Ο έρως χρόνια δεν κοιτά, λέει ο λαός και έχει αποδειχθεί πολλάκις στην πράξη ότι δύο άνθρωποι μπορούν να ζήσουν βίον ανθόσπαρτον ακόμη και όταν τους χωρίζει μια μεγάλη διαφορά ηλικίας. Βέβαια, ο κόσμος θα πει τα δικά του, ειδικά αν το γηραιότερο μέλος του ζευγαριού είναι η γυναίκα, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις δεν πρέπει να ακούμε τι λέει ο κόσμος αλλά τι λέει η καρδιά μας. Κι ας μας κουράζουν που και που οι ψίθυροι όπως λέει με παράπονο αυτή η ευτυχισμένη, κατά τ’ άλλα, σύζυγος.

«Είμαι μια χωρισμένη μητέρα δύο παιδιών που ξαναπαντρεύτηκε έναν υπέροχο άνθρωπο και ζει τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής της. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχει κάτι που, αν και ασήμαντο, δεν παύει να με στεναχωρεί που και που ή, καλύτερα, να χαλάει τη ζαχαρένια μου…

Βλέπετε ο άντρας μου είναι πολύ μικρότερος από μένα – 20 ολόκληρα χρόνια – και αυτό είναι κάτι που ο κόσμος δεν μπορεί να χωνέψει εύκολα. Όχι τόσο εύκολα, δηλαδή, όσο θα το χώνευε εάν εγώ ήμουν 20 χρόνια μικρότερή του. Τότε, θα τον καμάρωναν κιόλας, ενώ τώρα, μας βλέπουν με καχυποψία, τουλάχιστον. Και τους δυο.

Το πιο χαρακτηριστικό, πέρα από τα βλέμματα που υποδηλώνουν απορία – και φθόνο, ίσως – είναι η υπόθεση που κάνουν οι πιο θρασείς από τους κακόβουλους εκεί έξω ότι δεν είμαστε ζευγάρι, και μάλιστα παντρεμένο, αλλά μάνα και γιος.

“Για τον γιο σας είναι;”, “Τι κομψοί που είστε μάνα και γιος”, “Μπράβο νεαρέ μου που βγαίνεις για ψώνια με τη μητέρα σου” και άλλα τέτοια σχόλια ακούμε κατά καιρούς, τα οποία μας διασκεδάζουν, είναι αλήθεια, αλλά έρχονται στιγμές που τα βρίσκω πολύ κουραστικά.

Και δεν το κρύβω ότι καμιά φορά με πληγώνουν κιόλας γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι εύκολο να “δέσεις” τη μοίρα σου με έναν τόσο νεότερο άντρα. Θέλει πολύ αυτοπεποίθηση και πολύ εμπιστοσύνη σ’ αυτό που έχετε μεταξύ σας, να ξεπεράσεις όλα τα στερεότυπα που κι εσύ έχεις για τον εαυτό σου και να προετοιμαστείς κιόλας για το χειρότερο σενάριο: να έρθει μια μέρα που θα σε αφήσει για μια συνομήλική του.

Λυπάμαι, τότε, που πέφτω στην παγίδα όλων αυτών των ανθρώπων και αφήνω την κακία τους να με δηλητηριάσει. Σκέφτομαι όλα τα καλά που έφερε στη ζωή μου αυτή η σχέση, πόσο καλά τα πηγαίνει ο άντρας μου με τα παιδιά μου παρά το ότι δεν ήταν εύκολο και για εκείνα στην αρχή, αλλά και τις στιγμές που έχουμε ζήσει οι δυο μας και όλοι μαζί. Τα σκέφτομαι όλα αυτά και λέω από μέσα μου: “Δε βαριέσαι, τι ξέρουν όλοι αυτοί για μας; Άστους με τις προκαταλήψεις καιτην κακία τους.”

Εγώ έχω τον πιο υπέροχο άνθρωπο του κόσμου δίπλα μου. Κι ακόμη και αν δεν κρατήσει για πάντα, που μπορεί να συμβεί στον καθένα, για άπειρους λόγους και ασχέτως ηλικιών, θα έχω κερδίσει πάρα πολλά. Κι εγώ και εκείνος, και τα παιδιά μου που μεγάλωσαν χωρίς στερεότυπα για τον έρωτα, την αγάπη και τον γάμο.

Ήταν άλλωστε η μοναδική φορά που με είδαν να ακολουθώ το ένστικτό μου και να είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Αυτό δεν είναι εν τέλει το νόημα της ζωής; Να σπας τα δεσμά σου – όποια είναι αυτά για τον καθένα – και να κυνηγάς αυτό που θες με τόλμη, ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση.

Και, φυσικά, να ερωτεύεσαι και να σε ερωτεύονται χωρίς κανόνες και στεγανά.»

Πηγή: mama365

Ο άντρας μου έγινε κτηνοτρόφος και μυρίζει τόσο που δεν τον αντέχω στο κρεβάτι. Να χωρίσω;

Με τον άντρα μου και το παιδί μου από τον πρώτο μου γάμο ζούσαμε ανέκαθεν στην Αθήνα. Εκεί γνώρισα τον πρώτο μου άντρα, εκεί παντρεύτηκα, εκεί έκανα το παιδί μου, εκεί χώρισα και εκεί ξαναπαντρεύτηκα. Την ιστορία με τον πρώτο μου άντρα δεν θέλω να τη θυμάμαι. Όλη εκείνη η δύσκολη περίοδος που έζησα είναι κάτι που θέλω να ξεχάσω. Ας εστιάσουμε στο πώς είναι τα πράγματα τώρα.

Με το δεύτερο άντρα μου γνωριστήκαμε μέσω κοινής παρέας 5 χρόνια αφότου είχα πάρει διαζύγιο. Ήταν ξάδερφός μιας πολύ καλής μου φίλης αλλά μέχρι τότε δεν είχε τύχει να τον γνωρίσω. Από την πρώτη στιγμή ταιριάξαμε, κάναμε αρκετά καλή παρέα, με τον καιρό τον ερωτεύτηκα, τον γνώρισα στο παιδί μου και το ένα έφερε το άλλο. Εγώ εργαζόμουν ως λογίστρια σε μία εταιρεία, από την οποία δεν ήμουν ιδιαίτερα ευχαριστημένη και εκείνος ήταν στέλεχος σε πολυεθνική.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όσο καλά λεφτά και να έβγαζε ούτε εκείνος ήταν ευχαριστημένος από τη δουλειά του. Μου το είχε πει από την αρχή ότι δεν αντέχει τους ρυθμούς αυτούς, τις τόσες ώρες εργασίας, την πίεση, την ένταση και το τρέξιμο, το ότι αν είχε ποτέ την ευκαιρία να πάει να μείνει στο χωριό του και να γίνει αγρότης, όπου όπως μου εξήγησε έχει μεγάλη περιουσία θα το έκανε. Τότε δεν έδωσα σημασία, αυτό όμως που είπε το βρήκα στην πορεία μπροστά μου.

