Τραγική ιστορία: Πρόκειται για τον αναγνώστη της σελίδας, ο οποίος ονομάζεται, Νίκος. Ο συγκεκριμένος άνδρας θέλησε να αναφέρει την ιστορία, με τη γυναίκα του στο αναγνωστικό κοινό. Αυτό, διότι θέλησε να μάθει τη γνώμη του, σχετικά με το τι πρέπει να κάνει από εδώ και πέρα. Αναλυτικότερα:
Τραγική ιστορία – Αληθινή ιστορία: Πώς ξεκινά η ιστορία του Νίκου
«Καλησπέρα στη σελίδα σας και σας ευχαριστώ πολύ που υπάρχετε, με έχετε βοηθήσει να λύσω πολλές απορίες μου. Πριν 2 χρόνια έχασα τη γυναίκα μου σε εργατικό ατύχημα, ήταν 45 ετών και έχουμε τρία παιδιά που σήμερα είναι 4, 10 και 15 ετών. Ο πρώτος χρόνος πέρασε σαν ταινία, τα έκανα όλα μηχανικά, με πήρε από κάτω η γραφειοκρατία δεν μπορούσα ούτε να πενθήσω ή να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Μετά από καιρό η πληγή άρχισε να κρυώνει και άρχισα και εγώ να πηγαίνω σε ψυχίατρο γιατί τις νύχτες δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Τους τελευταίους μήνες άρχισα πάλι να στέκομαι στα πόδια μου, να φροντίζω τα παιδιά μου, γνώρισα και μια κοπέλα με την οποία βγαίνουμε. Τη γυναίκα μου δεν τη ξεχνώ, πρέπει όμως να προχωρήσω για τους γιους μας και για εμένα. Τη περασμένη εβδομάδα ήρθε η κουμπάρα μας στο σπίτι για καφέ (είναι νονά του μικρού μας γιου) πολύ στενοχωρημένη και μου ανακοίνωσε ότι χωρίζουν με τον κουμπάρο μας επειδή την απατούσε».
Τραγική ιστορία – Αληθινή ιστορία: Πώς ολοκληρώνεται η ιστορία του Νίκου
«Επάνω στη κουβέντα μου πέταξε τη βόμβα «Πρώτη φορά ήταν; Τί νομίζεις ότι έκανε με τη γυναίκα σου δυο χρόνια; Ο Στάθης (ο μικρός μου γιος που τον βάφτισαν) ποιανού νομίζεις ότι είναι;». Νόμιζα πως έπεσε το ταβάνι και με πλάκωσε…
Τη ρώτησα τί εννοούσε μου είπε βλακείες τίποτα. Τη πίεσα πολύ και μου εξομολογήθηκε πως ο κουμπάρος μας της είπε πως ο μικρός μου γιος ήταν δικό του παιδί γι αυτό και επέμενε να το βαφτίσουν εκείνοι, γιατί ένιωθε τύψεις. Κανείς δεν είπε τίποτα για να μην χαλάσουμε το σπίτι μας και η κουμπάρα μου τον συγχώρεσε αρκεί να αραιώσουμε τις επαφές και πράγματι είχαμε αραιώσει.
Τρέμω τώρα που σας γράφω δεν ξέρω τί να κάνω. Να το πω στο παιδί; Να μην μιλήσω καθόλου; Να πιάσω τον κουμπάρο και να τον κάνω μαύρο στο ξύλο; Νιώθω θυμό και αηδία για τη γυναίκα μου, ούτε στον τάφο της, δεν θέλω να ξαναπάω. Τί θα πω στα παιδιά;».
Ξυπνάς στη μέση της νύχτας μούσκεμα από τον ιδρώτα. Όλα αυτά που δεν είπες πάλι σε έπνιξαν στον ύπνο σου. Θυμώνεις κάθε φορά με τον εαυτό σου και λες «Φτάνει τελευταία φορά. Την επόμενη φορά θα απαντήσω.» Ξέρεις βαθιά μέσα σου πως αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Ούτε την επόμενη φορά, ούτε τη μεθεπόμενη ούτε ποτέ. Προσπαθείς να συμβιβαστείς με αυτό και στο τέλος πάντα τους δικαιολογείς όλους.
