Έζησα την απιστία, αλλά δεν έφυγα. Μέχρι τότε την είχα δει μόνο σε σειρές και σε ταινίες στην τηλεόραση αλλά το θέμα αυτό δεν με άγγιζε ιδιαίτερα. Με τις φίλες μου είχαμε κάνει πολύωρες συζητήσεις για το τι θα κάναμε αν ο σύντροφός μας, μας απατούσε και σχολιάζαμε αρνητικά τις γυναίκες που επέλεξαν να μείνουν στο γάμο τους παρόλο που ήξεραν ότι οι άντρες τους τις απατούσαν. Ποτέ, σκέφτηκα. Ποτέ δεν θα ανεχτώ κάτι τέτοιο αν μου συμβεί. Όχι μόνο δεν θα παντρευόμουν ποτέ έναν άντρα που το μάτι του «έπαιζε» ή με κάποιον που με απατούσε είτε είχα σχέση μαζί του είτε ήμασταν παντρεμένοι.

Όταν γνώρισα τον άντρα μου πριν από 20 χρόνια ένιωσα αμέσως πολύ οικεία μαζί του. Ήμουν η πρώτη του σοβαρή σχέση και η πρώτη γυναίκα που γνώρισε στους γονείς του. Δεν είχε απατήσει ποτέ καμία από τις προηγούμενες σχέσεις του όπως μου είχε πει. Με λάτρευε και αυτό ήταν κάτι που έβλεπαν όλοι. Ένιωσα ασφαλής μαζί του από την αρχή, ίσως παραπάνω ασφαλής απ’ ότι έπρεπε.

Παντρευτήκαμε και σχεδόν αμέσως γίναμε γονείς. Τρία παιδιά σε τρία χρόνια. Σταματήσαμε να αφιερώνουμε χρόνο ο ένας στον άλλον. Ασχολιόμασταν μόνο με τα παιδιά και τις δουλειές μας μέχρι που ο γάμος μας πήγε στο τέλος της λίστας με τις προτεραιότητες. Είχαμε ξεχάσει τι σημαίνει ραντεβού και χρόνος για εμάς τους δύο. Βάζαμε τα παιδιά για ύπνο, λέγαμε πέντε κουβέντες βιαστικά και πέφταμε και εμείς. Δεν φιλιόμασταν, δεν αγκαλιάζαμε ο ένας τον άλλον ούτε κάναμε σεξ. Είχα κουραστεί να δουλεύω και να έχω και το σπίτι και τα παιδιά. Δεν είχα απλά κουραστεί. Ήμουν εξαντλημένη. Ήμασταν όπως είναι δηλαδή οι περισσότερες οικογένειες με παιδιά.

Μία μέρα επέστρεψε σπίτι από τη δουλειά φέρνοντας δύο πίνακες ζωγραφικής που του τους είχε δώρο μία πελάτισσα – δύο πίνακες που λίγο αργότερα θα έκανα χίλια κομμάτια αφού μάθαινα ότι με απατούσε.

Ναι, δεν ήμασταν στα καλύτερά μας. Ναι, ο γάμος μας είχε βαλτώσει. Ναι, είχαμε προβλήματα αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα μου έκανε κάτι τέτοιο. Για εκείνον θα έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά, αλλά όπως αποδείχθηκε θα καιγόμουν. Μου το είπε ένα απόγευμα καθώς καθόταν δίπλα μου στον καναπέ.

Μετά τον πανικό που επικράτησε εκείνο το βράδυ, έκανα εμετό και πήρα τηλέφωνο την καλύτερή μου φίλη και ας ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Ζει πέντε ώρες μακριά αλλά μου είπε ότι την επόμενη μέρα θα ήταν εκεί και ήταν. Έδιωξα τον άντρα μου από το σπίτι και ζήτησα από την καλύτερή μου φίλη να μείνει μαζί μας λίγες μέρες πιο πολύ για να με βοηθήσει να συγκρατηθώ μπροστά στα παιδιά.

Ήμουν κομμάτια αλλά δεν με ένοιαζε. Τον άφησα να επιστρέψει σπίτι. Μου είπε ότι κράτησε πολύ λίγο και ότι δεν είχε συναισθήματα για εκείνη. Ήθελε απλά μία επιβεβαίωση, κάποια να του ανεβάσει την αυτοπεποίθηση, ό, τι και να μου έλεγε όμως δεν είχε νόημα πια. Δεν με ένοιαζε εκείνη. Δεν ήθελα να μάθω ποια ήταν, που έμενε, που δούλευε ή αν την αγαπούσε. Ποτέ δεν είχα την περιέργεια να μάθω το παραμικρό για εκείνη και ας γνώριζε ότι ο άντρας αυτός έχει γυναίκα και παιδιά στο σπίτι. Με εκείνον τα είχα βάλει. Εκείνος έφταιγε που πάτησε τους όρκους που έδωσε κάποτε ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Είχα τόσο πολύ θυμό και πόνο μέσα μου εξαιτίας του που δεν μπορούσα να καταλογίσω ευθύνες στην άλλη. Δεν την έψαξα ποτέ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ούτε ρώτησα να μάθω πώς είναι. Δεν άξιζε τον κόπο ούτε είχα όρεξη να ασχοληθώ. Είχα ενέργεια μόνο για να κλάψω για τον αποτυχημένο γάμο μου, για να φροντίσω τα παιδιά μου και να ανησυχώ για το τι θα απογίνω και πως θα προχωρήσω στη ζωή μου.

