Γκιζέλα Ντάλι: Η ζωή σαν παραμύθι και η κατάρρευση της «Ελληνίδας Μπριζίτ Μπαρντό» – Η λάμψη, η δόξα και οι μεγάλες δυσκολίες

«Τελευταία το προσωπάκι της είχε παραμορφωθεί. Δεν σηκωνόταν από το κρεβάτι. Βρισκόταν καθηλωμένη εκεί. Χωρίς να κλαίει, χωρίς να μας ενοχλεί καθόλου. “Έφυγε” σαν πουλί. Αγριο πουλί, όπως ήταν και η ζωή της μέσα στην απομόνωση». Με αυτά τα λόγια συνόψισε η ανιψιά της τις τελευταίες ημέρες της «Ελληνίδας Μπριζίτ Μπαρντό» (έτσι την αποκαλούσαν στις δόξες της) Γκιζέλας Ντάλι.

Η, κατά κόσμον, Αδαμαντία Μαυροειδή πέθανε την Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010 στη Νάξο. Στον γενέθλιο τόπο της μητέρας της, με την οποία αποφάσισε να «μονάσουν» (ήταν προς το τέλος της δεκαετίας του ‘70) σε ένα σπίτι χτισμένο στο πουθενά. Στο φαράγγι Λιόνας.

«Εζησα μια ζωή γεμάτη λάμψη και δόξα. Έζησα μια γεμάτη ζωή. Όμως εγώ δεν ήμουν αυτή που ήθελαν και έφτιαξαν. Ηθελα πάντα να αποκτήσω ένα παιδί και μια οικογένεια. Δεν την απέκτησα. Γι’ αυτό και η ζωή μου τάχθηκε στον Θεό και εκεί ανήκω», είχε πει η ίδια σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της (το 2008 στο περιοδικό «Down Town» και τον Νίκο Νικόλιζα).

Με τα δικά της λόγια

Και το εξηγούσε: «Ηταν άλλη η όψη μου και άλλη η κόψη μου. Ο Ντίμης Δαδήρας (σ.σ.: επιφανής σκηνοθέτης, μέντοράς της και πρώτος της σύζυγος) και οι άλλοι κινηματογραφικοί παραγωγοί εκμεταλλεύτηκαν την όψη μου!».

Φλας μπακ στον χρόνο, με τα δικά της λόγια: «Ο μπαμπάς μου, ο Αλέξανδρος, καταγόταν από πλούσια οικογένεια των Μεγάρων. Η μαμά μου, η Βούλα, παρακαλούσε να μη με είχε γεννήσει. Φοβόταν ότι θα με σκότωναν οι Γερμανοί (…). Στα 12 μου, μαζί με την 8χρονη αδερφή μου, ήμασταν στον δρόμο για το σπίτι μας, όταν ένα μηχανάκι την παρέσυρε και τη σκότωσε μπροστά στα μάτια μου. Ο πατέρας μου έριχνε τα βάρη για τον θάνατο της αδερφής μου στη μαμά μου, με αποτέλεσμα εκείνη να αγανακτήσει, να μαζέψει τα πράγματά της και να φύγουμε μαζί από τα Μέγαρα για την Αθήνα. 

Ωσπου ένα πάρτι σημάδεψε και άλλαξε τη ζωή μου. Είναι Ιούνιος του 1958. Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν και ο γείτονάς μας Ντίμης Δαδήρας, ο οποίος βλέποντάς με μου λέει: “Εσύ μπορείς να γίνεις μεγάλη σταρ και να σαρώνεις στο πέρασμά σου”. Ο Ντίμης με περνούσε 21 χρόνια. Με έπεισε, λοιπόν, τάζοντάς μου πολλά πράγματα. Παραμυθένια ζωή, λεφτά και μια λάμψη που δυστυχώς με θάμπωσε. Συνάψαμε δεσμό. Ομως δεν μπορώ να πω ότι τον αγάπησα σαν εραστή, αλλά περισσότερο σαν πατέρα μου και εκείνος σαν κόρη του. Ετσι, εν μιά νυκτί με αντικατέστησε με την… Γκιζέλα Ντάλι. Μου μάκρυνε τα μαλλιά, με έμαθε να βάφομαι ως εκρηκτική ντίβα και μαζί του για πρώτη φορά φόρεσα ντεκολτέ. Στις 24 Δεκεμβρίου του 1959 παντρευόμαστε. Εχουμε κάνει ήδη την πρώτη μου ταινία. Το “Ραντεβού στη Βενετία”. Εναν χρόνο μετά τον γάμο μας μένω έγκυος. Ομως ο Ντίμης με ανάγκασε να αποβάλω. Αυτό έγινε πολλές φορές. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα ένα παιδί. Ομως, για να μη “χαλάσει” η εικόνα της Γκιζέλας, έπρεπε να κάνω εκτρώσεις. Πόνεσα πολύ για τόσες ζωές που σκότωσα και που (…) ποτέ δεν ολοκληρώθηκα στη γυναικεία φύση μου. Υπήρξα απλώς ένα καλοστημένο σκηνικό του ελληνικού κινηματογράφου που γρήγορα κατέρρευσε».

