Το παρακάτω κείμενο αναδημοσιεύουμε από την ομάδα στο fb Thank you next, με την άδεια της συντάκτριάς του Αθηνάς Μαρίας Λαοπόδη

«Ο εφιάλτης στο δρόμο με την αμαξάρα»

Ήμουν 20. Ήταν 29 στα 30. Μέναμε πολύ κοντά- είχα μετακομίσει πρόσφατα- και τα αντικείμενα μας ήταν παρεμφερή έτσι ώστε και στα social και στους 2-3 καφέδες που είχαμε πάει να είναι το κύριο θέμα συζήτησης. Red flag κανένα, κύριος σε όλα, μια χαρά. Προχωράμε. Μετά κανένα δύο μήνες μου ζήτησε να βγούμε για δείπνο. Του είπα οκ αφού η αλήθεια ήταν ότι στριφογύριζε καιρό στο μυαλό μου.

«Θα περάσω να σε πάρω με το αμάξι» μου είπε. Στην αρχή αρνήθηκα γιατί πραγματικά ζούσε δύο τετράγωνα από μένα και ήμασταν κέντρο όμως οκ αφού επέμενε δέχτηκα ( που να ξερα η βαριομοιρη!)

Έρχεται με ένα ωραίο μικρό αυτοκίνητο πόλης- έχει λόγο η αναφορά- και με παίρνει. Πήγαμε για ένα χαλαρό ποτάκι στο οποίο συνέχιζε να μου κάνει πολύ καλή εντύπωση και ύστερα για μια βόλτα στο Πήλιο, γνωριζόμασταν άλλωστε ήδη…Κάπου στη διαδρομή γυρνάει έτσι φυσικά φυσικά και με χάρη και γλυκύτητα μου λέει:
– Μη το βλέπεις έτσι μικρό. Έχω αγοράσει ήδη ένα πολύ μεγαλύτερο.
– Για το αμάξι λες; Όχι ρε εσύ είναι μια χαρά βρήκαμε και άνετο πάρκινγκ. Άντε ωραία, να το χαρείς!
Με κοιτάει και ήδη το βλέμμα του είχε αρχίσει να είναι πιο σπινθηροβόλο να το πω; πιο έντονο να το πω; πιο παρανοϊκό θα το πώ. Αρχίζοντας να ανεβάζει τα decibel και ένω ήμασταν σε στροφές με ρωτάει:

– Ώπα! Δεν θα με ρωτήσεις τι αμάξι αγόρασα;;
– Ναι σωστά. Είναι που έχω χαλαρώσει λίγο, τι πήρες;
– Μια… (γνωστή μάρκα αυτοκινήτου σήμα κατατεθέν του Μάνθου Φουστάνου).. συνεχίζοντας να έχει τα μάτια του επάνω μου με εκείνο το βλέμμα της περηφάνιας και της αναμονής.
– Ωωω αυτό είναι πολύ όμορφο αμάξι. Καλοταξιδο!!!

Το βλέμμα έγινε πιο παρανοϊκό, τα decibel ανέβηκαν και άλλο ενώ τα χέρια του δεν καλοεπιαναν τιμόνι και ξεκίνησε ενας ας τον πούμε μονόλογος ( εν τω μεταξύ νύχτωνε και άλλο,δεν υπήρχε ψυχή ζώσα τριγύρω και εγώ άρχισα να αισθάνομαι ότι παίζω στον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες.)

– «Μόνο αυτό έχεις να πείς;; Ξέρεις πόσες μου ζητάνε να μπούνε μέσα σε αυτό το αμάξι, μόλις το ακούνε,ξέρεις;;; Και εγώ που ήθελα να σε κυκλοφορήσω αχάριστο πλάσμα! Δούλευα από τα 16 μου, άνοιξα δικιά μου επιχείρηση, πήρα την αμαξαρα μου και έρχεσαι εσύ, εσύ ένα 20σαχρονο ***το να μου το περιφρονήσεις! Αλλά θα δεις τι θα πάθεις! Το όνομα μου θα λες και θα κλαίς. Να δούμε ποιός θα ξαναβρεθεί να σου προτείνει να βγείς με τέτοια αμαξάρα!!!!Με τέτοια αμαξάρα αχάριστο πλάσμα»
Είχε κοκκινησει, ούρλιαζε εγώ ήμουν σε μια κατασταση να ΨΕΛΛΙΖΩ μόνο «Το τιμόνι!! Το τιμόνι!! »