Υπήρχαν μέρες που δεν μπορούσα να μιλήσω ή να λειτουργήσω. Μουρμούριζα μόνο μερικές κουβέντες στα παιδιά που ήταν 4, 5 και 7 ετών και αυτό ήταν όλο. Προσπαθούσα για κάτι καλύτερο αλλά δεν μπορούσα.
Μερικές μέρες τα κατάφερνα και γινόμουν η φανταστική μητέρα που ήθελα να είμαι μέχρι κάτι να μου αποσπάσει την προσοχή και να επιστρέψω στην άθλια κατάσταση που ήμουν. Ήξερα ότι το θυμό και τη δυσαρέσκεια που ένιωθα για τον άντρα μου και την απιστία του δεν μπορούσα να τα σπρώξω κάτω από ένα χαλί και να προσποιηθώ ότι δεν υπάρχουν. Έπιανα τον εαυτό μου να θυμώνει για ασήμαντους λόγους, όπως επειδή ξέχασε να πάρει χαρτοπετσέτες ενώ του το είχα θυμίσει ή επειδή δεν έβαλε τα άπλυτα ρούχα του στο καλάθι, αλλά τα άφησε πάνω στο κρεβάτι και κάθε φορά έβρισκα την αφορμή που ήθελα για να τον κατηγορήσω για την αδιαφορία του, για την ανικανότητά του να είναι καλός σύζυγος και για την απιστία του. Δεν αντιδρούσε. Κατέβαζε το κεφάλι λες και ντρεπόταν και δεν μου αντιμίλησε ποτέ. Προσπαθούσε για το καλύτερο. Με πήγαινε στα αγαπημένα μου μέρη, στα αγαπημένα μου εστιατόρια, κανόνιζε να βγούμε ραντεβού, μου έπαιρνε δώρα και λουλούδια και δεν είπε το παραμικρό για τα χρήματα που άρχισα να ξοδεύω για τον εαυτό μου προσπαθώντας να γεμίσω το κενό που ένιωθα μέσα μου, το κενό που είχε αντικαταστήσει την άλλοτε ευτυχισμένη μας ζωή μαζί.

Του είπα πολλές φορές να ανοίξει την πόρτα να σηκωθεί να φύγει και να πάει να τη βρει. Του είπα ότι θα ήμουν καλύτερα χωρίς αυτόν και ότι προτιμούσα να είμαι μόνη παρά με κάποιον που έμενε από υποχρέωση. Άξιζα κάτι καλύτερο, το ίδιο και εκείνος. Κάτι τέτοιες στιγμές φαινόταν πιο πληγωμένος από ποτέ, πιο σοκαρισμένος γι’ αυτό που είχε γίνει και γι’ αυτό που είχε κάνει. Μου έλεγε πόσο έχει μετανιώσει και πόσο πολύ λυπάται και χαιρόμουν που τον έβλεπα να υποφέρει.

Άργησα πολύ να το ξεπεράσω. Για να είμαι ειλικρινής ακόμα το παλεύω. Αποφάσισα να το αφήσω πίσω μου, αλλά το άσχημο αυτό συναίσθημα της προδοσίας εξακολουθεί να έρχεται και να φεύγει ακόμα και σήμερα.

Τα παιδιά μας δεν έχουν ιδέα για την απιστία του μπαμπά τους. Δεν μιλάμε ποτέ γι’ αυτό όταν είναι εκείνα μπροστά. Η αγάπη που έχουν για το μπαμπά τους είναι ιερή για μένα. Τον λατρεύουν και αυτό δεν θέλω ποτέ να αλλάξει. Άλλο το τι έγινε ανάμεσά μας, άλλο η σχέση του με τα παιδιά του. Τις μέρες εκείνες που αναβιώνω την απιστία του και αρχίζω πάλι να γίνομαι επιθετική απέναντί του, τα παιδιά αντιδρούν και τα βάζουν μαζί μου που είμαι «τόσο κακιά με το μπαμπά».

Με το ζόρι κρατιέμαι να τους πω «Αχ και να ξέρατε. Δεν είμαι εγώ η κακιά. Αυτός είναι ο κακός. Αυτός παραλίγο να διαλύσει την οικογένειά μας», αλλά δεν το έκανα και δεν θα το κάνω και αυτό όχι μόνο για να προστατεύσω τα παιδιά μου αλλά και επειδή κάτι τέτοιο δεν θα βοηθήσει την οικογένειά μας τη δεδομένη στιγμή.

Είναι μία τόσο λεπτή κατάσταση και κάθε οικογένεια είναι διαφορετική. Το αν θα αποφασίσετε να μιλήσετε στα παιδιά σας, τους γονείς σας ή τους φίλους σας για τα προβλήματα που υπάρχουν στο γάμο σας εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς.