Δύο χρόνια μετά το γάμο μας έγινε ένα περιστατικό στη δουλειά του και παραιτήθηκε. Ήταν κάτι που κατά τη γνώμη μου έπρεπε να είχε κάνει εδώ και καιρό αρκεί όμως πρώτα να είχε ψάξει και να είχε βρει κάτι αντίστοιχο να συνεχίσει να εργάζεται χωρίς διακοπή, αλλά εκείνος απ’ ότι φαίνεται είχε άλλα σχέδια στο μυαλό του. Η δουλειά μου εμένα πήγαινε, δεν πήγαινε, εκείνος ήταν ντιπ άνεργος, το παιδί το είχα εγώ, πατέρας δεν υπήρχε στο προσκήνιο, μου ‘φαγε τα αυτιά και εγκαταλείψαμε τελικά την Αθήνα.

Στο χωριό του είχε πολλά χωράφια, πολλά ζώα και μία μικρή κτηνοτροφική μονάδα που ο πατέρας του τον παρακάλαγε χρόνια να έρθει να την αναλάβει γιατί εκείνος είχε πια μεγαλώσει και δεν είχε και πολλές δυνάμεις. Ορθώς λοιπόν σκέφτηκε ο άντρας μου και μου είπε «δεν έχουμε που δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα εδώ πέρα, από το να τρώμε τα έτοιμα και να ταλαιπωρούμαστε και να είμαστε μία ζωή στην τσίτα, πάμε εκεί να ηρεμήσει το κεφάλι μας, να βγάλουμε και λεφτάκια, να πίνει και το παιδί φρέσκο γαλατάκι και να μεγαλώσει στο φρέσκο αέρα».

Δεν είχε άδικο. Το σκεπτικό του ήταν πάρα πολύ σωστό και στην αρχή μπορεί να ήμουν κάπως φειδωλή όταν όμως ξεκινήσαμε και μείναμε τις πρώτες μέρες εκεί άρχισα να βλέπω τα πράγματα υπό διαφορετική οπτική. Άλλος κόσμος, άλλος αέρας, άλλοι ρυθμοί. Ούτε φωνές, ούτε φασαρία, ούτε μποτιλιάρισμα και φυσικά λιγότερα έξοδα γιατί η ζωή να λέμε και την αλήθεια μας είναι πολύ πιο απλή και οικονομική απ’ ότι σε μία μεγαλούπολη. Δεν είναι ότι μαθαίνεις να αρκείσαι στα λιγότερα. Εκεί έχεις μποστάνια, τα δικά σου φρούτα, λαχανικά και ζαρζαβατικά, έχεις τζάκι, έχεις ξυλόσομπα και τα ξύλα πας και τα κόβεις μόνος σου από τα χωράφια σου ή σου φέρνει ο γείτονας και του δίνεις εσύ κάτι άλλο που έχεις σε απόθεμα… Είναι όμορφη η ζωή στην επαρχία, έχει τη δική της μαγεία αλλά στην περίπτωση μου τα πράγματα έχουν εξελιχθεί λίγο διαφορετικά απ’ ότι θα ήθελα.

Όσο και να αγαπάω τον άντρα μου, ντροπή μου που το λέω, από τότε που ξεκίνησε τη νέα του δουλειά στο κτηνοτροφείο της οικογένειας άλλαξε η μυρωδιά του. Θα μου πείτε τι περίμενα και εγώ; Να μυρίζει λεβάντα και γιασεμί; Όχι, αλλά όχι και αυτή τη μπόχα που μου φέρνει στο σπίτι και μου ‘ρχεται λιποθυμία. Κάθε φορά που μπαίνει στο σπίτι μυρίζει ένα μιξ κατσικίλας, τραγίλας και κοπριάς. Πολλές φορές είναι τόσο έντονη η μυρωδιά που κλείνομαι στο μπάνιο μέχρι να αλλάξει και να πετάξει σε ένα καλάθι που έχουμε έξω από το σπίτι εννοείται τα ρούχα του για να μπορέσω να κυκλοφορήσω ανασαίνοντας σαν άνθρωπος. Την ίδια ακριβώς μπόχα έχουν και οι γονείς του και όλοι του οι συγγενείς που έρχονται σπίτι.

Το θέμα είναι ότι δεν μυρίζουν μόνο τα ρούχα του αλλά έχει αρχίσει και ποτίζει και το πετσί του. Ενώ κάνει μπάνιο, προσέχει τον εαυτό του και τα σχετικά, η ενασχόληση όλη μέρα με τα ζώα και τα κτηνοτροφικά τον έχουν κάνει να μυρίζει σαν κι αυτά σε σημείο που όταν πέφτουμε για ύπνο το βράδυ και ας έχει κάνει μπάνιο, εμένα να μου μυρίζει.

Δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Όσο και να μου αρέσει η ζωή στην επαρχία και να βλέπω ότι και το παιδί μου είναι καλά, εγώ θέλω να είμαι με έναν άνθρωπο που με τραβάει πάνω του, που τον ποθώ, που θέλω να με φιλάει και να τον φιλάω και να κάνουμε σεξ χωρίς να χρειάζεται να βάζω μανταλάκι στη μύτη. Έχω ξεχάσει πώς είναι να κάνεις σεξ. Δεν μπορώ με τίποτα, μου έρχεται αναγούλα, σιχασιά. Παρακαλάω να αρρωστήσει το παιδί μου για να πάω να κοιμηθώ μαζί του στο δωμάτιό του για δικαιολογία. Δεν είμαι καμία πεταλουδίτσα που με ενοχλεί η κάθε μυρωδιά και θέλω το σπίτι μου να έχει εσάνς άγριων εσπεριδοειδών, κανέλας και cotton musk, αλλά αυτή η ξινισμένη τυρίλα, η προβατίλα σε συνδυασμό με τη φτυαρισμένη κοπριά που είναι χωμένος μέχρι τα μπούτια μου φέρνει τον εμετό μέχρι τη μύτη.