«Δεν θα μου πείς εσύ πώς θα οδηγώ! Κατάλαβες;;;;;;» και συνέχισε να ωρύεται για την…αχαριστία μου.
Σε κάποια στιγμή και ενώ ανέβαινε (μπρος σκοτάδι, δίπλα χαράδρες) κάνει έναν ελιγμό και παίρνει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τον δρόμο της επιστροφής. Στη διαδρομή συνέχισε ο μονόλογος απλώς, πλέον, σχεδόν υποτονθόρυζε «Το όνομα μου θα λέτε όλες οι «ανες» και θα κλαίτε! Αχ όλες σας! ».

Εγώ είχα καταφέρει να μείνω παντελώς σιωπηρή και να κοιτάω το υπερπέραν, αν και από μέσα μου πρέπει να είχα κατεβάσει καμία 20αρια «πατερημα» ( κατάλαβα γιατί λένε ότι και άθεος να σαι όταν πέφτει το αεροπλάνο Παναγία μου φωνάζεις ε μόνο που εγώ το έπαθα με αμάξι σε χαράδρες)

Με τα πολλά, με τα πάρα πολλά, με έφτασε σπίτι.Κατεβαίνω από το αμάξι λέω ένα τυπικό καληνυχτα – αφού είχα βγεί- και μου απαντά
– Τι μόνο αυτό;;;;!!!
– Όχι! Και ένα ακόμη! Είχες δίκιο! Το όνομα σου λέω και κλαίω που έφτασα σώα σπίτι μου! Μην με ξαναενοχλησεις!
Δεν είπε λέξη. Μάρσαρε και έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση.

Εννοείται πως το Next ( thank you, όχι με τίποτα) ήταν αστραπιαίο και καθολικό, τον μπλοκαρα από παντού και φροντισα να αλλάξω διαδρομές.
Και όμως! Μετά από κανένα δίμηνο έφτιαξε νέο προφίλ και έστειλε μήνυμα χαλαρός, ωραίος, σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα:

«Κουκλί συγγνώμη για τότε, πάμε μια βόλτα με την αμαξάρα μου;» !!!!
Δεν απάντησα ποτέ. Τις ελάχιστες φορές που τον πέτυχα στο δρόμο τον Μάνθο Φουστάνο της κακιάς ώρας, την μια όταν έμπαινε μάλιστα στο περίφημο αμάξι του, έφυγα με βήμα ταχύ προς την αντίθετη πορεία.

ΥΓ1 : Τώρα το διακωμωδώ, εκείνη η μέρα όμως ήταν από τις τρομακτικότερες στη ζωή μου και γνωρίζω ότι θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί πολύ χειρότερα. Να προσέχετε.
ΥΓ2: Λίγα χρόνια μετά έμαθα ότι παντρεύτηκε σε άλλη πόλη και μάλλον- ελπίζω να- ηρέμησε.
ΥΓ3: Έκανα να πάω στο Πήλιο 2 χρόνια.

Πώς μπορεί να νιώθεις όταν περπατάς σε μία εκκλησία η οποία έχει κλίση 17 μοιρών, σε ένα εγκαταλελειμμένο ελληνικό χωριό; Σαν να έχεις ναυτία, αποκαλύπτουν δύο αστικοί εξερευνητές.

Οι Μπομπ Τίσεν και Φρέντερικ Σέμπελς επισκέφθηκαν την εκκλησία στο χωριό Ροπωτό Τρικάλων και το θέαμα είναι λίγο ανατριχιαστικό και περίεργο.

Ακόμη και το να ανέβεις τα σκαλιά για να μπεις στο εσωτερικό της εκκλησίας είναι δύσκολοΟι κάτοικοι του συγκεκριμένου χωριού αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν το 2012, μετά από κατολίσθηση που προκάλεσε την καταστροφή αρκετών σπιτιών, με κάποια να κόβονται στη μέση, και άλλα που έμειναν όρθια να κυλούν στην πλαγιά του βουνού.

Μαζί με τα σπίτια, παρασύρθηκε και ο ιερός ναός της Παναγίας της Θεοτόκου, με το κτίριο να έχει μετακινηθεί πάνω από 200 μέτρα, με αποτέλεσμα να έχει μία κλίση 17 μοιρών προς τα αριστερά. (Ο Πύργος της Πίζας έχει κλίση μόλις 3,97 μοιρών, συγκριτικά).