Δε φταις εσύ. Ίσως γεννήθηκες έτσι, ίσως έτσι έμαθες να ζεις. Είσαι το καλύτερο παράδειγμα για όλους εκεί έξω κι ας μην το καταλαβαίνεις ούτε εσύ αλλά ούτε κι αυτοί. Ο κόσμος σε θεωρεί τρελό, αδύναμο, άβουλο πλάσμα. Η καλοσύνη στις μέρες μας, βλέπεις, θεωρείται μειονέκτημα. Ας είναι. Δεν έχεις σκοπό να αλλάξεις, να γίνεις σαν όλους τους άλλους. Προτιμάς την ταπεινότητα.
Βλέπεις τον κόσμο καθημερινά να μαλώνει για τη σειρά στην τράπεζα και το super market. Προχθές σε σχολίασαν αρνητικά κι αναστέναξαν επειδή έδωσες τη σειρά σου σε μια κυρία που περίμενε υπομονετικά με ένα μόνο γάλα στο χέρι. Δε σε πείραξε. Ένα λεπτό παραπάνω δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
Βγήκες για ψώνια στο κέντρο κι έσπρωχναν ο ένας τον άλλο κι εσένα σαν τρελοί. Κανένας ποτέ δε ζητάει συγγνώμη. Τα ρομπότ ίσως είναι πιο ευγενικά. Πήγες να ψωνίσεις σ’ ένα πολυκατάστημα και η υπάλληλος ήταν αγενής και υπεροπτική. Από πότε η αγένεια έχει γίνει μόδα; Αναρωτιέσαι πού βαδίζει αυτός ο κόσμος. Αγχώνεσαι για το μέλλον της κοινωνίας και των παιδιών σου.
Ζούμε, δυστυχώς, στην πιο αγενή και γεμάτη κακία εποχή κι αυτό γιατί ο χρόνος δε μας επιτρέπει αβρότητες και ήρεμες ψυχολογίες. Μας ενοχλεί ο διπλανός όταν ζει τη ζωή του και πάντα κάτι βρίσκουμε να σχολιάσουμε. Μας ενοχλούν αυτοί που εκτίθενται στα social media και την τηλεόραση. Μας ενοχλεί ακόμη κι ο αέρας που αναπνέουμε καμιά φορά. Αν δε σου αρέσει κάτι, αν κάτι σε ενοχλεί απλά προσπέρασέ το, μην του δώσεις σημασία. Ίσως αυτό να είναι πολύ πιο δύσκολο από το να γυρίσεις την αγένεια πίσω, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο κακής συμπεριφοράς.
Η πλειοψηφία πλέον λειτουργεί με το γνώμονα του πρέπει να απαντήσω. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν μέσα στη μέρα τους είναι να κριτικάρουν να προσβάλλουν και να συμπεριφέρονται δόλια. Υπάρχουν όμως κι αυτοί οι λίγοι, αυτοί οι άνθρωποι που δε θα απαντήσουν ποτέ. Που θα αφήσουν ακόμα μια προσβολή να περάσει απαρατήρητη. Που μετά θα τα βάλουν με τον εαυτό τους που για ακόμα μια φορά δεν έβαλαν τον άλλο στη θέση του.
Και την επόμενη φορά πάλι έτσι θα αντιδράσουν. Σπάνιο είδος αυτοί οι άνθρωποι, αλλά καθόλου χαζοί. Η ευγένειά τους μπορεί να σε τσακίσει. Γιατί ακόμα κι αν τους θεωρείς αδύναμους βαθιά μέσα σου ξέρεις πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Έχουνε τέτοια δύναμη ψυχής που την κάθε κακία την μετατρέπουν σε καλοσύνη. Και την καλοσύνη τους την κάνουνε ασπίδα για να τους προστατεύει απ’ όλες τις κακές κριτικές κι όλη την αγένεια και την κακία που υπάρχει εκεί έξω. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που όταν τους ρωτάς «τι θέλεις να γίνουν τα παιδιά σου;» σου απαντάνε με βεβαιότητα «καλοί άνθρωποι.» Ας είναι λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι παράδειγμα κι όχι μειονότητα μήπως και αλλάξει προς το καλύτερο αυτός ο κόσμος κάποια μέρα.