Το θαύμα και η επιστροφή

Το 1967, η Γκιζέλα Ντάλι χωρίζει τον Ντίμη Δαδήρα για τα μάτια του «ντελικανή» Αλκη Γιαννακά: «Μαζί του έζησα την εφηβεία και όλα όσα δεν μπόρεσε να μου προσφέρει ο σύζυγός μου. Ερωτευτήκαμε παράφορα και αρραβωνιαστήκαμε. Ομως ήμασταν και οι δύο τόσο δυναμικοί χαρακτήρες, που κάθε βράδυ παίζαμε ξύλο και το πρωί σηκωνόμασταν με μαυρισμένα μάτια», έχει αφηγηθεί η ίδια. Εκτοτε η καριέρα της παίρνει την κατιούσα. Το 1974, και ενώ έχει φτάσει μέχρι και την Αμερική για να βρει δουλειά σε νυχτερινά κέντρα, αλλά και στο μόντελινγκ, τη «χτυπάει» ο καρκίνος του λάρυγγα.

Προσπαθεί να βρει απεγνωσμένα γιατρειά. Προστρέχει ακόμα και στον διαβόητο Καματερό, ο οποίος τη χρησιμοποιεί ως διαφημιστικό τρικ για να πουλήσει τότε το δήθεν «θαυματουργό νερό» του.

Μέχρι το Θιβέτ

Εντέλει το «θαύμα» ήρθε, κατά τα λεγόμενά της: «Εφτασα μέχρι το μακρινό Θιβέτ. Εκεί κάθισα περίπου έναν χρόνο, γιατί πίστευα ότι με την πειθαρχία και την προσευχή θα υπάρξει αποτέλεσμα. Και τελικά, υπήρξε». Επιστρέφοντας, όμως, σχεδόν μουγγή, διαπιστώνει πως το άστρο της έχει οριστικά βασιλέψει. Οι πόρτες είναι κλειστές και μόνο ως πρωταγωνίστρια σε «πειρατικές σοφτ πορνό» βρίσκει δουλειά. Ετσι πήρε τον δρόμο για τη Νάξο. Ομως κι εκεί έπρεπε πρώτα να ξορκίσει το φάντασμα της Γκιζέλας: «Στην αρχή οι άντρες, τα βράδια, έρχονταν έξω από το σπίτι να με πειράξουν. Μέχρι που αναγκάζομαι να πάω στην πόλη (…) στο καφενείο όπου σύχναζαν. Εκεί, λοιπόν, μαζεύω τις γυναίκες τους. Ανεβαίνω πάνω σε ένα τραπέζι, με μαχαίρι στα χέρια, και τις προειδοποιώ: “Πείτε τους πως, αν ξανάρθουν, θα τους κόψω τα γεννητικά τους όργανα και θα τους βάλω να τα φάνε”».

Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:

Δείτε περισσότερα βίντεο:

Το μοχθηρό μούτρο του ελληνικού σινεμά, ο γλυκύτατος Δημήτρης Μπισλάνης

Από αιμοβόρος μάγκας μέχρι και μανιάτης αδερφός, ένα μεγάλο ταλέντο που έφυγε πολύ νωρίς.

Άλλοτε βαρύμαγκας κι άλλοτε αυστηρών αρχών αδερφός, ο Δημήτρης Μπισλάνης ήταν ένας ακόμα μεγάλος καρατερίστας της εθνικής μας κινηματογραφίας. Παρά το σύντομο της καριέρας του, μιας και έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή, πρόλαβε να γυρίσει καμιά ογδονταριά ταινίες σε ένα διάστημα μόλις 15 ετών! Κι αυτό γιατί τόσο το κοινό όσο και το κινηματογραφικό στερέωμα τον ήθελαν διακαώς στις παραγωγές να χαρίζει κάτι από το «βαρύ» της προσωπικότητάς του. Ένας από τους κακούς-αρχέτυπα του πανιού πέρασε και έφυγε από δίπλα μας σαν κομήτης, πρόλαβε ωστόσο να μας χαρίσει μια ιδιαίτερη κινηματογραφική περσόνα που αναγνωρίζουμε ακόμα ως αναπόσπαστο μέλος της χρυσής παρέας του ελληνικού σινεμά.

