Blog Σελίδα 6734

Τέμπη: Συντετριμμένοι η σύντροφος και ο πατέρας του 30χρονου μηχανοδηγού – «Με έχει διαλύσει η απουσία του, είχε πολύ αγνή ψυχή»

0

Με αμέτρητα «γιατί» και αβάσταχτο πόνο συνεχίζουν τις ζωές τους οι συγγενείς και οι οικείοι των ανθρώπων που χάθηκαν άδικα στη μοιραία σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη.

Η σύντροφος και ο πατέρας του 30χρονου μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας, Δημήτρη Μασσαλή, μίλησαν στο Tlive για την απίστευτη τραγωδία και

«Ήμασταν πολλά χρόνια ζευγάρι, ήμασταν ένα ουσιαστικά. Με έχει διαλύσει η απουσία του. Ήταν πολύ ευγενικός, πολύ καλόκαρδος με πολύ αγνή ψυχή και αυτό δεν το βρίσκεις συχνά. Σχεδιάζαμε τον γάμο μας, είχαμε πολλά σχέδια για το μέλλον. Σαν επαγγελματίας ήταν εξαιρετικός, πάντα προετοιμασμένος. Πολλές φορές απέφευγε εξορμήσεις μας για να είναι προετοιμασμένος για το ταξίδι».

«Δεν περίμενα να γίνει τέτοια αμέλεια, ουσιαστικά δολοφονία τόσων ατόμων, γιατί έτσι θα έπρεπε να λέγεται κανονικά» τόνισε η σύντροφός του στην εκπομπή.

«Μου είχε πει ότι είχε ξεκινήσει ήδη το δρομολόγιο και ότι υπήρχαν και κάποια προβλήματα στο ρεύμα κάπου κάτω από τη Λάρισα. Τον ρώτησα μάλιστα αν θα τον προλάβω το πρωί μήπως έχω φύγει εγώ για την δουλειά… Εκείνη έμαθε για το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα λίγη ώρα μετά, από το διαδίκτυο και τα έκτακτα δελτία. Όταν είδα ότι εμπλέκεται εμπορικό τρένο, καταλαβαίνετε, η αντίδρασή μου ήταν πολύ άσχημη. Δυστυχώς από συνάδελφό του μου επιβεβαιώθηκε ότι ο ίδιος οδηγούσε το τρένο».

Ο πατέρας του επανέλαβε παράλληλα πόσο τυπικός και προσεκτικός ήταν ο γιος του στη δουλειά του και μάλιστα είχε λάβει και τιμητικό έπαινο για την υπηρεσία του.

Από την πλευρά του, ο πατέρας του αδικοχαμένου μηχανοδηγού σημείωσε πως ο γιος του ήταν πάντα συνεπής. Είχε πάρει μάλιστα τιμητικό έπαινο από την υπηρεσία του.

«Πρώτος πήγαινε, τελευταίος έφευγε. Ασχολιόταν με τα πάντα. Διόρθωνε βλάβες, είχε πάρει εύφημο μνεία για ένα περιστατικό που του έτυχε και ενώ έπρεπε να φωνάξει τεχνική βοήθεια κατέβηκε μόνος του, στη μέση του πουθενά και είχε πάντα μαζί του τα εργαλεία και κατέβηκε και το διόρθωσε».




Σοφία Βόσσου: «Είμαι πολύ περήφανη που ο φυλακισμένος, Βασίλης Δημάκης είναι γαμπρός μου»

0

Συνέντευξη στο «Πρωινό μας» έδωσε η Σοφία Βόσσου. Η τραγουδίστρια μίλησε, μεταξύ άλλων, και για τον γαμπρό της, τον Βασίλη Δημάκη.

«Για το εθνικό πένθος επικεντρωνόμαστε μόνο στους καλλιτέχνες. Γιατί δεν επικεντρωνόμαστε και στο σούπερ μάρκετ; Η μουσική δεν είναι μόνο διασκέδαση, είναι και δουλειά. Όλοι έχουν γίνει δικαστές και βρίζουν χυδαία στα social media. Ο Ανδρέας Μικρούτσικος είναι σαρανταποδαρούσα και έχει αγάπη για τη ζωή. Όσο ήταν στο νοσοκομείο μιλούσα καθημερινά με την Ελένη και τον Στέργιο. Κάθε στιγμή που τραγουδάω κάνω έρωτα εγκεφαλικά με τον κόσμο. Δεν είμαι ερωτευμένη αυτή την περίοδο», είπε αρχικά η Σοφία Βόσσου.

Η Σοφία Βόσσου είπε στη συνέχεια: «Είμαι ροκ μαμά και αφήνω την Ερασμία να κάνει ότι θέλει. Δεν με ενόχλησαν τα σχόλια του κόσμου για τον αρραβώνα της. Δεν διανοούμαι ότι λεγόμαστε Χριστιανοί και δείχνουμε με το δάχτυλο έναν άνθρωπο που εκτίει μια ποινή. Οι άνθρωποι που βρίσκονται στη φυλακή εκτίουν την ποινή τους και θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση τους. Είμαι πάρα πολύ περήφανη που ο Βασίλης Δημάκης είναι γαμπρός μου».

Δείτε το βίντεο:




Τέμπη: Ρίγη προκαλεί ο γιατρός που δίνει μάχη να κρατήσει τον 20χρονο Γεράσιμο στη ζωή

0

Μια από τις καλύτερες μονάδες Εντατικής Θεραπείας στη χώρα διαθέτει το Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας και ένας από τους εξαιρετικότερους «μοναδίστες», είναι ο διευθυντής της ΜΕΘ του ΓΝΛ Απόστολος Κομνός, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Λάρισας, Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο και όλη η επιστημονική του ομάδα, έχει πέσει πάνω από το βαρύ περιστατικό, του 20χρονου Γεράσιμου που εδώ και 17 ημέρες από τότε που έγινε το δυστύχημα στα Τέμπη νοσηλεύεται στην ΜΕΘ και όλοι μαζί με το ίδιο το παιδί, δίνουν τεράστια μάχη για να τον κρατήσουν στην ζωή.