Με τα χρόνια η έλλειψη μεγαλώνει και η ανάγκη πολλαπλασιάζεται.
Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν πέρασαν η μάνα παραμένει μάνα! Είναι πάντα εκεί είτε την έχεις είτε όχι!
Σου μιλώ συνέχεια και αναστενάζοντας λέω ” αχ! βρε μάνα” και έτσι βρίσκω την ευκαιρία να ξεστομίσω αυτή την ευλογημένη λέξη εφόσον δεν υπάρχει άλλος τρόπος πια να την πω.
Φέρνω στο μυαλό μου τα λόγια σου ” όταν θα κάνεις παιδιά θα με θυμηθείς!” Και ναι σε θυμάμαι συνέχεια.
Και επαναλαμβάνω συμπεριφορές, εκφράσεις, κουβέντες δικές σου έτσι αυθόρμητα χωρίς να το σκέφτομαι.
Και τα παιδιά μου με καταλαβαίνουν και σωπαίνουν όταν τα ζαλίζω μιλώντας τους για σένα.
Πού είσαι βρε μάνα να με δεις που όταν αρρωσταίνω, όταν δειλιάζω μπροστά στις απαιτήσεις της ζωής, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω να παλεύω και ας μην έχω την αγκαλιά σου να κρυφτώ και να παρηγορηθώ.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αχ! μάνα! Μεγάλωσα και ακόμα πηγαίνω κάθε μέρα στο σχολείο!
Τώρα πια όμως πηγαίνω επειδή μου αρέσει. Ναι, πηγαίνω με χαρά γιατί θέλω να προσφέρω.
Γιατί θυμάμαι τα λόγια σου, “ποτέ δε βγαίνεις χαμένος όταν προσφέρεις με την καρδιά σου, όταν βοηθάς και αγαπάς”.
Και εγώ αγαπώ αυτό που κάνω!
Αχ! μάνα! Δεν είσαι εδώ να διαφωνήσουμε, να τσακωθούμε, να με συμβουλεύσεις για να μπορώ μετά να καταλάβω τις φιλενάδες μου που γκρινιάζουν για τα στραβά των μανάδων τους και τους τσακωμούς μαζί τους.
Αγκαλιάστε τις μανάδες σας γιατί άλλος άνθρωπος για να σε αγαπήσει και να σε πονέσει πιο άδολα δεν υπάρχει.
Η μητρική αγάπη δε γνωρίζει από συμφέροντα!
Η ευχή της μάνας έχει τη δύναμη να νικήσει τα πάντα. Προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου -όπως με είχες συμβουλεύσει- παλεύοντας με τα λάθη μου και τις υπερβολές μου
Θυμάμαι που μας έλεγες ” ευχή της μάνας γύρευε και τα βουνά ανέβα” γι’ αυτό πάντα θα σου ζητώ την ευχή σου για να έχω τη δύναμη να βλέπω τη ζωή σαν μια όμορφη και εύκολη ανηφοριά!
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η αχαριστία, δεν είναι ποινικό αδίκημα. Γιατί δεν τιμωρείται παραδειγματικά και οι αχάριστοι να ξεχωρίζουν ανάμεσα στους άλλους. Να μπορείς να τους βλέπεις και να λες «μακριά ρε». Ναι, μακριά.
Γιατί ο φονιάς, μπορεί να βρέθηκε εν βρασμώ ψυχής ή ακόμα και να μετανιώσει, να αλλάξει. Ο κλέφτης, μπορεί να έγινε κλέφτης από ανάγκη και να πάψει να είναι κλέφτης, να βρει το δρόμο του. Ο μοιχός, ο ψεύτης, ο απατεώνας, όλοι αυτοί, έχουν μια ελπίδα να αλλάξουν. Να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να πουν «τι κάνεις ρε μαλάκα» και να αλλάξουν ρώτα.
