Η Αγγελική Νικολούλη, πέρασε την Ανάσταση μαζί με αγαπημένα πρόσωπα, όμως φέτος το Πάσχα για εκείνη ήταν δύσκολο καθώς ήρθε είχε ένα απρόσμενο ατύχημα με αποτέλεσμα να μην βγει στον τηλεοπτικό αέρα η τελευταία της εκπομπή Φως στο Τούνελ και να μην αποχαιρετήσει όπως ήθελε το κοινό.
Οικογενειακές στιγμές για την παρουσιάστρια
Ειδικότερα, η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια τραυματίστηκε από τον γάτο της στην περιοχή του ματιού, ωστόσο δεν ήταν κάτι πολύ σοβαρό για αυτό και κατάφερε να γιορτάσει το Πάσχα μαζί με τα αγαπημένα της πρόσωπα.
Η ίδια δημοσίευσε μάλιστα στον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram μερικές φωτογραφίες προκειμένου να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους το πώς πέρασε τις γιορτινές αυτές ημέρες.
Το Πασχαλινό μήνυμα της
Η παρουσιάστρια λοιπόν μέσα από ένα μακροσκελές κείμενό της στο anikolouli.gr εξήγησε στους διαδικτυακούς της φίλους και τηλεθεατές τι ακριβώς συνέβη. Μάλιστα, την ίδια στιγμή, έστειλε και τις ευχές της ενόψει Πάσχα.
«Φίλοι μου,
Τα φώτα του «Τούνελ» έσβησαν μία βδομάδα νωρίτερα και δεν πρόλαβα να σας ευχηθώ για το Πάσχα, όπως συνηθίζουμε χρόνια τώρα στην παρέα μας.
Ένας μικρός τραυματισμός, με ανάγκασε να απέχω από την έρευνα για λίγες ημέρες. Την… πάτησα από τον Νώντα! Όχι δίποδο, αλλά τετράποδο γάτο, που ξαφνικά αποφάσισε να μου δείξει τα νύχια του…
Το μάτι μου που δέχθηκε την… επίθεση είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο σημείο. Ακολουθώντας τις συμβουλές των ιατρών, δεν είχα άλλη επιλογή από το να απέχω από οτιδήποτε θα μπορούσε να το επιβαρύνει.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, σας στέλνω ευχές καρδιάς για ένα καλό και ξέγνοιαστο Πάσχα.
Ο συμβολισμός των ημερών με την απόδοση του θείου δράματος αλλά και η λύτρωση με την Ανάσταση του Θεανθρώπου, ας είναι η αφορμή να πλημμυρίσουν οι ψυχές μας από φως και ελπίδα.
Είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε τα αρνητικά σε θετικά και να αναγεννηθούμε μέσα από τα χτυπήματα και μαθήματα της ζωής.
Μπορεί να επαναλαμβάνομαι αλλά θα το ξαναπώ γιατί το πιστεύω:
Όλοι μέσα μας έχουμε μία αστείρευτη πηγή ενέργειας, που αν την αντλήσουμε και τη χρησιμοποιήσουμε σωστά, μπορούμε να καταφέρουμε πολλά για εμάς και για τους γύρω μας.
Το «Τούνελ» θα ανάψει και πάλι τα φώτα του αμέσως μετά το Πάσχα, την Παρασκευή 21 Απριλίου.
Αυτή η μητέρα από το Τέξας λαμβάνει μεγάλη προσοχή στο διαδίκτυο από την ώρα που δημοσίευσε φωτογραφίες που θηλάζει τις δυο μικρές κόρες της κατά την διάρκεια φωτογράφησης.
Οι φωτογραφίες της Chelsey Craig και των δυο κοριτσιών της τραβήχτηκαν από την Mae Burke. Η Burke είναι επαγγελματίας φωτογράφος που ειδικεύεται στην απαθανάτιση στιγμών της μητρότητας.
Η Burke είναι μητέρα τριών κοριτσιών και ξεκίνησε την καριέρα της, φωτογραφίζοντας την μεγαλύτερη κόρη της.
Από τότε ασχολείται με τις φωτογραφίες μητρότητας και συγκεκριμένα φωτογραφίες θηλασμού.
“Σκέφτηκα, ότι οι φωτογραφίες θηλασμού θα με έκαναν να ξεχωρίσω από τους υπόλοιπους φωτογράφους”, αναφέρει η ίδια.
Οι δυο γυναίκες γνωρίστηκαν μέσω μια άλλης πελάτισσας της Burke. Η Craig της ζήτησε να κάνουν μια φωτογράφηση με την ίδια και τα κορίτσια της να διασκεδάζουν. Οπότε, κανόνισαν μια ωραία φωτογράφηση κοντά στην θάλασσα.
Κατά την διάρκεια της φωτογράφησης, η 3χρονη κόρη της Craig άρχισε να κλαίει και η μητέρα της έπρεπε να την ηρεμήσει.
Φρόντισε επίσης και την 16 μηνών κόρη της, Emmilyn. Η Burke σταμάτησε και τράβηξε κάποιες φωτογραφίες από αυτές τις τρυφερές στιγμές.
“Χρειάστηκαν μόλις 5 λεπτά”, δήλωσε η φωτογράφος.
Πολύ σύντομα οι φωτογραφίες έκαναν πάταγο στο διαδίκτυο, αφού δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα για γονείς “KidSpot.” Ωστόσο, η Craig ανέφερε, ότι δεν θέλει να γίνει ακτιβίστρια θηλασμού και δεν προσπαθούσε να περάσει κάποιο μήνυμα μέσα από τις φωτογραφίες.
“Είμαι πολύ σίγουρη, ότι αυτό ήταν το σωστό για εμάς. Στηρίζω τα δικαιώματα των γυναικών και τις επιλογές που πρέπει να κάνουμε ως μαμάδες. Κάποια μπορεί να θηλάζει το παιδί της μέχρι να φτάσει 7 ετών, κάποια άλλη μέχρι 2 εβδομάδων και κάποια άλλη καθόλου”, ανέφερε η Craig.
Επίσης, δηλώνει ότι δεν ξέρει μέχρι πότε θα θηλάζει την μεγάλη της κόρη.
Η Burke υποστηρίζει, ότι μέσω της δουλειάς της θέλει να αναδείξει την ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στην μητέρα και τα παιδιά και όχι να κάνει κάποια δήλωση σχετικά με τον θηλασμό.
Ελπίζει, όμως, ότι αυτές οι φωτογραφίες θα αποτελέσουν θετικό παράδειγμα για τον θηλασμό.
“Ίσως η άποψη κάποιων για την εικόνα και την σημασία του θηλασμού αλλάξει. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί κάποιοι χρησιμοποιούν το γυναικείο σώμα για να προκαλέσουν αρνητικές συζητήσεις”, υποστηρίζει η φωτογράφος.