  • Ο Γεράσιμος από τον Βόλο που είναι ο μοναδικός επιζών από το πρώτο βαγόνι, εξακολουθεί να βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στη ΜΕΘ, σύμφωνα με τον κ. Γιαννακόπουλο και έχει 50-50 τις πιθανότητες να τα καταφέρει. Όμως όσο περνούν οι μέρες οι πιθανότητες είναι όλο και περισσότερο υπέρ του.

Ο γενναίος 20χρονος Βολιώτης Γεράσιμος – Ιάσων Γεωργιάδης που δίνει μάχη στη ΜΕΘ μετά το δυστύχημα στα Τέμπη

Δύο ακόμη περιστατικά νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο που πήρε και το μεγαλύτερο βάρος σε όλη αυτή την υπόθεση με την τραγωδία στα Τέμπη. Όπως ενημερώνει ο κ. Γιαννακόπουλος, το ένα έχει αποσωληνωθεί, και το δεύτερο με την κρανιοεγκεφαλική κάκωση δίνει αισιόδοξα μηνύματα. Πρόκειται για δύο νέους ανθρώπους 36 και 21 ετών.

Επίσης, άλλα τέσσερα περιστατικά νοσηλεύονται σε κλινικές με κατάγματα και εγκαύματα, τα δύο εκ των οποίων έχουν εξέλθει από τις ΜΕΘ και σύντομα αναμένεται να λάβουν εξιτήριο.




Θρήνος στην κηδεία του 17χρονου Αντώνη: Λευκά μπαλόνια και βουβός πόνος για τον μαθητή που έφυγε νωρίς

0

Κρατώντας λευκά μπαλονια και τριαντάφυλλα μαθητές από όλα τα σχολεία των Μεγάρων, και εκατοντάδες κόσμου αποχαιρέτησαν σήμερα τον 17χρονο Αντώνη Καζαντζή ο οποίος έφυγε από τη ζωή προχθές. O μαθητής αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας.

Μάλιστα όπως διαβάζουμε και στο enimerosi-news.gr η οικογένεια του άτυχου μαθητή πριν την κηδεία απήυθηνε έκκληση για οικονομική ενίσχυση.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ

untitled 1

Όλοι ήταν εκεί για να αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά το 17χρονο παλικάρι. Φίλοι, συμμαθητές, γείτονες και συγγενείς αδυνατούν να συλλάβουν το μέγεθος της τραγωδίας. Με βαθιά θλίψη και οδύνη, συγγενείς και φίλοι αποχαιρετούν τον φίλο τους, μη μπορώντας να πιστέψουν πως «χάθηκε» τόσο άδικα. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι ο 17χρονος πέταξε για τη γειτονιά των αγγέλων και έφυγε τόσο πρόωρα από τη ζωή. Στα χείλη όλων ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ …

Μετά από έκκληση της οικογένειας, δημοσιεύουμε τα στοιχεία για βοήθεια

Βοήθεια ζητείται για τον αδικοχαμένο νεαρό , Αντώνη Καζαντζή, που έχασε τη ζωή του σήμερα στα Μέγαρα από κάποιο θέμα υγείας.

Δυστυχώς η οικογένεια του άτυχου νεαρού έχει ανάγκη την βοήθεια μας και για αυτό όποιος μπορεί, μπορεί να συμβάλει οικονομικά στο σπίτι του παιδιού στη διεύθυνση Φιλικών 10, Μέγαρα, έναντι βενζινάδικου Οικονόμου.

 

Θρίλερ στην Πάτρα – Δίκη Πισπιρίγκου. Νοσηλεύτρια για Τζωρτζίνα. «Το παιδί ήταν αναίσθητο και πανιασμένο»

0

«Η Τζωρτζίνα δεν ήταν ένα παιδί που απασχολούσε. Εγώ αυτό ξέρω από τις βάρδιες μου. Δεν περιμέναμε να έχει αυτή την εξέλιξη» κατέθεσε η νοσηλεύτρια Ελευθερία
Πετσάβα, καταθέτοντας στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο όπου δικάζεται η Ρούλα Πισπιρίγκου για την ανθρωποκτονία και την απόπειρα ανθρωποκτονίας της κόρης της, Τζωρτζίνας.
Η μάρτυρας ήταν αυτή που πήγε πρώτη στο δωμάτιο όταν το 9χρονο κορίτσι υπέστη την ανακοπή τον Απρίλιο του 2021 μέσα στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο.

  • «Ήμουν Σάββατο και Κυριακή 10 και 11 Απριλίου, βάρδια 3 με 11. Το Σάββατο φώναξε η μητέρα ότι το παιδί έχει ένα επεισόδιο. Τρέξαμε με τους γιατρούς και το παιδί ήταν στη μέση του κρεβατιού και είχε χαμηλό κορεσμό. Η γιατρός φώναξε το όνομα του παιδιού για να δει αν ανταποκρίνεται. Το παιδί συνήλθε και του έβαλαν οξυγόνο» ανάφερε η μάρτυρας.

Η νοσηλεύτρια περιέγραψε τι συνέβη και την 11η Απριλίου, ημέρα που η Τζωρτζίνα υπέστη την ανακοπή. «Στις 7 το απόγευμα άκουσα το κουδούνι. Το κουδούνι το χτυπούν συνήθως για απλά πράγματα, αν είναι κάτι σοβαρό βγαίνουν στο διάδρομο και φωνάζουν.

Εγώ όταν είδα ότι χτυπάει κουδούνι βγήκα να πάω προς το δωμάτιο και είδα τη μητέρα να μου κουνάει τα χέρια χωρίς να μιλάει. Εκεί κατάλαβα ότι ήταν κάτι σοβαρό. Το παιδί ήταν πάλι στη μέση του κρεβατιού. Ήταν ωχρό και δεν είχε το ρινικό οξυγόνο. Το μόνιτορ έδειχνε παύλες. Κάναμε ΚΑΡΠΑ και μετά από 50 λεπτά περίπου άρχισε να δείχνει το μόνιτορ έναν ελαφρύ σφυγμό» είπε.