Εγώ αποφάσισα να το πω μόνο στην καλύτερή μου φίλη και τα αδέρφια μου. Μέχρι εκεί και όχι γιατί δεν θέλω να το μάθει κανείς άλλος, αλλά επειδή βαριέμαι να εξηγώ στον καθένα γιατί επέλεξα να μείνω. Μου πήρε πολλά χρόνια για να χτίσω από την αρχή την οικογένειά μου και φοβάμαι ότι οι γνώμες των ξένων δεν θα με βοηθούσαν, αντίθετα θα θόλωναν την κρίση μου και δεν θα με άφηναν να πορευτώ στο δρόμο που είχα χαράξει.

Κάποιες φορές σκέφτηκα να φύγω, κάποιες να μείνω, κάποιες να απομακρυνθώ όσο το δυνατόν πιο μακριά από εκείνον, κάποιες να σταθώ δίπλα στα παιδιά μου και να το παλέψω.

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ, πέντε χρόνια μετά, ακόμα παντρεμένη με τον ίδιο άντρα και ακόμα στο σκοτάδι σχετικά με την ερωμένη του.

Έμεινα γιατί αξίζει να αγωνιστώ για την οικογένειά μου. Έμεινα επειδή ο άντρας μου με αγαπά. Έμεινα επειδή η σκέψη και μόνο να έρχεται να παίρνει τα παιδιά κάθε Σαββατοκύριακο από την πόρτα του σπιτιού μου με πονούσε. Έμεινα γιατί πιστεύω στο γάμο μου. Έμεινα γιατί τώρα καταλαβαίνω τι σημαίνει να αποδεχτώ την επιλογή που έκανε, να τον συγχωρέσω και να τον αγαπώ ούτως ή άλλως. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούσα να κάνω πριν πραγματικά μου συμβεί, τότε που έκρινα αρνητικά τις γυναίκες εκείνες που επέλεξαν να μείνουν. Τελικά το πιο εύκολο πράγμα είναι να κρίνεις όταν είσαι έξω από το χορό.

Η εξωσυζυγική σχέση του άντρα μου δεν καθορίζει το γάμο μας ούτε εμένα. Ξέρω ότι θα μπορούσα να ζήσω μία ευτυχισμένη ζωή ως ανύπαντρη μητέρα. Δεν θα ήταν εύκολο αλλά θα τα κατάφερνα. Ξέρω ότι θα μπορούσα να επιλέξω να τερματίσω το γάμο μας όποτε θέλω. Τώρα θέλω μόνο να είμαι η γυναίκα του. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν μπορώ να σας πω ψέματα λέγοντας ότι όλα είναι καλά. Μερικές φορές όταν το σκέφτομαι δεν μπορώ να αναπνεύσω αλλά αυτό δεν με πονάει τόσο όσο θα με πόναγε το οριστικό τέλος της σχέσης μας.

Έμεινα γιατί είναι η επιλογή μου, η ζωή μου και ο γάμος μου. Έμεινα γιατί αυτό ήταν το καλύτερο για μένα και όχι για τα παιδιά μου ή τον άντρα μου.

Αν ο άντρας σου σε απάτησε να θυμάσαι πάντα ότι η επιλογή είναι δική σου. Εσύ αποφασίζεις τι είναι καλύτερο για τη ζωή σου. Εσύ αποφασίζεις αν θα το πεις στα παιδιά, στους γείτονες και στους φίλους σου. Είναι δική σου και μόνο δική σου. Εσύ αποφασίζεις πώς θα το χειριστείς για να έχει η ιστορία σου το καλύτερο δυνατό τέλος ανεξάρτητα από την απόφαση που θα λάβεις.

Πηγή: scarymommy.com

Καλησπερα σας,

παρακολουθω τα βιντεο σας στο you tube και πραγματικα εμπιστευομαι την κριση σας και την εμπειρια σας.
Θα ηθελα την γνωμη σας για το θεμα απιστιας του συζυγου μου.

Του ζητησα να σας συμβουλευτουμε αλλα δεν θελει.Ειναι καθετος στο οτι το εχει μετανιωσει και με αγαπαει λεει.Δεν χρειαζεται λεει ειδικο να τον βοηθησει.Ηταν λεει καθαρα ερωτικο το θεμα και εχει τελειωσει τωρα γιαυτον.

Ειμαι 43 ετων και εκεινος 44.
Ειμαστε παντρεμενοι εδω και 15 χρονια.Η σχεση μας ξεκινησε απο το λυκειο και οταν τελειωσαμε τις σπουδες μας παντρευτηκαμε και ημασταν πολυ ερωτευενοι και αγαπημενοι.

Πριν λιγο καιρο εμαθα απο ενα μήνυμα στο κινητο του οτι με απατησε.
Αρχικα το αρνηθηκε και μετα που μαζεψα πολλες αποδειξεις το παραδεχθηκε.
Μετα απο πολυ πιεση μου μιλησε για την ερωμενη του.Μου ειπε οτι αυτο που ενιωθε για εκεινη ηταν ενα παθος
του αρεσε πολυ το σεξ που εκαναν μαζι και γιαυτο οταν ξεκινησαν δεν μπορουσε να το σταματησει.
Μου ειπε οτι εκεινη ηταν πολυ καλη στο κρεβατι .Ηταν ομορφη , σεξυ και ειχε ωραιο σωμα.