Η Craig δήλωσε στο περιοδικό People, ότι θα φυλάξει τις φωτογραφίες, αφού αντιπροσωπεύουν μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή ανάμεσα στην ίδια και τις κόρες της.
“Κάθε ευκαιρία που έχω να απαθανατίσω μια τέτοια στιγμή θα το κάνω, γιατί δεν ξέρω αν θα έχουν ακόμα αυτές τις αναμνήσεις σε 20 χρόνια και τότε θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί τους”, ανέφερε η Craig.
Η Laura Mazza, αντίθετα με τους περισσότερους ανθρώπους που προσπαθούν να παρουσιάσουν το εαυτό τους όσο πιο ωραίο στον κόσμο του διαδικτύου, αποφάσισε να δείξει το σώμα της όπως είναι πραγματικά μετά τον τοκετό. Δημοσίευσε αληθινές φωτογραφίες στο Facebook.
‘Στα αριστερά είναι το σώμα μου πριν από τα παιδιά’, έγραψε η blogger που εδρεύει στη Μελβούρνη και είναι μαμά δύο παιδιών, στο Facebook. ‘Δεν υπάρχουν ραγάδες. Ο ομφαλός είναι ψηλά. Το στομάχι είναι επίπεδο. Στα δεξιά είναι όπως είμαι τώρα. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να βλέπουν αυτή τη φωτογραφία. Δεν είναι ευχάριστη στο μάτι πια. Δεν είναι ένα σώμα που προκαλεί τον θαυμασμό. Αλλά ξέρετε κάτι; Έχω πετύχει περισσότερα με αυτό το σώμα, παρά με το παλιό σώμα μου. Έχω ζήσει περισσότερα, έχω δώσει περισσότερα, έχω απολαύσει περισσότερα. Έχω δημιουργήσει ζωή. Αυτό το σώμα θα πρέπει να γιορτάζεται και να θαυμάζεται.
Δεν έχει σημασία τι μέγεθος είσαι. Αξίζει να το γιορτάζουμε.’ Καλά τα λέει η Λόρα!
Η ανάρτηση της στο facebook. (ακολουθεί μετάφραση)
Μετάφραση:
‘Οχι, δεν είναι φωτογραφίες μετά ή πριν την δίαιτα. Είναι όμως μια μεγάλη ιστορία με επιτυχία. Την γράφω από καρδιάς και με πληγώνει. Αριστερά είναι το σώμα μου πριν κάνω παιδιά. Η κοιλιά μου δεν είχε ραγάδες παρά μόνο τατουάζ και σκουλαρίκια. Είχα μια επίπεδη κοιλιά και τότε έκανα συνεχώς δίαιτα. Μάλιστα ανέβαζα και φωτογραφίες μου στο διαδίκτυο αλλά ήταν κάτι κοινωνικά αποδεκτό αφού ήταν σαν να φορώ ένα μπικίνι.
Έβγαζα συνεχώς φωτογραφίες που έδειχναν την πρόοδο μου και ότι βρισκόμουν όλο και πιο κοντά στον στόχο μου, δηλαδή να φτάσω σε ένα βάρος που να αγαπώ τον εαυτό μου. Δεν έτρωγα υδατάνθρακες και λαχανικά. Μόνο κρέας. Μου άρεσε αυτό γιατί έχανα γρήγορα κιλά. Όσα περισσότερα κόκαλα φαίνονταν τόσο περισσότερο εκτιμούσα το σώμα μου. Κατέληξα να μισώ το κρέας και είχα καούρες. Κι όμως ακόμα πίστευα ότι είμαι χοντρή. Δεν ήταν τίποτα άσχημο αλλά το σώμα ήταν δικό μου. Κανείς δεν θα με ρωτούσε εάν ήμουν υγιής ή σε φόρμα. Θυμάμαι οι άνθρωποι με θαύμαζαν και με ρωτούσαν τι γυμναστική έκανα. Θαύμαζα και εγώ το σώμα μου. Είχα πάρει ολόκληρη νέα γκαρνταρόμπα. Ήμουν περήφανη για το σώμα μου και το έκανα επίδειξη.
Δεξιά είμαι εγώ μετά τους τοκετούς. Χαλαρή κοιλιά, ομφαλός πεσμένος, κανένα κόκαλο να εξέχει, μάλλον δίπλες με κυτταρίτιδα. Ξαφνικά τίποτα δεν ήταν εντάξει. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να βλέπουν αυτό το σώμα. Δεν το θαυμάζουν πια.
Αυτό το σώμα δεν είναι το αποτέλεσμα του κρέατος μόνο. Είναι το αποτέλεσμα του ότι έτρωγα τα πάντα. Φρούτα, λαχανικά, ρύζι, πατάτες, ψάρι, κοτόπουλο, κέικ,σοκολάτες.΄Ο λόγος όμως που το σώμα μου χάλασε είναι επειδή γέννησα ανθρώπους. Επίσης, λίγο κέικ το πρωί, λίγη ξάπλα περισσότερη στον καναπέ με τον άνδρα μου, λίγο κρασί παραπάνω. Ξαφνικά δεν αγαπούσα πια το σώμα μου. Ήταν λυπηρό.
Αυτό το σώμα δεν άξιζε σέξι εσώρουχα και πολλές φορές δεν ήθελα να βγάζω φωτογραφίες γιατί ένοιωθα ότι ήμουν τεράστια. Δεν είχα κανέναν θαυμασμό για αυτό το σώμα.
Ένιωθα λες και οι άνθρωποι με ανάγκαζαν να αγαπήσω αυτό το σώμα. ‘Μόνο ένα έχεις.’ Όμως, εγώ ήθελα να είμαι αδύνατη όπως παλιά. Η αλήθεια είναι ότι τότε δεν ήμουν ευτυχισμένη και σίγουρα όχι υγιής.
Όμως ξέρετε κάτι; Έχω πετύχει πολύ περισσότερα πράγματα με αυτό το σώμα παρά με το παλιό μου. Έφαγα καλύτερα, έζησα περισσότερο, έδωσα ζωή, απόλαυσα περισσότερα. Αυτό το σώμα θα πρέπει να θαυμάζω και να εκτιμώ περισσότερο.
Θα έπρεπε να μου αρέσω και να με θαυμάζω. Να με αγαπώ.
Τώρα το καταλαβαίνω. Όλοι οι τύποι σώματος πρέπει να γιορτάζονται και μαζί και οι ιστορίες που τους ακολουθούν. Πάνω από όλα πρέπει να γιορτάζεται ο άνθρωπος. Το υγιές σώμα πρέπει να γιορτάζεται. Το υγιές μυαλό πρέπει να γιορτάζεται. Η υγεία είναι αυτό που πρέπει να προσπαθούμε να έχουμε και αυτό να καταφέρνουμε να θαυμάζουμε.