Η χαρακτηριστική ψιλόλιγνη φιγούρα και το άγριο παρουσιαστικό του ταίριαζαν γάντι στους ρόλους που αναλάμβανε σωρηδόν, προστατεύοντας τη μικρή αδερφή ή σπέρνοντας κακό και όλεθρο στους πρωταγωνιστές. Υπέροχος και μοναδικός, έδινε το κατιτίς παραπάνω στους ρόλους με τη βαθιά φωνή και τα τεράστια υποκριτικά του χαρίσματα, γι’ αυτό και μέτρησε μια ζηλευτή σταδιοδρομία που μόνο ο πρόωρος θάνατος μπόρεσε να ανακόψει. Από το 1962 που εμφανίστηκε ταυτόχρονα σε θέατρο και κινηματογράφο μέχρι και το 1977 που θα άφηνε την τελευταία του πνοή, ο 44χρονος Μπισλάνης πρόκανε να μας χαρίσει εκείνον τον αξέχαστο ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου στις «Κυρίες της αυλής» (1966) αλλά και τον αλησμόνητο ανακριτή της Ασφάλειας στο «Κοντσέρτο για πολυβόλα» (1967). Όταν δεν έπαιζε σε σανίδι και γυαλί, έκανε παρέα με τον Κωνσταντάρα, έναν άνθρωπο με τον οποίο διατηρούσε αμοιβαία εκτίμηση και φιλία. Είναι σίγουρο πως θα ήταν τελείως διαφορετική η καριέρα του αν δεν έφευγε τόσο νέος…

Πρώτα χρόνια

Ο Δημήτρης Μπισλάνης γεννιέται πιθανότατα το 1933 στη Θεσσαλονίκη. Για τα παιδικά του χρόνια δεν είναι τίποτα γνωστό και τον ξαναβρίσκουμε μετά το σχολείο στην Αθήνα να σπουδάζει υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου.

Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση θα λάβει χώρα το 1961 με τον θίασο του Μυράτ (στο «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε») και από την επόμενη χρονιά θα ξεκινήσει μια 15χρονη καριέρα με συναπτές δουλειές…

Σταδιοδρομία σε πανί και σανίδι

Ο Μπισλάνης ευτύχησε να μετρήσει μια σημαντική θεατρική καριέρα, τόσο σε έργα ελληνικού όσο και ξένου ρεπερτορίου. Οι παλιότεροι τον θυμούνται ακόμα στην παράσταση «Ο άνθρωπος που γύρισε από τον γύψο», στο Θέατρο Ρεξ το καλοκαίρι του 1973, δίπλα στον Λάμπρο Κωνσταντάρα, το ιερό τέρας που εκτιμούσε ιδιαίτερα τον Μπισλάνη τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως άνθρωπο. Άλλοι τον θυμούνται πάλι σε άλλον έναν αξέχαστο θεατρικό του ρόλο, στη «Βασίλισσα Αμαλία», δίπλα στη Νόνικα Γαληνέα (και σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαμιχαήλ). Διαγράφοντας σταθερή παρουσία στο σανίδι, ο Μπισλάνης έπαιξε δίπλα σε όλους, συνεργάστηκε με πάμπολλους θιάσους και κόσμησε με την υποκριτική του δεινότητα τις μεγαλύτερες σκηνές της χώρας.

Νωρίς νωρίς θα έρθει και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, ήδη από το 1962 και την ταινία «Παγίδα». Την ίδια χρονιά θα παίξει και στο μιούζικαλ «Μερικοί το προτιμούν κρύο», η οποία θα προβληθεί ωστόσο το 1963.

Οι ταινίες έρχονται κατόπιν με το τσουβάλι και ο Μπισλάνης καθιερώνεται ως καρατερίστας σε ρόλους σκληρού αστυνομικού, αδίστακτου ανθρώπου της νύχτας και μοβόρου αδερφού. Θα ενσαρκώσει όμως ακόμα και γερμανό φαντάρο (και αξιωματικό), διευθυντή εφημερίδας, εισαγγελέα και πρόεδρο δικαστηρίου, μέχρι και καπετάνιο, αντιστεκόμενος στην τυποποίηση που τόσο λάτρευε ο εμπορικός μας κινηματογράφος.

Ξεχωρίζουν ίσως οι εμφανίσεις του στα φιλμ «Η βίλα των οργίων» (1964), «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» (1964), «Λόλα» (1964), «Το δόλωμα» (1964), «Κατηγορώ τους ανθρώπους» (1965), «Αμόκ» (1965), «Κοινωνία ώρα μηδέν» (1966), «Δάκρυα για την Ηλέκτρα» (1966), «Κοντσέρτο για πολυβόλα» (1967), «Η καρδιά ενός αλήτη» (1968), «Το πιο λαμπρό μπουζούκι» (1968), «Αγάπη και αίμα» (1968), «Όταν η πόλις πεθαίνει» (1969), «Η οδύσσεια ενός ξεριζωμένου» (1969), «Όχι» (1969), «Η κραυγή μιας αθώας» (1969), «Η Μεσόγειος φλέγεται» (1970), «Οι γενναίοι του Βορρά» (1970), «Αγάπησα έναν αλήτη» (1971), «Μαντώ Μαυρογένους» (1971), «Ο τρελοπενηντάρης» (1971), «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα» (1972), «Η Αλίκη δικτάτωρ» (1972), «Η Μαρία της σιωπής» (1973), «Έγκλημα στο Καβούρι» (1974) και τόσες ακόμα, 82 στον αριθμό!