Σας παρακαλώ βοηθήστε με γιατί τα πράγματα είναι σοβαρά. Δεν θέλω να διαλύσω το σπίτι μου γι’ αυτό το λόγο αλλά για μένα είναι πολύ σημαντική αιτία διαζυγίου. Κατά τα άλλα είναι ο καλύτερος σύζυγος που θα μπορούσα να έχω και ο καλύτερος πατέρας που θα μπορούσα να βρω για το παιδί μου αλλά υπάρχουν και κάποια ζητήματα πρακτικής σημασίας που δεν μπορώ να προσπεράσω.

Καταλαβαίνετε πώς είναι να μη μπορείς να πλησιάσεις τον άνθρωπο σου;

Είμαι παντρεμένη εδώ και 9 χρόνια και έχω ένα μικρό αγοράκι. Με το σύζυγο υπήρξαμε πολύ αγαπημένοι και δεμένοι μέχρι που έμεινα έγκυος. Τοτε είδα ένα άλλο πρόσωπο, έναν άλλο εαυτό του.

Έγινε επιθετικός και απότομος, είχε για όλα να λέει μια άσχημη κουβέντα και όλα να τα επικρίνει. Το καλό δεν το έβλεπε πουθενά. Ο,τι και να έκανα ήταν λάθος. Ξαφνικά άρχισε να μην του αρέσει η μαγειρική μου, ο τρόπος που ντύνομαι, ο τρόπος που κρατώ το σπίτι καθαρό και σε τάξη. Του έφταιγαν οι φίλες μου ,οι γονείς μου και όποιος σχετιζόταν με εμένα. Ερωτικές επαφές σχεδόν ανύπαρκτες αλλά εξέφραζε πολλή ζήλεια καθώς μου απαγόρευε να είμαι ενεργή στα κοινωνικά δίκτυα και να μιλάω σε άντρες. Έσκιζε ρούχα μου, τα οποία δεν ενέκρινε, δεν με άφηνε να βάφομαι έντονα, δεν με άφηνε να κυκλοφορώ με φίλες μετά τις δέκα το βράδυ, έσπαγε προσωπικά αντικείμενα αξίας όταν θύμωνε και με απαξίωνε με την κάθε ευκαιρία.

Μου τόνιζε σχεδόν κάθε μέρα πως δεν θα χάσω ποτέ κιλά ο,τι κι αν κάνω όσο κι αν προσπαθώ, ότι δεν θα μάθω ποτέ να οδηγάω γιατί απλά δεν το ΄χω, ότι δε θα με κρατήσουν σε καμία δουλειά γιατί είμαι ξινή, ότι δεν με θέλει καμία για φίλη της επειδή δεν είμαι καλός άνθρωπος και πολλά άλλα. Με έβριζε, με υποτιμούσε, με εξευτέλιζε. Μου απευθυνόταν μέσα στο σπίτι λες και είμαι δούλα, να κάνω αυτό, να κάνω εκείνο και γρήγορα, την ώρα που θέλει εκείνος, όχι μετά. Μου έλεγε πως μόνο για υπηρέτρια κάνω και πως όσο ζω σε αυτό το σπίτι θα υπακούω τις εντολές του. Αν του έλεγα να τον χωρίσω, απειλούσε να με σκοτώσει. Έχει σηκώσει αρκετές φορές χέρι ακόμα και μπροστά σε άλλους. Δυστυχώς αυτά συμβαίνουν ακόμα και σήμερα. Σκέφτομαι να πάρω το παιδί μου και να φύγω αλλά έχει πολύ καλή σχέση με το παιδί και ο μικρός τον αγαπάει. Γι’ αυτόν κάνω υπομονή τόσα χρόνια.

Είμαι σε αδιέξοδο, δεν ξέρω τι να κάνω.

Να τα ανεχτώ ολα για χάρη του παιδιού μου; Δεν θέλω να το στεναχωρήσω και να του δημιουργήσω ψυχολογικά προβλήματα. Ή να το πάρω και να κάνω μια νέα αρχή μακριά απο το σύζυγο για να έχω εγώ ψυχική ηρεμία και γαλήνη;

Απαντά η ψυχολόγος κυρία Βίκυ Μιχελή

Αγαπητή φίλη του singleparent,

η κατάσταση την οποία περιγράφεις είναι όντως στενάχωρη και άσχημη.

Όμως σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω κάτι πολύ σημαντικό. Το singleparent είναι μια ιστισελίδα όπου ο καθένας που τον απασχολεί κάποιο ζήτημα, είμαστε εδώ για να το εκφράσει, να το βγάλει απο μέσα του και εμείς με τα σειρά μας να δώσουμε μια γνώμη για το πως κυρίως να κινηθεί το εκάστοτε άτομο. Το λέω αυτό γιατί με το απρόσωπο που έχει ένα μήνυμα αλλά και την ανωνυμία αλλά και την περιληπτικότητα μιας ιστορίας το σίγουρο είναι ότι δεν μπορούν να δοθούν συμβουλές, είναι αντιδεοντολογικό και ανεύθυνο αν κάνουμε κάτι τέτοιο.

Ειδικά στην περίπτωση που σε μία κατάσταση εμπεριέχεται η βία οποιασδήποτε μορφής κι από ό, τι περιγράφεις εσύ δέχεσαι αυτήν σε σε ολες της τις μορφές.

Στη θέση σου θα μίλαγα αρχικά με έναν πολύ καλό δικηγόρο και με έναν ψυχολόγο για να θέσω στόχους και να βρω την έξοδο από την καταστάση αυτή.

Θα ήθελα να σου επισημάνω πως σε ό, τι αναφέρεσαι για τη κοινή ζωή σου με το σύζυγό σου (αν το ξανα διαβάσεις θα το δεις κι εσύ) αναφέρεσαι σε παρελθοντικό χρόνο. Σαν να έχει τελειώσει παρόλο που εξακολουθείς και βιώνεις αυτή την επίπονη κατάσταση.

Τέλος, αυτό που με βεβαιότητα θέλω να σου πω είναι πως τα παιδιά θέλουν ευτυχισμένους και ήρεμους γονείς. Σίγουρα ένα μεταβατικό στάδιο (όποιο κι αν είναι αυτό) έχει τις δυσκολίες και τις αντιστάσεις του αλλά στο τέλος επικρατεί η ισορροπία.
Ένας καλός μπαμπάς, θα παραμείνει καλός μπαμπάς.