Ακόμη θέλω να γίνω όπως ήμουν αλλά θέλω να είμαι ήρεμη και να αγαπώ το όπως είμαι τώρα. Θέλω να γίνω πάλι λεπτή αλλά με ένα υγιή τρόπο, σωματικά και πνευματικά. Θέλω να είμαι περήφανη και γαλήνια με το σώμα μου. Θέλω να μου αρέσω και έτσι όμως. Όχι, θέλω να με αγαπώ.
Δεν έχει σημασία τι νούμερο ρούχα φοράς. Αξίζεις τα σέξι εσώρουχα και την καινούρια γκαρνταρόμπα.
Λοιπόν, αγάπησε το σώμα σου γιατί πραγματικά έχεις μόνο ένα.
Η Heidi Williams έπασχε από το Σύνδρομο Μετατραυματικού Στρες και είχε μεγάλη κατάθλιψη αφότου υπέστη βιασμό. Η γυναίκα προσπάθησε ακόμη και να αυτοκτονήσει. Βρήκε την γαλήνη στην γιόγκα, που της έφερε τα χρώματα πίσω στην ζωή. Τώρα, έχοντας βρει την πνευματική της ειρήνη,μπορεί να βοηθά όσους έχουν ανάγκη και βρίσκονται στην ίδια θέση που ήταν κάποτε αυτή.
‘Ήταν σε αυτό το μέρος της κόλασης, με την ψυχική ασθένεια να με τρώει, όπου βρήκα την γιόγκα και χάρη σε αυτήν βρέθηκα πάλι σε ένα ασφαλές μέρος. Ένα μέρος γεμάτο γαλήνη και αυτο-αποδοχή’, είπε η Williams στο Mantra Yoga + Health.
Μετά την ίαση της, αφιέρωσε την ζωή της για να εμπνεύσει τους άλλους μέσω της διαδικασίας της αυτο-ίασης, φέρνοντας σε επαφή ομάδες υποστήριξης, όπου οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους.
Ο κύριος στόχος της είναι τα θεραπευτικό μαθήματα γιόγκα και διαλογισμού που είναι σχεδιασμένα ειδικά για την κατάθλιψη, το άγχος, και το μετατραυματικό στρες. Επίσης χρησιμοποιεί τα social media για να γίνει γνωστή η προσπάθεια της και το ότι τελικά ανακάλυψε τη χαρά της ζωής.
Αυτές οι φωτογραφίες της παρακάτω είναι από το Instagram της και θα εμπνεύσουν για αρχή όσους είναι ακόμα σε αναζήτηση της συναισθηματικής ηρεμίας τους. Δείχνουν την όμορφη αρμονία του σώματος και του νου, που ο καθένας είναι σε θέση να επιτύχει.
Παντρεύτηκαν ο Σάκης Ρουβάς και η Κάτια Ζυγούλη, Ο γάμος τους ήταν ακριβώς όπως τον είχαν ονειρευτεί έχοντας στο πλευρό τους τα 4 παιδιά τους αλλά και όλα τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Μία 30μελής συμφωνική ορχήστρα υποδέχτηκε στην έπαυλη του κυρίου Βαρδή Βαρδινογιάννη και της κυρίας Μαριάννας Βαρδινογιάννη του λαμπερούς καλεσμένους.
Υπό τους ήχους κομματιών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη -που είναι οι μεγάλες αγάπες του γαμπρού- εισήλθαν στο χώρο για να βρεθούν στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου όπου έγινε το μυστήριο με κουμπάρους το ζεύγος Βαρδινογιάννη.
Τηρώντας τις παραδόσεις, ο κορυφαίος Έλληνας σταρ έφτασε πρώτος στο παρεκκλήσι. Μαζί του ήταν και τα 4 παιδιά του με τον μικρό Απόλλωνα να βρίσκεται στην αγκαλιά του μπαμπά του. Στη συνέχεια, έφτασε η εκθαμβωτική Κάτια Ζυγούλη συνοδευόμενη από τον μπαμπά της – ο οποίος την παρέδωσε στον γαμπρό- αλλά και από 4 κορίτσια ντυμένα στα λευκά. Οι κοπέλες που συνόδευσαν τη νύφη στην έπαιζαν ένα κομμάτι του Μπάχ με 3 βιολιά κι ένα φλάουτο.
Η νύφη έκλεψε τις εντυπώσεις με τη νυφική δημιουργία που υπέγραψε η Σήλια Κριθαριώτη ενώ ο γαμπρός επέλεξε να φορέσει ένα φράκο δια χειρός Γιώργου Παπαδόγμαβρου (με γκρι παντελόνι και σκρούρο μπλε σακάκι).
Μετά την τελετή ακολούθησε η καθιερωμένη γαμήλια δεξίωση, η οποία ξεκίνησε με δείπνο, όπου το ζευγάρι ζήτησε ευγενικά και με έναν πρωτότυπο τρόπο από τους καλεσμένους να μην ανέβουν φωτογραφίες στα social media.
Ο Σάκης Ρουβάς και η Κάτια Ζυγούλημπήκαν στο χώρος της δεξίωσης υπό την συνοδεία κερκυραίων κανταδόρων οι οποίοι ντυμένοι με παραδοσιακές στολές της Κέρκυρας τραγούδησαν για το γάμο του λαμπερού ζευγαριού.
Μία από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς ήταν όταν βρέθηκαν στη σκηνή ο Σάκης, η Κάτια και τα παιδιά τους. Άλλωστε είχαν δηλώσει από την αρχή ότι αυτή η μέρα θα ήταν μία οικογενειακή γιορτή κι έτσι κι έγινε!
Δείτε φωτογραφίες από τους καλεσμένους του γάμου της δεκαετίας!
Η πρόσκληση γάμου που έστειλαν στους φίλους και στους συγγενείς, συνοδευόταν από ένα ακόμα σημείωμα στο οποίο το ζευγάρι γνωστοποιούσε πως αντί δώρου επιθυμεί να γίνει δωρεά στο Σύλλογο «Όραμα Ελπίδας» για την ενίσχυση των σκοπών του.
«Αποφασίσαμε να παντρευτούμε τώρα γιατί θεωρώ ότι ολοκληρώσαμε τον κύκλο των παιδιών… Ναι έχουμε ήδη ξεκινήσει τις προετοιμασίες του γάμου… Ναι θα γίνει καλοκαίρι… Τα παιδιά δεν έχουν συνειδητοποιήσει πλήρως ότι θα παντρευτούμε. Μόνο η Αναστασία το έχει καταλάβει από συζητήσεις που ακούει στο σπίτι και είναι ενθουσιασμένη και ανυπομονεί να γίνει παρανυφάκι μαζί με τ΄αδέλφια της», είχε δηλώσει στις κάμερες πριν από μερικούς μήνες ο κορυφαίος Έλληνας σταρ.