Κι ενώ έπαιξε δίπλα σε όλους, με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τον Νίκο Ξανθόπουλο συνεργάστηκε περισσότερο, πλαισιώνοντάς τους ιδανικά. Εξίσου γόνιμη ήταν και η παρουσία του στην τηλεόραση, από τις πρώτες μάλιστα στιγμές της κρατικής. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά τη «Γειτονιά μας» (1972 – ΥΕΝΕΔ), τον «Παράξενο ταξιδιώτη» (1972 – ΕΙΡΤ), το «Κεκλεισμένων των θυρών» (1972 – ΕΙΡΤ), τις «Αστυνομικές ιστορίες» (1973 – ΥΕΝΕΔ) και τη «Βασίλισσα Αμαλία» (1975 – ΕΙΡΤ), ενώ εμφανίστηκε και σε πλήθος παραστάσεων του Θεάτρου της Δευτέρας.

Αιφνίδιο τέλος

Ο Δημήτρης Μπισλάνης μπήκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο το 1976, κατά τη διάρκεια των θεατρικών και κινηματογραφικών του υποχρεώσεων. Διακομίστηκε σε νοσοκομείο του Βερολίνου, όπου υποβλήθηκε σε αφαίρεση του ποδιού του, που είχε πάθει γάγγραινα. Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή την Πρωτομαγιά του 1977, εγκαταλείποντας πρόωρα το αγαπημένο του σανίδι και πανί. Ήταν μόλις 44 ετών.

Ο καλλιτεχνικός κόσμος αλλά και το κοινό συγκλονίστηκε με τον πρόωρο χαμό του και πολλοί έσπευσαν για το ύστατο χαίρε στο νεκροταφείο της Καλλιθέας, όπως ο Μάνος Κατράκης, πλάι στους τραγικούς γονείς και τα δύο αδέρφια του. Την εξόδιο ακολουθία έψαλλε μάλιστα ο ίδιος ο αδερφός του, πατήρ Χαράλαμπος.

Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:

Η Ρένα Παγκράτη πέθανε στις 25 Ιουνίου 1998, σε ηλικία 49 ετών.

Η Ρένα Παγκράτη έδωσε τέλος στη ζωή της σαν σήμερα πριν από 28 χρόνια. Ήταν μόλις 49 ετών. Την βρήκε νεκρή στο διαμέρισμά της, η αδελφή της έχοντας πάρει υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών.

Η Ρένα αυτοκτόνησε παίρνοντας πληθώρα φαρμάκων… Δίπλα στο άψυχο κορμί της, βρέθηκε ένα σημείωμα το οποίο έδειχνε όχι μόνο την απελπισία της αλλά και την απέραντη μοναξιά της. Και ανέφερε πώς εκτός από πολύ λίγους συναδέλφους της, κανένας άλλος δεν θέλησε να την προσλάβει τον τελευταίο καιρό…

Δείτε το βίντεο:

Η Ρένα Παγκράτη έγινε ιδιαίτερα γνωστή από τη μεγάλη επιτυχία του ρόλου της στο σήριαλ » ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ». Την ανακάλυψε ο Γιάννης Δαλιανίδης και της έδωσε το ρόλο της χίπισσας όταν ακόμα συμμετείχε στο συγκρότημα Νοστράδαμος.Γεννήθηκε το 1949 στη Δάφνη και σπούδασε στη δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη.Η καριέρα της στην τηλεόραση ξεκίνησε το 1967 στην ΥΕΝΕΔ στην εκπομπή της Θείας Λένας στον ρόλο της Γαρουφαλίτσας

Αργότερα συμμετείχε σε πολλές ταινίες στο πλευρό του Στάθη Ψάλτη

Κάποια στιγμή σταμάτησε να χτυπάει το τηλέφωνο για ρόλους τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, κάτι που την οδήγησε στην οικονομική ανέχεια αλλά και στην απόλυτη θλίψη και μελαγχολία… Ο Στάθης Ψάλτης μιλώντας για την αυτοκτονία της ειπε στην εκπομπή «Τα καρντάσιας» Δεν θέλω να αναφερθώ εκεί, γιατί θα κατηγορηθώ, όπως έχω κατηγορηθεί. Είχα πει κάποιες αλήθειες που μου της είχε πει η ίδια η Παγκράτη στο τηλέφωνο μια μέρα προτού αυτοκτονήσει», και κατόπιν συμπλήρωσε: «Την βοήθησα, ήθελα να την βοηθήσω πάρα πολύ. Το πόρισμα δεν το γνωρίζω. Γνωρίζω, απ’ ότι έμαθα, ότι πνίγηκε μέσα στη μπανιέρα. Τώρα, πώς πνίγηκε και γιατί, δεν το γνωρίζω».