Δυσκολεύονται να περπατήσουν, νιώθουν ναυτία

Στο βίντεο που ανάρτησαν, βλέπει κανείς τους δύο άνδρες να εξερευνούν τον ναό, παρόλο που αισθάνονται «ναυτία», και να προσαρμόζουν τη στάση του σώματός τους ώστε να μπορέσουν να περπατήσουν πάνω και κάτω στην κεκλιμένη κατασκευή.

Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ αναφέρουν ότι τα περισσότερα σπίτια του χωριού έχουν καταστραφεί τελείως, καθώς πλησιάζουν την κεκλιμένη εκκλησία στο χωριό Ροπωτό.

Μόλις μπαίνουν στο εσωτερικό της, αναφωνούν πως είναι πιο λοξή ακόμη και από τον Πύργο της Πίζας, ενώ, ανεβαίνοντας τις σκάλες, λένε πως νιώθουν άρρωστοι.

Η ιστορία του χωριού – Τι οδήγησε στην κατολίσθηση

Υπενθυμίζεται πως το 2012 το άλλοτε πολυσύχναστο Ροπωτό Τρικάλων μετατράπηκε σε μια πόλη-φάντασμα όταν σπίτια και κτίρια άρχισαν να γλιστρούν στην πλαγιά του βουνού.

Πάνω από 300 οικογένειες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και η δεινή κατάσταση του χωριού αφέθηκε στα χέρια της φύσης.

Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν το 2011 δεν κατάφεραν να διώξουν τα βρόχινα νερά σε ένα κοντινό ρέμα, με αποτέλεσμα τον Απρίλιο του 2012, τα περισσευούμενα νερά μαζί με τα υπόγεια ύδατα να οδηγήσουν σε μία από τις πιο απίστευτες καθιζήσεις, που είχε ως αποτέλεσμα κάθε κτίριο να μετακινηθεί από τη θέση του και να καταστεί μη κατοικήσιμο.

Στο μικροσκόπιο των MME και των χρηστών στα social media έχει μπει ο νέος βασιλιάς της Βρετανίας, Κάρολος Γ’.

Από την ημέρας της επίσημης στέψης του μεγαλύτερου γιου της μακροβιότερης μονάρχη, όλες του οι κινήσεις παρατηρούνται προσεκτικά. Ωστόσο αυτό που παρατήρησαν πολλοί και σχολίασαν στο Twitter είναι τα δάχτυλα των χεριών του βασιλιά, τα οποία φαίνονται πρησμένα και κόκκινα, με το «barstoolsports» να σχολιάζει πως πρόκειται «για μια αρκετά κωμική πλευρά του βασιλιά» ενώ μετά και το tweet του Hilton_Cheng, πολλοί σχολίασαν ότι τα δάχτυλά του μοιάζουν με «λουκάνικα».

Σύμφωνα με την Daily Star και τον λέκτορα, Dr. Gareth Nye η επικρατέστερη επιστημονική απάντηση είναι πως πρόκειται για οίδημα. Παρατηρείται συνήθως στις ηλικίες άνω των 65, ενώ μια άλλη πιθανή αιτία σύμφωνα με τον Nye, είναι η αρθρίτιδα.

Για την ακρίβεια, ο Κάρολος μπορεί να πάσχει από ψωριασική αρθρίτιδα καθώς σε αυτήν την περίπτωση, τα δάχτυλα των χεριών πιάνονται, γίνονται σκληρά, πονάνε και είναι πρησμένα, ωστόσο δεν είναι κάτι ανησυχητικό για την υγεία του βασιλιά.

Ένας πατέρας κύκνος απέμεινε να φροντίζει μόνος τα μωρά του, μόλις μια εβδομάδα μετά την γέννησή τους.

Στο Charles River Esplanade της Βοστώνης, η οικογένεια κύκνων έγινε διάσημη όταν εκκολάφτηκαν τα μωρά, ωστόσο η χαρά δεν κράτησε πολύ αφού στις 31 Μαΐου η μητέρα πέθανε, για άγνωστο μέχρι στιγμής λόγο, σύμφωνα με την Boston Globe.

Έκτοτε ο αρσενικός κύκνος κλήθηκε να αναλάβει μόνος την φροντίδα των παιδιών τους.

Ο φωτογράφος Matthew Raifman κατέγραψε με τον φακό την τρυφερή στιγμή που ο πατέρας κύκνος έφτιαξε μια μικρή φωλιά με τα φτερά του, για να διασχίσει το ποτάμι με τα νεογέννητα.

