Δεν επέλεξα να βιαστώ. Δεν επέλεξα να γίνω μητέρα ή να κάνω έκτρωση στα 13 μου. Δεν είχα επιλογές. Ο πατέρας μου, γιατρός στο επάγγελμα, με βίαζε από τότε που ήμουν 8 ετών μέχρι τα 12 μου.

Όταν έμεινα έγκυος ζήτησε από ένα συνάδελφό του να μου κάνει έκτρωση, ενώ ήμουν 4 μηνών έγκυος. Μετά τον κανονικό βιασμό, ήρθε ένας άλλος, εντελώς διαφορετικός βιασμός.

Όλες οι αποφάσεις πάρθηκαν από τον πατέρα μου και από εκείνο το γιατρό, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι ήμουν μία χαζή 12χρονη που παρασύρθηκε και ο πατέρας μου ο σωτήρας που θα με γλίτωνε από την ταπείνωση.

Ήμουν ένα αντικείμενο που μετατράπηκε σε ένα πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί.

Τα λόγια της μητέρας μου χρόνια μετά με σόκαραν και εξακολουθούν να με σοκάρουν: «Πάντα θα μετανιώνω γι’ αυτό που σε έβαλα να κάνεις. Ήταν ενάντια στο θέλημα του Θεού και τώρα κοίτα που δεν μπορείς να κάνεις παιδιά. Θα μπορούσες να είχες έστω ένα παιδί». Δεν ήξερε τι μου συνέβαινε όλα εκείνα τα χρόνια.

Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου για να φύγουν τα πολλά δάκρυα που με τύφλωναν και δεν με άφηναν να οδηγήσω. Την πήγαινα στο αεροδρόμιο για να επιστρέψει πίσω στο σπίτι της. Είχε έρθει να μας δει και είχε μείνει μία ολόκληρη εβδομάδα. Πιο πολύ χάρηκε που την είδε η κόρη μου, με την οποία μπορεί να μην μοιραζόμαστε τα ίδια γονίδια, αλλά αγαπιόμαστε πολύ.

Η μητέρα μου, μου είπε επίσης: «Ο, τι σου συνέβη, σου συνέβη για κάποιο λόγο. Μάλλον ο Θεός ήξερε ότι μπορούσες να το χειριστείς».

Να χειριστώ το παιδί του πατέρα μου, που θα γεννιόταν στα 13 μου; Ένιωσα την ευθύνη της μητρότητας να βαραίνει τους ώμους μου. Ανησυχούσα για το πως θα μεγάλωνε αυτό το μωρό τη στιγμή που δεν μπορούσα να προστατέψω τον ίδιο μου τον εαυτό.

Όλα αυτά τα χρόνια αισθανόμουν περισσότερο σαν αντικείμενο παρά σαν άνθρωπος και η μητέρα μου με τα λόγια αυτά με έκανε να νιώσω ξανά σαν πιόνι.

Πάντα φοβόμουν να παραδεχτώ ότι ένιωσα μητέρα αυτού του μωρού και ότι ένιωσα την ψυχή του να μεγαλώνει μέσα μου κι όμως άφησα να με επηρεάσει η άποψη πολλών ότι ένα έμβρυο δεν είναι μωρό ή ανθρώπινο ον, άρα δεν χρειάζεται να νιώθω τύψεις για την έκτρωση.

Δεν είμαι αφελής. Ξέρω καλά τι ένιωσα. Δεν μπορώ να σας πω ποια επιλογή θα είχα κάνει τότε αν είχα επιλογή. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι έκλαψα γι’ αυτό το μωρό, το οποίο ο γιατρός όταν το σκότωσε και το έβγαλε από μέσα μου, μου το έδειξε και μου είπε «να πάρω το μάθημά μου και να μην το αφήσω να συμβεί ξανά».

Το μόνο μάθημα που πήρα είναι αυτό: στο τέλος η ζωή βρίσκει το δρόμο της. Αυτή η μικρή ψυχή που μεγάλωνε μέσα μου για 16 εβδομάδες βρήκε το δρόμο της σε αυτή τη ζωή, όχι μέσα από το σώμα μου αλλά ξέρω ότι βρήκε ένα τρόπο να ζήσει.