Το Σαββατοκύριακο Ρουβάς και Ζυγούλη έκαναν γνωστό πως δημιούργησαν μια ιστοσελίδα στο Internet, το miazoimazi.gr, όπου γνωστοποιούν και μέσα από αυτή, το πως μπορεί να κάνει κάποιος εισφορά στο Οραμα Ελπίδας.
Το κρουαζιερόπλοιο Costa Concordia ήταν μοναδικό στο είδος του. Το πολυτελές κρουαζιερόπλοιο εντυπωσίαζε όποιον πατούσε το πόδι του πάνω. Εγκαινιάστηκε το 2006 και κατά την διάρκεια των ταξιδιών του φιλοξενούσε πάνω από 4.000 επισκέπτες κάθε φορά. Με 1.500 καμπίνες, ένα καζίνο και ένα θέατρο πολλαπλών επιπέδων το πλοίο ήταν βασικά μια κινητή πόλη μέσα στην θάλασσα. Δυστυχώς, στις 13 Ιανουαρίου 2012 το “Κόστα Κονκόρντια” βυθίστηκε, όταν χτύπησε πάνω σε ένα σύμπλεγμα βράχων, καθώς αναχωρούσε από την Ιταλία. Έκτοτε, το πλοίο αποσύρθηκε και οι επιπτώσεις της συντριβής είναι σήμερα πιο εμφανείς από ποτέ.
Για πρώτη φορά μετά την καταστροφή, ο Γερμανός φωτογράφος Jonathan Danko Kielkowski επιβιβάστηκε στο πλοίο, για να δείξει πως είναι η σημερινή κατάσταση στο εσωτερικό του.
Το “Κοστα Κονκόρντια”, καθώς βυθίζεται, αφού πρώτα είχε χτυπήσει σε ένα υποβρύχιο σύμπλεγμα βράχων.
Ο καπετάνιος, Francesco Schettino, συνελήφθη λίγο μετά την συντριβή του πλοίου.
Φυλακίστηκε, επειδή εγκατέλειψε τους επιβάτες, ενώ το πλοίο βυθιζόταν. Συνολικά, έχασαν την ζωή τους 33 άνθρωποι.
Το πλοίο είχε μείνει στην αφάνεια μέχρι την ώρα που ο Γερμανός φωτογράφος Jonathan Danko Kielkowski βρήκε την ευκαιρία να κολυμπήσει μέχρι το πλοίο και να τραβήξει μερικές φωτογραφίες από το εσωτερικό του.
Πολλά από τα υπάρχοντα των επιβατών ήταν ακόμα διάσπαρτα στους διαδρόμους και τα δωμάτια.
Το θέατρο κάποτε ήταν πολύ εντυπωσιακό. Σήμερα, υπάρχουν μόνο συντρίμμια.
Το καζίνο υπέστη σοβαρές ζημιές. Μπορείτε να δείτε τους κουλοχέρηδες που είναι αναποδογυρισμένοι.
Τα δωμάτια έμειναν κατά κάποιον τρόπο ανεπηρέαστα, αλλά είναι πολύ τρομαχτικά. Υπάρχουν πολλά εγκαταλελειμμένα δωμάτια πάνω στο πλοίο.
Αυτή η εντυπωσιακή σκάλα στέκεται ακόμα όρθια και το σμαραγδένιο φινίρισμα συνεχίζει να λάμπει μέσα από τα συντρίμμια.
Μέρος του τεράστιου ασανσέρ, στο οποίο έχει μείνει νερό.
Ο πίνακας ελέγχου, στον οποίο κατά πάσα πιθανότητα βρισκόταν κοντά ο Francesco Schettino, όταν το πλοίο άρχισε να βυθίζεται.
Εδώ φαίνεται το σμαραγδένιο ασανσέρ. Ακόμα και τώρα είναι εντυπωσιακό.
Οι διάδρομοι που χρησιμοποιούσαν οι επιβάτες και οι εργαζόμενοι, τώρα έχουν μια απόκοσμη αίσθηση.
Από μια άλλη οπτική.
Αυτή η είσοδος του ασανσέρ μοιάζει κάπως περίεργη.
Δείτε το βίντεο παρακάτω από το Κόστα Κονκόρντια, που αναρτήθηκε από τους επιβάτες, πριν από την καταστροφή.
Οι αποκαλύψεις για δεύτερο σκάφος που παρενόχλησε το φουσκωτό του Σήφη Βαλυράκη, άνοιξαν έναν κύκλο καταθέσεων από τους ψαράδες της περιοχής που κλήθηκαν να απαντήσουν αν βρίσκονταν εκείνη την ημέρα στη θάλασσα κι αν εμπλέκονται στο επεισόδιο με την τραγική κατάληξη
Ενας γιατρός που έχει χόμπι να φωτογραφίζει με drone, τράβηξε τυχαία εικόνες από την περιοχή που άφησε την τελευταία πνοή του ο Σήφης Βαλυράκης, εκείνο το πρωινό, σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος. Οι εικόνες τραβήχτηκαν από τις 11:17 έως τις 11:20 της 24ης Ιανουαρίου 2021 και μία από αυτές, δείχνει το λιμανάκι της Ερέτριας που ήταν αγκυροβολημένο το σκάφος των δυο αδελφών. Ωστόσο σε απόσταση λίγων μέτρων φαίνεται να πλησιάζει ένα μαύρο αυτοκίνητο που φέρεται να ανήκει στους κατηγορούμενους.
Οι αποκαλύψεις για δεύτερο σκάφος που παρενόχλησε το φουσκωτό του Σήφη Βαλυράκη, άνοιξαν έναν κύκλο καταθέσεων από τους ψαράδες της περιοχής που κλήθηκαν να απαντήσουν αν βρίσκονταν εκείνη την ημέρα στη θάλασσα κι αν εμπλέκονται στο επεισόδιο με την τραγική κατάληξη. Στις αρχές εμφανίστηκαν διαδοχικά τρεις μάρτυρες που έδωσαν νέα τροπή στην υπόθεση, μετά τις αρχικές εκτιμήσεις ότι επρόκειτο για ναυτικό ατύχημα.
