατόρθωτο, αλλά εγώ ήθελα να ήμουν σίγουρος για τη προσπάθεια μου και να μη πω πως κάτι μου στερούσε χρόνο από το διάβασμα. Δεν ήταν εύκολο να γυρίσω πάλι στο σχολείο, στην αρχή μου κακοφαινόταν που θα ήμουν με μικρότερα παιδιά, αλλά ήταν μια θυσία που έπρεπε να κάνω ώστε να πετύχω τον στόχο μου. Στην πορεία τελικά μου άρεσε και η ειδικότητα, οι καθηγητές μου με βοήθησαν πάρα πολύ γιατί ήταν μεταδοτικοί, και εμβάθυνα σε πολλά πράγματα γιατί ήμουν βοηθός ιατρικών εργαστηρίων, μια απίστευτη εμπειρία. Τελικά πήρα πολλά από το σχολείο μου και κατάφερα να κάνω νέες παρέες χωρίς να με πειράζει που ήταν όλα μικρότερα παιδιά σε ηλικία».

Ο αριστούχος μαθητής είχε φτιάξει τη δική του ρουτίνα με πολύ διάβασμα, σωστό προγραμματισμό και τον απαραίτητο ελεύθερο χρόνια για να ανασυντάξει τις δυνάμεις του. «Ουσιαστικά ξεκίνησα το διάβασμα από πέρυσι που πήγα πάλι στη δευτέρα λυκείου. Ήμουν πιο αγχωμένος γιατί έλεγα δεν υπάρχει περιθώριο λάθους οπότε διάβαζα πάρα πολύ. Υπήρχαν μέρες που διάβαζα επί 8 ώρες καθημερινά. Ξυπνούσα το πρωί, πήγαινα σχολείο, ερχόμουν στο σπίτι για φαγητό και κατευθείαν μετά άνοιγα τα βιβλία. Στη δευτέρα λυκείου δεν έκανα φροντιστήριο, το ξεκίνησα τη φετινή χρονιά που θα έδινα Πανελλήνιες. Στον ελεύθερο χρόνο μου δεν έβγαινα πάρα πολύ έξω, προτιμούσα να αποφορτίζομαι βλέποντας ταινίες και διαβάζοντας βιβλία», εξηγεί.

Η διαφορά από την πρώτη φορά που έδωσε Πανελλήνιες ήταν πως ο ίδιος τώρα πήρε μια συνειδητή απόφαση. «Ήταν απόλυτα συνειδητή η απόφαση μου να μπω στη συγκεκριμένη διαδικασία. Γιατί κακά τα ψέμματα, στην ηλικία των 18 ετών, δεν ξέρεις τι θέλεις να γίνεις, τουλάχιστον η πλειοψηφία των παιδιών, και πας λίγο με το σύστημα, δηλαδή είσαι στην τρίτη λυκείου και πρέπει να δώσεις πανελλήνιες. Δεν είναι πάντα μια συνειδητή απόφαση, μπορεί να το κάνεις καθαρά και γιατί στο λένε οι γονείς σου. Εμένα ήταν συνειδητή επιλογή, διάβαζα από την αρχή μέχρι την τελευταία μέρα των εξετάσεων και μου άρεσε όλη η διαδικασία».

Από το Βόλο θα μετακομίσει πιθανότητα στη Θεσσαλονίκη

Οι δικοί του γονείς στήριξαν απόλυτα την απόφαση του και ήταν στο πλευρό του. «Μόλις τους ανακοίνωσα την απόφασή μου να δώσω ξανά Πανελλήνιες μου είπαν πως θα με στηρίξουν και πως με αγαπάνε πολύ. Ούτε οι ίδιοι περίμεναν πως θα γράψω τόσο καλά και όταν βγήκαν τα αποτελέσματα χάρηκαν περισσότερο από εμένα. Για μένα ήταν σημαντικό που στάθηκαν στο πλευρό μου και δεν μου έκοψαν τα φτερά».

Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων ο ίδιος ήταν σίγουρος με μόνο άγχος το μάθημα της έκθεσης. «Δεν είχα πολύ άγχος όταν έδινα εξετάσεις, είχα περισσότερο επιφυλάξεις γιατί δεν ήμουν σίγουρος για την έκθεση. Ήταν το μόνο μάθημα που με προβλημάτιζε, για τα άλλα γνώριζα πως θα έγραφα πολύ καλά. Όταν βγήκα από την αίθουσα, την ημέρα που γράφαμε έκθεση, ήμουν πάρα πολύ ευχαριστημένος. Μετά άκουγα τι έλεγαν άλλοι μαθητές και άρχισα να αμφισβητώ κάποια πράγματα με αποτέλεσμα να μην είμαι σίγουρος και να με επηρεάσει στα επόμενα μαθήματα. Για τα επόμενα τρία ήμουν πάρα πολύ σίγουρος. Με επηρέασε μήπως χάσω το στόχο μου γιατί η έκθεση είναι υποκειμενική, δεν είναι το ίδιο με τα μαθηματικά που εκεί η λύση είναι δεδομένη.

Τα αποτελέσματα τα έμαθα από τους καθηγητές του σχολείου του, όμως δεν μπόρεσε από την αρχή να καταλάβει την επιτυχία, καθώς είχε επιστρέψει από τη δουλειά νωρίς τα ξημερώματα της ίδιας ημέρας. «Η αλήθεια είναι πως δούλευα το προηγούμενο βράδυ, πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, μέχρι τα ξημερώματα. Με πήραν τηλέφωνο οι καθηγητές μου από το σχολείο επειδή είχα γράψει πολύ υψηλή βαθμολόγια για να με ενημερώσουν και εγώ κοιμόμουν όρθιος. Εκείνη την στιγμή δεν κατάλαβα το πόσο καλά τα έχω πάει, μετά δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Δεν περίμενα ότι έχω γράψει τόσο καλά και μόλις είδα το 19,5 στην έκθεση δεν μπορούσα να το πιστέψω».

Ο Κώστας έχει ήδη ξεκινήσει να εργάζεται για να μην επιβαρύνει, όπως χαρακτηριστικά, μου αναφέρει τους γονείς του, ενώ σε λίγες ημέρες πρέπει να επιλέξει σε ποιο νομό θα ζήσει ως φοιτητής Ιατρικής. «Περνάω όπου θέλω, αλλά δεν έχω επιλέξει ακόμα τη πόλη. Νομίζω είμαι πιο κοντά στη σχολή Ιατρικής της Θεσσαλονίκης, είναι και πιο κοντά στο Βόλο, όπου μεγάλωσα. Η Αθήνα με τρομάζει λίγο, είναι τεράστια. Επίσης, είναι ακόμα νωρίς να επιλέξω ειδικότητα πάντως με ενδιαφέρει το Μικροβιολογικό, το Νευρολογικό, το Ορθοπεδικό και το Ψυχιατρικό, αλλά έχω δρόμο μέχρι εκεί» αναφέρει ο ίδιος.

Λίγο πριν κλείσουμε την τηλεφωνική μας επικοινωνία τον ρωτώ αν αυτά τα δύο χρόνια που ετοιμαζόταν για τις Πανελλήνιες υπήρξε περίοδος που ένιωσε κούραση. «Στη δευτέρα λυκείου που διάβαζα πάρα πολλές ώρες μέτρησα τα όρια μου. Αφού δεν δούλευα έλεγα θα διαβάζω και κάποια στιγμή εξαντλήθηκα. Είχα χρόνια να διαβάσω τόσο πολύ οπότε χρειάστηκε να προσαρμοστώ ξανά και έμαθα να συγκεντρώνομαι. Αν ξεκινήσεις το διάβασμα τελευταία στιγμή είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί ο εγκέφαλος και να έχεις ποιοτικό διάβασμα για αυτό το πρόγραμμα βοηθάει» μου εξηγεί.