Εάν υπάρχει Θεός που υποτίθεται ότι είναι παντογνώστης τότε έβλεπε τι γινόταν και έβλεπε την έκτρωση που ερχόταν. Ίσως να δημιούργησε την έκτρωση ως έναν ασφαλή τρόπο για να δείξει το έλεός του στο μωρό αυτό. Αν υπάρχει Θεός η έκτρωσή μου ήταν το πιο γενναιόδωρο δώρο που μπορούσε να κάνει στο παιδί αυτό.

Ο πατέρας μου ήταν γιατρός και ο φίλος του έκανε την άμβλωση στο ιατρείο του, μία Κυριακή πρωί, όπου κανείς δεν ήταν εκεί.

Επειδή ο πατέρας μου ήταν γιατρός είχε χρήματα και πρόσβαση στα πάντα, η άμβλωση θα γινόταν είτε ήταν νόμιμη είτε όχι και κανείς δεν θα είχε κυρώσεις.

Το κίνημα κατά των εκτρώσεων δεν είναι απλώς ένας πόλεμος εναντίον των γυναικών, αλλά ένας πόλεμος εναντίον των φτωχών και ανήμπορων γυναικών.

Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου να θέλει να είναι στην ίδια φάση με έναν άνθρωπο.

Δεν είναι όμως δικαίωμά του να παίζει με μια οικογενεια.

Ονομάζομαι Κατερίνα μένω στην επαρχία και ειμαι χωρισμενη με μια κόρη 12 ετών.

Λόγω της κλειστής κοινωνίας ήμουν πολυ προσεκτική μετά το διαζύγιό μου να μην δινω αφορμές για σχόλια και πληγωθει το παιδί.

Έτσι ό,τι έκανα ήταν πάντα στα κρυφά και εκτός σπιτιού. Μέχρι που την πάτησα.

Ήρθε πριν2 χρόνια στην πόλη μας ένας νεος επιχειρηματίας από την Αθηνα που αποφάσισε να ανοιξει καφέ. Ξεκίνησα να παίρνω καφέ από το μαγαζί του που ήταν κοντά στη δουλειά μου κι έτσι ερωτεύτηκα τρελλά. Είχε χρόνια να μου συμβεί, δεν μπορούσα να ελέγξω το πόσο γρήγορα πήγαινε η φάση μεταξύ μας. Συμβουλεύτηκα παιδοψυχολόγο για το πώς θα τον γνωρίσω στη μικρή που ήταν 9,5 τοτε και έκανα ό,τι μου είπε. Η μικρή τον συμπάθησε, εκείνος επίσης κι έτσι μετακόμισε σπίτι μας μετά από ένα χρόνο σχέσης. Πίστευα πως η ζωή μου έδινε μια δεύτερη ευκαιρία να κάνω την οικογένεια που ονειρευόμουν, πιο συνειδητα αυτή τη φορά. Χαχα οκ!

Όλα άρχισαν να χαλάνε όταν ήρθαν οι γονείς του επάνω να γνωρίσουν…τη νύφη. Δύο άνθρωποι εντελώς απόμακροι και σνομπ, με κοιτούσαν κι εμένα και το παιδι από πάνω ως κάτω και με ρωτούσαν από την πρώτη κιόλας χειραψία πολύ αδιάκριτα πράγματα όπως πόσα βγάζω, πόσο έκανε το σπίτι μου, σε ποιον ειναι γραμμένο κλπ. Το χειρότερο ειναι που εκείνος δεν τους έβαζε στη θέση τους, αντιθέτως δεν έπαιρνε καμία θέση. Εκείνη τη μέρα μόλις έφυγαν, έγινε ο πρώτος καυγάς και πήραν όλα την κάτω βόλτα.

Ένα μήνα μετά μου άφηνε τα κλειδιά στο πάσο λέγοντάς μου πως χωρίζουμε γιατί “δεν θέλω να μεγαλώνω ένα ξένο παιδί”.