Ο δεύτερος από αυτούς τους μάρτυρες, που εμφανίστηκε μετά από περίπου τρεις μήνες, τον Απρίλιο του 2021, στην εκπομπή «Φως στο Τούνελ» και ζήτησε να μην καταθέσει στο Λιμεναρχείο Ερέτριας αλλά σε άλλη αρχή, έκανε ευθέως λόγο για εγκληματική ενέργεια υποστηρίζοντας μάλιστα ότι αναγνώρισε τους δυο επιβαίνοντες στο αλιευτικό, οι οποίοι -σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του- χτύπησαν με κοντάρι τον πρώην υπουργό αφού πρώτα του επιτέθηκαν φραστικά και τον έβρισαν.Η μαρτυρία αυτή ήταν κοντά στα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής διερεύνησης που έκανε η ιατροδικαστής Χαρά Σπηλιοπούλου και απεφάνθη ότι ο Σήφης Βαλυράκης δεν χτυπήθηκε μόνο από την προπέλα του δικού του σκάφους.
Συγκεκριμένα φέρεται να εντόπισε ένα τραύμα στο πρόσωπο από την προπέλα αλλά και άλλα χτυπήματα επίσης στο πρόσωπο που έχουν προκληθεί από άλλο αντικείμενο, όπως και ένα τραύμα στο αριστερό χέρι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αμυντικό, να σήκωσε δηλαδή ο πρώην υπουργός το χέρι του για να εμποδίσει το χτύπημα.
Ο μάρτυρας αυτός έδωσε τελικά κατάθεση στην Ασφάλεια Αττικής και ένας τρίτος άνθρωπος «έδεσε» τη μαρτυρία καταθέτοντας ότι είχε βγει για ψάρεμα τη μοιραία μέρα και όταν γύρισε, δεν είδε το σκάφος των κατηγορούμενων αδελφών στο λιμάνι. «Αυτός ο μάρτυρας έχει βαριά προβλήματα ακοής και πάσχει από άνοια. Δεν είναι δυνατό να λαμβάνεται υπόψη η κατάθεσή του» είπε στον «Ε.Τ.» ο δικηγόρος των κατηγορουμένων Δημήτρης Καρβέλης…
Όταν κάνει κρύο και το σκοτάδι γίνεται βαθύ, οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να είναι μέσα κάπου ζεστά και φωτεινά. Αλλά αν κοιτάξεις ψηλά στον ουρανό ίσως και να δεις κάτι μαγικό. Αν μια κρύα νύχτα δεις κάτι σαν στήλες φωτός να απλώνονται στον ουρανό, θεώρησε τον εαυτό σου τυχερό και βγάλε μια φωτογραφία. Έχεις δει αυτό που λέγεται φωτεινή στήλη.
Φαίνεται υπερφυσικό, αλλά είναι πραγματικά ένα καταπληκτικό απλό ατμοσφαιρικό φαινόμενο που μοιάζει αληθινή μαγεία.
Η φύση είναι γεμάτη μυστήριο και ομορφιά που μας το θυμίζει σε κάθε ευκαιρία.
Οι φωτεινές στήλες είναι ορατές όταν οι θερμοκρασίες κυμαίνονται γύρω στο μηδέν και σχηματίζονται κρύσταλλοι πάγου στην ατμόσφαιρα. Είναι ορατοί πάνω από φωτισμένες πόλεις, αν και το φαινόμενο μπορεί να γίνει και με το φως από τον ήλιο και το φεγγάρι.
Ρίξτε μια ματιά σε αυτές τις φωτεινές στήλες που εμφανίστηκαν σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Εάν δεν το ξέρατε, ίσως να πιστεύατε ότι αυτό το φαινόμενο ήταν κάτι υπερφυσικό. Αλλά δεν είναι. Η εξήγηση είναι τόσο απλή που κάνει τις φωτεινές στήλες ακόμη πιο εκπληκτικές.
Οι φωτεινές στήλες εμφανίζονται όταν σχηματίζονται στον αέρα εξαγωνικοί κρύσταλλοι πάγου. Όταν τους δούμε από την σωστή γωνία, αντανακλούν το φως, συνήθως από κάτω και δημιουργούν μια ψευδαίσθηση σε σχήμα στήλης.
Τα φώτα του δρόμου και τα φώτα των αυτοκινήτων αντανακλώνται στέλνοντας αυτές τις στήλες ή το φως στον ουρανό. Αλλά δεν διαρκούν πολύ, καθώς οι κρύσταλλοι πάγου μετακινούνται και η αντανάκλαση αλλάζει.
Αντίθετα με το σέλας, που συμβαίνει μόνο στα δυο άκρα της γης, στον Βόρειο και Νότιο πόλο και σχετίζεται με τα φορτισμένα σωματίδια που επηρεάζονται από τους ηλιακούς ανέμους, οι φωτεινές στήλες μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε όταν η θερμοκρασία πέσει σε επίπεδο παγετού.
Οι φωτεινές στήλες μπορούν να είναι ορατές σε όλα τα μέρη του κόσμου και συχνά έχουν διαφορετικά χρώματα γιατί αυτό εξαρτάται από την αρχική πηγή φωτός.
Εδώ βλέπετε ότι το φως στις στήλες προέρχεται από τα φώτα στον δρόμο – έχουν το ίδιο χρώμα.
Ανάλογα με το φως και τις τοπικές συνθήκες, μπορούν να είναι πολύ λαμπερές και εντυπωσιακές. Αυτές οι πορτοκαλί και μπλε στήλες είναι απίστευτες. Όπως και με ένα ουράνιο τόξο, είναι συναρπαστικό που λίγο νερό ψηλά στον αέρα μπορεί να προκαλέσει τέτοιο εκπληκτικό θέαμα.
Άλλες φορές, οι στήλες εμφανίζονται πιο απαλές ιδιαίτερα όταν υπάρχει πολύ περιβάλλον φως όπως σε αυτήν την γειτονιά στο Λάραμι στο Ουαϊόμινγκ.
Αλλά όπως και στο ουράνιο τόξο, δεν διαρκούν πολύ και βλέπονται μόνο από ορισμένη γωνία. ‘Όταν οι κρύσταλλοι κινούνται και διαχέονται, οι στήλες εξασθενoύν”.
Μερικές φορές μπορείτε να τις χρησιμοποιήσετε σαν χάρτη όλων των πηγών φωτός στην περιοχή. Αυτή η εικόνα σας δείχνει από που έρχεται το φως στη Στοκχόλμη.
Εδώ μπορείτε να δείτε πως το φως από το έδαφος αντανακλάται στον ουρανό. Εσείς έχετε δει ποτέ στήλες φωτός;
Οι φώκιες συνήθως αναφέρονται ως «σκυλιά του νερού» και αυτό το συναρπαστικό βίντεο καθιστά σαφές το γιατί. Όχι μόνο είναι περίεργες (όπως ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου), αλλά επίσης αγαπούν την αγκαλιά με τους ανθρώπους.