Πρόεδρος: Περιγράψτε πώς βρήκατε το παιδί;
Μάρτυρας: Ήταν στη μέση και προς τα κάτω του κρεβατιού. Ήταν αναίσθητο και πανιασμένο.
Πρόεδρος: Γιατί λέτε στην ανακριτική κατάθεση για το επεισόδιο του Σαββάτου ότι αυτό σίγουρα δεν ήταν επεισόδιο σπασμών;
Μάρτυρας: Είχε κλειστά μάτια. Δεν ήταν γυρισμένα. Τα παιδί δεν είχε έντονη κίνηση. Συνήθως δεν μπορούμε να τα κρατήσουμε.
Πρόεδρος: Την Κυριακή πού βρισκόταν το οξύμετρο;
Μάρτυρας: Δεν θυμάμαι. Το πρώτο που κοίταξα ήταν το πρόσωπο του παιδιού. Θυμάμαι σίγουρα ότι δεν φορούσε το ρινικό οξυγόνο. Πρόεδρος: Τι σημαίνει αυτό;
Μάρτυρας: Ήταν βγαλμένη η συσκευή, όχι μόνο το κομμάτι που συνδέεται με το σώμα του παιδιού.
Πρόεδρος: Η μητέρα πού βρισκόταν;
Μάρτυρας: Της είπαμε να περάσει έξω.

Εισαγγελέας: Είπατε πως το οξύμετρο είχε παύλα. Ποτέ δείχνει παύλα;
Μάρτυρας: Όταν είναι βγαλμένο ή όταν ο άνθρωπος είναι νεκρός.
Εισαγγελέας: Αυτό κάνει ήχο; Χαμηλώνει;
Μάρτυρας: Κάνει ναι.
Εισαγγελέας: Το είχε χαμηλώσει η κατηγορούμενη;
Μάρτυρας: Έχουν έντονο θόρυβο τα οξυμετρα, αλλά οι γονείς μας ρωτάνε για να το χαμηλώσουν. Εδώ δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο.
Εισαγγελέας: Μπήκατε στο δωμάτιο, ποια ήταν η πρώτη σας κίνηση;
Μάρτυρας: Έτρεξα να φωνάξω τους γιατρούς.

Εισαγγελεας: Η μητέρα πώς ήταν; Είχε καταλάβει ότι ήταν σοβαρό;
Μάρτυρας: Έξω καθόταν, σε ένα σκαλάκι. Ανήσυχη φαινόταν.

Σύμφωνα με τη μάρτυρα το παιδί «ήταν νεκρό για πενήντα λεπτά, είχε αρχίσει να φαίνεται και στην όψη, ήταν λευκό. Έπειτα από 50-55 λεπτά έπιασε το μόνιτορ έναν ασθενικό σφυγμό».

«Πήρα το παιδί κρυφά από τον άντρα μου, φύγαμε από την Ελλάδα και μετακομίσαμε μόνιμα στο εξωτερικό»

0

Ένα θύμα ενδοοικογενειακής βίας εξομολογείται πως πήρε την απόφαση να το σκάσει από τον γάμο της, έχοντας μαζί της ένα μικρό παιδί.

“Έχεις έτοιμη τη βαλίτσα σου», με ρώτησε η ψυχολόγος μου στην τελευταία μας συνεδρία πριν παρατήσω τον άντρα μου και φύγω. Τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε συζητήσει τα πάντα: Τι πρέπει να πάρω μαζί μου, τι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεχάσω, τι να προσέξω για να μην καταλάβει ο άντρας μου πού είμαστε και πόσο δύσκολοι αλλά και διαφορετικοί θα είναι οι επόμενοι μήνες με το γιο μου στο νέο μας μυστικό σπίτι.

Θύμα ενδοοικογενειακής βίας: Δεν άντεχα άλλο να ζω σε έναν καταχρηστικό γάμο με έναν άντρα που κακοποιούσε και εμένα και το παιδί

Έβαλα σε μία τσάντα διαβατήρια, πιστοποιητικά, βίζες και άλλα σημαντικά έγγραφα και τα έδωσα σε μία αξιόπιστη φίλη μου να μας τα φυλάξει μέχρι να έρθει η στιγμή που θα φεύγαμε οριστικά. Αγαπούσα τη χώρα μου, αγαπούσα τη ζωή μου στην Ελλάδα αλλά δεν άντεχα άλλο να ζω σε έναν καταχρηστικό γάμο με έναν άντρα που κακοποιούσε και εμένα και το παιδί μας. Έπρεπε να φύγουμε όσο πιο μακριά γινόταν, όσες προκλήσεις και αν αντιμετωπίζαμε.

Μέσα στην τσάντα με τα έγγραφα έβαλα επίσης όσα χρήματα είχα μαζέψει και τα κοσμήματά μου. Σε μία μεγάλη βαλίτσα έβαλα μερικά ρούχα και εσώρουχα για μένα και το γιο μου, λίγα φάρμακα μη μας τύχει κάτι και ελάχιστα προϊόντα περιποίησης για τις πρώτες μέρες όπως ένα σαμπουάν, ένα αφρόλουτρο και ένα αποσμητικό.

Καθώς πλησίαζε η μεγάλη μέρα που θα φεύγαμε οριστικά και για πάντα περιπλανήθηκα στο σαλόνι του σπιτιού μου χαϊδεύοντας τα έπιπλα και αγγίζοντας μέχρι και τα διακοσμητικά. Είπα αντίο σε όσα πράγματα δεν μπορούσα να πάρω, πράγματα που αν έπαιρνα θα κατέστρεφαν το σχέδιό μου.