Μου ζητησε να μην χωρισουμε και οτι ολο αυτο ηταν ενα μεγαλο λαθος του και το εχει μετανιωσει.
Εγω αποφασισα να του δωσω μια ευκαιρια αφου πραγματικα με παρακαλαει να μην χωρισουμε και φαινεται
μετανιωμενος.Εχουμε και δυο παιδια (το μεγαλυτερο στην εφηβεια )οποτε μου ειναι πολυ δυσκολο να μην του δωσω την ευκαιρια να σωσουμε το γαμο μας.Τον αγαπω πολυ και δυσκολευομαι να του πω να χωρισουμε παρολο που νιωθω πολυ πληγωμενη και απογοητευμενη απο την απιστια του.

Μου φαινεται ομως οτι δεν ηταν μονο το κοματι του σεξ πιστευω οτι την ειχε ερωτευτει γιατι διαβασα μερικα μηνύματα και ηταν πολυ ερωτικα και με συναισθημα.

Τωρα εχει διακοψει καθε επαφη μαζι της ομως δεν ξερω αν πραγματικα το κανει για μενα επειδη καταλαβε οτι με αγαπαει η αν το κανει για να μην χωρισουμε (δηλαδη αν το κανει για μενα η για τα παιδια μας δεν ξερω).
Θα ηθελα πολυ να μαθω τι εχει στο μυαλο του και τον ρωταω συχνα αν ειναι καλα και μου απανταει οτι ολα ειναι ενταξει.

Η ερωτηση μου ειναι : Aν περνουσε τοσο καλα μαζι της στο κρεβατι υπαρχει περιπτωση να μπορεσει να την ξεχασει και να περναει καλα μαζι μου?
Ποσο σημαντικο ειναι το καλο σεξ στην παραλληλη σχεση?

Να σημειωσω οτι την περιοδο που ξεκινησε η απιστια εμεις δεν καναμε συχνα σεξ και δεν ειχαμε καλη επικοινωνια γιατι ειχαμε (εγω ειδικα )επικεντρωθει στην κορη μας και στην δυσκολη συμπεριφορα της λογω της δυσκολης εφηβειας που περναει.
Τι πιστευετε εσεις ?Υπαρχει περιπτωση να τον κρατανε τα παιδια σε μενα?

Μπορει να ξεχασει το τοσο καλο σεξ και το σωμα της που οπως μου ειπε ηταν ενα απο τα πραγματα που τον τραβηξαν σε αυτην?

Η σχεση τους ξεκινησε αμεσως μολις εκεινη προσληφθηκε στην δουλεια που δουλευει και αντρας μου .Στην αρχη πολυ φιλικα και σιγα σιγα ηρθαν πιο κοντα στα διαλειματα μιλουσαν αρκετα και μετα ανταλαξαν και τηλεφωνα και εστελναν και μυνηματα.

Μετα απο ενα εξαμηνο πηγε σπιτι της και εκαναν ερωτα.
Απο εκεινη την ημερα και για 3,5 μηνες μεχρι την ημερα που διαβασα το μυνημα πηγαινε μερα παρα μερα στο σπιτι της και εκαναν
ερωτα. Ειχαν προσπαθησει να το τελειωσουν ολο αυτο καποια στιγμη αλλα λογω του οτι βρισκοντουσαν καθε μερα στο χωρο εργασιας ξανακυλησαν και συνεχισαν.Εως ωτου τους επιασα εγω με ενα μυνημα που ειδα στο κινητο του απο εκεινη.

Εκεινος μου λεει οτι τον τραβουσε πολυ ερωτικα οπως σας ειπα περιγραφει αυτο που ενιωθε σαν ενα παθος που ηξερε οτι ηταν λαθος αλλα το συνεχιζε εχοντας παντα στο μυαλο του οπως λεει οτι θα εχει ενα τελος.
Την χωρισε απευθειας μολις τους επιασα και δεν εχει ξαναεπικοινωνησει μαζι της.Το γνωριζω γιατι του τσεκαρω τα παντα και του εχω βαλει και συστημα παρακολουθησης .

Απεναντι μου ειναι πολυ ενταξει και προσπαθει να με ξαναπλησιασει και να με κανει να το ξεχασω ολο αυτο.
Ομως δεν ξερω αν το κανει γιατι το νιωθει η αν το κανει γιατι δεν θελει να χωρισουμε και να χασει την οικογενεια του και την βολη του.
Δεν ξερω τι αλλο πρεπει να σας γραψω για να μπορεσετε να βγαλετε ενα συμπερασμα.

Σας ευχαριστω πολυ που διαβασατε το μυνημα μου και ευχομαι να βρειτε το χρονο να μου απαντησετε γιατι
πραγματικα ειμαι πολυ χαλια και στα πατωματα. Τον αγαπαω πολυ και παρολο που θα δυσκολευτω να χωρισω δεν θελω να ειναι δυστυχισμενος .Θελω να ειναι μαζι μου για μενα και να ειναι καλα.