Στη σελίδα που έφτιαξε η οικογένειά της στο facebook, διαβάζουμε: «Σαν σήμερα πριν από ακριβώς 20 χρόνια έφυγε η πολυαγαπημένη Ρένα Παγκράτη. Σπουδαία ηθοποιός και τραγουδίστρια μα και ένα υπέροχο και ευαίσθητο πλάσμα. Ο ρόλος που την έκανε διάσημη και τόσο αγαπητή στους Ελληνες ήταν αυτός της Κάθριν από το Λούνα Παρκ του Γιάννη Δαλιανίδη που παιζόταν από την ΕΡΤ κάθε Πέμπτη από το 1974 μέχρι και τα μέσα του 1981. Το θρυλικό Λούνα Παρκ που δυστυχώς η ΕΡΤ τότε δεν φρόντισε να φυλάξει για να το δουν και οι επόμενες γενιές και έτσι το έσβησε όλο… Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το 1981 και την σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη «Τ’ Ανάποδα» που ήταν μία προσπάθεια να συνεχιστεί το Λούνα Παρκ με τον κυρ Γιώργη, την Ουρανία και την Κάθριν, την οποία όμως ακύρωσε η νέα διοίκηση της ΕΡΤ μόλις ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ και έτσι διεκόπη πριν ακόμα αρχίσει. Ευτυχώς κάποια κομμάτια γλύτωσαν από την μανία του σβησίματος που είχε πιάσει την ΕΡΤ μεταξύ 1982-1986″.

Δείτε το βίντεο:

Η Καίτη Φίνου είχε πει για την αυτοκτονία της Ρένας Παγκράτη στην εφημερίδα Freddo το 2016: Με τη Ρένα κάναμε παρέα. Οι παρέες και οι φιλίες στο θέατρο διαρκούν όσο η σεζόν και τα γυρίσματα της ταινίας. Ίσως όμως με τη Ρένα κάναμε περισσότερη παρέα από όσο διαρκούν συνήθως οι ταινίες. Γιατί ήταν και ο Στάθης τότε που ήμασταν ζευγάρι και η Ρένα είχε μια σχέση τότε. Ο θάνατός της δεν με επηρέασε καθόλου, γιατί πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος όσα προβλήματα και να έχει, πρέπει και οφείλει να τα ξεπερνάει. Η Ρένα, λοιπόν, αν αυτοκτόνησε εν πλήρει συνειδήσει, το έκανε για την αχαριστία και την απληστία των ανθρώπων. Η Ρένα δεν αυτοκτόνησε λόγω οικονομικού προβλήματος, αλλά επειδή δεν είχε εργασία στο θέατρο, που ήταν η μεγάλη της αγάπη.

Η Ρένα με τους συναδέλφους της από τις ταινίες που πρωταγωνίστησε τη δεκαετία του ΄80. Aκολούθησαν αρκετές βιντεοταινίες με τελευταία αυτή του 1989 με τίτλο «Η Μαντόνα από την Δραπετσώνα»

Η δεκαετία του ΄90 ξεκίνησε δύσκολα για τη Ρένα Παγκράτη. Κυκλοφόρησε ένα τραγούδι το οποίο δεν είχε επιτυχία και έκανε μια guest εμφάνιση στη Λάμψη του Νίκου Φώσκολου… Προφανώς η προσωπική αλλά και επαγγελματική μοναξιά που βίωσε ήταν πολύ βαριά για τη Ρένα Παγκράτη

Ο Μάκης Δελαπόρτας είχε μιλήσει για την τελευταία, σκοτεινή και δύσκολη περίοδο της ζωής της Παγκράτη. «Έπαιζε στην επαρχία σε ένα θεατρικό και όταν ήρθε εδώ, η Ρένα Βλαχοπούλου δεν την πήρε στον θίασο γιατί είχε μάθει πως έλεγε κάποια περίεργα για εκείνη. Προσπάθησα τη Βλαχοπούλου να την πείσω ότι μπορεί και να μην είναι έτσι, δεν τα κατάφερα».

«Η Ρένα Παγκράτη είχε φτάσει στα 49, είχε μείνει άνεργη, είχαν πεθάνει οι γονείς της και είχε χάσει τον αγαπημένο της σε αυτοκινητιστικό δυστήχημα». «Δεν μπορούσε να ακολουθήσει και την εποχή της σωστά. Της λέγαμε όλοι ότι έχει ένα συγκεκριμένο στιλ που πρέπει να αλλάξει, δεν ήταν εύκολο. Πολλοί δεν μπόρεσαν να το κάνουν».«Είναι η πρώτη φορά που το λέω αυτό, με τη Ρένα Παγκράτη πήγαμε μαζί σε ένα κατάστημα καλλυντικών για να πιάσει δουλειά. Δεν έφταιξαν οι άνθρωποι, όμως δεν μπόρεσαν να συνειδητοποιήσουν πόσο ανάγκη μπορεί να είχε αυτή η κοπέλα για να βρει δουλειά. Δεν την πίστεψαν».

«Ο Δαλιανίδης μου είπε τότε ότι θα της πληρώνει αυτός το ενοίκιο. Η Άννα Φόνσου μου είπε θα κοιτάξω να της βγει μια σύνταξη αναπηρική, όμως δεν μπορείς να βγάλεις σύνταξη σε έναν άνθρωπο που έχει ψυχολογικά. Έτσι αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή της. Αισθάνθηκα πάρα πολύ άσχημα και δε βγήκα ποτέ να μιλήσω, ενώ ήξερα τα πάντα. Επίσης ένας μεγάλος πρωταγωνιστής της είχε υποσχεθεί πως θα την βοηθήσει, θα της πήγαινε λεφτά, δεν της τα πήγε ποτέ. Αυτό ίσως ήταν και η αφορμή που είπε “δεν μπορώ να περιμένω τίποτα από κανέναν. Τέλος”!», όπως σημειώνει ειδησιογραφικό πόρταλ.