Οι γονείς του τον στήριξαν στην απόφαση του να επιστρέψει στα θρανία

Φτάνοντας στο τέλος της συζήτησης μας του ζητώ να δώσει μια συμβουλή στους μαθητές που θα βρεθούν στη θέση του την ερχόμενη σχολική σεζόν. «Καταρχήν, να ονειρευτούν τον εαυτό τους σε ένα επάγγελμα που θα τους αρέσει. Αυτό είναι ένα μεγάλο κίνητρο, ακόμα και τις φορές που η κούραση θα υπερτερεί, θα τους βοηθήσει να πάρουν δύναμη. Θέλει συγκέντρωση όλη τη χρονιά, να έχουν πρόγραμμα γιατί το πρόγραμμα δεν τους δεσμεύει, αντίθετα δημιουργεί ελεύθερο χρόνο. Από την προσωπική μου διαδρομή μπορώ να τους πω πως ότι και να ακολουθήσουν αν δεν προσπαθήσουν δεν θα πετύχουν και κάποιες στιγμές η ζωή δεν τα φέρνει όπως θέλουμε. Δεν ισχύει μόνο για τις πανελλήνιες αυτό, αλλά και στις δουλειές, για αυτό θα πρέπει να παλέψουν στη ζωή τους, τίποτα δεν έρχεται χωρίς θυσίες. Κι εγώ θυσίασα τις παρέες μου, ήμουν οικονομικά ανεξάρτητος και επέστρεψα πάλι στο σχολείο και χρειάστηκε να έχω τεράστια υπομονή για να ξαναβρεθώ εκεί που ήμουν κάποια χρόνια πριν. Όμως, όλο αυτό το ταξίδι που έκανα μου άρεσε, ακόμα και αν δεν πετύχαινα τόσο υψηλά μόρια ή δεν πετύχαινα το στόχο μου, έγινα καλύτερος άνθρωπος και γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου».

Πριν από λίγες ημέρες το Συμβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε την οικογένεια του κοριτσιού με την απόφασή του ότι δικαιούται αποζημίωση από το Ελληνικό Δημόσιο καθώς λόγω των παραλείψεων των αρμόδιων αρχών ο δράστης μπήκε παράνομα στην Ελλάδα.

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που η Μυρτώ έπεσε θύμα άγριας κακοποίησης στην Πάρο. Από τότε η ζωή της έχει αλλάξει… Χθες ήταν μια σημαντική ημέρα για εκείνη καθώς γιόρτασε τα γενέθλιά της κλείνοντας τα 25 χρόνια της.

Η μητέρα της, ο άγρυπνος φρουρός της, μέσα από την προσωπική της σελίδα στο Facebook της εύχεται με λόγια που προκαλούν συγκίνηση:

«Μωρό μου, γλυκό χαμογελαστό και καλόψυχο

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ

Να τα εκατοστήσεις σε πείσμα όλων των κακών που δεν καταφέρνουν να σκορπίσουν την δυστυχία και τον θάνατο γιατί η ζωή κοιτάει μπροστά και προχωράει, και εσυ έτσι πρεπει να κανεις.

Μην κοιτάς πίσω σου καρδούλα μου, υπάρχει πολύς πόνος και δυστυχία.

Μην κοιτάς δεξιά και αριστερά γιατι όλο και κατι θα αποσπάσει την προσοχή σου και θα κοντοσταθεις.

Κοιτά μόνο μπροστά και προχωρά με δυναμη με ορμή.

Θα σε προσέχω εγω και θα σου κρατω σφικτα το χέρι να μην πέσεις και θα αγωνιζόμαστε μαζί πρώτα εσυ με το χαμόγελο σου και …θα τα καταφέρουμε.

Εχθροί πολλοί, αλλά οι φίλοι περισσότεροι…

Και αυτοί που προσπαθούν με διάφορες πονηριές να καταφέρουν κάτι μην σε φοβίζουν, παντα και παντού το κάνουν για χρήμα για δόξα… εξ άλλου για 30 αργύρια πρόδωσαν τον ίδιο τον Χριστό σε εσένα θα σταματήσουν;

και … μην ξεχνας ο Θεός είναι μεγάλος πολύ μεγαλυτερος απο ολους τους ανθρωπους μαζί, πολύ δυνατοτερος απο όλη την κακιά που υπάρχει, και θα σε βοηθάει πάντα οπως συμβαίνει 10 χρόνια τώρα.

Και το κυριότερο οταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνομωτει για να τα καταφέρεις.»

Πριν από λίγες ημέρες το Συμβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε την οικογένεια του κοριτσιού με την απόφασή του ότι δικαιούται αποζημίωση από το Ελληνικό Δημόσιο καθώς λόγω των παραλείψεων των αρμόδιων αρχών ο δράστης μπήκε παράνομα στην Ελλάδα.

Η ανάρτηση στο facebook:

Ήταν 22 Ιουλίου το 2012 όταν συνέβη η κακοποίηση στο κορίτσι.