Απαντά η ψυχολόγος κυρία Βίκυ Μιχελή

Αγαπητή φίλη του singleparent,
είναι πραγματικά αρκετά δύσκολο και επίπονο αυτό που βιώνεις.
Σίγουρα το θέμα της εμπιστοσύνης σου που έχει κλονιστεί είναι σημαντικό και απαραίτητο να διορθωθεί εφόσον η σχέση σας θέλεις να προχωρήσει.

Όμως λόγω του ότι ο ίδιος ο σύζυγος είναι αρνητικός να πάτε παρέα σε έναν σύμβουλο – ψυχολόγο, μην το βλέπεις σαν εμπόδιο για την πορεία σας και την εξέλιξή σας.

Είναι πολύ σημαντικό το ζευγάρι να έχει πάρει από κοινού απόφαση να δουλέψει μαζί. Αν πάλι ένας από τους δύο αντιστέκεται δεν είναι τόσο πρόβλημα γιατί μπορείς να ξεκίνήσεις εσύ καιι στην πορεία να τον “παρασύρεις¨να σε ακολουθήσει σε αυτό το ταξίδι της εξέλιξης της σχέσης.

Άλλωστε να πω σε αυτό το σημείο πως δεν λειτουργεί θετικά σε όλα τα ζευγάρια η από κοινού δουλειά με σύμβουλο. Μπορεί να λειτουργεί καλύτερα ένα σχήμα που ο κάθενας από τους δύο έχει τον δικό του σύμβουλο ή ακόμα και αυτός που έχει τις λιγοτέρες αντιστάσεις στη θεραπεία να ξεκινήσει μόνος του.

Επειδή λοιπόν καταλαβαίνω ότι έχεις πολλά στο μυαλό σου και με την κόρη σου και με την σχέση σας και τη σύγκριση που κάνεις με την “άλλη γυναίκα” μην διστάζεις να ξεκινήσεις μόνη σου.

Είναι καλύτερα σε πρώτη φάση να δεις μόνη σου την έλλειψη εμπιστοσύνης που νιώθεις παρά να ανακουφίζεσαι με προγράμματα εντοπισμού.Νομίζω πως έτσι κάνεις κακό στον εαυτό σου προσφέροντας σου πρόσκαιρη ανακούφιση, ενώ αυτό που στην πραγματικότητα πετυχαίνεις είναι να ενισχύεις την ανασφάλεια σου και την κλονισμένη σου εμπιστοσύνη.

Σου εύχομαι να έχεις όμορφες γιορτές και η νέα χρονιά να χαράξει τον νέο δρόμο που θέλεις να ακολουθήσεις με τον σύντροφό σου, σε νέα βάση και νέες συνθήκες.

Με εκτίμηση
Βίκυ Μιχελή
Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Αθηνών
Φοίβου & Αθηνάς 10
19005, Νέα Μάκρη
Τηλ: 2294300825
Κιν: 6944315963
E mail: [email protected]
Facebook: https://www.facebook.com/vickymicheli.psychologist.neamakri/
Skype: vicky_micheli

Μόνο ένα καλό βγαίνει από το θάνατο ενός συζύγου.

Σε περίπτωση που γούρλωσες τα μάτια, πλάκα κάνω. Κανένα καλό δεν βγαίνει. Απλά ήθελα να αλαφρύνω κάπως το κλίμα πριν ξεκινήσω. Εν πάση περιπτώσει, για να μπούμε στο θέμα, ο σύζυγός μου πέθανε. Αυτό κάνει χήρα εμένα, στα 31 μου και ορφανό το παιδί μας κατά 50%.

Ο Άρης και εγώ ήμασταν παντρεμένοι 3 χρόνια. Είχε καρκίνο στον εγκέφαλο πριν παντρευτούμε. Πέθανε στα χέρια μου.

Ο σύζυγός μου είχε καρκίνο στον εγκέφαλο, όταν το παιδί μας ήταν ακόμη στην κοιλιά μου. Ήξερα από πριν γεννηθεί ότι είναι καταδικασμένο να μεγαλώσει χωρίς πατέρα. Το ήξερα, αλλά συνέχισα. Ταλαιπωρηθήκαμε πολύ να τα καταφέρουμε. Εξωσωματική στην εξωσωματική, αλλά είδαμε αποτέλεσμα. Δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω.

Πόσο δύσκολο είναι πια να μεγαλώνεις μόνη ένα παιδί, σκέφτηκα; Πολλές γυναίκες το κάνουν! Και ναι, το κάνουν μια χαρά.