Θύμα ενδοοικογενειακής βίας: Ο θυμός του ενός απέναντι στον άλλον μεγάλωνε καθώς περνούσαν τα χρόνια

Στις συνεδρίες με την ψυχολόγο μου είχαμε εξετάσει κάθε σενάριο. Αν του έλεγα ότι ήθελα απλώς να φύγω; Αν του έλεγα ότι εδώ και καιρό είχα βρει μία πολύ καλή διαδικτυακή δουλειά που θα με βοηθούσε να σταθώ στα πόδια μου και να στηρίξω το παιδί μας; Ο θυμός του ενός απέναντι στον άλλον θερίευε καθώς περνούσαν τα χρόνια και οι τσακωμοί γίνονταν όλο και χειρότεροι.

Δεν θα με άφηνε να φύγω και το ήξερα. Τα στατιστικά το έλεγαν, οι φίλοι μου το έλεγαν, η ψυχολόγος μου το έλεγε, ακόμα και ο δικηγόρος μου το έλεγε κάθε φορά που ρωτούσα αν έκανα το σωστό που έφευγα. «Το 80% των γυναικών τις οποίες έχω αναλάβει επέστρεψαν στους συζύγους τους τουλάχιστον μία φορά, αν όχι περισσότερες, πριν το πάρουν οριστικά απόφαση να φύγουν» μου είπε ο δικηγόρος μου. Ένας φίλος μου, μου είπε πως κάπου είχε διαβάσει ότι ο μέσος όρος ήταν 7 φορές. Δεν άντεχα να το κάνω 7 φορές, ούτε καν 2. Αν επρόκειτο να φύγω έπρεπε να είναι για πάντα.

«Θα κάνεις αυτό που λέει η ψυχή σου γιατί εσύ ξέρεις καλύτερα απ’ όλους» μου είπε η ψυχολόγος μου όταν τη ρώτησα αν αντιδρούσα υπερβολικά σκεπτόμενη το χειρότερο σενάριο. Ένας άλλος φίλος μου, μου έδειξε μερικές φωτογραφίες μου από αυτές που του είχα στείλει μετά τον τελευταίο τσακωμό με τον άντρα μου. Δεν χρειαζόμουν κάτι παραπάνω. Ξεκίνησα να μαζεύω λεφτά σε έναν λογαριασμό που είχα ανοίξει κρυφά από εκείνον και άρχισα επίσης κρυφά να αγοράζω ρούχα και διάφορα πράγματα για να στήσω ένα νέο σπιτικό κάπου αλλού μακριά. Λίγα ρούχα, λίγες πετσέτες, κάνα-δυο σεντόνια. Αυτά. Έβγαλα αεροπορικά εισιτήρια (με έσωσε κυριολεκτικά το γεγονός ούτε οι γονείς μου κατοικούν σε χώρα γειτονική της Ελλάδας όποτε είχα μονίμως πάνω μου χαρτί υπογεγραμμένο από τον άντρα μου που μου επέτρεπε να παίρνω και το παιδί μαζί μου κάθε φορά που πήγαινα να τους επισκεφτώ. Φυσικά ποτέ δεν πήγε το μυαλό του στο ότι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω το χαρτί αυτό για άλλο λόγο). Βρήκα και ένα σπιτάκι μικρό και φτηνό, αλλά πανέμορφο και το έκλεισα μέσα σε μία μέρα. Η μέρα που θα έφευγα ήταν η μέρα που θα ξεκινούσε η άδεια από τη νέα μου δουλειά, δηλαδή τρεις εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση. Καθημερινά έβαζα τα δυνατά μου και υποκρινόμουν πως τίποτα δεν είχε αλλάξει γιατί δεν ήθελα ο σύζυγός μου να καταλάβει τίποτα μέχρι τη μέρα που θα έφευγα. Κατέβασα από το πατάρι τα χριστουγεννιάτικα, στόλισα όλο το σπίτι όπως κάθε χρόνο και τίποτα δεν προμήνυε την επερχόμενη αποχώρηση μου μαζί με το παιδί.

Το διάστημα που μεσολάβησε από τη στιγμή που φύγαμε μέχρι τη στιγμή που προσγειωθήκαμε δεν το θυμάμαι καθόλου. Ανά 20 δευτερόλεπτα έστριβα το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά φοβούμενη μην πεταχτεί από κάπου και με σύρει από τα μαλλιά στο σπίτι. Ήταν λες και έγιναν όλα μηχανικά. Λες και δεν ήμουν καν εκεί. Ήμουν για πρώτη φορά ελεύθερη μαζί με το παιδί μου σε μία ξένη χώρα χωρίς να ξέρω γρι τη γλώσσα.

Θύμα ενδοοικογενειακής βίας: Ένιωσα ότι η ψυχή μου μπήκε στη θέση της όταν μπήκαμε στο νέο μας διαμέρισμα

Ένιωσα ότι η ψυχή μου μπήκε στη θέση της όταν μπήκαμε στο νέο μας διαμέρισμα. Δεν ήταν πάρα ένα μικρό σαλόνι με μία μικρή κουζίνα, ένα πολύ μικρό υπνοδωμάτιο και ένα μικροσκοπικό μπάνιο, ήταν όμως τόσο ζεστό και αγαπησιάρικο που με έκανε αμέσως να χαλαρώσω. Το ψυγείο και η κατάψυξη ήταν φουλ εφοδιασμένα λες και ο ιδιοκτήτης ήξερε ποιοι είμαστε και γιατί ερχόμασταν, το σαλόνι ήταν διακοσμημένο με τα ομορφότερα χριστουγεννιάτικα στολίδια και επίσης σε μία γωνιά, σε ένα έπιπλο κάτω από την τηλεόραση υπήρχαν πολλά επιτραπέζια και παιδικά παραμύθια.

Τις πρώτες μέρες ο γιος μου δεν με ρώτησε τίποτα. Ήταν λες και είμαστε διακοπές, μετά όμως τις πρώτες δύο εβδομάδες άρχισαν οι ερωτήσεις, οι οποίες ευτυχώς διήρκησαν ελάχιστα. Μέσα μου πιστεύω ότι στο παιδί αρκούσε που έβλεπε τη μαμά του ήρεμη, χαρούμενη και επικρατούσε ησυχία στο σπίτι μας. Το παιδί μπορεί να ήταν μικρό αλλά δεν ήταν χαζό. Έβλεπε το ξύλο που έτρωγα κάθε μέρα και τα αίματα να τρέχουν στο πρόσωπό μου. Πολλές φορές είχε τύχει να το πάρω μαζί μου στο νοσοκομείο που είχα πάει για ράμματα ή για να μου βάλουν το χέρι ή το πόδι στο γύψο. Βλέποντάς με για πρώτη φορά καλά και να χαμογελώ ήταν και εκείνο καλά. Ίσως και να του έλειπε ο πατέρας του αλλά δεν το εξέφρασε ποτέ. Δεν είχε φάει και εκείνο λίγοτερο ξύλο από εκείνον.