Μαζί με τη μητέρα της και την αδερφή βρίσκονταν για διακοπές στην Πάρο Ο δράστης τη βίασε και στη συνέχεια τη χτύπησε βάναυσα αφήνοντας το κορίτσι σε κώμα και προκαλώντας της μόνιμη αναπηρία.

Ο δράστης καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.

Τον εκλεκτός της καρδιάς της, Μπεν Άφλεκ παντρεύτηκε η Τζένιφερ Λόπεζ το απόγευμα του Σαββάτου 16/7 στο Λας Βέγκας.

Η διάσημη τραγουδίστρια και ο χολιγουντιανός ηθοποιός κράτησαν το χαρμόσυνο γεγονός μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην περιοχή υπήρχαν παντού σεκιούριτι, οι οποίοι δεν επέτρεπαν σε κανέναν να πλησιάσει ούτε να βγάλει φωτογραφίες.

H χαρμόσυνη είδηση έγινε γνωστή από άτομα στο στενό περιβάλλον του ζευγαριού, όπου επιβεβαίωσαν την είδηση στο TMZ.

Η Λατίνα σταρ και ο σύζυγός της πήραν άδεια γάμου από την κομητεία Clark County, NV, γεγονός που αποδεικνύει ότι πλέον είναι παντρεμένοι.

Να θυμίσουμε πώς ηθοποιός του «Marry Me» ανακοίνωσε τον αρραβώνα της με τον σταρ του «Good Will Hunting» τον Απρίλιο σε ένα σύντομο βίντεο μέσω του ενημερωτικού δελτίου θαυμαστών της, «On The JLo».

Η Τζένιφερ Λόπεζ ζει την απόλυτη ευτυχία στο πλευρό του διάσημου ηθοποιού, πριν από λίγους μήνες μοιράστηκε με τους θαυμαστές της λεπτεομέρεις από την πρόταση γάμου που της είχε κάνει ο Μπεν Άφλεκ.

«Χαμογελούσα και δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό μου, νιώθοντας απίστευτα χαρούμενη και ολοκληρωμένη. Δεν ήταν τίποτα φανταχτερό, αλλά ήταν ό,τι πιο ρομαντικό μπορούσα να φανταστώ… απλά ένα ήσυχο βράδυ Σαββάτου στο σπίτι, δύο άνθρωποι που υπόσχονταν να είναι πάντα εκεί ο ένας για τον άλλον. Δύο πολύ τυχεροί άνθρωποι. Ποιος είχε μια δεύτερη ευκαιρία στην αληθινή αγάπη», είχε δηλώσει η 52χρονη Αμερικανίδα σταρ.

Του Φοίβου Δεληβοριά

Επειδή εδώ και δύο μέρες, βαφτίζεται από συγκεκριμένους κύκλους «όχλος» όποιος διατυπώνει το σοκ του από την στιγμιαία απελευθέρωση Λιγνάδη αμέσως μετά την καταδίκη του, να σημειώσω πως δεν είδα κανέναν να ζητά κρεμάλες ή χημικό ευνουχισμό. Να εκτίσει ο ένοχος την ποινή που του επέβαλε το Δικαστήριο είδα να ζητά η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Και αυτό βαφτίζουν απλά -και όχι επιστημονικά- «κοινό περί δικαίου αίσθημα».

Ωραία τα μαθήματα νομικής που εξηγούν τη δυνατότητά του ενόχου να είναι και καταδικασμένος και ελεύθερος (!), δεν μας παρηγορούν όμως, τουλάχιστον όσους από μας πιστεύουν πως τα θύματα αυτής της ιστορίας άξιζε -μετά από όλο το ψυχικά σθένος να μιλήσουν για τους βιασμούς τους και την ελεεινή διαπόμπευση που υπέστησαν από τον γνωστό δικηγόρο- να δικαιωθούν.

πορούμε να βιώσουμε την απελπισία του να είμαστε πολίτες μιας τέτοιας χώρας και χωρίς αυτοσχέδιους νομικούς και κατηχητές.

*Από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook

Θαύμα Αγίας Μαρίνας: «Είμαι η Μαρίνα από την Άνδρο»!

Πολλές φορές στην ζωή μας, σαν συνειδητοί Χριστιανοί, επικαλούμεθα τον Θεό και τούς Αγίους Του.