Ενώ αρκετοί δύτες εξερευνούσαν την θάλασσα κοντά στις νήσους Scilly στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια ομάδα από φώκιες έπεσαν στο νερό για εξερεύνηση.
Οι πιο πολλές δεν έδειχναν ενδιαφέρον στους ανθρώπους, αλλά μια φώκια ήταν ιδιαίτερα επίμονη σε έναν συγκεκριμένο δύτη που ονομάζεται Gary!
Αντί να κολυμπήσει μαζί με τους φίλους της, η φώκια κόλλησε με το νέο της φίλο και τράβηξε το χέρι του. Ο δύτης επέτρεψε στη φώκια να τον αγκαλιάσει και να κρατήσει το χέρι του.
Οι άλλοι δύτες ήρθαν πιο κοντά για να δουν το θέαμα και ήταν συγκλονισμένοι από αυτό που είδαν! Δεν είναι καθημερινό φαινόμενο μια φώκια και ένας άνθρωπος να δεσμευτούν μεταξύ τους!
Ο Gary άφησε τη φώκια να τον αγκαλιάσει για λίγο, πριν χάσει το ενδιαφέρον της και κολυμπήσει μακριά! Είμαστε χαρούμενοι που οι φίλοι του Gary είχαν μια υποθαλάσσια κάμερα και κατέγραψαν το γεγονός!
Δείτε το Gary στην ιδιαίτερη στιγμή του με την φώκια στο παρακάτω βίντεο!
Ενα πρωινό στον ξενώνα βρεφών του Αναρρωτηρίου Πεντέλης. Δύο καναπέδες με ένα ξύλινο τραπεζάκι στη μέση. Πάνω του, παιχνίδια και βιβλία. Χαρούμενες ζωγραφιές στους κίτρινους τοίχους, λούτρινα αρκουδάκια, ξύλινα άλογα, λουλούδια στις γλάστρες. Κι ύστερα, θάλαμοι με παιδικές φωνές, στάλες ζωής που ξέφυγαν από το πουθενά για να καταλήξουν σε «δωμάτια αναμονής». Πενήντα πέντε παιδιά έως 6 ετών.
Τόσα φιλοξενούνται, εδώ, στο Αναρρωτήριο Πεντέλης, άθροισμα μιας αφιλόξενης ενήλικης στιγμής… Τα δεκαπέντε από αυτά δεν ξεπερνούν τους δέκα μήνες ζωής. Για τη μητέρα του ενός ήταν «ντροπή», η δεύτερη ήταν πόρνη, η τρίτη εξαρτημένη, η τέταρτη βυθισμένη σε ωκεανούς αλκοόλ. Καθένα από αυτά κουβαλά τη δική του σκληρή ιστορία, βαριά για να τη «σηκώσεις», σύντομη για να την αλλάξεις. Αν είσαι μητέρα, καταλαβαίνεις. Αν δεν είσαι, γίνεσαι έστω και για λίγο.
Τα έχεις ξανασυναντήσει αυτά τα μωρά. Σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων, σε δελτία ειδήσεων, σε κουβέντες με φίλους, σε αναρτήσεις στα social media που σε τυλίγουν με ενοχές, σε στιγμές που χαζεύεις τα δικά σου να ονειρεύονται ήσυχα και ο κρότος της παράλληλης ύπαρξής τους σε γεμίζει δάκρια και τύψεις. Σκουπίζω βιαστικά τα δικά μου. Κανείς δεν θέλω να με δει έτσι, ιδίως τα μωρά…
Ενα χέρι ακουμπά στον ώμο μου. Μυρίζει λεβάντα, γάλα και μωρό. Η ματιά μου συναντά τη δική της και μέσα από το βλέμμα της μαλακώνει. Την ξέρω αυτή τη ματιά. Αθώα, γλυκιά, μαμαδίστικη, παντοδύναμη. Μιλάει απαλά, σαν να μιλάει σε μωρό, από συνήθεια ή από «φτιαξιά»: «Καλημέρα. Είμαι η Ιφιγένεια Χαλάτση. Η προϊσταμένη και συντονίστρια βρεφονηπιοκόμος στον ξενώνα βρεφών. Είμαι μια πολύτεκνη μητέρα.
Εχω ένα παιδί στο σπίτι και πολλά στη δουλειά. Θέλετε να πάμε να δούμε;» Θέλω; Δεν ξέρω να της απαντήσω. Στα πρώτα βήματα νιώθω να σταματά η καρδιά μου, σαν να με χτύπησε σφαίρα στο στήθος. Πώς να δεις ένα μωρό χωρίς να το αγκαλιάσεις; Χωρίς να το σηκώσεις ψηλά στον αέρα και να το στροβιλίσεις τραγουδιστά; Χωρίς να του υποσχεθείς ότι το βράδυ θα είσαι εκεί για να το νανουρίσεις και το πρωί δίπλα του, οδηγός και συμπαραστάτρια στο παιχνίδι της ζωής;
Μου απλώνει το χέρι της. Την ακολουθώ. Περνάμε διαδρόμους, κατεβαίνουμε σκαλοπάτια, στεκόμαστε μπροστά στην πόρτα μιας μεγάλης αίθουσας. Σαπούνι στα χέρια, «προστατευτικά» στις σόλες των παπουτσιών, χαμόγελο στα χείλη, χαμόγελο και στη ματιά. Η ζωή αυτών των μωρών ξεκίνησε κάτω από λυπητερά βλέμματα. Δεν είναι ανάγκη να τα δουν ξανά. Η πόρτα ανοίγει. Η Ιφιγένεια μπροστά, εγώ πίσω της με βήμα δειλό. Βρίσκομαι σε ένα χώρο πάνω από 300 τ.μ. χωρισμένο σε τέσσερις θαλάμους. Η πρώτη εικόνα, μία πεντακάθαρη κουζίνα γεμάτη πιπίλες, μπιμπερό, αποστειρωτές, μία επιγραφή στον τοίχο με τη φράση «Σ’ αυτό το σπίτι αγαπάμε», μαγνητάκια στο ψυγείο που συνθέτουν τα ονόματα των μωρών και την αίσθηση της αγάπης.
Το βήμα μου ξεθαρρεύει, μαζί του και η βεβαιότητα πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι. Ο παιδίατρος του θαλάμου μου σφίγγει δυνατά το χέρι, κι άξαφνα, σχεδόν μαγικά, ξεσφίγγεται η καρδιά μου. Σε κάθε γωνιά, κι από ένα μωρό. Γύρω τους παιχνίδια, στράτες και ζωγραφιές με σπιτάκια και μεγάλες γέφυρες-περάσματα σε μία καλύτερη ζωή. Ολα καθαρά, όλα τακτοποιημένα, τα πάντα εικόνες που αρμόζουν στο σύμπαν ενός μωρού.