Ο αχάριστος όμως, είναι εγκληματίας που δεν σωφρονίζεται, δεν αλλάζει, δεν μπορεί καν να καταλάβει πως είναι ένα κινούμενο έγκλημα. Ο αχάριστος νομίζει πως όλοι του χρωστάνε. Άνθρωποι, ζωή, μοίρα, τύχη, όλοι του έχουν στερήσει κάτι και του το χρωστάνε.
Κι επειδή εκείνος φαντασιώνεται πως του χρωστάνε, κοιτάει να τα πάρει από όποιον λάχει να περάσει από το μονοπάτι του. Κοιτάει να ξεσκίσει την ψυχή του άλλου. Κοιτάει να μπήξει το μαχαίρι τόσο βαθιά που να μην υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο αχάριστος είναι ένα κινούμενο έγκλημα που μένει ατιμώρητο από το ποινικό δίκαιο αλλά όχι από την ζωή. Βλέπεις ο αχάριστος, είναι καταδικασμένος να ζήσει μόνος. Ο αχάριστος ξεχωρίζει γιατί κανείς δεν μένει δίπλα του. Στο τέλος, τον ξερνάνε όλοι.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο αχάριστος έμαθε να είναι θύμα, έμαθε να πιστεύει πως όλοι τον εκμεταλλεύονται, όλοι θέλουν κάτι από εκείνον κι εκείνος απλά και μόνο απαιτεί. Απαιτεί συναισθήματα αλλά είναι ένας ντενεκές άδειος και τα συναισθήματα χάνονται. Απαιτεί προσοχή, όμως όση και να του δώσεις, είναι τόσο ασήμαντος που δεν μπορεί να νιώσει σημαντικός. Απαιτεί συγχώρεση και κατανόηση μα δεν έμαθε να δίνει τίποτα από τα δυο!
Ο αχάριστος είναι ανίκανος να νιώσει. Να αγαπήσει, να ευτυχίσει, να συγχωρέσει. Και το χειρότερο; Τον αχάριστο, τον έχουν αγαπήσει, του έχουν προσφέρει ευτυχία και χαρά, τον έχουν συγχωρήσει, πριν τον αγνοήσουν.
Γιατί η μοίρα του αχάριστου, αυτή είναι. Να τον αγνοούν οι άνθρωποι και η ίδια η ζωή.
Μια απίστευτη ιστορία εκτυλίχθηκε πριν από μερικές ημέρες στο Dorset της Μ. Βρετανίας, η οποία θα μπορούσε να έχει τραγικό τέλος, αν δεν παρενέβαινε μια 15χρονη με πολύτιμες γνώσεις CPR (Καρδιοαναπνευστική Ανάνηψη)
Ο λόγος για έναν 45χρονο πατέρα, τον Kevin, η καρδιακή λειτουργία του οποίου σταμάτησε για 30 ολόκληρα λεπτά, κατά την διάρκεια σχολικού μαραθωνίου.
«Είπα στην Ali τη στιγμή εκείνη: Νιώθω ένα σφίξιμο στο στήθος μου. Μου είπε να κουνήσω τα χέρια μου, όμως μερικά δευτερόλεπτα μετά κατέρρευσα. Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη τη στιγμή και μετά», λέει ο πατέρας της Ali περιγράφοντας τη στιγμή.
Χάρη στο μάθημα CPR που η Ali είχε κάνει δύο εβδομάδες νωρίτερα στο σχολείο, ήξερε ακριβώς πώς να πράξει την κρίσιμη εκείνη στιγμή.
«Ζήτησα αμέσως βοήθεια από κάποιον που περνούσε εκείνη την ώρα δίπλα μας με το αυτοκίνητο, σταμάτησε και επί 30 ολόκληρα λεπτά με βοηθούσε να κάνω CPR στον μπαμπά μου», εξηγεί η Ali.
Οι δε γιατροί του Νοσοκομείου Bournemouth στο οποίο μεταφέρθηκε ο Kevin, τονίζουν, ότι είναι βέβαιο πως ο Kevin δεν θα είχε σωθεί χωρίς την άμεση παρέμβαση της κόρης του.
H Ali δηλώνει ανακουφισμένη που βρέθηκε στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.