Αυτό λοιπόν έκανε και μια οικογένεια από την Κύπρο, γνωστή από τις τηλεοπτικές εκκλήσεις της πριν δύο χρόνια, για την εξεύρεση δότη προκειμένου να βρεθεί μόσχευμα για εγχείρηση στο μικρό παιδί τους, τον Ανδρέα που έπασχε από λευχαιμία. Μόσχευμα βρέθηκε και οι γονείς ετοιμάστηκαν για να ταξιδεύσουν στις ΗΠΑ, όπου θα γινόταν η λεπτή χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης μυελού.

Ίσως θυμόμαστε την αγωνία της οικογένειας του Βάσου Βασιλείου, από τη Λεμεσό, και τις καθημερινές εκκλήσεις τους στον Χριστό μας για να σώσει το παιδί τους. Πριν λοιπόν ξεκινήσουν για την εγχείρηση οι γονείς άκουσαν για τα θαύματα της Αγίας Μαρίνας και πήραν την πρωτοβουλία να τηλεφωνήσουν στο μοναστήρι τής Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο και να ζητήσουν την ευλογία Της.

Στο τηλέφωνο ο ηγούμενος της Μονής αρχιμανδρίτης Κυπριανός υποσχέθηκε πως θα προσευχηθεί στην Αγία και ευχήθηκε στους γονείς να έχει το παιδί την Αγία Μαρίνα στο χειρουργείο για βοήθεια. Πράγματι με την ευχή του ηγουμένου Κυπριανού στις αποσκευές τους και με ακράδαντη την πίστη για τη βοήθεια της Αγίας Μαρίνας οι δύο γονείς και ο μικρός Ανδρέας μετέβησαν στις ΗΠΑ.

Μετά τις καθιερωμένες προκαταρκτικές εξετάσεις προετοιμασίας ο μικρός Ανδρέας εισήλθε για την πραγματικά πολύ σοβαρή και λεπτή εγχείρηση. Λίγη ώρα πριν το χειρουργείο παρουσιάστηκε στον ιατρό που θα χειρουργούσε τον μικρό Ανδρέα μία γυναίκα.

Είπε πως είναι γιατρός και παρακάλεσε να παρακολουθήσει την εγχείρηση, επειδή ήταν προσωπική ιατρός του μικρού Ανδρέα. Η συζήτηση της γυναίκας με τον χειρούργο έδειχνε πως κατείχε την ιατρική επιστήμη και δεν άφηνε καμιά αμφιβολία στο χειρούργο να σκεφτεί πως δεν είναι ιατρός. Εκείνος πάντως της είπε πως δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο χειρουργείο ξένος ιατρός και πως αποτελούσε πρακτική της ιατρικής του ομάδας να μην μετέχουν άλλοι στις λεπτές αυτές εγχειρήσεις

Η επιμονή όμως της γυναίκας έκαμψε την αρχική αδιαλλαξία του χειρούργου. Της ζήτησε να αφήσει τα στοιχεία της στη γραμματεία και να εισέλθει στη συνέχεια στο χειρουργείο μαζί του. Έτσι και έγινε. Η άγνωστη ιατρός εισήλθε στο χειρουργείο και όχι απλώς παρακολουθούσε αλλά συμμετείχε ενεργά στην εγχείρηση του μικρού Ανδρέα. Αρκετές φορές μάλιστα έδωσε τις κατευθύνσεις για το πώς έπρεπε να προχωρήσει η επέμβαση.

Όλα πήγαν καλά και ο γιατρός αφού την ευχαρίστησε εξήλθε του χειρουργείου. Το ζεύγος Βασιλείου έτρεξε να πληροφορηθεί για το πώς πήγε η εγχείρηση.

«Όλα πήγαν πολύ καλά» τους είπε. Και πρόσθεσε: «Δεν μπορώ όμως να καταλάβω πως είχατε μια τέτοια γιατρό για το παιδί σας και ήλθατε σε μένα;»

Οι γονείς έκπληκτοι του απάντησαν ότι δεν είχαν φέρει κάποια γιατρό και δεν γνωρίζουν κάτι σχετικό. Ο χειρούργος όμως επέμενε και τους είπε πως όταν εξήλθε από το χειρουργείο η γιατρός του μικρού Ανδρέα, παρέμεινε για λίγο μέσα με την υπόλοιπη ιατρική ομάδα. Ως εκ τούτου κάπου εκεί γύρω έπρεπε να είναι και τους προέτρεψε να τη συναντήσουν.