Κανείς δεν ήξερε που είχα πάει ούτε καν οι γονείς μου. Με είχε προειδοποιήσει ο δικηγόρος μου να μην πω τίποτα και σε κανέναν και ο λόγος ήταν ότι την πρώτη εβδομάδα οι περισσότερες γυναίκες υποκύπτουν στην κοινωνική και οικογενειακή πίεση να επιστρέψουν στους συζύγους τους.

Τα Χριστούγεννα ήρθαν και μαζί η χαρά και η αγάπη. Φέτος δεν θα είχαμε σπασμένα πιάτα, σπασμένα χέρια, πόδια και πλευρά. Φέτος δεν θα κοιμηθώ κουλουριασμένη στο πάτωμα δίπλα από το κρεβάτι του παιδιού μου. Του είχα υποσχεθεί ενώ κοιμόταν ότι δεν θα τον αφήσω ποτέ και ότι τα επόμενα Χριστούγεννα θα μας βρουν κάπου μόνους μας, αλλά ευτυχισμένους. Έτσι και έγινε.

Ξέρετε τι ήταν το μοναδικό πράγμα που πήρα φεύγοντας από το σπίτι μου; Το άστρο από την κορυφή του δέντρου και αυτό έβαλα στην κορυφή του δέντρου μας για να θυμόμαστε την οικογένεια και τους φίλους που αφήσαμε πίσω φεύγοντας. Με τον καιρό κάναμε νέους φίλους και νέα αρχή. Κανείς δεν ξέρει πού είμαστε και δεν χρειάζεται να μάθει. Είμαστε ασφαλείς και αυτό για μένα σημαίνει τα πάντα”.

Πηγή: Singleparent.gr

Κατέρρευσε έξω από σούπερ μάρκετ: Νεκρός ξαφνικά ο πασίγνωστος αστρολόγος Γιάννης Ριζόπουλος

0

Ανείπωτη θλίψη επικρατεί στον χώρο της αστρολογίας, καθώς την τελευταία του πνοή άφησε ο γνωστός αστρολόγος Γιάννης Ριζόπουλος.

Μάλιστα, το astrology.gr αποχαιρετά τον πολύτιμο συνεργάτη του. Με πόνο και θλίψη αποχαιρετούμε τον Γιάννη Ριζόπουλο, έναν από τους στυλοβάτες του site μας και έναν από τους πιο υπέροχους ανθρώπους που περάσανε ποτέ από τον όμιλο της DPG Digital Media Group of Companies.

maxresdefault 1 1280x720 2

Ο γνωστός αστρολόγος, σύμφωνα με το eviazoom, κατέρρευσε ξαφνικά, λίγο πριν τις 19:00 το απόγευμα της Πέμπτης (16/3) στην Αμάρυνθο, όταν έπεσε στο έδαφος έξω από σούπερ μάρκετ.

Εντοπίστηκε από διερχόμενους χωρίς τις αισθήσεις του και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Χαλκίδας όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει διαταχθεί νεκροψία-νεκροτομή για να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια του θανάτου του.

Γιάννης Ριζόπουλος: Ο ξαφνικός χαμός του αστρολόγου

Ο Γιάννης Ριζόπουλος «έφυγε» χθες ξαφνικά από τη ζωή, βυθίζοντας την οικογένειά του, τους φίλους του και όλους όσοι τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν στο απόλυτο πένθος.

Το astrology.gr πενθεί και νιώθει πως έχει χάσει τον «γονιό» του, καθώς το site μας είναι ένα δικό του «παιδί». Ο Γιάννης Ριζόπουλος ήταν ένας από τους εμπνευστές αυτής της προσπάθειας. Ήταν μαζί μας από την «γέννησή» του, το 2010, μέχρι και την τελευταία στιγμή. Έδωσε τα πάντα για την ενημέρωση του κοινού. Χάρισε τον καλύτερό του εαυτό, τις ιδέες του, τις γνώσεις του και την αγάπη του και βοήθησε τους αναγνώστες να καταλάβουν και να γνωρίσουν ακόμα καλύτερα τον «μαγικό» κόσμο της αστρολογίας.

Είχε αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση με τον κόσμο και είχε δημιουργήσει το δικό του φανατικό κοινό που τον ακολουθούσε παντού. Είτε σε ομιλίες του, είτε στο site μας, είτε στην σχολή αστρολογίας όπου και δίδασκε. Ο Γιάννης Ριζόπουλος ήταν πρωτοπόρος στην ζωή του και σε ό,τι είχε να κάνει με την αστρολογία. Πάντα οι προβλέψεις του ήταν to the point, έγκυρες και σοβαρές.

part b 4x3 1 620x465 2

Γιάννης Ριζόπουλος: Πιστός στις αξίες του

Έμεινε πιστός στις αξίες του, ήταν οραματιστής, λάτρευε τη δουλειά του και είχε την δική του ματιά για να βλέπει τα πράγματα. Οι συνάδελφοί του τον εκτιμούσαν ιδιαίτερα και οι συνεργάτες του θα τον θυμούνται πάντα ως μια πολύ ευγενική φυσιογνωμία, με ιδιαίτερο χιούμορ και οξυδέρκεια. Ήταν ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, ωστόσο ήξερε πώς να κάνει αισθητή την παρουσία του μέσα στον χώρο.

Θα μείνει στην μνήμη όλων μας ως ο gentleman της αστρολογίας!