Δεν έχει ξεχαστεί η Ρένα Παγκράτη, αυτό φαίνεται κι απ’ το Facebook. To 2011 μάλιστα, όταν κυκλοφόρησε το βίντεοκλιπ Judas της Lady Gaga, οι ομοιότητες του κλιπ αλλά και του λουκ της Gaga με την Παγκράτη έκαναν τον Robin Skouteris να δημιουργήσει αυτό το τέλειο κλιπάκι: Τότε ήταν που άρχισαν να την αποκαλούν LADY RENA και να λένε ότι ήταν μπροστά απ’ την εποχή της

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, έχοντας παρακμάσει το είδος του κινηματογράφου που υπηρετούσε, προσπάθησε να κάνει καριέρα τραγουδίστριας και το 1992 κυκλοφόρησε ένα προσωπικό δίσκο. Δεν τα κατάφερε να κάνει επιτυχία και σταδιακά οδηγήθηκε σε καλλιτεχνικό και οικονομικό αδιέξοδο, που την οδήγησε στην αυτοκτονία στις 25 Ιουνίου 1998, έχοντας πάρει υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών. Σε επιστολή της που βρέθηκε, ανέφερε ότι εκτός από ελάχιστους συναδέλφους της, όλοι την είχαν ξεχάσει.

Η συγκλονιστική ιστορία

1 Ιουλίου 1976. Η Ανελίζε Μίχελ πεθαίνει ήσυχα στον ύπνο της. Το σώμα της είναι καταπονημένο. Ζυγίζει μόλις 30 κιλά. Τα γόνατά της είναι ξεσκισμένα, το πρόσωπό της γεμάτο πληγές και μελανιές και τα δόντια της σπασμένα.

Ανελίζε Μίχελ

Η επίσημη δήλωση από τους γιατρούς ήταν ότι η Ανελίζε πέθανε από υποσιτισμό και αφυδάτωση. Η οικογένειά της και οι επίσκοποι που ήταν υπεύθυνοι για τον εξορκισμό της, ήταν σίγουροι ότι τη σκότωσαν οι δαίμονες που την είχαν κυριέψει για περισσότερα από τρία χρόνια.

Η Ανελίζε Μίχελ γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1952 στην περιοχή Λείμπφινγκ στη Βαυαρία της Γερμανίας.

Οι γονείς και τα αδέρφια της από μικρή ηλικία μεγάλωσαν σε ένα βαθιά θρησκευόμενο περιβάλλον.

Έως το 1968, η Ανελίζε ζούσε μια τυπική εφηβική ζωή.

Τότε, εντελώς ξαφνικά, η Ανελίζε εμφάνισε προβλήματα επικοινωνίας, ενώ οι πόνοι και οι κρίσεις δεν της επέτρεπαν να ελέγξει το κορμί της και να περπατήσει χωρίς τη βοήθεια κάποιου στηρίγματος. Οι γιατροί της διέγνωσαν επιληψία και για την ταχύτερη θεραπεία της, η Ανελίζε εισήχθη σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Η διαμονή της δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η Ανελίζε έπασχε κι από κατάθλιψη.

«Βλέπω στους τοίχους πρόσωπα δαιμονικά, με 7 στέμματα και 7 κέρατα»

Η Ανελίζε ακολουθούσε ιατρική περίθαλψη. Της είχαν χορηγηθεί αντι-επιληπτικά και αντικαταθλιπτικά χάπια. Ωστόσο, στη νεαρή κοπέλα δημιουργήθηκε η έμμονη ιδέα ότι υπάρχουν δαίμονες κι ότι τους βλέπει γύρω της και στους δρόμους. Το ανέφερε πολλές φορές στους γονείς και τον φίλο της. Επικεντρώθηκε στην καθολική πίστη και τις προσευχές. Σύντομα όμως, απέκτησε μια αποστροφή σε ότι ήταν θρησκευτικό, ενώ σύμβολα όπως ο σταυρός της προκαλούσαν αηδία.

Το 1973 η Ανελίζε κατάφερε να αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο, αλλά ήταν πλέον πεπεισμένη ότι είχε δαιμονιστεί.

Δείτε το βίντεο:

Η κατάσταση της υγείας της χειροτέρευε. Οι παραισθήσεις κατά τη διάρκεια των προσευχών της πλήθαιναν, ενώ όλο και πιο συχνά φώναζε ότι έχει «κυριευθεί από δαίμονες» κι ότι «θα σαπίσει στην κόλαση». Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου ζήτησε να της κάνουν την τελετή του εξορκισμού.

Οι γονείς της Ανελίζε και κυρίως η μητέρα της, Ανν, ήταν θετικοί με την επιθυμία της κόρης τους.

Το αίτημά τους στην Καθολική Εκκλησία για τέλεση εξορκισμού απορρίφθηκε πολλές φορές.