Μάταια όμως έψαχναν να τη βρουν. Η γιατρός είχε εξαφανισθεί… Σκέφθηκαν πως θα έφυγε και πήγαν μετά την προτροπή του χειρούργου στη γραμματεία να ζητήσουν τα στοιχεία της προκειμένου να την ευχαριστήσουν. Πίστευαν πως ίσως κάποια γιατρός από την Ελλάδα, ή την Κύπρο ευαισθητοποιήθηκε και ταξίδευσε στις ΗΠΑ για να συμβάλλει στην λεπτή χειρουργική επέμβαση.

Με έκπληξη διαπίστωσαν πως η άγνωστη γυναίκα ιατρός είχε υπογράψει με το όνομα Μαρίνα από την Άνδρο. Δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν. Στέκονταν επί αρκετή ώρα αμήχανοι μπροστά στο θαύμα της Αγίας Μαρίνας.

Τα δάκρυα ευγνωμοσύνης και χαράς πλημμύρισαν τα μάτια τους. Θυμήθηκαν αυτό που τους είχε πει ο σεβαστός γέροντας και ηγούμενος της ομώνυμης Ιεράς Μονής. «Πηγαίνετε στην Αμερική και εύχομαι η Αγία Μαρίνα να είναι μέσα στο χειρουργείο».

Την απερίγραπτη χαρά τους για την επιτυχή έκβαση της εγχείρησης και την επαναφορά της υγείας του μικρού Ανδρέα τη μετέφεραν στα ΜΜΕ μιλώντας για το αληθινό θαύμα. Από τότε έβαλαν ως τάμα να βρίσκονται πάντοτε οικογενειακώς στην Άνδρο την ημέρα της μνήμης της Αγίας Μαρίνας. Έτσι και πράττουν, ενώ όπως ανέφερε μοναχός της Μονής με τον οποίο συνομιλήσαμε δύο φορές, στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, η οικογένεια Βασιλείου μεταβαίνει τακτικά από τη Λεμεσό κάθε καλοκαίρι στην Άνδρο για να ευχαριστήσει την Αγία Μαρίνα, που έσωσε τον μικρό Ανδρέα.

Ουδέποτε λοιπόν απουσίασαν τα θαύματα των Αγίων από τη ζωή τής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, και είθε ο Πανάγαθος Θεός, ό Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, να μας ενισχύει την πίστη μας με τα θαύματα των Αγίων μας.

«Η νοσοκόμα με τα άσπρα» – Το θαύμα του Κυριάκου Κουρούμουνου από την Αραδίππου, στις 23 Μαρτίου 2006 

Ο Κυριάκος επρόκειτο να κάνει μια εγχείρηση στο πόδι και εισήχθην στο νοσοκομείο την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπως χαρακτηριστικά μας λέει ο ίδιος:

“Μετά την εκκλησία πήγα στο νοσοκομείο μαζί με την κόρη μου, που είναι νοσοκόμα. Μου έκαναν τις απαραίτητες εξετάσεις και όταν πήγα στο δωμάτιο μου, πήρα τηλέφωνο στο μοναστήρι να αναφέρω ότι θα κάνω εγχείρηση.

Οι πατέρες με καθησύχασαν και μου είπαν, ότι θα προσευχηθούν και όλα θα πάνε καλά.

Έκλεισα το τηλέφωνο και πλάγιασα να ξεκουραστώ, διότι δεν το κρύβω είχα μεγάλο φόβο, επειδή το πόδι μου ήταν σε άθλια κατάσταση από προηγούμενες εγχειρήσεις. ’ρχισα να καλώ τους Αγίους να με βοηθήσουν και ιδιαιτέρως την Αγία Μαρίνα που πολύ την ευλαβούμαι.

Δευτέρα πρωί 27 Μαρτίου, ετοιμάστηκα, έκανα το Σταυρό μου και ξεκινήσαμε για το χειρουργείο, ξαπλωμένος πάνω σ’ ένα τρόλεϊ. Μπήκαμε στον προθάλαμο του χειρουργείου περιμένοντας τις τελευταίες διαδικασίες. Αφού ετοιμάστηκαν όλα πήραμε το δρόμο για το χειρουργείο.