Δεν εννοώ τις γυναίκες που είναι όλη μέρα στο Facebook και γράφουν “Πφφφ, τα φτυσα. Ο άντρας μου πήγε τριήμερο στη Θεσσαλονίκη με τη δουλειά του και με άφησε μόνη με τους γονείς μου, τα πεθερικά μου, τα κουνιάδια, τις νύφες, τα συμπεθέρια και το μπατζανάκη του κουμπάρου του Προκόπη. Πώς θα τα βγάλω μόνη μου πέρα; Προσευχηθείτε για μένα». Για δουλειά πήγε, μαντάμ και για 3 μόνο μέρες και σε άφησε με μισό στρατό σεκιουριτάδες. Έτσι νομίζεις είναι η μοναξιά;

Εννοώ γυναίκες σαν εμένα, που εντελώς ξαφνικά βρέθηκαν στο ρόλο του μονογονέα. Γυναίκες που πρέπει να εξηγήσουν στα παιδιά τους ότι ο μπαμπάς  τους δεν είναι σε επαγγελματικό ταξίδι, ούτε ξαναπαντρεύτηκε και ζει μακριά με την γραμματέα του και τα νέα τους παιδιά.

Ο μπαμπάς του Κωστή μου είναι νεκρός, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχω κάποιον που να ξέρει να ξεχωρίζει αν έχει πυρετό ή όχι και να διαβάζει αυτό το θερμόμετρο με τον υδράργυρο που ποτέ δεν κατάφερα να διαβάσω. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει όταν το χρειαστώ, αλλά δεν παύουν όλα να περνάνε πια από τα χέρια μου και μόνο. Είμαι τυχερή γιατί έτσι και αρρωστήσω και καταφέρω να συρθώ για να πάω από το μπάνιο στο δωμάτιό μου, έχω μια μαμά που ό, τι ώρα και να την πάρω θα έρθει τρέχοντας και ας μένει μακριά, για να βάλει το παιδί για ύπνο και να του διαβάσει παραμύθια.

Με σύντροφο στο πλευρό σου και οι δυσκολίες είναι αρκετές, φαντάσου και χωρίς εκείνον πώς είναι. Η ανατροφή ενός παιδιού απαιτεί δουλειά και τεχνικές, που δύο άτομα δεν φτάνουν για να τα βγάλουν πέρα. Έχεις ένα ζιζάνιο να τρέχει όλη μέρα μες στο σπίτι και που η επαφή και μόνο με τα μάτια δεν αρκεί για να το καθηλώσει και να το κάνει να ησυχάσει.

Η χηρεία είναι τελικά μια κατάσταση πιεστική που εύκολα μπορεί να σε κάνει να κλατάρεις. Πρώτον κάνει τους άλλους να αισθάνονται άβολα. Ξένοι κοιτάνε τη βέρα μου και μετά τα μαύρα μου ρούχα και όταν με ρωτάνε παραξενεμένοι «Πού είναι ο μπαμπάς του παιδιού σου;», τους απαντώ ένα ξερό «Είναι νεκρός» και τους αφήνω να μαζέψουν τα σαγόνια τους από το πάτωμα, ενώ αποχωρώ. Επίσης, κλαίω κάθε φορά που ακούω το τραγούδι που χορέψαμε στο γάμο μας, κάτι που φέρνει επίσης τους άλλους σε δύσκολη θέση.

Όλες οι ευθύνες έχουν πέσει πάνω μου. Έχω ευθύνη απέναντι στο σύζυγό μου και στο γιο μας. Είναι δική μου δουλειά να κρατήσω ζωντανή τη μνήμη του πατέρα του σε ένα παιδάκι που έχει τα ίδια μάτια και χαμόγελο με εκείνον. Πρέπει εγώ να τον βοηθήσω να θυμάται και να μην ξεχάσει ποτέ πόσο τον αγαπούσε ο μπαμπάς του και ότι το σύντομο πέρασμα στη ζωή του μόνο μάταιο δεν ήταν. Είναι δική μου δουλειά να διασφαλίσω ότι όλο αυτό που συνέβη δεν θα καθορίσει τη ζωή του και ότι το ψυχολογικό φορτίο δεν θα τον συνθλίψει.

Δεν θα άλλαζα τον άντρα μου με τίποτα κι ας έζησα τόσο λίγο πλάι του. Ακόμα κι αν μου λέγανε ότι θα ζήσω με κάποιον άλλο 50 χρόνια και θα κάναμε πολλά παιδιά, πάλι τον ίδιο θα διάλεγα. Είχα πρώην φίλους που ζουν ακόμη. Όχι, ευχαριστώ. Ήταν τιμή μου που γνώρισα και αγάπησα κάποιον σαν αυτόν, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να χαμογελάσω πικρά όταν ο γιος μου λέει με υπερηφάνεια στα παιδιά στην παιδική χαρά: «Ο μπαμπάς μου είναι στον ουρανό και με βλέπει από κει ψηλά!»

Είμαι περήφανη που έχω ένα παιδί που μπορεί και μιλάει για δύσκολα πράγματα, όπως ο θάνατος. Υπάρχουν ενήλικες που δεν μπορούν να το συζητήσουν αν δεν χτυπήσουν πρώτα μερικά ποτά. Μιλάει για θέματα, όπως ο θάνατος, η χηρεία και ο καρκίνος με τέτοια άνεση και ευκολία που φέρνει τους άλλους σε δύσκολη θέση.