Η Ανελίζε χρειάστηκε να επισκεφτεί πάρα πολλούς νευρολόγους και ψυχίατρους, ώστε να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς της συνέβαινε.

Η Ανελίζε Μίχελ σε νεανική ηλικία, προτού εμφανιστούν τα επιληπτικά συμπτώματα

Το Βατικανό δεν μπορούσε να επιτρέψει να γίνει ο εξορκισμός, μία επίπονη διαδικασία, αν τα συμπτώματα μπορούσαν να δικαιολογηθούν επιστημονικά. Οι γιατροί αποφάνθηκαν ότι η Ανελίζε έπασχε από κάτι «παρόμοιο με την επιληψία» και ότι βέβαια δεν μπορούσε να θεραπευτεί με τον εξορκισμό. Έως τον θάνατό της, η Μίχελ έπαιρνε τα φάρμακα που της είχαν γράψει οι γιατροί της.

Για δύο χρόνια η Ανελίζε βασανιζόταν από συνεχείς κρίσεις. Η γελαστή, φιλική και αγαθή κοπέλα που όλοι γνώριζαν και συμπαθούσαν δεν έμοιαζε σε τίποτα με αυτό που είχε μετατραπεί η Ανελίζε.

Έγινε επιθετική κι επικίνδυνη, βλάπτοντας σωματικά τους δικούς της και τον εαυτό της.

Περνούσε ώρες κλεισμένη στο δωμάτιο της ουρλιάζοντας, τραυματίζοντας το σώμα της και σπάζοντας σταυρούς.

Για τρία χρόνια κοιμόταν στο πέτρινο δάπεδο του σπιτιού της. Τα γόνατά της ήταν κομματιασμένα.

Έσκιζε τα ρούχα της και κυκλοφορούσε γυμνή. Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, όταν η Ανελίζε ξεκίνησε να τρέφεται με αράχνες κι άλλα έντομα και να πίνει τα ίδια της τα ούρα.

Υπήρχαν στιγμές που η Ανελίζε είχε διαύγεια των πράξεων της, όμως κι αυτές τελικά λιγόστεψαν.

 Τελικά η εκκλησία πείστηκε να γίνουν εξορκισμοί. Στις 24 Σεπτέμβρη του 1974, ξεκίνησε ο εξορκισμός της Ανελίζε Μίχελ.

Για δέκα συνεχόμενους μήνες υπέστη πάνω από 65 εξορκισμούς. Η Καθολική Εκκλησία, αφού πείστηκε ότι τα συμπτώματα της Ανελίζε υποδήλωναν δαιμονισμό, ανέθεσε στον πατέρα Άρνολντ Ρεντς και τον πάστορα Ερνστ Αλτ τον «Μεγάλο Εξορκισμό» της Ανελίζε Μίχελ. Ο εξορκισμός βασίστηκε στο «Rituale Romanum», την τελετή εξορκισμού που ακολουθούσε η Καθολική Εκκλησία από το 1614.

Η εξάντληση και η μεταμόρφωση της κοπέλας κατά τη διάρκεια των εξορκισμών

Ο εξορκισμός έγινε με άκρα μυστικότητα.

Το πρόσωπο της Ανελίζε είχε μεταμορφωθεί και κατά τη διάρκεια των τελετών, η κοπέλα μιλούσε με μία απόκοσμη, βαθιά φωνή. Ο πατέρας Άρνολντ Ρεντς από κάποιο σημείο κι έπειτα ηχογράφησε τον εξορκισμό της κοπέλας, καθώς ήταν αδύνατο να απομνημονεύσει ό,τι έλεγε η Ανελίζε.

Μεταξύ άλλων, η κοπέλα φώναζε ότι είχε κυριευθεί από δαίμονες που δεν μπορούσαν να φύγουν από το σώμα της.

Ο Άρνολντ Ρεντς μέσα από ερωτήσεις, όπως «ποιος είσαι» και «ποια είναι τα ονόματα σου», απευθυνόταν στους δαίμονες που βρίσκονταν στο σώμα της Ανελίζε. Τελικά κατέληξε ότι έξι δαίμονες κυριαρχούσαν στην Ανελίζε. Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ο Εωσφόρος, ο Χίτλερ, ο έκπτωτος ιερέας Φλάισμαν, ο Νέρων κι ο Κάιν.

Υπήρχαν φορές που χρειάστηκε να αλυσοδέσουν την Ανελίζε προκειμένου να μη βλάψει τον εαυτό της και τους γύρω της, καθώς η δύναμή της ήταν τόση, που ακόμη και τρεις άνδρες δεν μπορούσαν να τη συγκρατήσουν.

Μάρτυρες του εξορκισμού ανέφεραν ότι το σώμα της κοπέλας, κυριευμένο από παραφυσικά πλάσματα, είχε γεμίσει εκδορές και μελανιές, ενώ υπήρχαν φορές που το κορμί της αιωρούταν κι έπειτα έπεφτε με δύναμη στο πέτρινο δάπεδο.