Οι λέξεις αγάπη, συμπόνια, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, βρίσκουν το αληθινό νόημά τους στην πράξη και την απόφαση μιας οικογένειας από το Ηράκλειο με 3 παιδιά να γίνει ανάδοχος και να βάλει στο σπίτι της και στην καρδιά της ένα μικρό κοριτσάκι με αναπηρία.
Ένα πλάσμα με πάμπολλα προβλήματα υγείας που για το λόγο αυτό εγκαταλείφθηκε από την Ρουμάνα μητέρα του και έζησε στα αζήτητα για 4,5 ολόκληρα χρόνια, τα πρώτα της ζωής του, στις αίθουσες της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου.
Ένα παιδί που έμοιαζε με “φυτό” στο αναπηρικό καροτσάκι, που δεν περπατούσε, δεν μιλούσε, και σήμερα, περπατάει, μιλάει, γελάει και χαίρεται μαζί με τους καινούργιους γονείς και τα αδέλφια του σ’ ένα ζεστό σπίτι που μοιάζει με μια μεγάλη αγκαλιά.
Αυτό το κοριτσάκι μάς δίνει μόνο χαρά
“Εδώ και 2 χρόνια που την έχουμε στην οικογένειά μας και δεν την ξεχωρίζουμε από τα παιδιά μας, αυτό το κοριτσάκι, η Μαρία μας, μας δίνει μόνο χαρά”, είπαν ο Δημήτρης Βάμβουκας, ιδιοκτήτης καφενείου και η σύζυγός του Στέλλα Μαρή, νοσηλεύτρια στη ΜΕΘ Παίδων του ΠΑΓΝΗ, οι οποίοι πριν λίγες ημέρες σε μια μεγάλη γιορτή γεμάτη συγκίνηση, όπου συμμετείχαν περισσότεροι από 650 προσκεκλημένοι, βάπτισαν το Μαράκι τους, όπως τη λένε μαζί με την 4χρονη κόρη τους την Ελένη, που λατρεύει το καινούργιο αδελφάκι της όπως και τα άλλα παιδιά της οικογένειας, ο Μανόλης, μαθητής της δευτέρας Γυμνασίου και η Μαρία, μαθήτρια της έκτης τάξης του δημοτικού.
Η καλύτερη απόφαση που πήραμε στη ζωή μας
Οι ανάδοχοι γονείς μίλησαν στην “Π” για την απόφασή τους να κάνουν την Μαρία που είναι σήμερα, 8,5 ετών αλλά έχει νοημοσύνη 2χρονου παιδιού, μέλος της οικογένειάς τους.
“Είναι η καλύτερη απόφαση που έχουμε πάρει στη ζωή μας” λένε και οι δύο με μια φωνή. Ο Δημήτρης Βάμβουκας αναφέρει: “Το παιδάκι αυτό ήταν εγκαταλειμμένο στο ΠΑΓΝΗ με αμέτρητα προβλήματα υγείας. Όταν το πρωτοείδα ήταν ένα “φυτό” στο αναπηρικό καροτσάκι χωρίς δυνατότητα καμιάς επικοινωνίας. Θυμάμαι το προσωπάκι του, λίγο παραμορφωμένο, τα χεράκια του…
Η γυναίκα μου, που δουλεύει στην Εντατική Παίδων, το έβλεπε καθημερινά, το φρόντιζε μαζί με τους άλλους εργαζόμενους στη μονάδα, το έφερνε πότε – πότε σπίτι για λίγες ώρες να αλλάζει περιβάλλον, τα Χριστούγεννα, τις γιορτές και το επέστρεφε στο νοσοκομείο.
Μια μέρα, έρχεται σπίτι και μου λέει: “Η Μαρία θα πάει σε ίδρυμα, μια κυρία που επρόκειτο να την πάρει, τελικά το μετάνιωσε και το παιδί θα πάει στην Πόμπια.
“Τι λες, να την πάρουμε εμείς”;
“Να την πάρουμε, της λέω και ούτε για μια στιγμή δεν μετανιώσαμε γι’ αυτή μας την απόφαση. Ούτε εμείς ούτε και τα παιδιά μας”!