Όπως και μια καλή μαμά, θα παραμείνει μια καλή μαμά.

Τώρα αν κατά τη διάρκεια του μεταβατικού σταδίου αυτοί οι καλοί ρόλοι μπουν σε μια παύση είναι γιατί οι εμπλεκόμενοι είναι γεμάτοι απο αρνητικά συναισθήματα όπως ο θυμός, η θλίψη και ο φόβος που χρειάζονται το χρόνο τους για να ξεφουσκώσουν.

Σου εύχομαι καλή τύχη.

Βίκυ Μιχελή
Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Αθηνών
Φοίβου & Αθηνάς 10
19005, Νέα Μάκρη
Τηλ: 2294300825
Κιν: 6944315963
E mail: [email protected]
Facebook: https://www.facebook.com/vickymicheli.psychologist.neamakri/
Skype: vicky_micheli

Με τον άντρα μου είμαστε μαζί 6 χρόνια, παντρεμένοι τα 2 και έχουμε ένα παιδάκι. Πρόσφατα και εντελώς τυχαία έμαθα ότι πέρυσι έκανε τη διαθήκη του χωρίς να μου πει τίποτα. Όπως μου είπε, το έκανε για να είναι καλυμμένος σε περίπτωση που του συμβεί το μοιραίο και ισχυρίστηκε μάλιστα ότι προσπάθησε να μου το πει αλλά την εποχή εκείνη είχα «άλλες έγνοιες» αφού ήμουν έγκυος και είχα μία πάρα πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη, γι’ αυτό το έκανε μόνος του και ούτε που μου είπε τίποτα. Με τον καιρό ξεχάστηκε μέχρι πρόσφατα που το έμαθα από μόνη μου.

Δεν με ενδιαφέρει τόσο το ότι έκανε διαθήκη και δεν μου το είπε όσο το ότι τα αφήνει όλα στο παιδί μας και σε μένα τίποτα. Έχει μεγάλη περιουσία και εξαψήφιο αριθμό στις καταθέσεις του αλλά αν συμβεί κάτι δεν παίρνω τίποτα. Αν πάρω κάτι, αυτά θα είναι τα χρήματα από την ασφάλεια ζωής που έχει κάνει. Όσον αφορά στο παιδί, αν τύχει κάτι και στους δυο μας ζητά στη διαθήκη του να αναλάβουν τη φροντίδα του οι γονείς του. Εμένα δεν με ρώτησε ποτέ. Θα προτιμούσα το παιδί να το μεγαλώσει η αδερφή μου και όχι οι γονείς του που είναι υπερήλικες. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς την είδε. Το παιδί δεν είναι μόνο δικό του, είναι και δικό μου οπότε έπρεπε να με ρωτήσει αν συμφωνώ.

Είμαι πολύ μπερδεμένη και δεν ξέρω πως να νιώσω για όλο αυτό. Με την ενέργειά του αυτή δείχνει ότι δεν με υπολογίζει και ότι ίσως ανησυχεί ότι τον παντρεύτηκα για να του φάω την περιουσία. Καμία σχέση. Έκανε ολόκληρη διαθήκη πίσω από την πλάτη μου και δεν φρόντισε ούτε καν να με ενημερώσει. Ντροπή του να αποκλείει την ίδια του τη γυναίκα. Έχω πληγωθεί πολύ και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Αλήθεια τώρα, τι να κάνω;

Αθηνά

Ο άντρας μου δεν με αφήνει να οδηγώ το οικογενειακό αυτοκίνητο ούτε καν με συνοδεία. Το είχα αποδεχτεί και δεν με ένοιαζε και πολύ. αλλά τους τελευταίους τέσσερις μήνες αποφάσισα να επαναστατήσω και να διεκδικήσω ο, τι δικαιούμαι. Πλέον είμαστε γονείς και δεν θέλω ο γιος μου να μεγαλώσει μαθαίνοντας ότι ο μπαμπάς μόνο είναι υπεύθυνος και πρέπει να του έχουμε εμπιστοσύνη ενώ η μαμά δεν είναι ικανή ούτε να οδηγήσει μέχρι το σούπερ μάρκετ.

Η πρώτη νύξη που έκανα ήταν μία μέρα που είχαμε βγει με τον άντρα μου και το παιδί. Στην επιστροφή του «πέταξα» ότι θα οδηγήσω εγώ το αυτοκίνητο και μέσα μου πίστευα ότι δεν θα το έκανε καν θέμα αλλά το έκανε. Μου έδωσε τα κλειδιά εντελώς απρόθυμα, πιο πολύ πιστεύω για να μην κάνει φασαρία μπροστά στο παιδί αλλά από το πρόσωπό του κατάλαβα ότι μέσα του έβραζε. Το μάτι του πέταγε σπίθες. Στο σπίτι μου έστησε ένα καβγά άλλο πράγμα. Με λίγα λόγια μου είπε ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να οδηγούν γιατί είναι… γυναίκες. Χειρότερα δεν μπορούσε να με προσβάλλει ούτε εμένα ούτε όλες τις γυναίκες του κόσμου. Δηλαδή τι; Είμαστε ανίκανες; Είμαστε άχρηστες; Δεν το κατάλαβα αυτό; Σε ποιον αιώνα ζει; Έτσι τον μεγάλωσαν; Έτσι τον έμαθαν να πιστεύει;

Μια άλλη φορά ήθελα να κατέβω κέντρο για κάτι δουλειές που είχα και ήθελε ντε και καλά να έρθει μαζί. Μόλις μπήκα στο αμάξι και έκατσα στη θέση του οδηγού ήρθε δίπλα μου, από το παράθυρο, και απαίτησε να βγω για να οδηγήσει εκείνος και εγώ να κάτσω στο πίσω κάθισμα. Φυσικά και αρνήθηκα. Τσακωθήκαμε άσχημα και τελικά δεν ήρθε μαζί μου. Τότε συνειδητοποίησα ότι το σκεπτικό που είχε αναπτύξει γύρω από το θέμα αυτό δεν ήταν λογικό. Ήταν παράλογο. Για πολλά χρόνια έκανα την «πάπια» και δεν αντιδρούσα αλλά φτάνει πια. Δεν θέλω εντάσεις μέσα στο σπίτι μας ούτε τσακωμούς αλλά δεν γίνεται κάθε φορά που θέλω να πάρω το αμάξι να μου κάνει τέτοια σκηνικά. Είμαι πολύ καλή οδηγός και δεν έχω προκαλέσει ποτέ τροχαίο ούτε έχω εμπλακεί. Ούτε κλήση δεν έχω πάρει. Σκέφτηκα πολλές φορές να υποχωρήσω μόνο και μόνο για να μην τσακωνόμαστε κάθε λίγο και λιγάκι αλλά δεν νομίζω να το κάνω. Είναι επαγγελματίας οδηγός και ξέρω ότι στους δρόμους όλη μέρα έχουν δει πολλά τα μάτια του αλλά αυτό δεν του δίνει το δικαίωμα να μου συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο. Μάλλον αγχώνεται όταν βλέπει γυναίκες να οδηγούν, αλλά δεν με αφορά. Με όσους το έχω συζητήσει συμφωνούν ότι είναι γελοίο και ότι πρέπει επιτέλους να αντιδράσω αλλά δεν θέλω να τραβήξω και πολύ το σκοινί μη φτάσουμε και στα διαζύγια.