Αντίο Γιάννη, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ! Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας και θα ζεις μέσα από τις αναμνήσεις μας. Ο χώρος της αστρολογίας θα σου είναι πάντα ευγνώμων για όλα όσα έχεις προσφέρει και για τους «νέους δρόμους» που έχεις ανοίξει για όλους τους ανθρώπους που ξεκινάνε τώρα να ασχολούνται με την αστρολογία.

Η Μαρία μεγάλωσε στο «Χαμόγελο του Παιδιού» σπούδασε νοσηλευτική και σήμερα μας λέει την ιστορία της

0

Η ιστορία της Μαρίας: Μια συγκινητική ιστορία, ακούστηκε χθες στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου. Αφορά την ζωή της Μαρίας, η οποία άνηκε στην οικογένεια του Χαμόγελου του παιδιού.

Η ιστορία της Μαρίας: Μεγάλωνε στην οικογένεια του Χαμόγελου του παιδιού από τα 6 της

Το μεσημέρι της Παρασκευής, η Τατιάνα Στεφανίδου φιλοξένησε στην εκπομπή της «Μαζί σου», τον Κώστα Γιαννόπουλο, εμπνευστή και ιδρυτή του οργανισμού «Χαμόγελο του Παιδιού».

Μαζί του, ήταν ένα από τα παιδιά που μεγάλωσαν σε αυτήν την οικογένεια. Πλέον έχει ακολουθήσει τον δικό της δρόμο στο μονοπάτι της ζωής. Η Μαρία βρέθηκε στην αγκαλιά του «Χαμόγελου του παιδιού», όταν ήταν μόλις έξι ετών. Μαζί της, βρισκόταν ο κατά τρία χρόνια μικρότερος αδερφός της.

Ξεπερνώντας μαζί, την τραγική ιστορία της οικογένειάς τους, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα λαμπρό μέλλον.

Η ιστορία της Μαρίας: Ένιωσε έτοιμη να ακολουθήσει τα όνειρα της

Η 26χρονη σήμερα Μαρία έφυγε από το σπίτι του «Χαμόγελου», όταν έγινε 18 ετών και ένιωσε έτοιμη να βγει στην κοινωνία και να ακολουθήσει τα δικά της όνειρα.

Σπούδασε νοσηλευτική, ώστε να μπορεί να βοηθάει όσους την έχουν ανάγκη, ενώ σε λίγο καιρό αναμένεται να παντρευτεί τον σύντροφό της και να φτιάξει τη δική της οικογένεια.» «Ήμουν τυχερή μέσα στην ατυχία μου, πρέπει να το λέμε αυτό!

Δεν πρέπει να πατάμε στο παρελθόν, πρέπει να το αποδεχόμαστε, να συμφιλιωνόμαστε με το παρελθόν μας, να προχωράμε τη ζωή μας και να ξέρουμε ότι ποτέ δεν είμαστε μόνοι».

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

«Πρόεδρε έκανα λάθος» Η επιστολή που έστειλε ο Παύλος Πολάκης στον Αλέξη Τσίπρα

0

Ανοίγει η παραμονή στο ψηφοδέλτιο εκτιμούν πηγές από την Κουμουνδούρου καθώς δεν είναι τυχαία η χρονική στιγμή της επιστολής, σύμφωνα με πληροφορίες του real.gr.

Επιστολή απολογίας απέστειλε προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα ο Παύλος Πολάκης, ενόψει της αυριανής συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος όπου επρόκειτο να συζητηθεί μόνο η τραγωδία των Τεμπών.

Όμως με την επιστολή που έστειλε ο Παύλος Πολάκης, ο οποίος είναι και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, εκ των πραγμάτων θα συζητηθεί η συμμετοχή ή όχι στα ψηφοδέλτια των επικείμενων εκλογών.

Σύμφωνα με πηγές που πρόσκεινται στην Κουμουνδούρου, με την επιστολή του αυτή και τον απολογητικό τόνο που χρησιμοποιεί ο βουλευτής Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγει η πόρτα της επιστροφής στα ψηφοδέλτια.

Διαβάστε αναλυτικά την επιστολή του Παύλου Πολάκη:

epistoli1 252863 373198 type13260 epistoli2 252863 373199 type13260

Το κείμενο της επιστολής

«Αγαπητοί σύντροφοι,

Eνόψει της επικείμενης συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας αλλά και της Επιτροπής Δεοντολογίας στην οποία έχω παραπεμφθεί σχετικά με αναρτήσεις μου στο διαδίκτυο, θέλω να σας ξεκαθαρίσω ότι δεν είχα καμία πρόθεση με αυτές να αμφισβητήσω δημόσια είτε την αποκλειστική αρμοδιότητα των συλλογικών μας οργάνων να λαμβάνουν αποφάσεις, είτε πολύ περισσότερο τις ίδιες τις συλλογικές μας επεξεργασίες.

Σε ό,τι αφορά την ανάρτησή μου σχετικά με τη σύνθεση των ψηφοδελτίων, παρά το ότι αποτέλεσε αντίδραση στη δικαιολογημένη έκπληξη που μου προκάλεσε η ανακοίνωση του γραφείου τύπου, αναγνωρίζω εντούτοις ότι αποτέλεσε αστοχία,  καθώς υπάρχουν κομματικά ζητήματα που δεν πρέπει να συζητούνται στη δημόσια σφαίρα, αλλά να επιλύονται εντός των Οργάνων του κόμματος

Σχετικά δε με την επίμαχη ανάρτηση η οποία οδήγησε στην παραπομπή μου στην Επιτροπή Δεοντολογίας, δηλώνω ότι επ’ ουδενί αποτελούσε απάντηση σε προηγούμενη συνέντευξη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ Αλέξη Τσίπρα, την οποία άλλωστε μέχρι να δημιουργηθεί θέμα δεν είχα καν διαβάσει.

Με την ανάρτησή μου εξέφρασα, ίσως με υπερβολική ένταση, απόψεις τις οποίες από καιρό έχω διατυπώσει δημόσια και που οι περισσότερες αποτελούν προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. Και προφανώς δεν είχα καμία πρόθεση (όπως οι πρόθυμες γραφίδες των συστημικών ΜΜΕ έσπευσαν υποβολιμιαία να υποστηρίξουν) να αμφισβητήσω τον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο στήριξα με όλες μου τις δυνάμεις από το 2012 και συνεχίζω να στηρίζω στη μάχη για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ και και την πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος

Επιθυμώ να γίνει κατανοητό ότι, αποκλειστικός στόχος μου ήταν να στείλει στέψω όλους εκείνους που απαιτούσαν τη μη υποψηφιότητα του Νίκου Παππά μετά την -αναντίστοιχη προς το κοινό αίσθημα- καταδίκη του από το ειδικό δικαστήριο για «παράβαση καθήκοντος».

Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που παρεξηγήθηκε έντονα ήταν η χρήση μιας φωτογραφίας με τα πρόσωπα γνωστών δημοσιογράφων. Η πρόθεσή μου ωστόσο δεν ήταν σε καμία περίπτωση η στοχοποίηση συγκεκριμένων προσώπων -δημοσιογράφων αλλά η ανάδειξη της χειραγωγούμενης από το καθεστώς Μητσοτάκη ενημέρωσης που έχει οδηγήσει τη χώρα μας στην 108η θέση διεθνώς, χειρότερη και από αυταρχικές δημοκρατίες ή απολυταρχικά καθεστώτα

Τα παραπάνω μπορεί να οδήγησαν σε εκατέρωθεν παρεξηγήσεις και βαρύ κλίμα στις συντροφικές μας σχέσεις και γι αυτό αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί

Είμαι βέβαιος πως κάθε σύντροφος στον κοινό αγώνα, αναγνωρίζει ότι ο οποίος λάθος χειρισμός δεν πηγάζει από τίποτε άλλο παρά μόνο από την αγωνία μου να απαλλαγεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα ο τόπος απο μια κυβέρνηση, η οποία κάθε μέρα που περνά μας γυρίζει δεκαετίες πίσω, φτωχοποιώντας τους πολίτες για χατήρι των λίγων κολλητών και η οποία προκειμένου να υλοποιήσει την μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου στην ιστορία της πατρίδας μας, δεν διστάζει να «κρυφακούει» θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τη δημοκρατία

Αγωνία που πλέον γίνεται κραυγή μετά και από όσα ανέδειξε η τραγωδία των Τεμπών αναφορικά με τις ευθύνες του επιτελικού κράτους και την απόπειρα συγκάλυψης των ευθυνών για τον άδικο χαμό 57 συνανθρώπων μας

Με συντροφικούς χαιρετισμούς,

Παύλος Πολάκης».

Το χρονικό 

Υπενθυμίζεται ότι στις 28 Φεβρουαρίου το Εκτελεστικό Γραφείο του ΣΥΡΙΖΑ επικύρωσε την απόφαση του Αλέξη Τσίπρα για να βγει εκτός ψηφοδελτίων του κόμματος ο μέχρι τότε υποψήφιος στα Χανιά, Παύλος Πολάκης και να παραπεμφθεί στην Επιτροπή Δεοντολογίας του κόμματος. Αφορμή αποτέλεσε η δημόσια απαίτησή του να περιληφθεί στα ψηφοδέλτια του νομού ο συνεργάτης του Μιχάλης Χαιρετάκης συνοδευόμενη από την «απειλή» της αποχώρησής του.

Κατόπιν, σε ανάρτησή του έβαλε κατά συγκεκριμένων δημοσιογράφων και δικαστικών λειτουργών, παραθέτοντας επίσης προτάσεις εκτός του πλαισίου των προγραμματικών διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ. Τα δεδομένα αυτά οδήγησαν τον Αλέξη Τσίπρα στο να κινηθεί αποφασιστικά και με γνώμονα – όπως ο ίδιος έχει αναφέρει – την προστασία του ΣΥΡΙΖΑ.

«Όχι, παππού, δεν θα παίζεις μαζί της όπως θέλεις!»: Μια διδακτική αληθινή ιστορία για την ασφάλεια των παιδιών μας

0

«Σε κανέναν άλλον ενήλικα που βρισκόταν στο δωμάτιο η εικόνα αυτή δεν έκανε εντύπωση: Ένας ηλικιωμένος άντρας σκυμμένος πάνω από την 3χρονη κόρη μου. Περιστασιακά να την ‘πειράζει’ή να την γαργαλάει και εκείνη να συρρικνώνεται. Να γίνεται όλο και μικρότερη με κάθε ανεπιθύμητο άγγιγμα. Τη φαντάστηκα να προσπαθεί να γίνει αρκετά μικρή για να γλιστρήσει από το καθισματάκι της και κάτω από το τραπέζι και να φύγει μακριά.

Όταν η μητέρα μου παρακολουθεί αυτή τη σκηνή, βλέπει ένα παιχνιδιάρικο πείραγμα. Ένας παππούς που ασχολείται με την εγγονή του.

“Μάγια”. Ο τόνος μου κόβει την οχλαγωγία της καθιερωμένης οικογενειακής μάζωξης. Δεν με κοιτάζει.

“Μάγια”. Λέω ξανά. “Μπορείς να του πεις όχι, Μάγια μου. Εάν αυτό δεν σου αρέσει, θα μπορούσες να του πεις “Παππού, παρακαλώ κάνεις λίγο πίσω – θα ήθελα λίγο χώρο για το σώμα μου.”

Καθώς προφέρω αυτά τα λόγια, ο πατριός μου, το μπουλντόγκ, γέρνει ακόμα περισσότερο, σχεδόν αιωρείται ακριβώς πάνω από το κεφάλι της. Το επίμονο χαμόγελό του με χλευάζει καθώς η κόρη μου μαζεύει το σώμα της, προσπαθώντας να ξεφύγει από το γαργάλημα και την ζεστή του ανάσα στο πρόσωπό της.

Επαναλαμβάνω με λίγη περισσότερη δύναμη. Τελικά με κοιτάζει.

“Μαμά… μπορείς να το πεις εσύ;” Έκπληξη! Ένα 3χρονο κορίτσι δεν αισθάνεται άνετα να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια σε έναν ενήλικο άνδρα. Ένας άντρας που έχει δηλώσει ότι την αγαπά και την φροντίζει ξανά και ξανά, και όμως τώρα στέκεται εδώ, δείχνοντας μηδενικό ενδιαφέρον για τις επιθυμίες της για το σώμα της. Ετοιμάζομαι για μάχη.

“Μπαμπά! Σε παρακαλώ κάνε λίγο πίσω! Η Μάγια θα ήθελε λίγο χώρο.” Η φωνή μου είναι σταθερή αλλά ευδιάθετη. Εκείνος δεν κινείται.

“Μπαμπά. Δεν υπάρχει λόγος να στο πω δεύτερη φορά. Κάνε λίγο πίσω. Η Μάγια νιώθει άβολα.”

“Ω, χαλάρωσε!”, λέει, ανακατεύοντας τα ξανθά μαλλιά της. Η πατριαρχία στέκεται και με πατρονάρει στην ίδια μου την κουζίνα. “Απλά παίζουμε!”.

“Όχι. Εσείς έπαιζες, όχι εκείνη. Στο έχει καταστήσει σαφές εδώ και ώρα ότι θα ήθελε λίγο χώρο. Τώρα σε παρακαλώ κάνε πίσω.”

“Μπορώ να παίξω όπως θέλω μαζί της!”. Μου λέει, ισιώνοντας την πλάτη του. Με πιάνει ένα σφίξιμο στο στήθος. Οι τρίχες στα χέρια μου σηκώνονται καθώς κοιτάζω αυτόν τον άνδρα, τον οποίον αποκαλώ πατέρα μου για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, να μπαίνει στο ρινγκ της μάχης.

“Όχι. Όχι, δεν μπορείς να παίξεις όπως θέλεις μαζί της. Δεν είναι εντάξει να ‘διασκεδάζεις’ με κάποιον που δεν θέλει να παίξει.” Ανοίγει το στόμα του για να απαντήσει, αλλά η οργή μου είναι εμφανής μέσω της μετρημένης απάντησής μου. Αναρωτιέμαι αν η κόρη μου μπορεί να το νιώσει. Ελπίζω να μπορεί.

Υποχωρεί στο σαλόνι και η κόρη μου με κοιτάζει. Τα μάτια της, δυο αστέρια σε μπλε και φουντουκί αποχρώσεις, λάμπουν από θαυμασμό για τη μαμά της. Ο δράκος νικήθηκε (προς το παρόν). Η μητέρα μου είναι σιωπηλή. Αρνείται να με κοιτάξει στα μάτια.

Αυτή είναι η ίδια γυναίκα που με φίμωσε όταν της είπα για τη σεξουαλική επίθεση που πρόσφατα κατάφερα να αναγνωρίσω. Αυτή είναι η ίδια γυναίκα που απήχθη από μια παρέα ξένων καθώς περπατούσε προς το σπίτι ένα βράδυ. Πάλεψε και φώναξε μέχρι να την κλωτσήσουν έξω από το αμάξι. Καθώς έφευγαν τρέχοντας, της πάτησαν με τη ρόδα τον αστράγαλο και την άφησαν με μια ζωή σωματικού και συναισθηματικού πόνου. Αυτή είναι η ίδια γυναίκα που δεν είπε τίποτα, που δεν μπορούσε να πει τίποτα καθώς το αφεντικό της και οι φίλοι του την παρενόχλησαν σεξουαλικά για χρόνια. Αυτή είναι η ίδια γυναίκα που παντρεύτηκε έναν από αυτούς τους φίλους!

Όταν η μητέρα μου βλέπει αυτή τη σκηνή, βλέπει την κόρη της να αντιδρά υπερβολικά. Με βλέπει “να το κάνω μεγάλο ζήτημα από το τίποτα”. Οι ανησυχίες της επικεντρώνονται περισσότερο στην διατήρηση του status quo και στην προστασία του τοξικού “εγώ” του πατριού μου, παρά στην ασφάλεια της συρρικνωμένης 3χρονης μπροστά της.

Όταν βλέπω αυτήν τη σκηνή, είμαι τόσο εξοργισμένη όσο και απογοητευμένη. Η δική μου δύναμη και η άρνησή μου να παραμείνω σιωπηλή είναι το αποτέλεσμα κακομεταχείρισης γυναικών που οι διαμαρτυρίες τους αγνοήθηκαν εδώ και εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες χρόνια. Είναι το αποτέλεσμα του να βλέπω τη μητέρα μου να υποφέρει αθόρυβα στα χέρια πολλών ανδρών εδώ και χρόνια. Είναι το αποτέλεσμα της δικής μου κακομεταχείρισης και του πανηγυρικού όρκου μου να βάλω τέλος σε αυτόν τον φαύλο κύκλο.

Θα ήταν τόσο εύκολο για κάποιον να δει σήμερα ένα κοριτσάκι να διδάσκεται ότι οι επιθυμίες του δεν έχουν σημασία. Ότι το σώμα της δεν είναι δικό της. Ότι ακόμη και οι άνθρωποι που αγαπά θα την κακομεταχειριστούν και θα την αγνοήσουν. Και ότι όλα αυτά είναι “εντάξει” στο όνομα της διασκέδασης των αντρών.

Κι όμως. Αυτό που βλέπω εγώ αντ ‘αυτού είναι ένα μικρό κορίτσι που παρατηρεί τη μαμά του. Βλέπω ένα μικρό κορίτσι να μαθαίνει ότι η φωνή του έχει σημασία. Ότι οι επιθυμίες του έχει σημασία. Βλέπω ένα μικρό κορίτσι να μαθαίνει ότι επιτρέπεται και αναμένεται από εκείνη να πει όχι. Την βλέπω να μαθαίνει ότι αυτό δεν είναι εντάξει.

Και ελπίζω η μαμά μου να μαθαίνει επίσης κάτι από όλο αυτό.»

Γράφει η: Lisa Norgren, Writer