Και ξέρεις γιατί; Γιατί αυτά είναι θέματα που μας αφορούν όλους. Όχι συγκεκριμένα ο καρκίνος. Όλα τα άσχημα της ζωής.

Όλοι λένε ότι τα παιδιά μιμούνται και μαθαίνουν μέσα από παραδείγματα. Γι’ αυτό και εγώ δείχνω στο γιο μου ότι οι γυναίκες είναι δυνατές και ικανές και το ίδιο είναι και αυτός.

Εύχομαι καλή δύναμη σε όλους τους μόνους γονείς. Δύναμη, αισιοδοξία και χαρά, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας.

Κική

Ερχομαι και εγω λοιπόν μετα την ιστορία της Δανάης να ρωτήσω το εξής: Μεσα στη ζωή μας μπήκε μια αλλη γυναίκα μια γυναίκα σαν τη Δανάη.

Μου διελυσε τα όνειρα …τη ζωή μου την οικογένεια μου, μου διελυσε το γάμο μου μετα απο 22 χρόνια. Εδιωξα τον αντρα μου απο το σπίτι και του μάζεψα ολα τα ρούχα του να τα πάρει να τα πάει σε αυτη. Εχω το εξής ερώτημα: Αφού θέλει να είναι με μια αλλη γυναίκα, αφού επέλεξε να είναι με μια αλλη γυναίκα γιατί δεν θέλει να πάρει τα ρούχα του και να τα πάει εκεί; Μετα απο οσα μου έκανε δεν τον θέλω αλλο στη ζωή μου!

Σάντρα

Απαντάει ο συντάκτης

Αγαπητή Σαντρα, αλήθεια ρωτάς το γιατί;

Πρώτον, χρησιμοποιείς συνέχεια το “ΜΟΥ”. Ο γάμος ΜΟΥ, η οικογένειά ΜΟΥ. Το “ΜΑΣ” που είναι; Ή καλύτερα, υπήρχε “ΜΑΣ” όλα αυτά τα χρόνια;

Κατά δεύτερον πετάς τη μπάλα εξαρχής σε άλλο γήπεδο. Με τον άντρα σου ήσουν παντρεμένη, όχι με την κάθε Δανάη.

Ψάξε λοιπόν μέσα σου, ψάξε στα 22 χρονια γάμου και αν εσείς αφήσατε ανοιχτή την πόρτα να μπουν τρίτοι. Και αν δεν θέλει να έρθει να πάρει ούτε τα ρούχα του σκέψου μέσα σου το πως ήσουν εσύ απέναντι του.

Ένας άντρας που μένει σε ένα γάμο 22 χρόνια αν του δώσεις ένα θα σου δώσει δέκα. Αν όμως δεν του δώσεις τίποτα απλά θα κάνει υπομονή μέχρι να σπάσει. Και στην τελική εσύ τον εδιωξες, δεν έκανες κάτι να τον κρατήσεις. Γιατί πολύ απλά δεν τον αγαπάς ή δεν τον αγάπησες ποτέ….

Παντρεύτηκα τον άντρα που ερωτεύτηκα. Έναν άντρα όμορφο, με καλές αξίες και βέβαια με δουλειά. Είμαι η δεύτερη σύζυγός του. Τον γνώρισα όταν ήταν σε διάσταση με την πρώτη και τα φτιάξαμε.

Με την πρώτη του γυναίκα χώρισε μετά από 10 χρόνια γάμου. Η σχέση τους όπως έλεγε είχε βαλτώσει και είχε βάσιμες υποψίες ότι τον απατούσε.

Όταν τα φτιάξαμε τον είχα συμπονέσει και θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ τυχερό που τον γνώρισα. Βγαίναμε έξω, κάναμε καλή παρέα και βέβαια το σεξ μεταξύ μας και η χημεία εξαιρετική.

Με τον καιρό κατάλαβα πως έχει πολλές ανασφάλειες και ήταν σφιχτός στα έξοδά του και στη διαχείριση των οικονομικών του.  Ξεκίνησε και η κρίση και πίστεψα πως ήταν απόρροια του γενικού κλίματος.

Έβλεπα πως ήταν τσιγκούνης και ολιγαρκής. Όμως πάντα τον δικαιολογούσα.  Όταν μετά από 7 χρόνια έφτασε η ώρα να παντρευτούμε κάναμε πολιτικό γάμο. Δεν είχα καταλάβει πως ήταν από τσιγκουνιά, γιατί είχε την εξυπνάδα να το παρουσιάσει ως μια εύκολη και πρακτική λύση αφού και οι δύο κάναμε δεύτερο γάμο.

Ταξίδι του μέλιτος δεν πήγαμε γιατί δήλωνε πως κάθε μέρα είναι γιορτή και δεν είναι καιρός για έξοδα.

Ελέγχει το σούπερ μάρκετ αν πληρώσουμε 100€ ανά επίσκεψη γίνεται χαμός. Τι αγοράζεις με 100€; Τίποτα. Φωνάζει όταν ανάβω το θερμοσίφωνα το καλοκαίρι. Γκρινιάζει αν του πω να φέρουμε μια γυναίκα να καθαρίσει το σπίτι.