Ψάχνω έναν ήπιο και λογικό τρόπο να τον πείσω ότι κάνει λάθος και ότι δεν έχει κανένα λόγο να μη με εμπιστεύεται. Έχετε κάτι υπόψιν;

Άννα-Μαρία

*Το παρακάτω κείμενο ανήκει στην Βασιλική που το πρωτο-ανήρτησε στην ομάδα Untold Stories  

Σωτήριο έτος 2016….

Έχω εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες να επιβιώσει ο πολυετής γάμος μου. Έχω παρακαλέσει να πάμε σε ειδικούς, έχω πάει μόνη μου σε ειδικούς, έχω κλάψει, έχω χτυπηθεί, έχω προσπαθήσει και… Τίποτα!

Ένας γάμος που στηρίχθηκε στην παιδική αθωότητα. Ήμουν μόλις 14 όταν τον γνώρισα κι εκείνος 21. Δεν είχαμε ολοκληρωμένες σχέσεις για αρκετά χρόνια. Με εκείνον πορευθηκα. Έπαθα κατάθλιψη και κρίσεις πανικού γύρω στα 19 και για δύο χρόνια. Εκείνος αν και δεν καταλάβαινε, έμεινε. Το εκτίμησα.

Τα χρόνια περνούσαν. Εγώ μεγάλωνα και ωρίμαζα. Εκείνος όχι. Κάναμε κι ένα παλικαρακι και πλέον οι αντοχές μου είχαν εξαντληθεί.

Εγώ η μαμά, η νοσοκόμα, η μαγείρισσα, η νοσοκόμα, ο άντρας και η γυναίκα μαζί. Κανένα ερωτικό χάδι για χρόνια. Μια ευθεία γραμμή χωρίς τέλος. Μου ερχόταν τρέλα. Καμία διάθεση για να ζήσω. Καμία ανοχή πλέον. Οι καυγάδες καθημερινοί. Νόμιζα ότι ζω με ένα μωρό κι έναν έφηβο γεμάτο ψυχολογικά προβλήματα. Κάθε προσπάθεια μου στο απόλυτο κενό. Μίλησα στην μαμά του, στον αδερφό του, που είχαν πάνω του πολύ δύναμη.

Τίποτα δεν κατάφεραν.

Ακόμα και την μέρα που θα γεννουσα έμεινε ΟΛΗ νύχτα στον υπολογιστή παίζοντας παιχνίδια. Εγώ γενναγα κι εκείνος χαζοκοιμοταν στην καρέκλα έξω από το δωμάτιο. Έγκυος ακόμα τον παρακαλούσα για μια βόλτα να κατέβει το μωρό κι εκείνος απαντούσε ότι δεν ήταν εκείνος έγκυος.

Κακοποιηθηκα?
Ακόμα δεν μπορώ να απαντήσω.
Ξέρω ότι καταπιεστηκα πολύ. Έχασα την χαρά μου, την λάμψη της νιότης μου. Μαραζωσα. Χέρι όμως δεν σήκωσε . Ποτέ.

Απλά με έλεγχε με 400 τηλέφωνα την ημέρα αλλά δεν το καταλάβαινα τότε. Χαιρομουν που με έπαιρνε! Δεν με αγγιζε ερωτικά για χρόνια. Και ήμουν μόνη! ΜΟΝΗ παιδιά ήταν απίστευτο. Ζούσα με έναν άνθρωπο κι ήταν σαν να έπρεπε να πλένω να σιδερωνω και να σκέφτομαι και για ένα φάντασμα!

Ένας άνθρωπος με έκανε να καταλάβω ότι δεν ήταν ζωή εκείνο το πράγμα που ζούσα. Κι ύψωσα ανάστημα. Όχι όσο έπρεπε. Το σήκωσα όμως. Και πήρα το χεράκι του 4χρονου παιδιού μου, μια βαλίτσα κι έφυγα.

Έφυγα από το σπίτι που πήραμε μαζί και το πληρώναμε μαζί γιατί ήξερα ότι θα με κυνηγούσε μέχρι την κόλαση αν απαιτούσα να φύγει εκείνος. Απλά έφυγα! Έναν μήνα πριν κι έναν μήνα μετά άκουγα αυτό το τραγούδι. Λέξη λέξη σαν να ήταν γραμμένο για το τέλος μας.

Όταν λοιπόν βγήκα στον δρόμο και “μάζευα τα αίματα του” ταυτόχρονα έπαιρνα την πρώτη μου ανάσα. Σαν μωρό που μόλις βγήκε από την μήτρα. ΑΝΑΣΑΝΑ. Δεν μετάνιωσα ποτέ που έφυγα. Μετάνιωσα πολλές φορές που δεν το έκανα νωρίτερα.

Πέρασαν πολλά χρόνια κι ακόμα με ελέγχει μέσω του μικρού. Προοδευτική μαμά βλέπεις, ελεύθερη επικοινωνία….

Ακόμα κρύβω αν κάνω κάποια σχέση σαν να είναι παράνομο. Ακόμα δεν ξέρω πραγματικά πως θα αντιδράσει αν θέσω βέτο ότι προχώρησα. Τώρα είναι σε ήρεμη φάση. Δίνει διατροφή κανονικά, είναι ήρεμος, δεν παίρνει τόσα τηλεφωνα. Παίρνει το παιδί όσο θέλει για όσο θέλει κι έτσι έχω ησυχία!