Ο κ. Βάμβουκας μιλά με μεγάλη συγκίνηση για την τεράστια αλλαγή της Μαρίας τα 2 αυτά χρόνια που ζει στο σπίτι τους.
Η μεταμόρφωση της Μαρίας
“Την κοιτάζω και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Το παιδάκι αυτό που ήταν “φυτό”, περπατά μόνο του, έχει αρχίσει να μιλάει, μας φωνάζει μαμά και μπαμπά, τρέχει να χωθεί στην αγκαλιά μας, παίζει με την μικρή μας κόρη, με τα μεγαλύτερα αδέλφια της, τα ξαδέλφια της, που την φροντίζουν πάρα πολύ, έχει γίνει ένα κοινωνικό, ένα χαρούμενο παιδί που πάει στο ειδικό σχολείο και καθόλου δεν μας έχει κουράσει σε τίποτα. Το μόνο που θέλει είναι φιλιά και αγκαλιές”.
Ο ανάδοχος πατέρας τονίζει ότι όλη η ευρύτερη οικογένεια, συγγενείς και φίλοι, έχουν αγκαλιάσει το κοριτσάκι και την απόφασή τους να γίνουν ανάδοχοι γονείς, ενώ από τις ωραιότερες και πιο συγκινητικές στιγμές της οικογένειας ήταν η βάπτιση των δύο παιδιών από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κ.κ. Ειρηναίο.
Πώς μπορούσαμε να αδιαφορήσουμε για ένα ανυπεράσπιστο παιδί;
“Έχουμε χώρο, χρόνο, είχαμε τη δυνατότητα, το θέλαμε πολύ, θα ήταν ανήθικο να μην πάρουμε αυτό το παιδί και να το αφήσουμε να καταλήξει σ’ ένα ίδρυμα” μας είπε η μαμά της Μαρίας, Στέλλα Μαρή – Βάμβουκα η οποία κοιτάζει το κοριτσάκι χαμογελώντας και εκείνο τρέχει να χωθεί στην αγκαλιά της. “Νιώθω ευλογημένη” λέει, “γι’ αυτή μας την απόφαση. Πώς μπορούσαμε να αδιαφορήσουμε για ένα ανυπεράσπιστο παιδί, πώς μπορούσαμε να το αφήσουμε να πάει σε ίδρυμα; Πήραμε αυθόρμητα με τον άνδρα μου αυτή την απόφαση. Αυτό το πλάσμα έχει δείκτη νοημοσύνης παιδιού 2 χρονών. Εχει ανάμεσα στα άλλα καρδιακή ανεπάρκεια και πνευμονική υπέρταση, καθημερινά του δίνουμε φάρμακα, πώς ήταν δυνατόν να μην θέλουμε να το κάνουμε ευτυχισμένο αφού μπορούσαμε; Θέλουμε να δώσουμε σ’ αυτό το κοριτσάκι, που το εγκατέλειψε η μητέρα του, μια καλύτερη ποιότητα ζωής -όσο ζήσει- την αγάπη και την ζεστασιά μιας οικογένειας. Δεν το ξεχωρίζουμε από τα παιδιά μας και να είστε σίγουρη εμείς νιώθουμε τη μεγαλύτερη ευτυχία για αυτά που εκείνη μας δίνει και είναι πολύ περισσότερα από αυτά που εμείς της προσφέρουμε”.
Πατέρας έκλεισε εισιτήρια σε 6 πτήσεις για να είναι μαζί με την αεροσυνοδό κόρη του στις γιορτές
Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα περνούσε τα Χριστούγεννα μακριά από την κόρη του και έκανε κάτι που λίγοι θα μπορούσαν να σκεφτούν.
Η Πιρς Βόγκαν, αεροσυνοδός της Delta Airlines, έπρεπε να κάνει πολλές πτήσεις την Παραμονή και ανήμερα των Χριστουγέννων , οπότε ο πατέρας της Χαλ Βόγκαν, από το Οχάιο των ΗΠΑ, αποφάσισε να είναι μαζί της στα ταξίδια για να περάσουν μαζί τις γιορτές, έστω και υπό αυτές τις συνθήκες.