Αν του πω να βγούμε έξω προτιμά να παραγγείλουμε φαγητό στο σπίτι για να μη ξοδέψουμε παραπάνω χρήματα. Αν του πω να πάμε για καφέ θα πάμε εκεί που κοστίζει 1€ και όχι σε μια καφετέρια ως άνθρωποι.

Σινεμά έχουμε να πάμε πάνω από 1 χρόνο. Πάντα για να το αποφύγει λέει πως είναι κουρασμένος και πως η τηλεόραση έχει πολλές ταινίες. Εκδρομή 8 χρόνια δεν έχουμε πάει ποτέ. Διακοπές ούτε λόγος.

Να καλέσουμε φίλους; Πολύ σπάνια και αν έρθουν οι γονείς μας ή συγγενείς μας άντε να φτιάξω εγώ μια τούρτα και να προσφέρουμε έναν καφέ.

Θέλει να κόψουμε τα περιττά κατ’ εκείνον έξοδα όπως κινητό, καλωδιακή τηλεόραση και να έχουμε το αυτοκίνητο στο γκαράζ. Ο άντρας μου έχει μηχανή και πηγαίνει στη δουλειά του μ΄ αυτήν. Εγώ, όμως, δεν πρέπει να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο αλλά να πηγαίνω με συγκοινωνία.

Όταν ψωνίζω για τον εαυτό μου ρούχα ή παπούτσια αναγκάζομαι να ξηλώνω τις ετικέτες και να λέω πως τα αγόρασα από κινέζικο μαγαζί. Αλλιώς μαύρο φίδι που με έφαγε.

Μόνο γκρίνια και κλεισούρα. Έχω τρελαθεί. Μάς έφαγε η μιζέρια, η ρουτίνα και η κακομοιριά. Δε λέω οι εποχές είναι δύσκολες, τα οικονομικά μας μειώθηκαν πολύ και το μέλλον είναι αβέβαιο. Όμως, η ζωή κυλάει σαν το νερό και δε γυρίζει πίσω.

Είναι άλλο να είσαι συνετός και μετρημένος και άλλο τσιγκούνης και να μη δίνεις ανάσες αναζωογόνησης στον εαυτό σου και στο γάμο σου.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί τον παράτησε η πρώτη του σύζυγος. Πώς να ζήσεις έτσι; Η ψυχή έχει ανάγκη από αντίβαρα και ανάσες χαράς.

Πώς να ποθήσεις έναν άνθρωπο όταν σου φέρεται έτσι; Τί να συζητήσεις μαζί του; Ο ορίζοντας μικραίνει, ο διάλογος μειώνεται και το χαμόγελο σβήνει…

Μου έχει κάνει τη ζωή ποδήλατο. Πάντα κρύβω ό,τι αγοράζω και πάντα λέω πως βρήκα ευκαιρίες ή ψώνισα προσφορές.

Ευχή και κατάρα δίνω σε όποια γυναίκα ζήσει μια ανάλογη ζωή. Ο τσιγκούνης άντρας έχει στενό ορίζοντα και μικρό ψυχικό κόσμο. Η ζωή φεύγει και δεν είναι πρόβα. Αξίζει να τη ζεις έτσι; Αξίζει να ζεις με ένα skroutz;

Είμαι παντρεμένη τέσσερα χρόνια με έναν πολύ καλό άντρα που με αγαπάει και με φροντίζει, αλλά τελευταία ο γάμος μας έχει ρουτινιάσει. Παιδιά δεν έχουμε, ίσως γι’ αυτό ασχολούμαι όλη την ώρα μαζί του: Γιατί δεν έχω τι άλλο να κάνω. Εκείνος πάλι δεν μου δίνει καμία σημασία. Κάθεται όλη τη μέρα στον υπολογιστή και όταν βαρεθεί τον αφήνει και πιάνει το κινητό του.

Στο τέλος βαριέμαι πια να γκρινιάζω και παύω να ασχολούμαι. Τον αφήνω να κάνει τα δικά του και κάνω και εγώ τα δικά μου. Όσο και να μη μου αρέσει αυτή η κατάσταση, συνήθισα πια.

Από ένα σημείο όμως και μετά μου τη «δίνει» που είμαι αόρατη. Προσπάθησα πολλές φορές να του πω ότι με ενοχλεί αυτή η κατάσταση, αλλά με έχει τελείως γραμμένη. Έχω βαρεθεί να χαλάω τη διάθεσή μου για κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει.

Μια φίλη μου με συμβούλευσε να αρχίσω να φλερτάρω με άλλους άντρες μπροστά του μπας και του ξυπνήσω μέσα του, τη ζήλεια, αλλά δεν είναι του στυλ μου. Αγαπώ τον άντρα μου και δεν είναι του χαρακτήρα μου τέτοια πράγματα.
Υπάρχει τρόπος να τον κάνω να δει πόσο με πληγώνει αυτή του η συμπεριφορά; Λίγη προσοχή ζητάω. Δεν θέλω να φτάσω στο σημείο να πιστεύω ότι το διαζύγιο είναι η μόνη λύση.

Μυρτώ