Ως πότε? Θα δείξει….
Μου ήρθαν όλα αυτά γιατί οδηγούσα κι άκουσα αυτό το τραγούδι.
Εύχομαι για το 2022 ελευθερία!
Από τον κορονοιο, από τοξικούς ανθρώπους, από τοξικές καταστάσεις κι ανθρώπους. Αγάπη και υγεία. Για όλους! ❤
(Τα είπα και ξαλαφρωσα )

Βασιλική

Θα ήθελα και εγώ με την σειρά μου να “μοιραστώ τον πόνο μου”.

Είμαι μια παντρεμένη μαμά ενός κοριτσιού 2,5 χρονών και ενός αγοριού 7 μηνών (εγώ είμαι 29 και ο σύζυγος μου 32). Τελευταία σκέφτομαι το διαζύγιο καθημερινά. Προβλήματα υπήρχαν και πρίν τον γάμο μας αλλά τον τελευταίο καιρό οι τσακωμοί και οι διαπληκτισμοί έχουν γίνει ρουτίνα και τα παιδιά ακροατές στο θέατρο του παραλόγου. Ο σύζυγος μου παραπονιέται κυριολεκτικά για τα πάντα, για τον φορτιστή που είναι στο τραπέζι, για τα παιχνίδια των παιδιών που είναι στο πάτωμα, για την μια συγκεκριμένη φανέλα που δεν έχει πλυθεί που είναι στα άπλυτα 2 μέρες, για το τραπεζάκι που έχει σκόνη γιατί δεν πρόλαβα να το σκουπίσω, για το φαγητό ότι βαρέθηκε να τρώει “τα ίδια και τα ίδια” για τις σπατάλες μου στην υπεραγορά (πανιά, μωρομάντηλα, γάλα, ψωμί κτλ, είναι σπατάλη αυτά;), για την τηλεόραση 70 ιντζών και το playstation 5 που θέλει να αγοράσει αλλά δεν μπορεί γιατί είναι σπάταλη η γυναίκα του, για το ότι κλαίνε τα παιδιά, για το ότι δεν κάνει πράγματα για τον εαυτό του γιατί μας βάζει εμάς πάνω από τις δικές του ανάγκες (έχει δικό του δωμάτιο-γυμναστήριο, έχει αλλάξει 5 αυτοκίνητα σε διάστημα 4 χρόνων, σχολάνει κάνει γυμναστική και μπάνιο και θα καθίσει στον καναπέ να δει τηλεόραση, αγοράζει τις βιταμίνες του και τις πρωτείνες του σε μηνιαία βάση).

Μου την σπάει πολύ όταν μου λέει οτι δεν κάνει πράγματα για τον ίδιο, ότι δουλεύει σαν το σκυλί όλη μέρα και δεν μπορεί να χαλαρώσει όταν έρθει σπίτι γιατί κλαίνε τα παιδιά κτλ. Επίσης συχνός λόγος τσακωμών είναι το ότι δουλεύω μέχρι το μεσημέρι και παίρνω μόνο 800 ευρώ τον μήνα ενώ εκείνος παίρνει πολύ περισσότερα και “δεν μας φτάνουν γιατί είμαι σπάταλη” (σημείωση φυλάει το πιο λίγο 300 ευρώ τον μήνα). Επίσης σχεδόν καθημερινά παραπονιέται “πως γίνεται να είσαι σπίτι στις 14 και να μην προλαβαίνεις να κάνεις τις δουλειές του σπιτιού, άλλες γυναίκες σχολάνουν στις 17 και είναι και περιποιημένο το σπίτι, και έχουν φαγητό έτοιμο, και..” και και πάει λέγοντας.

Να σημειώσω οτι δεν έχω βοήθεια στο σπίτι τα απογεύματα ούτε για μαγείρεμα ούτε για πλύσιμο ρούχων ούτε για καθάρισμα, για τίποτα από μαμά ή κάποιο άλλο πρόσωπο (ο σύζυγος μου κάποιες φορές με βοηθάει, ειδικά σαββατοκυρίακο, δεν έχω θέμα σε αυτόν τον τομέα, και θα μαγειρέψει και θα πλύνει πιάτα φτάνει να είναι στις καλές του). Σας γράφω γιατί έχω αρχίσει και σκέφτομαι μήπως εγώ έχω το θέμα τελικά και έχει δίκαιο για αυτά που παραπονιέται, έχω κουραστεί πολύ ψυχολογικά να σκέφτομαι τι θα πω, πότε να το πώ, πώς να το πώ για να μην το πάρει στραβά και αρχίσει τις ειρωνίες κτλ, επίσης έχω κουραστεί να τρέχω συνεχώς για να είναι το σπίτι περιποιημένο, να ξυπνάω από τις 5 κάθε μέρα και να γίνεται 22.00 την νύκτα για να καθίσω σαν άνθρωπος να πιώ κάτι στον καναπέ και να δω λίγη τηλεόραση και να μην έχω τον σεβασμό και την εκτίμηση που πιστεύω αξίζει κάθε μάνα και κάθε γυναίκα να έχει από τον σύζυγο της.

Συγγνώμη για το τεράστιο κείμενο και σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Απαντά η ψυχολόγος κυρία Βίκυ Μιχελή

Αγαπητή φίλη του singleparent,

καταλαβαίνω όλο αυτό που βιώνεις. έχεις δύο πολύ μικρά παιδάκια. Μάλιστα το μικρό σου δεν είναι και πολύ καιρός που το έφερες στον κόσμο και ακόμα το σώμα και οι ισορροπίες σου είναι σε “πανικό”.
Όμως αυτός ο πανικός είναι αναμενομένος και η κάθε γυναίκα παίρνει το χρόνο της για να επανέλθει το σώμα (βλέπε ορμόνες) και η νέα τάξη πραγμάτων ως προς τους χρόνους και το πρόγραμμα.
Σε αυτό όμως δεν είσαι μόνη, υπάρχει και ο σύντροφος, που σύμφωνα με τα λεγόμενά σου είναι αρκετά επικριτικός μαζί σου.
Όμως, αυτό που εμένα με προβληματίζει και από ό, τι καταλαβαίνω κι εσλενα την ίδια, είναι πως τα προβλήματα υπήρχαν και πριν το γάμο σας, πριν την έλευση των παιδιών σας.
Εφόσον υπήρχαν αυτά τα προβλήματα τι σε έκανε να πιστεύεις και να ελπίζεις (και εξακολουθείς) ότι εκείνος θα αλλάξει;
Ο γάμος ή και τα παιδιά δεν είναι απαραίτητο ότι καλλιεργουν διάφορες αρετές όπως πχ το σεβασμό, την κατανόηση, την εμπιστοσύνη κλπ.
Δεν ισχύει δηλαδή η πεποιθήση ότι μετά το γάμο ο χ άνθρωπος θα στρώσει ή μετά τα παιδιά θα ηρεμήσει ή ό, τι άλλο.

Θα σου έλεγα να του μιλήσεις, να του πεις αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που σε προβληματίζουν, αυτά που δεν σου αρέσουν, τις σκέψεις περί διαζυγίου.
Κάνεις το καλύτερο που μπορείς όπως περιγράφεις, δεν χρειάζεται να χάσεις τον εαυτό σου.
Αλλά η απαντήση επιμένω πως είναι ότι τα προβλήματα υπήρχαν ακόμα και πριν το γάμο, και το ξέρεις κι εσύ.

Πες του τα όλα αυτά, πες του πως αν δεν νιώθει ο εαυτός του μέσα σε αυτό που δημιουργήσατε, κάτι πρέπει να κάνετε για να προστατεύσετε την οικογένεια αλλά και τους εαυτούς σας. Τόσο τον δικό του και αλλο τόσο τον δικό σου, το ίδιο.
Ζύγισε τα πράγματα, μίλα με ειλικρίνεια και τη σωστή στιγμή και αποφάσισε αν αξίζεις να είσαι ευτυχισμένη και πως ορίζεις την ευτυχία.

Σε φιλώ και κοιτά μέσα σου, εκεί βρίσκεται η απάντησή σου.

Με εκτίμηση,

Βίκυ Μιχελή
Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Αθηνών
Φοίβου & Αθηνάς 10
19005, Νέα Μάκρη
Τηλ: 2294300825
Κιν: 6944315963
E mail: [email protected]
Facebook: https://www.facebook.com/vickymicheli.psychologist.neamakri/
Skype: vicky_micheli

Με λένε Κατερίνα, είμαι 28 χρονών με 2 υπέροχα παιδάκια 8 και 2,5, τα τελευταία 2 χρόνια σχεδόν μένω μόνη με τα παιδιά μου, παλεύω να τα μεγαλώσω και να τα ταΐσω με οποιαδήποτε δουλειά βρω, γιατί ο άντρας μου δυστυχώς είναι στη φυλακή. Δυστυχώς για τους άλλους, ευτυχώς για μένα. Όταν ήταν εδώ, δεν με άφηνε να δουλέψω, αλλά αν κατάφερνα να κάνω κάποιο μεροκάματο έπαιρνε τα χρήματα. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή του, πάντα του έδινε χρήματα και τον τάιζε ο πατέρας του και γι’ αυτό είχε και το κάθε δικαίωμα να ανακατεύεται στη ζωή μας.

Όλα τα προβλήματα και ο αληθινός του χαρακτήρας εμφανίστηκαν αφού γέννησα το πρώτο μου παιδί, αγόρι, ζήλευε γιατί κοιτούσα το μωρό και δεν είχα χρόνο γι’ αυτόν, γιατί να διαβάσω ένα βιβλίο και να μην ασχολούμαι μ’ αυτόν; Ήμουν στο κινητό και αυτό σήμαινε ότι είχα γκόμενους. Σωστός απέναντι στο παιδί δεν ήταν από πολλές απόψεις, είτε στα της ρουτίνας είτε όταν φώναζε και με χτυπούσε μπροστά στο παιδί. Προσπάθησα πολλές φορές, εκατομμύρια φορές μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια να του μιλήσω, να τον λογικέψω, να του εξηγήσω. Έλεγε ναι, συγγνώμη και σε 2 εβδομάδες πάλι τα ίδια.

Το μεγαλύτερό μου λάθος ήταν που άφησα το παιδί μου να δει όλα αυτά τα πράγματα που δεν το προφύλαξα και ήταν αυτό που «έγλειφε» τις πληγές μου την ώρα που ήμουν στο πάτωμα μετά το ξύλο. Έτρεχα τα παιδιά μου στα νοσοκομεία για προβλήματα υγείας και χειρουργεία και εκείνος εκεί, να κάνει καυγάδες και να μη νοιάζεται για τίποτα, μόνο να με κάνει μεγαλύτερο κουρέλι. Έκανε την παρανομία του και τον έπιασαν, εγώ βρέθηκα χωρίς λεφτά γιατί τα είχε όλα μαζί του, με 2 παιδιά, ενοίκια και ένα σωρό έξοδα να τα βγάλω πέρα. Κι όμως τα έβγαλα, τα κατάφερα σε ένα μικρό χωριό να ξέρει όλος ο κόσμος τι έχει συμβεί, τα κατάφερα. Να τρέχω να δουλέψω, να βρω λύσεις σχεδόν για όλα. Ξανααγάπησα τον εαυτό μου και προσπαθώ να διορθώσω τα λάθη μου απέναντι στα παιδιά μου.
Τώρα αυτός βγαίνει, θέλει να γυρίσει πίσω, θέλει να μπει στο σπίτι σαν να μην έγινε τίποτα. Και όλος ο κόσμος αυτό περιμένει, εγώ πρέπει να τον δεχτώ πίσω γιατί αυτός πάντα για τον κόσμο είναι το αγαθό παιδί που το έμπλεκαν, ο κόσμος έκλεινε τα αυτιά του την ώρα που ούρλιαζα από το ξύλο, αλλά τώρα είναι έτοιμος να στήσει εμένα στον τοίχο που τον παρατάω σε μια δύσκολη στιγμή. Αλλά εγώ το διαζύγιο θα το βγάλω, όσες δυσκολίες και αν βρω όσα εμπόδια και αν μου βάλουν, το χρωστάω στον εαυτό μου που τον υποτίμησα τόσα χρόνια, και πάνω απ όλα το χρωστάω στα παιδιά μου, να ευτυχισμένα και ήρεμα με ανθρώπους που τα νοιάζονται και τα αγαπούν και όχι να μείνω μαζί του από φόβο τι θα πει ο κόσμος. Τέτοιοι ανθρωποι δεν αλλάζουν πάντα έτσι θα σκέφτονται.

Κατερίνα

Δεν ξέρω αν ο άντρας μου το χρησιμοποιεί σαν δικαιολογία ή παίζει κάτι πονηρό αλλά όποτε πάει για δουλειά βγάζει τη βέρα του και την αφήνει σπίτι επειδή όπως λέει «πιάνεται στο μηχάνημα» (εργάζεται σε εργοστάσιο παραγωγής υποδημάτων) και τον εμποδίζει.