Κοιτάζω την Ιφιγένεια. Μιλάει ακατάπαυστα, γελάει σαν μικρό παιδί, κάνει χαρούμενα νεύματα στα μωρά που την κοιτάζουν μ’ ορθάνοιχτα μάτια: «Αυτή είναι η Κατερίνα μου. Η “κόρη” μου. Εδώ είμαστε με βάρδιες δώδεκα βρεφονηπιοκόμοι και η καθεμία από εμάς έχει επιλέξει ένα με δύο μωρά ώστε το καθένα να έχει τη “μαμά” του, ένα πρόσωπο αναφοράς που να το αναγνωρίζει και να το εμπιστεύεται. Φυσικά και ξέρουν ποια από εμάς είναι η “μαμά”. Στη “μαμά” χαμογελάνε περισσότερο, γκρινιάζουν περισσότερο, απαιτούν περισσότερα. Τους έχουμε δώσει ονόματα, τους κάνουμε δώρα, τους αγοράζουμε ρούχα, τα πηγαίνουμε βόλτα, τα χορεύουμε με μουσική, τους λέμε τραγούδια και παραμύθια και όλες μας προσπαθούμε να ισορροπήσουμε μέσα μας τη στιγμή του αποχωρισμού με την ελπίδα ότι θα βρεθεί γρήγορα μια καλή οικογένεια για καθένα από αυτά. Πριν από λίγες μέρες έφυγε ένα μωρό για υιοθεσία, ένα δεύτερο για αναδοχή και αύριο περιμένουμε άλλα δύο. Μακάρι όλα τους να έχουν καλή τύχη από εδώ και στο εξής…»
Η προσοχή μου αποσπάται από έναν κούκλο. Εναν ζωντανό κούκλο με γαλάζια μάτια και ξανθά μαλλιά, θα ’ναι δεν θα ’ναι δέκα μηνών. Θέλει αγκαλιά χωρίς να γκρινιάζει με τα χεράκια του προτεταμένα προς την πλευρά μου. Του μιλάω, μου χαμογελάει, του τραγουδάω, γελάει δυνατά. Σκέφτομαι πως ακόμη και λίγα λεπτά προσοχής αρκούν για να κάνουν ένα μωρό ευτυχισμένο και έναν άνθρωπο καλύτερο, πως όσο δύσκολα κι αν περνάμε σ’ αυτή τη χώρα τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την “πρώτη” μοίρα αυτών των παιδιών, πως είναι στο χέρι μας να την αλλάξουμε γλυκαίνοντας τη δική μας. Σκέφτομαι και ταξιδεύω. Στις πρώτες στιγμές αυτών και δεκάδων άλλων μωρών που εγκαταλείφθηκαν σε κάποιο δημόσιο μαιευτήριο της χώρας και στα πρόσωπα που νοιάστηκαν για την τύχη τους σαν αληθινοί γονείς.
Οι φύλακες-άγγελοι των εγκαταλελειμμένων μωρών
Ενα από αυτά τα πρόσωπα είναι η Μυρτώ Ξανθοπούλου, διαχειρίστρια δωρεών στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος με το έργο της απέναντι σ’ αυτά τα μωρά να ξεκινάει πριν από ένα χρόνο και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 2016: «Ολοι γνωρίζαμε ότι στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας υπήρχαν εγκαταλελειμμένα μωρά, κανείς ωστόσο δεν μπορούσε να διανοηθεί την τραγικότητα της κατάστασής τους.
Το πρώτο μου βήμα ήταν να πάω να τα επισκεφθώ στο “Αλεξάνδρα” κι αυτό που μπορώ να πω σήμερα είναι ότι εκείνη η εικόνα αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω δει στη ζωή μου: νεογέννητα και λίγο μεγαλύτερα μωράκια σε “πυρέξ”, μέσα σ’ ένα θάλαμο όπου υπήρχαν και μεγαλύτερα άρρωστα παιδιά. Οταν απευθύνθηκα στην κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου, πήρα την απάντηση ότι δεν υπάρχει προσωπικό να φροντίσει αυτά τα μωρά αλλά ούτε και διαθεσιμότητα θέσεων σε κάποιο ίδρυμα ώστε να φύγουν από εκεί.
Οτι δεν υπήρχε λύση και ότι κανείς δεν μπορούσε να προσδιορίσει με σιγουριά το διάστημα που θα παρέμεναν σ’ αυτό τον ακατάλληλο χώρο. Το μετά εκείνης της ημέρας είναι κάτι που επίσης δεν θα ξεχάσω ποτέ. Επέστρεψα στο γραφείο και έκλαιγα ασταμάτητα. Εκείνη τη στιγμή είπα ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Οτι μπορεί να μας πάρει χρόνια αλλά αυτά τα μωρά, κι όσα έχουν την ίδια τύχη, πρέπει να βοηθηθούν».
Λίγες ημέρες αργότερα, η Μυρτώ τηλεφωνεί στον γενικό διευθυντή των Παιδικών Χωριών SOS, Γιώργο Πρωτόπαππα, και αποφασίζουν από κοινού να προσπαθήσουν να αλλάξουν τη μοίρα αυτών των παιδιών. Οι δυσκολίες αμέτρητες. Γραφειοκρατία, ψευδαισθήσεις, αγκυλώσεις, καχυποψία, έλλειψη εμπιστοσύνης κι ένα πεπαλαιωμένο νομοθετικό πλαίσιο αποτελούν τους κύριους αντιπάλους τους στον αγώνα τους για τη σωτηρία αυτών των παιδιών.
Εάν δεν βρισκόταν κάποιο είδος σύμπραξης με το Δημόσιο, τα μωρά αυτά δεν θα μπορούσαν ποτέ να βγούνε από τα νοσοκομεία και να πάνε σε κάποιον ιδιωτικό φορέα όπως στα παιδικά χωριά SOS, ακόμη κι αν τα τελευταία είχαν την πολύτιμη οικονομική στήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, το οποίο είχε εγκρίνει το ποσό των 850.000 ευρώ για το σκοπό αυτό: «Ευτυχώς σ’ αυτή την ιστορία ήμασταν πολύ τυχεροί διότι απέναντί μας είχαμε τη Σοφία Κωνσταντέλλια, πρόεδρο του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής (ΚΚΠΠΑ), η οποία κατανόησε το πρόβλημα και δέχτηκε να συνεργαστούμε. Αν δεν υπήρχε εκείνη δεν θα γινόταν τίποτα», λέει ο κ. Πρωτόπαππας και συνεχίζει: «Το “μνημόνιο” συνεργασίας ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό φορέα -τα μωρά σήμερα φεύγουν από το νοσοκομείο και πηγαίνουν σε μία δομή, όπως ο ξενώνας του αναρρωτηρίου Πεντέλης, που συγκροτείται και χρηματοδοτείται από ιδιωτικούς φορείς- αποτελεί ένα τεράστιο άλμα για τα ελληνικά δεδομένα και την τύχη αυτών των μωρών».