6 μήνες μετά παντρεύτηκε μια άλλη που ήταν ήδη δυο μηνών έγκυος και φρόντισε μάλιστα όλα αυτά να τα ανεβάζει και 50 φορές τη μέρα καθε μερα για να ρίχνει αλ΄τι στις πληγές μου λες και τιου έκανα κατι κακό που είχα παιδί από προηγούμενο γάμο το οποίο ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ. Αλλά Κάρμα είναι και γυρίζει φίλε μου. Άκου τώρα να δεις πως εκεί που δεν ήθελε ξένο παιδί, κατέληξε ξένο το δικό του…που δεν ήταν δικό του…

Αφού έχω πάρει τα ψυχοφάρμακα χούφτες, αφού επί ένα χρόνο βλέπω ειδικό για να μην πέσω στη θάλασσα να πνιγώ γιατί ναι φυσικά και μου στοίχισε φυσικά και ένιωθα προδομένη, φυσικά και το παιδί στενοχωρήθηκε και ρώταγε γιατί έφυγε ο Στέλιος και αν έφταιγε εκείνη και είχα να διαχειριστώ και το παιδί, η γυναίκα του γεννάει. Και 6 μήνες μετά, του λέει “άντε γεια” και του ΄ρχεται και εξώδικο με το οποίο ο βιολογικός πατέρας που φυσικά δεν ήταν αυτός αλλά άλλος, διεκδικεί την πατρότητα του παιδιού. ΓΑΜΑΤΟ;

Πού τα έμαθα αυτά; Απο τον ίδιο που ήρθε γονυπετής στο σπίτι μου και με παρακάλεσε να τον δεχτώ πίσω.

Την κλωτσιά που έφαγε ούτε ο Καραπιάλη σε πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.

Όχι επειδή δεν ήθελε χωρισμένη με παιδί, δικαίωμά του θα ήταν.

Αλλά επειδή έβαλε κι εμένα και το παιδί στη διαδικασία να ελπίζουμε και στο τέλος, ένα χρόνο μετά, να θυμηθεί ότι δεν θέλει αυτά τα οποία ο ίδιος ελεγε οτι δεν ήθελε να χάσει απ τη ζωή του.

Εγώ δεν του έκρυψα ποτέ πως είμαι μαμά.

Αυτός όμως μου έκρυψε καλά ποσο μλκας ειναι.

Καλά να πάθει λοιπόν και πολύ το χαίρομαι. Τα παιδια όλου του κόσμου δικά μας είναι όταν αγαπάμε κάποιον.

Όταν όμως αγαπάμε μόνο την παρτάρα μας, τότε δεν είμαστε άξιοι να μεγαλώσουμε ούτε τα δικά μας.

Έλα γεια Στελλάρα και περαστικά!

Κατερίνα

Σάββατο απόγευμα έχω κατέβει στο κέντρο. Μια φίλη μου είχε μιλήσει για τον Νίκο και την ιστορία ζωής που κουβαλά στις πλάτες. Της είχα πει αν μπορούσε να μας φέρει σε επαφή και αν ήθελε να μου μιλήσει και ορίστε που βρισκόμασταν! Μπροστά η φίλη μου και πίσω ακολουθούσε ο Νίκος. Με τα δυο του χέρια έσπρωχνε το αναπηρικό αμαξίδιο μιας κοπέλας , κάτι έλεγαν και γελούσαν, ενώ ένα κοριτσάκι τον κρατούσε από το μπράτσο για να περάσουν τον δρόμο. Η εικόνα και μόνο, ήταν η μισή συνέντευξη που θα μου έδινε….

Συνέντευξη: Κυριακή Χαριτάκη για το Singleparent.gr

-Νίκο καλησπέρα και καλωσόρισες στο Singleparent. Έμαθα ότι είσαι μεγάλη καρδιά!
-Ναι μωρέ καλός είμαι! (γέλια)

-Σοβαρά τώρα, πώς γνώρισες την σύντροφό σου τη Νεφέλη;
-Γνωριστήκαμε στο πρώτο καφέ που είχα. Ήταν ηθοποιός και έκανε πρόβες στο απέναντι θέατρο. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά και εκείνη για μένα και εγώ για εκείνη.Κάναμε αμέσως σχέση πολύ δεμένη και συγκατοικήσαμε από τον πρώτο κιόλας μήνα. Η Νεφέλη και το κοριτσάκι της που απέκτησε εκτός γάμου, έγιναν η οικογένειά μου.