Έχω αρχίσει να ανησυχώ μήπως ο πραγματικός λόγος που τελικά αφήνει τη βέρα του στο σπίτι είναι επειδή έχει ερωμένη ή επειδή δεν θέλει άλλες γυναίκες στη δουλειά να γνωρίζουν ότι είναι παντρεμένος.

Είμαστε και οι δύο 44 χρονών και μαζί πάνω από 20 χρόνια. Δεν είναι ότι τον υποψιάζομαι χωρίς λόγο και αιτία. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα ότι τα έχει κάνει τα δικά του πίσω από την πλάτη μου. Τη μία βρήκα στο κινητό του ένα μήνυμα από ένα άγνωστο νούμερο που του έλεγε πότε επιτέλους θα βρεθούν και ότι έχουν καιρό να κάνουν σεξ και το πεθύμησε. Την άλλη κάποιος έπαιρνε αργά τη νύχτα τηλέφωνο στο σπίτι με απόκρυψη και το έκλεινε. Μία άλλη φορά με πλησίασε μία γυναίκα στο σούπερ μάρκετ και μου είπε να έχω τα μάτια μου δεκατέσσερα γιατί ο άντρας μου δεν είναι αυτός που είναι και μέχρι να προλάβω να συνειδητοποιήσω τι μου είπε, είχε εξαφανιστεί.

Πραγματικά δεν ξέρω τι να πιστέψω πλέον. Έχω ανεχτεί πολλά και δεν θέλω να νομίζει ότι τρώω κουτόχορτο. Δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ παρόλο που λέει ότι όλα είναι στο μυαλό μου. Τον αγαπάω και είμαι ευτυχισμένη μαζί του αλλά αν ανακαλύψω ότι όλο αυτό δεν είναι παρά ένα παραμύθι που πουλάει για να βλέπει κάποια άλλη θα τον χωρίσω χωρίς δεύτερη σκέψη. Αρκετά τράβηξε αυτή η υπόθεση. Δεν είμαι υποχρεωμένη να ανέχομαι άλλο το κέρατο και να με κοροϊδεύει στα μούτρα.

Λίζα

Τον συνάντησα όταν χώρισα απο μια μεγάλη σχέση που πήγαινε για γάμο.

Ήμασταν συμμαθητές και βρεθήκαμε ξανά μετά από χρόνια, σε κοινή παρέα. Με στήριξε πολύ σ’εκείνο τον χωρισμό, βγαίναμε δυο χρόνια σαν φίλοι ώσπου η φιλία έγινε έρωτας όταν τον είδα με άλλη.

Κάτι έπαθα, τον είδα αλλιώς, ζήλεψα. Ήταν μαζί ένα χρόνο και υπέφερα. Όταν κατάλαβα πως δεν τον έβλεπα μόνο σαν φίλο, έκανα πίσω από αξιοπρέπεια, σχεδόν εξαφανίστηκα από τη ζωή του.

Στην αρχή ήταν απορροφημένος στη σχέση του όμως μετά με αναζήτησε.

Δεν απαντούσα σε κλήσεις και μηνύματα και ήρθε μόνος του απο το σπίτι.

Με κυνήγησε και οταν του είπα πως τον ήθελα και δεν μπορούσα να το διαχειριστώ, άφησε την κοπέλα εκείνη και συνεχίσαμε μαζί.

6 μήνες μετά παντρευτήκαμε και κάναμε το αγοράκι μας που σήμερα ειναι 10 ετών.

Έρωτας, πάθος τρέλλα ακόμα και με το παιδί. Όλοι έλεγαν πόσο τρελλή και χαρούμενη οικογένεια ήμασταν.

Όταν εγραψα το παιδί στον παιδικό σταθμό, έπεσα πάνω σ εκείνη την κοπέλα που είχε αφήσει τοτε για μένα.

Είχα χάσει τα ίχνη της και μου έκανε εντύπωση. Εκείνη μου μίλησε πρώτη.

Είχε φέρει κι αυτή το αγοράκι της, μετακόμισε πρόσφατα ώστε το παιδί να είναι κοντά στον μπαμπά του, μου είπε.

Με ύφος. Σαν να μου έλεγε “Ο μπαμπάς του είναι ο άντρας σου ζώον ξύπνα. Εσένα παντρεύτηκε αλλά σ’ εμένα ξαναγύρισε!”.

Έτσι μου φάνηκε.

Το αγοράκι της ήταν ίδιο ο άντρας μου. Σάστισα. Το κοίταζα καλά καλά. Έλεγα δεν μπορει ιδέα μου ειναι.

Δεν είπα τίποτα. Το ένστικτό μου, ούρλιαζε. Βασανίστηκα πολύ. Ή θα τον έπιανα να του μιλούσα ή θα έβαζα ντετέκτιβ.

Μπα δεν μπορει ήμασταν τέλεια μαζί, δεν μου είχε δώσει ποτέ δικαίωμα.

Έβαλα ντετέκτιβ. Τους έπιασε μια μέρα όταν ο άντρας μου πήγε να δει το παιδί και εκείνη κατέβηκε να του το δώσει.

Είδα και τις φωτογραφίες.

Τον περίμενα σπίτι, του είχα φτιάξει τις βαλίτσες και τις είχα αφήσει στην πόρτα.

“Ωπ τί έγινε ποιος φεύγει;” με ρώτησε.

“Εσύ” του είπα.

Μου τα παραδέχτηκε όλα. Ήταν ένα βράδυ που είχαμε μαλωσει, τα είχε πιει, βρέθηκε αυτή μπροστά του, δεν πρόσεξαν.

Θα μου το έλεγε, δεν σήμαινε τίποτα, μπλα μπλα.

Αφού δεν σήμαινε γιατί δεν το είπες όταν μάλιστα το παιδί μας έχει αδερφάκι, πάνε μαζί σταθμό και δεν το ξέρει;

Σιωπή.

Γύρισε σ εκείνη επειδή “δεν σήμαινε τίποτα”.

Δεν το εχω ξεπεράσει, πάνε τόσα χρόνια και δεν μπορώ να κάνω σχέση αλλά δεν με νοιάζει αυτό.

Πιο πολύ με νοιάζει που κλόνισε για πάντα την εμπιστοσύνη μου, στους ανθρώπους.

Έφη