Μία τύχη που το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και τα Παιδικά Χωριά SOS θέλουν να έχει τα πάντα εκτός από ημερομηνία λήξεως. Οπως επισημαίνει η Μυρτώ, «το θέμα μας δεν ήταν μόνο η απομάκρυνση των μωρών αυτών από τα νοσοκομεία και η φιλοξενία τους σε ένα ευχάριστο περιβάλλον όπως ο ξενώνας βρεφών του Αναρρωτηρίου Πεντέλης, αλλά και το στήσιμο ενός δικτύου προκειμένου τα παιδιά αυτά να μπορέσουν να καταλήξουν σε οικογένειες μέσω του θεσμού της αναδοχής η οποία μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει και σε υιοθεσία. Σκοπός μας είναι αυτά τα παιδιά να μη μένουν πάνω από έξι με εννέα μήνες κοντά μας διότι δεν πρέπει να μείνουν. Αυτό που πρέπει είναι να βρουν μία οικογένεια έτοιμη να τα υποδεχθεί και να τα αγαπήσει.
Σήμερα εκπαιδεύουμε ήδη οικογένειες επάνω στο θεσμό της αναδοχής και είμαστε αισιόδοξοι ότι όσοι έχουν την ανάγκη ενός παιδιού, θα τον αγκαλιάσουν θερμά. Και κάτι ακόμα: δεν είναι μόνο τα μωρά που ψάχνουν για μία οικογένεια. Υπάρχουν παιδιά 3-4 ετών παρατημένα στο Παίδων και σε διάφορες παιδοπόλεις που μπορούμε να τα σώσουμε. Θέλουμε να δείξουμε στην ελληνική κοινωνία ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι να υιοθετήσεις ένα ψηλό, ξανθό, γαλανομάτικο, τριών μηνών μωρό, αλλά μέσα από την αναδοχή να σώσεις μια ζωή».
«Μαμά μου, τώρα πια ο πύργος μας χτίστηκε…»
Μια τέτοια ζωή ανέλαβε να μεγαλώσει η Αποστολία Χριστακάκη, η οποία μετά από πέντε αποτυχημένες εξωσωματικές αποφάσισε να έχει για παιδί της την 7χρονη σήμερα Φανή: «Στην αρχή είχα στο μυαλό μου την περίπτωση της υιοθεσίας κι έτσι υποβάλαμε με τον σύζυγό μου τον Σεπτέμβριο του 2015 μια αίτηση υιοθεσίας στο Κέντρο Βρεφών “Μητέρα”. Οι υπεύθυνοι μας είπαν ότι η δυσκολία θα είναι τεράστια λόγω της μεγάλης ζήτησης και του μικρού αριθμού παιδιών που τελικά φτάνουν να δοθούν για υιοθεσία», λέει η Αποστολία και συνεχίζει: «Εντελώς συμπτωματικά, τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς γνώρισα μία κοινωνική λειτουργό από τον ξενώνα των Παιδικών Χωριών SOS και αποφάσισα να δω και την περίπτωση της αναδοχής. Αφού περάσαμε με τον σύζυγό μου από δύο συνεντεύξεις και παρακολουθήσαμε ένα τετράμηνο σεμινάριο με βιωματικές ασκήσεις στο χώρο της Βάρης, μας ενημέρωσαν ότι υπήρχε ένα κοριτσάκι 6 ετών που αναζητούσε οικογένεια. Η κόρη μας, η Φανή».
Τον Μάιο του 2016 η Αποστολία και ο σύζυγός της ο Σπύρος υποδέχονται στο σπίτι τους την 6χρονη τότε Φανή, ένα παιδί που στη βιολογική του οικογένεια είχε γνωρίσει μόνο την άσχημη πλευρά της ζωής. Το παιδί, μέχρι τα 4 χρόνια του, οπότε και οδηγήθηκε με εισαγγελική εντολή στον ξενώνα κακοποιημένων παιδιών των Παιδικών Χωριών SOS, ζούσε σε άθλιες συνθήκες που κανείς ανθρώπινος νους δεν μπορεί να χωρέσει.
Στην αρχή τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Το παιδί είχε παράπονο για τη βιολογική του μητέρα και διακατεχόταν από έντονη ανησυχία για το εάν η φράση της Αποστολίας «πετραδάκι-πετραδάκι θα χτίσουμε την οικογένειά μας» θα γινόταν ποτέ πραγματικότητα: «Το πρώτο διάστημα ήταν μαζεμένη, διστακτική. Μας αποκαλούσε “κύριο Σπύρο” και “κυρία Αποστολία”, ύστερα έφυγε το “κύριος” και το “κυρία” και στο τέλος, σχεδόν μετά από τέσσερις μήνες μας αποκάλεσε “μαμά” και “μπαμπά”», λέει η Αποστολία. «Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθήματά μας. Χαρά, αισιοδοξία, δύναμη, ζωή… Σήμερα, κάθε μέρα ζωγραφίζει ευτυχισμένες οικογένειες τις οποίες υπογράφει με το όνομά της και με τη φράση “μαμά, μπαμπά, σας αγαπώ πολύ”.
»Μετά από ένα χρόνο έχουμε βρει τους ρυθμούς μας, είμαστε οικογένεια, είμαστε ευτυχισμένοι. Με τη μητέρα της έχει τηλεφωνική επικοινωνία κάθε δύο μήνες και περίπου δύο φορές το χρόνο μπορεί να τη βλέπει πάντα υπό την επίβλεψη ανθρώπων των Χωριών SOS. Οι ιθύνοντες με έχουν διαβεβαιώσει ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη, ότι η Φανή δεν θα γυρίσει στην οικογένειά της. Οχι. Δεν φοβάμαι μη μου την πάρουνε, δεν θέλω και δεν πρέπει να φοβάμαι τόσο για μένα όσο και για τη Φανή. Σήμερα είμαστε ακόμη σε καθεστώς αναδοχής καθώς ο νόμος δεν μας δίνει το δικαίωμα να προχωρήσουμε σε υιοθεσία πριν από την πάροδο δύο ετών. Ελπίζω να μη σκοντάψουμε κάπου. Ελπίζω όλα να πάνε καλά. Ποια είναι η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ; Η μέρα που μας αποδέχτηκε σαν γονείς της. Καθόμασταν αγκαλιασμένοι στον καναπέ και χαζεύαμε κάποια ταινία στην τηλεόραση όταν η Φανούλα γύρισε και μας είπε:
