Αλίκη Ζωγράφου: Το Μαρικάκι και οι τραγωδίες της ζωής της – Η αuτοκτονία των γονιών της όταν τους εγκατέλειψε
Αλίκη Ζωγράφου: Το Μαρικάκι και οι τραγωδίες της ζωής της. Τη θυμόμαστε στην ταινία «Τεντιμπόη, αγάπη μου» του 1965 να καταριέται τον… άτακτο Αθηνόδωρο Προύσαλη και εκείνος να την παρακαλά: «Μαρικάκι, σου το ορκίζομαι, δεν έκανα τίποτα».
Αλίκη Ζωγράφου: Το Μαρικάκι και οι τραγωδίες της ζωής της
Ήταν η φτωχή μαμά του τεντιμπόη, που παρακαλάει τον καθηγητή του να μην τον αποβάλει, στο «Νόμος 4000» (1962), η μάνα του ντελικανή Άλκη Γιαννακά στην ομώνυμη ταινία του 1963… και η αναλφάβητη μητέρα της Δημητρούλας Στριγγάρη (Ντίνα Τριάντη) στον «Κύριο πτέραρχο» (1963), που δεν ξέρει γράμματα για να διαβάσει το ερωτικό γράμμα της κόρης της… Στην πραγματική ζωή ήταν η μητέρα του τραγουδιστή του νέου κύματος Γιώργου Ζωγράφου.
Η Αλίκη Ζωγράφου (Μαυροειδή) ήταν ηθοποιός και τραγουδίστρια της Λυρικής Σκηνής. Γεννήθηκε στον Βόλο το 1916. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και στο Εθνικό Ωδείο με τη Μαρίκα Καλφοπούλου, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα.
Η Αλίκη Ζωγράφου έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1932, με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο έργο του Ζακ Ντεβάλ «Οι μετρέσες του μπαμπά». Το καλοκαίρι του 1935 περιόδευσε με το θίασο Μαίρης Μυράτ – Ν. Νικολόπουλου, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Νίκο Ζωγράφο.
Το 1944, κι ενώ ο γιος της ήταν μόλις οκτώ ετών, η Αλίκη Ζωγράφου εγκατέλειψε την οικογένειά της και πήγε στην Αίγυπτο. Ο σύζυγός της πέθανε από τη στενοχώρια του και οι γονείς της αυτοκτόνησαν. Διετέλεσε μονωδός της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από την ίδρυσή της το 1939-40. Κατά τις περιόδους 1940-43 και 1947-57 πρωταγωνίστησε σε δέκα οπερέτες και έξι όπερες, σε πάνω από είκοσι παραγωγές ή/και αναβιώσεις παραγωγών.
Ερμήνευσε βασικούς και δευτερεύοντες ρόλους στα έργα «Η νυχτερίδα, «Ο βαρόνος ατσίγγανος», «Τζάνι Σκίκι», «Τζουντίτα», «Κάρμεν», «Η εύθυμη χήρα», «Η χώρα του μειδιάματος», «Ρέα», «Στον κάμπο», «Μια νύχτα στη Βενετία», «Παλιάτσοι», «Ο βαφτιστικός», «Το ρόδο του Τυρόλου», «Η πουλημένη μνηστή», «Ο πρωτομάστορας», «Το σπίτι των τριών κοριτσιών», «Τραβιάτα» και «Φρειδερίκη».
Κώστας Δούκας, Αλίκη Ζωγράφου – Ο κύριος Πτέραρχος
Παράλληλα, υπήρξε ηθοποιός πρόζας. Συνεργάστηκε με κρατικά θέατρα και θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Μεταξύ 1961 και 1972 συμμετείχε σε 28 κινηματογραφικές ταινίες, όπως «Ο νάνος και οι 7 Χιονάτες», «Η εφοπλιστίνα» και «Το προξενιό της Άννας» (1972).
Από το 1939 έως το 1957 έλαβε μέρος σε οκτώ παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Σύζυγός της υπήρξε ο σκηνογράφος και ηθοποιός Νίκος Ζωγράφος με τον οποίο έχουν γιο τον τραγουδιστή Γιώργο Ζωγράφο. Η Αλίκη Ζωγράφου απεβίωσε στην Αθήνα.
Νίκος Δημητράτος: O Έλληνας τραγουδιστής και ηθοποιός, με τα σπουδαία φωνητικά και υποκριτικά προσόντα
Ο Νίκος Δημητράτος υπήρξε μία από τις ιδιαίτερες μορφές του ελληνικού καλλιτεχνικού χώρου, συνδυάζοντας με σπάνιο τρόπο το τραγούδι με την υποκριτική.
Με βαθιά εκφραστική φωνή, θεατρικό ταλέντο και έντονη παρουσία στη σκηνή, άφησε το δικό του αποτύπωμα τόσο στο ελληνικό τραγούδι όσο και στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Η καλλιτεχνική του πορεία συνδέθηκε στενά με σημαντικούς δημιουργούς της ελληνικής μουσικής, κυρίως με τον σπουδαίο συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο, με τον οποίο συνεργάστηκε επί σειρά ετών.
Τα πρώτα χρόνια και η επαφή με τη μουσική
Ο Νίκος Δημητράτος γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1942 στην Αθήνα. Από πολύ μικρή ηλικία ήρθε σε επαφή με τη μουσική μέσα από την εκκλησία, καθώς υπήρξε παπαδάκι στη Μητρόπολη Αθηνών, όπου σιγόψελνε και γνώρισε τη βυζαντινή μουσική. Η εμπειρία αυτή διαμόρφωσε σημαντικά τη φωνητική του παιδεία και τον οδήγησε να σπουδάσει συστηματικά βυζαντινή μουσική.
Σε ηλικία περίπου είκοσι ετών έκανε τα πρώτα του βήματα ως τραγουδιστής στις ιστορικές μπουάτ της Πλάκας, και ιδιαίτερα στην περίφημη «Κατακόμβη», έναν χώρο όπου αναδείχθηκαν πολλοί καλλιτέχνες της εποχής του «Νέου Κύματος». Εκεί τον άκουσε ο σκηνοθέτης Τάσος Πετρής, ο οποίος εντυπωσιάστηκε από το ταλέντο του και τον παρότρυνε να ασχοληθεί και με την υποκριτική.
Οι σπουδές και τα πρώτα θεατρικά βήματα
Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, ο Δημητράτος αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης. Από τους 58 υποψήφιους που συμμετείχαν στις εξετάσεις, ο μεγάλος σκηνοθέτης Κάρολος Κουν επέλεξε μόλις δύο άτομα, ένας από τους οποίους ήταν ο ίδιος. Φοίτησε για δύο χρόνια στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, όμως αναγκάστηκε να αποχωρήσει όταν αποκαλύφθηκε ότι τα βράδια τραγουδούσε σε μπουάτ για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.
Παρά την αποχώρησή του, δεν εγκατέλειψε την υποκριτική. Συνέχισε τις σπουδές του στη σχολή του Γρηγόρη Βαφιά, ολοκληρώνοντας την εκπαίδευσή του και ξεκινώντας επαγγελματικά τη θεατρική του πορεία.
Δείτε το βίντεο:
Θέατρο και ιστορικές παραστάσεις
Η θεατρική του πορεία ξεκίνησε δυναμικά μέσα σε μια δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα, κατά τα χρόνια της δικτατορίας. Το 1971 συμμετείχε στο έργο «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τον θίασο της «Νέας Πορείας».
Δύο χρόνια αργότερα, το 1973, πήρε μέρος σε μία από τις πιο ιστορικές θεατρικές παραστάσεις της μεταπολεμικής Ελλάδας: το «Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τον θίασο της Τζένης Καρέζη και του Κώστα Καζάκου. Η παράσταση αυτή αποτέλεσε σύμβολο αντίστασης απέναντι στο καθεστώς της χούντας και ταυτόχρονα σηματοδότησε την αρχή της μακρόχρονης συνεργασίας του Δημητράτου με τον Σταύρο Ξαρχάκο.
Δείτε το βίντεο:
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με σημαντικές θεατρικές προσωπικότητες, όπως ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος και ο σκηνοθέτης Μίνως Βολανάκης. Επίσης, συμμετείχε στην παράσταση του έργου του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Ματωμένος Γάμος» στο θέατρο «Στοά», όπου όχι μόνο έπαιξε ως ηθοποιός αλλά συνέθεσε και τη μουσική της παράστασης.
Δείτε το βίντεο:
Συμμετοχή σε θέατρο και τηλεόραση
Ο Νίκος Δημητράτος είχε ενεργή παρουσία και σε θεατρικές παραγωγές σε όλη την Ελλάδα. Συνεργάστηκε με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης στην κωμωδία «Μιας Πεντάρας Νιάτα» των Πρετεντέρη και Γιαλαμά, ενώ εμφανίστηκε και σε παιδικές θεατρικές παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, όπως η παράσταση «Η Χώρα των Πουλιών», βασισμένη στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη.
Παράλληλα, συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές. Έλαβε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις του «Θεάτρου της Δευτέρας» της ΕΡΤ, καθώς και στα αγαπημένα παιδικά προγράμματα του Νίκου Πιλάβιου. Επίσης εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Οι Έμποροι των Εθνών», «Παράξενος Ταξιδιώτης», «Πυρ και Μανία», «Μη Φοβάσαι τη Φωτιά», «Στρας», «Τζιβαέρι», «Σημάδι του Έρωτα» και «Ανατομία ενός Εγκλήματος».
Δείτε το βίντεο:
Στον κινηματογράφο
Ο Δημητράτος συμμετείχε και στον ελληνικό κινηματογράφο. Ξεχωριστή ήταν η παρουσία του στην πολυβραβευμένη ταινία «Ρεμπέτικο» (1983) του Κώστα Φέρρη, όπου εμφανίστηκε τόσο ως ηθοποιός όσο και ως τραγουδιστής.
Συμμετείχε επίσης σε αρκετές άλλες ταινίες, όπως:
«Κλειστή Στροφή»
«Η Εποχή των Δολοφόνων» του Νίκου Γραμματικού
«Ο Τοίχος» του Στέλιου Παυλίδη
«Σενάριο» του Ντίνου Μαυροειδή
«Δικτάτωρ Καλεί Θανάση» του Πάνου Γλυκοφρύδη
Το 1991 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Άντε Γεια» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου.
Η πορεία στο τραγούδι
Στο τραγούδι, ο Νίκος Δημητράτος εμφανίστηκε αρχικά στις μπουάτ της Πλάκας κατά την περίοδο του Νέου Κύματος, όμως η καλλιτεχνική του ταυτότητα διαμορφώθηκε κυρίως μέσα από τη συνεργασία του με τον Σταύρο Ξαρχάκο. Η συνεργασία αυτή επεκτάθηκε στη δισκογραφία, στο θέατρο και στον κινηματογράφο.
Δείτε το βίντεο:
Παράλληλα συνεργάστηκε με σπουδαίους Έλληνες συνθέτες, μεταξύ των οποίων οι:
Επίσης εμφανίστηκε σε συναυλίες με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως:
Μάρκος και Στέλιος Βαμβακάρης, Σωτηρία Μπέλλου, Νίκος Ξυλούρης, Απόστολος Καλδάρας, Ελένη Βιτάλη, Θανάσης Γκαϊφύλλιας και Σωτηρία Λεονάρδου.
Δείτε το βίντεο:
Μεγάλες μουσικές στιγμές
Το 1997, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Θεσσαλονίκη – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης», συμμετείχε στο ορατόριο «Η Άλωση της Πόλης» του Γιώργου Χατζηνάσιου ως ηθοποιός και σολίστ, συνοδευόμενος από τη Συμφωνική Ορχήστρα της Σόφιας και τη 70μελή χορωδία της Χαλκιδικής.
Το τέλος μιας σημαντικής πορείας
Ο Νίκος Δημητράτος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 71 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σημαντική καλλιτεχνική παρακαταθήκη στο ελληνικό τραγούδι, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Η φωνή και οι ερμηνείες του παραμένουν μέχρι σήμερα συνδεδεμένες με μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής και θεατρικής ιστορίας.
Επιλεγμένη δισκογραφία
Μεταξύ των σημαντικότερων δισκογραφικών του συμμετοχών συγκαταλέγονται:
«Το Μεγάλο μας Τσίρκο»
«Νυν και Αεί»
«Ενθύμιον ’76»
«Ρεμπέτικο»
«Εικόνες»
«Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας»
«Καημοί της Αυλής»
«Ανωτάτη Ζαμπετική»
«Carte Postale»
«Χωρίς Παρέα»
Ο Νίκος Δημητράτος παραμένει μια χαρακτηριστική φωνή μιας εποχής όπου το τραγούδι, το θέατρο και η κοινωνική έκφραση συναντιούνταν δημιουργικά πάνω στη σκηνή.
Ο Ανδρέας Ζησιμάτος ήταν ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του του νεοελληνικού θεάτρου, καθώς και ένας από τους πρώτους πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου.
Γεννημένος στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με το θέατρο, αφού σε ηλικία 11 χρόνων πρωταγωνιστούσε στον παιδικό θίασο της Αντιγόνης Μεταξά. Το 1946 ενεγράφη στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1948.