«Την προηγούμενη εβδομάδα, έξι μωρά κύκνοι γεννήθηκαν στο ποτάμι. Η μητέρα πέθανε λίγες ημέρες αργότερα για άγνωστο λόγο. Ένα από τα κυκνάκια πνίγηκε, ένα άλλο χρειάστηκε να διασωθεί από φιλοζωική. Αλλά αυτός ο μπαμπάς κύκνος, που έμεινε μόνος του, ανταποκρίθηκε στην πρόκληση. Σήμερα κατάφερα να τους φωτογραφήσω και βρήκα τρία από τα μωρά να κάθονται πάνω στον μπαμπά τους και το τέταρτο να ακολουθεί πίσω τους», έγραψε στο Facebook.

Η ΜΚΟ Esplanade Association, που δραστηριοποιείται στην προστασία άγριας ζωής του Charles River Esplanade, ανακοίνωσε τον θάνατο του θηλυκού κύκνου, στις αρχές Ιουνίου.

«Με λύπη ενημερώνουμε πως η μητέρα της αξιαγάπητης οικογένειας κύκνων του Esplanade πέθανε χθες βράδυ στη φωλιά της. Ευχαριστούμε την Boston Animal Control που την απομάκρυνε με ασφάλεια από την φωλιά ενώ ο πατέρας συνέχισε να κάθεται εκεί με τα κυκνάκια κρυμμένα κάτω από τα φτερά του», έγραψε στο Twitter.

Τον δικό της άνισο αγώνα συνεχίζει να δίνει η χήρα του Γιώργου Καραϊβάζ, καθώς 17 μήνες μετά την άνανδρη δολοφονία του, πυκνό πέπλο μυστηρίου εξακολουθεί να καλύπτει το πώς και το γιατί.

Ακριβώς 17 μήνες μετά, και η Στάθα Αλεξανδροπούλου Καραϊβάζ ζητά όχι μόνο να μάθει, επιτέλους, την αλήθεια για τη δολοφονία του συζύγου της, αλλά και να αποδοθεί δικαιοσύνη, καθώς, όπως λέει, μαθαίνει «ότι η υπόθεση μπήκε στο αρχείο».

Ειδικότερα, σε ανάρτησή της την Παρασκευή 9/9, εξομολογείται τα ακόλουθα:

«Αφιερωμένο στη μνήμη σου

17 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ

Μιας και οι μέρες πέρασαν μαζί με τη θερινή ραστώνη αναρωτιέμαι σε ποιο ευνομούμενο κράτος ζούμε. Αυτό για το οποίο πληρώνουμε φόρους υπακούμε στους νόμους του.

Αναρωτιέμαι ο κύριος Υπουργός Προστασίας του Πολίτη που τόσο ευαίσθητες κεραίες έχει και ασχολείται με το παραμικρό θέμα ακόμα και για μια συμπλοκή ανάμεσα σε Έλληνες και Γερμανούς τουρίστες και συχνά απαντάται μέσω του τηλεοπτικού φακού δεν έχει την παραμικρή ευθιξία να ασχοληθεί με τη δολοφονία ενός εργάτη του Τύπου μέρα – μεσημέρι μπρος στο σπίτι του;

Όπως είναι γνωστό ούτε περιουσίες άφησε, ούτε μετρητά, ούτε ράβδους χρυσού. Τα μόνα που άφησε είναι μια χήρα, εμένα, που προσπαθώ να σταθώ στη νέα πραγματικότητα και παλεύω να βρω τα πατήματα μου μετά την άδικη και ανεξήγητη δολοφονία του συζύγου μου, όπως και υποχρεώσεις οικονομικές. Όπως αφήνει κάθε άνθρωπος που φεύγει ξαφνικά στο ζενίθ της καριέρας του, στα 52 του χρόνια, με δανεισμό στην προσπάθεια να αποκτήσει ένα διαμέρισμα και την μόρφωση του μονάκριβου μας.

Τον Ιούνιο που μας πέρασε η μητέρα μου και πεθερά του αείμνηστου συζύγου μου είχε μια συνάντηση με τον κ. Πρωθυπουργό, ο οποίος έδειξε έκπληκτος για το ότι δεν μας είχε δεχτεί ο κ. Υπουργός και δεν είχαμε καμία τύχη στις οχλήσεις μας.