-Δεν σε εμπόδισε δηλαδή η ύπαρξη του παιδιού…
-Καθόλου. Ίσα ίσα που η ύπαρξή της όχι μόνο δεν με εμπόδισε αλλά μου έδωσε και κίνητρο να αγκαλιάσω αυτή τη γυναίκα και τη ζωή της. Τη μικρή τη λάτρεψα κατευθείαν, με θεωρεί πατέρα της και εγώ κόρη μου.

-Συζείτε λοιπόν για πόσο;
-Συνολικά τρία χρόνια οπότε και τη ζήτησα σε γάμο και δέχτηκε.

-Είστε παντρεμένοι δηλαδή;
-Όχι ακόμα. Το διάστημα εκείνο εγώ άνοιγα δεύτερο καφέ και η Νεφέλη ξεκινούσε πρόβες για μια νέα παράσταση πιο μεγάλη. Τα ωράρια μας δύσκολα, τα νεύρα Στον Θεό, τα οικονομικά στον πάτο, αρχίσαν οι καυγάδες και κανείς μας δεν έκανε πίσω. Για 4 μήνες κοιμόμασταν με γυρισμένη πλάτη, σ#ξουαλική επαφή καμία, φτάσαμε να μην λέμε καλημέρα το πρωί που συναντιόμασταν στην κουζίνα. Ένα απόγευμα που γύρισα να ξεκουραστώ από το καφέ, είχε πάρει τα πράγματά της και το παιδί και είχε φύγει. Μου έστειλε ένα μήνυμα που έλεγε ότι με άφηνε, ότι δεν άντεχε αυτή την κατάσταση μεταξύ μας, ότι είχε ερωτευτεί άλλον και δεν ήθελε καμία επαφή. Μετά από μια εβδομάδα την είδα έξω με τον άλλον.

-Πώς ένιωσες;
-Άστο δεν θες να ξέρεις… (είπε βουρκωμένος, με σκυμμένο το κεφάλι)

-Δεν νευρίασες; Δεν ξέσπασες;
-Ναι αλλά δεν την κατηγορώ. Στη θέση της μπορεί κι εγώ να έκανα το ίδιο. Είχα να την αγγίξω 4 μήνες τί να έκανε; Και θύμωσα και ξέσπασα και το παιδί μου έλειπε. Αλλά την έβλεπα ευτυχισμένη και γελαστή και έλεγα ότι εγώ δεν μπόρεσα να την κάνω χαρούμενη ας την κάνει άλλος. Είχε δίκιο, δεν ήμουν καλά εκείνο τον καιρό. Πόσο να μου σταθεί; Κάπου έπρεπε να συνεχίσει τη ζωή της. Και το παιδί δεν γινόταν να μας βλέπει έτσι.

-Ξαναμιλήσατε;
-Ναι πέρασε λίγο ο καιρός και λέγαμε ένα γεια. Η μικρή έπεφτε στην αγκαλιά μου σαν τρελλή όποτε με έβλεπε, δεν έμενε μόνο στο γεια.

-Έκανες άλλη σχέση;
-Όχι. Είχα κάτι περιπέτειες σύντομες μόνο, δεν αφηνόμουν. Δεν μπορούσα να νιώσω το ίδιο όπως με τη Νεφέλη. Η Νεφέλη ήταν και είναι οικογένεια. Κατηγορούσα πολύ τον εαυτό μου και δεν μπορούσα να “ξεκλειδώσω”. Έπινα σχεδόν κάθε βράδυ για να μπορέσει να με πάρει ο ύπνος. Μετά από ένα χρόνο, γνώρισα μια κοπέλα κάπως διαφορετική, μου κέντρισε λίγο περισσότερο το ενδιαφέρον αλλά μετά από ένα μήνα άρχισα να της μιλάω συχνά για τη Νεφέλη και το παιδί και η κοπέλα έφυγε και με το δίκιο της. Ξεκίνησα να πηγαίνω σε ψυχολόγο.

-Με τη Νεφέλη πώς ξανασμίξατε τελικά;
-Κάτω από τραγικές συνθήκες. Ένα βράδυ με πήρε η αδερφή της τηλέφωνο. “Νικόλα τρέξε η Νεφέλη πεθαίνει”. Βγήκα σχεδόν γυμνός από το σπίτι. Τράκαρε με τον φίλο της, αυτός σκοτώθηκε επί τόπου και εκείνη χτύπησε στην σπονδυλική στήλη και έμεινε ανάπηρη. Στην αρχή ήταν σε κώμα. Έμπαινα στην εντατική με τη στολή και της μίλαγα. Της έλεγα να μην μ’ αφήσει γιατί θα πέθαινα χωρίς εκείνη. Βαθιά μέσα μου πίστευα πως με άκουγε. Όπως πιστεύω ακόμα όσο άσχημο κι αν ακούγεται αυτό, ότι η ζωή, μας ήθελε μαζί. Η ζωή ήθελε εμένα για πατέρα του παιδιού της και ας μην είναι δικό μου.

-Τί έγινε όταν ξύπνησε;
-Άστα….ψυχολόγοι, κλάματα, δεν μπορούσε να αποδεχτεί την κατάστασή της, με έδιωχνε, μου έλεγε “φύγε να βρεις μια κοπέλα γερή να σου κάνει παιδιά”, εγκατέλειψε το θέατρο μόλις που το είχε αρχίσει, άλλο πλήγμα κι αυτό. Σιγά μην έφευγα, έλεγα άστη να λέει θα της περάσει. Της πέρασε αλλά δύσκολα, με φυσικοθεραπείες, ψυχιατρική παρακολούθηση, φάρμακα και πάρα πολλή αγάπη. Πούλησα το δεύτερο καφέ που είχα φτιάξει για να αφοσιωθώ στη Νεφέλη και το παιδί και να πληρώσω κάποια έξοδα μεγάλα που υπήρχαν, ειδικά στην αρχή.

-Πώς το πήραν οι δικοί σου, οι φίλοι σου, όταν τους είπες ότι δέχτηκες πίσω τη Νεφέλη ενώ σε άφησε για άλλον;
-Ααα καλά και τί δεν άκουσα. Ότι αν δεν έμενε ανάπηρη δεν θα’ χε την ανάγκη μου, ότι είμαι κορόιδο, είπαν χίλια δυο. Ο καθένας Κυριακή μου, μπορεί να λέει ό,τι θέλει απο μακριά. Από κοντά όμως η εικόνα, αλλάζει. Οι μισοί και παραπάνω θα έκαναν το ίδιο με εμένα αν αγαπούσαν μια γυναίκα όπως αγαπώ εγώ τη δική μου.

-Για το παλικάρι που σκοτώθηκε, σου μιλάει; Της λείπει;
-Τότε μου μίλαγε και της έλειπε αλλά πιο πολύ ένιωθε τύψεις γιατί λέει πιάστηκε από πάνω του για να με ξεπεράσει και πως αν δεν το έκανε, τώρα ο άνθρωπος αυτός θα ζούσε. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό, εγώ πιστεύω πως κάθε άνθρωπος έχει μια συγκεκριμένη μοίρα, ό,τι κι αν κάνει, όσους δρόμους κι αν αλλάξει, αυτή θα βγει μπροστά του.

-Η δική σου μοίρα ποια είναι;
-Η Νεφέλη και το παιδί. Μόνο.

Βράδιασε κι εμείς μιλούσαμε ακόμα στην πλατεία. “Μπαμπά Νίκο πείνασα!” ήρθε η μικρή και μας διέκοψε. “Πάμε να πάρουμε σουβλάκι;” της είπε και σηκώθηκε από το παγκάκι ενώ η Νεφέλη απέναντι μου χαμογέλασε και σήκωσε το χέρι της σαν να με χαιρετούσε. Δεν ήθελε να μας δώσει συνέντευξη, δεν ήταν έτοιμη. Το σεβάστηκα εννοείται. Αγκάλιασα τη μικρή και έφυγα. Κοιτάζοντας πίσω το μόνο που έβλεπα ήταν μια χαρούμενη οικογένεια….