Στις 30 Ιουνίου του 1976 τελέστηκε ο τελευταίος εξορκισμός.

Το βράδυ, η εξαθλιωμένη Ανελίζε είπε στη μητέρα της ότι κάτι θα συμβεί. Το πρωί ήταν νεκρή.

Τα τελευταία της λόγια προς τους εξορκιστές ήταν «ικετεύστε για την άφεση», ενώ στη μητέρα της είπε: «μητέρα, είμαι φοβισμένη».

Απόσπασμα από τον εξορκισμό της Ανελίζε Μίτσελ, από τις ηχογραφήσεις του πατέρα Άρνολντ Ρεντς:

«Υπόθεση Κλίνγκερμπεργκ»

Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στην περιοχή Κλίνγκερμπεργκ της Βαυαρίας μεταφέρθηκαν δικαστικά δύο χρόνια αργότερα, το 1978. Ο γιατρός που επισκέφτηκε την οικεία των Μίχελ, την ημέρα πέθανε η Ανελίζε, κατηγόρησε τους γονείς της για τον θάνατο της κόρης τους.

Την εποχή που πέθανε η Ανελίζε έκανε πρεμιέρα στη Γερμανία η ταινία του Γουίλιαμ Φρίντκιν, «Ο εξορκιστής».

Η ταινία προκάλεσε κύμα εμμονών γύρω από τα μεταφυσικά γεγονότα. Κρούσματα περί δαιμονισμού και παρόμοιων ιδεών αυξήθηκαν ακαριαία στη Γερμανία.

Η δίκη ξεκίνησε στις 30 Μαρτίου του 1978, δύο χρόνια αργότερα από την κινηματογραφική προβολή του «Εξορκιστή» για να αποφευχθεί τυχόν σύγκριση του εξορκισμού της Ανελίζε με τα γεγονότα που περιέγραφε η ταινία.

Ο εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ: Ταινία του 2005, με πρωταγωνίστρια την Τζένιφερ Κάρπεντερ, βασίζεται στην ιστορία της Ανελίζε Μίχελ

Από την πλευρά της Εκκλησίας, ο πατέρας Άρνολντ Ρετς, προσπάθησε να αποδείξει μέσα από τις κασέτες που είχε ηχογραφήσει τον εξορκισμό της Ανελίζε, ότι η κοπέλα ήταν όντως δαιμονισμένη.

Από την πλευρά της επιστήμης, γιατροί που παρακολουθούσαν την υγεία της Ανελίζε υποστήριξαν ότι συμπτώματα της 24χρονης Μίχελ ήταν συμπτώματα επιληψίας κι ότι με την κατάλληλη ιατροφαρμακευτική αγωγή, ήταν δυνατό να περιοριστούν.

Η απόφαση του δικαστηρίου έκρινε τους γονείς και τους εξορκιστές της Ανελίζε ένοχους για φόνο εξ’ αμελείας. Καταδικάστηκαν σε έξι μήνες φυλάκιση.

Η κακή διατροφή και η μη λήψη υγρών κατά τη διάρκεια όλων των ιεροτελεστιών ήταν οι αιτίες από τις οποίες πέθανε η Ανελίζε.

Εκταφή

Ήδη από εκείνη την εποχή, η επιρροή της Εκκλησίας και της θρησκείας γενικά άρχισε να αμφισβητείται κι όλο και περισσότεροι άνθρωποι έψαχναν εξηγήσεις μέσα από την επιστήμη. Σύντομα, ξεκίνησε η σύγκρουση της θρησκευτικής πίστης με την αυτήν της επιστημονικής απόδειξης.

Παρόλο που τα αίτια θανάτου της Ανελίζε δεν ήταν μεταφυσικά, οι γονείς της κοπέλας ζήτησαν να γίνει εκταφή του σώματός της λίγο πριν από τη δίκη.

Ο λόγος ήταν ότι η ταφή είχε γίνει πρόχειρα.

Στην πραγματικότητα, μία καλόγρια είχε εκμυστηρευτεί στους γονείς της νεαρής ότι το σώμα της Ανελίζε παρέμενε άθικτο από την αποσύνθεση επειδή ήταν δαιμονισμένη. Το σώμα της Ανελίζε ωστόσο είχε αποσυντεθεί.

Αν και αργότερα μια επιτροπή της Γερμανικής Εκκλησίας παραδέχτηκε ότι ο θάνατος της Ανελίζε Μίχελ δεν προήλθε από δαιμονισμό, υπάρχουν ακόμη και σήμερα αναρίθμητοι πιστοί που πιστεύουν το αντίθετο.

Η Ανν Μίχελ, το 2007 ανέφερε ότι «ακόμη κάτι υπάρχει μέσα στο σπίτι. Κάτι δεν έχει φύγει». Λίγα χρόνια μετά το σπίτι που έμενε η Ανελίζε έπιασε φωτιά κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Σύμπτωση ή όχι, ιστορίες δαιμονισμού και μεταφυσικών γεγονότων πάντα θα συνεπαίρνουν τους πιστούς και πάντα θα «ιντριγκάρουν» τους επιστήμονες…