Τόνισε δε στη μητέρα μου να επιστήσουμε την προσοχή στις γραμματείς ότι το ραντεβού πρέπει να κλειστεί άμεσα με εντολή του Πρωθυπουργού. Φυσικά και το ραντεβού δεν έγινε ποτέ και μετά από οχλήσεις του Νομικού μας συμβούλου ακόμα περιμένουμε.

Απ’ όσο ξέρω την ίδια τύχη έχει και το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ, που από την πρώτη στιγμή έχει σταθεί στο πλάι μας συναισθηματικά και ουσιαστικά, οφείλω σ’ όλους τους ένα μεγάλο ευχαριστώ για την ουσιαστική τους βοήθεια.

Για τους ένστολους οι οποίοι χειρίστηκαν και χειρίζονται την υπόθεση έχω να πω τα ακόλουθα:

Ο κ. Κων/νος Χασιώτης ο οποίος ήταν επικεφαλής όταν έγινε η δολοφονία του Γιώργου, μας προσέγγισε με απόλυτο σεβασμό και με τακτικές ενημερώσεις επί του θέματος. Τον ευχαριστώ δημόσια για το ήθος του και την συμπεριφορά του απέναντι στην οικογένεια μας, ανεξάρτητα από την έκβαση της υπόθεσης.

Ο αντικαταστάτης του και νέος επικεφαλής του τμήματος Ανθρωποκτονιών νομίζω ότι λέγεται Δροσίνης δεν μπήκε καν στο κόπο να σηκώσει το τηλέφωνο, προκειμένου μας ενημερώσει και να μας πει ένα συλλυπητήρια από την ανθρώπινη πλευρά και ότι ίσως αναλαμβάνει την υπόθεση.

Μαθαίνω ότι η υπόθεση μπήκε στο αρχείο αλλά από φήμες. Μια επίσημη ενημέρωση από την πολιτεία δεν υπάρχει, εάν υπάρχουν αδικήματα που βαραίνουν τον σύζυγο μου ας τα κοινοποιήσουν, διαφορετικά απαιτώ να κατατάξουν αυτό το έγκλημα σε μια ειδική κατηγορία. Με τίποτα δεν θα δεχθώ τη σιωπή γιατί σωπαίνοντας είναι σαν να δίνω άλλοθι σ’ όλους αυτούς που ίσως εννοούν ότι ο Γιώργος είχε άλλου είδους διασυνδέσεις.

Επίσης θα πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σ όλους όσοι είναι δίπλα μου σ’ αυτόν τον αγώνα όπως στον κ. Κώστα Αρβανίτη Δημοσιογράφο και Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που ο καθένας από το δικό του μετερίζι προσπαθεί να βοηθήσει στο να βγει στο φως η υπόθεση Καραιβαζ.

Εγώ η χήρα του Γιώργου Καραιβαζ ζητώ την βοήθεια όλων σας προκειμένου να μην ξεχαστεί και αφεθεί το ειδεχθές έγκλημα ως έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου. Σας ευχαριστώ όλους όσοι είστε δίπλα μου με την ελπίδα ότι θα αφυπνιστούν και όσοι κωφεύουν.»

Η απάντηση του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη

Ανακοίνωση για την δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ εξέδωσε το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, λίγες ώρες μετά την ανάρτηση της χήρας του δημοσιογράφου, στην οποία αναφέρει ότι η διερεύνηση της υπόθεσης θα συνεχιστεί μέχρι να βρεθούν οι ένοχοι και να αποδοθούν στη Δικαιοσύνη.

Ειδικότερα, η ανακοίνωση του υπουργείου έχει ως εξής: «Είναι αυτονόητο ότι η υπόθεση της διερεύνησης της δολοφονίας του Γιώργου Καραϊβάζ θα συνεχιστεί μέχρι να βρεθούν οι ένοχοι και να αποδοθούν στη Δικαιοσύνη. Τη διαχείριση της υπόθεσης αυτής έχουν οι αρμόδιοι Αξιωματικοί του Τμήματος Ανθρωποκτονιών της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής, οι οποίοι οφείλουν να ενημερώνουν για τις εξελίξεις τη χήρα του Γιώργου Καραϊβάζ. Ανεξάρτητα από αυτό, η χήρα του δολοφονηθέντος δημοσιογράφου μπορεί να επικοινωνήσει απευθείας και να συναντήσει τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη όποια στιγμή επιθυμεί.»