Πίσω η κόρη μου, μπροστά ένας νοσοκόμος και στο πλάι μία νοσοκόμα ντυμένη με τ’ άσπρα. Με έβαλαν στο χειρουργικό τραπέζι και άρχισαν τις ετοιμασίες. Η νοσοκόμα με τ’ άσπρα παρούσα. Η αναισθησιολόγος έτοιμη να μου βάλει την ένεση στο σπόνδυλο, επειδή έχω πρόβλημα με τον αυχένα μου και δεν έπρεπε να κοιμηθώ. Η κόρη μου από δεξιά και η Νοσοκόμα με τ’ άσπρα από αριστερά με έσκυψαν και μου έβαλαν την ένεση. Δεν πόνεσα καθόλου, μόνο ένα μικρό τσίμπημα. Τότε μου λέει η νοσοκόμα με τ’ άσπρα σχεδόν στ’ αυτί:

“Μη φοβάσαι θα γίνεις καλά”. Με ξάπλωσαν, μου έβαλαν ορρούς, καρδιογράφο και άρχισαν την εγχείρηση. Βάλανε έναν παραβάν μπροστά μου να μην βλέπω. Η αναισθησιολόγος με ρώτησε αν ήθελα να μου κάνει ένεση να κοιμηθώ λίγο να μην ακούω τα εργαλεία, αλλά εγώ αρνήθηκα.

Αρχισε η εγχείρηση, η οποία είχε διάρκεια ενάμιση ώρα. Κοίταζα την νοσοκόμα με τ’ άσπρα, ήταν δίπλα στην κόρη μου, τότε μου λέει ο γιατρός:

“Κυριάκο τελειώσαμε, Δόξα σοι ο Θεός, όλα πήγαν καλά”.

Με έβαλαν στο τρόλεϊ και με πήγανε στον άλλο θάλαμο για ακτινογραφίες και για να συνέλθω από την τοπική νάρκωση.

Μόλις φύγαμε από το χειρουργείο, τη νοσοκόμα με τ’ άσπρα δεν την ξαναείδα.

Με πήραν στον 5ο όροφο στο δωμάτιο 7. Μου έβαλαν τ’ απαραίτητα (ορούς κτλ) και με άφησαν να ξεκουραστώ. Δίπλα μου δικά μου πρόσωπα. Κύλησε η μέρα σιγά σιγά.

Ξημερώνοντας άρχισαν οι νοσοκόμες και οι νοσοκόμοι να πηγαινοέρχονται, να βγάλουν αίμα για αναλύσεις.

Γύρω στις 10:00 π.μ. έρχονται με μια μπουκάλα αίμα. Ρωτώ τι συμβαίνει. Μου είπαν ότι έπρεπε να βάλουν λίγο αίμα. Τότε άρχισα και πάλι να παρακαλώ τους Αγίους και φυσικά την Αγία Μαρίνα.

Έκλεισα τα μάτια μου να ξεκουραστώ και τότε είχα την επίσκεψη της νοσοκόμας με τ’ άσπρα και μου λέει: “Θα πάνε όλα καλά, ήμουν στο χειρουργείο μαζί σου” την ρωτώ ποια είσαι και μου απαντά: “Ήλθα από μακριά εκεί που έρχεσαι και συ !” Τότε άνοιξα τα μάτια μου και την είδα να φεύγει προς τον διάδρομο. Ρώτησα τον διπλανό μου αν είδε καμιά νοσοκόμα να φεύγει και μου απάντησε αρνητικά.

Μετά ήλθε η αδελφή να κοιτάξει το αίμα και τους ορούς και τη ρώτησα αν στο χειρουργείο μπαίνουν και νοσοκόμες με άσπρα ρούχα. Τότε σηκώθηκε όρθια έκανε τον Σταυρό της και μου λέει: “Εσύ κάτι είδες. Ποιαν Αγία παρακάλεσες; “Της είπα πολλούς Αγίους αλλά και την Αγία Μαρίνα στην Άνδρο”.

Ἀπολυτίκιον

Μνηστευθεῖσα τῷ Λόγῳ Μαρίνα ἔνδοξε, τῶν ἐπιγείων τὴν σχέσιν πᾶσαν κατέλιπες, καὶ ἐνήθλησας λαμπρῶς ὡς καλλιπάρθενος· τὸν γὰρ ἀόρατον ἐχθρὸν κατεπάτησας στερρῶς ὀφθέντα σοὶ Ἀθληφόρε. Καὶ νῦν πηγάζεις τῷ κόσμῳ τῶν ἰαμάτων τὰ δωρήματα.