Η ιστορία της Πιρς έγινε viral όταν ένας επιβάτης, που καθόταν δίπλα στον Χαλ σε μία από τις πτήσεις, μοιράστηκε την ιστορία του στο Instagram την Δευτέρα.
«Είχα την ευχαρίστηση να κάθομαι δίπλα στον Χαλ στην πτήση της επιστροφής μου. Η κόρη του, Πιρς, ήταν αεροσυνοδός και έπρεπε να εργαστεί τις ημέρες των Χριστουγέννων» έγραψε ο Μάικ Λέβι στο Facebook μαζί με μία φωτογραφία του με τον Χαλ και μία άλλη της Πιρς με την στολή του αεροσυνοδού.
«Ο Χαλ αποφάσισε πως ήθελε να περάσει τις διακοπές μαζί της. Έτσι, πετάει σε κάθε πτήση της σήμερα και αύριο σε όλη την χώρα για να είναι μαζί της τα Χριστούγεννα. Τι φανταστικός πατέρας! Σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα!» πρόσθεσε ο Λέβι.
Ο Λέβι μίλησε επίσης για την συνάντηση με τον Χαλ και την Πιρς, εξηγώντας στην USA Today πως ο πατέρας είχε αγοράσει συνολικά 6 αεροπορικά εισιτήρια.
Η Πιρς μοιράστηκε επίσης τις φωτογραφίες που ανέβασε ο Λέβι στο Facebook και ευχαρίστησε την αεροπορική εταιρεία που ήταν τόσο ευπρόσδεκτη στον πατέρα της. «Κοίτα μαμά, τα καταφέραμε» έγραψε η Πιρς στην μητέρα της. «Το πρώτο ταξίδι του μπαμπά χρησιμοποιώντας τα πλεονεκτήματά του ήταν επιτυχία! Ιδιαίτερες ευχαριστίες σε όλους τους υπομονετικούς, και υπέροχους εργαζόμενους στα αεροδρόμια σε όλη την χώρα και το τέλειο πλήρωμα».
Η Delta Airlines δημοσίευσε αργότερα μια δήλωση, που ανέφερε «Εκτιμούμε όλους τους υπαλλήλους μας που εργάζονται κατά την διάρκεια των διακοπών για να εξυπηρετήσουν τους πελάτες της Delta και λατρέψαμε αυτόν τον μπαμπά που είχε την ευκαιρία να περάσει τα Χριστούγεννα μαζί με την κόρη του – ακόμη και διασχίζοντας την χώρα σε ύψος 30.000 ποδιών».
Ληστεία σε τράπεζα στις ΗΠΑ: Πρόκειται για τον Ντέιβιντ Γουέιν Όλιβερ ο οποίος λήστεψε τράπεζα. Στη συνέχεια άρχισε να πετάει χαρτονομίσματα στον αέρα, φωνάζοντας «Καλά Χριστούγεννα». Όλο αυτό έλαβε χώρα πριν ο ίδιος πάει σε καφέ και περιμένει να έρθουν αστυνομικοί για να τον συλλάβουν.
Το κατάστημα που λήστεψε ο Ντέιβιντ Γουέιν Όλιβερ είναι της Academy Bank στο Κολοράντο Σπρινγκς των ΗΠΑ. Το συμβάν έλαβε χώρα το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας. Για να αποφυλακιστεί προσωρινά υπό όρους, το ποσό που ορίστηκε φθάνει τις 10.000 δολάρια..
On December 23, David Oliver was booked into the El Paso County Criminal Justice Center following a bank robbery in the 00 block of Tejon Street. Police Blotter #27498 https://t.co/CjbvRoi0Lc
Το τηλεοπτικό δίκτυο KKTV που μετέδωσε το συμβάν, επικαλέστηκε την αφήγηση του Ντιόν Πάσκαλ, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Αφού πρώτα, ο Ντέιβιντ Γουέιν Όλιβερ, βγήκε από την τράπεζα που είχε μόλις ληστέψει, άρχισε να σκορπάει χαρτονομίσματα «παντού».
Ο Πασκάλ ανέφερε στο δίκτυο KKTV «Άρχισε να βγάζει χρήματα από μια σακούλα και να τα πετάει στον αέρα, πριν φωνάξει, Καλά Χριστούγεννα». Έπειτα, ο Όλιβερ πήγε σε ένα κοντινό καφέ και κάθισε. Ο ίδιος περίμενε να έρθουν οι αστυνομικοί για να τον συλλάβουν.
“He started throwing the money out of the bag and said ‘Merry Christmas!’…so everyone picked it up and gave it back to the teller. “
Πάντως, μετά τη ληστεία σε τράπεζα, ο Ντέιβιντ Γουέιν Όλιβερ κρατείται για την ώρα σε φυλακή στην Κομητεία Ελ Πάσο. Μάλιστα, αναμένεται να προσαχθεί ενώπιον δικαστή μεθαύριο, ενώ δεν είναι γνωστό αν θα έχει συνήγορο.
Θλίψη σκόρπισε σε όλη την Λάρισα η είδηση πως ο Νίκος Χλώψιος ήταν το θύμα της μοιραίας σύγκρουσης του λεωφορείου στο Βουκουρέστι.
Ο εκλιπών πραγματοποιούσε ταξίδι αναψυχής με τη σύζυγό του, αλλά δυστυχώς η μοίρα του επιφύλασσε το χειρότερο παιχνίδι. Ο ίδιος έχασε τη ζωή του και η σύζυγός του νοσηλεύεται τραυματισμένη σε νοσοκομείο της Ρουμανίας. Ο εκλιπών ήταν πατέρας δύο παιδιών, 21 και 24 ετών.
Το τραγικό παιχνίδι που έπαιξε η μοίρα στον 53χρονο Νίκο Χλώψιο, αποκάλυψε μιλώντας στο onlarissa.gr η αδελφή του εκλιπόντα, Βάσω. Όπως εξήγησε, ο Νίκος Χλώψιος ήθελε να κάνει έκπληξη στη σύζυγό του με αυτό το ταξίδι αναψυχής στο Βουκουρέστι, που όμως έμελλε να είναι εκείνο που του έκοψε το νήμα της ζωής.
Μίλησε επίσης για την ανάγκη «να δικαιωθεί ο αδελφός της» προσθέτοντας ότι «η απειρία κάποιων οδηγών που είναι άσχετοι που απορώ πώς τους ανεβάζουν επάνω στο λεωφορείο… Αυτό το πράγμα με τρελαίνει…»
Περιγράφει έναν άνθρωπο που αγαπούσε πολύ την οικογένειά του, ενώ διέψευσε τις φήμες που ήθελαν τον αδελφό της να πέθανε από καρδιακή ανακοπή, λέγοντας ότι έφερε βαρύτατα τραύματα στο κεφάλι.
“Μαύρα” Χριστούγεννα περνά κάθε χρόνο ο Διονύσης Πρώιος, ο πρώην παίκτης του MasterChef από την ημέρα που ο γιος του έφυγε από την ζωή. Ο Διονύσης έδωσε συνέντευξη στην εκπομπή «Open Weekend» και την Πέννυ Καβέτσου και μίλησε για την τραγική ιστορία ζωής, καθώς ο γιος του είχε σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα.
«Οι γιορτές δεν είναι από τα… χαρούμενά μου. Η οικογένειά μου έχει διαλυθεί, νιώθω μόνος, νιώθω ότι πάντα κάτι λείπει. Ο γιος μου είχε ξεκινήσει σαν βοηθός σεφ και μετά ανέλαβε μόνος του. Τη μέρα που σκοτώθηκε ο γιος μου, τους χαιρέτησε όλους και τους είχε πει “να προσέχετε τον πατέρα μου”.
Εμένα με φίλησε 2-3 φορές, μου έλεγε “είσαι ο καλύτερος που υπάρχει, πατέρα να το θυμάσαι αυτό”. Η τελευταία εικόνα που είχα από τον Μιχάλη ήταν σαν να μας… χαιρετούσε», είπε ο Διονύσης Πρώιος.
Ο Διονύσης Πρώιος είπε επίσης: «Από τη μέρα που σκοτώθηκε ο γιος μου, όλα τα Χριστούγεννα είναι χάλια».