Την ίδια χρονιά έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση, στο Εθνικό Θέατρο, με το έργο του Εδμόνδου Ροστάν “Συρανό ντε Μπερζεράκ”, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, εμφανίστηκε ως κορυφαίος, στην τραγωδία του Αισχύλου “Ορέστεια”.
Το 1950 συνεργάζεται με το θίασο του Κώστα Μουσούρη, στο έργο “Ένας αξιοθαύμαστος υπηρέτης” του Μπαρρυ. Το 1951 είναι μέλος του θίασου του Βασίλη Λογοθετίδη, στο έργο του Αλέκου Σακελλάριου “Ούτε γάτα ούτε ζημιά”.
Το 1953 συνεργάζεται με το θίασο Έλλης Λαμπέτη – Γιώργου Παππά, στο έργο “Τρεις Άγγελοι” του Υσσόν. Το 1954 55 θα το δούμε στο θίασο του Νίκου Χατζίσκου, στα έργα του Σαίξπηρ “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” και “Άμλετ”, αλλά και στο μνημειώδες έργο του Βιτσέντζου Κορνάρου “Ερωτόκριτος”.
Το 1955 θα αρχίσει τη συνεργασία του με το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, παραμένοντας μέχρι το 1959, όπου θα εμφανιστεί στις παραστάσεις : “Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται” του Νίκου Καζαντζάκη στο ρόλο του Μιχελή, “Καραϊσκάκης” του Δημήτρη Φωτιάδη, “Το τέλος του ταξιδιού” του Σερριφ, και “Βασίλισσά Αμαλία” του Γεωργίου Ρούσσου. Το 1959/60 όταν ο Μάνος Κατράκης θα κάνει σύμπραξη με το θίασο της Έλσας Βεργή, θα συμμετέχει στον κοινό αυτό θίασο, στα έργα, “Σύντομη συνάντηση” του Γκρην και “Ο Σταυρός και το Σπαθί” του Άγγελου Τερζάκη.
Το 1961 θα συνεργαστεί με το Αθηναϊκό Θέατρο του Λιάκου Χριστογιαννοπουλου, στην παράσταση “Θηλειά στο σκοτάδι” του Νίκου Φώσκολου. Ενώ το 1963 θα συνεργαστεί με το θίασο της Σμαρούλας Γιούλη, στο έργο του Μιραμπώ “Ανθή Λεμονιάς”.
Το 1964 θα προσληφθεί στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου θα παραμείνει πρωταγωνιστικό στέλεχος, π μέχρι το 1993. Εκεί μεταξύ άλλων θα εμφανιστεί στα έργα : “Το Παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμαδας” Γιώργου Θεοτοκά, “Ο Γλάρος” και “Θείος Βάνιας”του Τσέχωφ, “Μαρία Στιούαρτ” του Σίλλερ, “Σίβυλλα” του Άγγελου Σικελιανού, “Ο Άνθρωπος και τα όπλα” του Μπερνάρ Σω, “Δον Ζουάν” του Μολιέρου (στον ομώνυμο ρόλο), “Ο Ψεύτης” του Κάρλο Γκολντόνι, “Η ζωή είναι όνειρο” του Καλντερόν, “Μήδεια” του Ευριπίδη (στο ρόλο του Κρέοντα), “Φοινισσες” του Ευριπίδη (στο ρόλο του Ετεοκλή), “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή (στο ρόλο του Αιγίσθου), “Πέρσες” του Αισχύλου (στο ρόλο του Ξέρξη), “Ορέστεια” του Αισχύλου (στο ρόλο του Αγαμέμνονα), “Συρανό ντε Μπερζεράκ” του Ροστάν (στον ομώνυμο ρόλο), “Καμινό Ρεάλ” του Ροστάν (στο ρόλο του Καζανόβα), “Καπταιν Μπρασμπαουντ” του Μπερνάρ Σω (στον ομώνυμο ρόλο), “Το Κενό” του Ιονέσκο, “Ένας μήνας στην εξοχή” του Τουργκένιεφ, “Ο χορός του λοχία Μασγκρεηβ” του Αρντεν (στον ομώνυμο ρόλο), “Δάφνες και Πικροδάφνες” του Δημήτρη Κεχαΐδη, “Οι Ξεριζωμένοι” του Αλέκου Λιδωρίκη, “Η Επίσκεψη της γηραιάς Κυρίας” του Ντυρρενματ, “Ο Εξηνταβελόνης” του Κωνσταντίνου Οικονόμου (στον επώνυμο ρόλο), “Η Όπερα της πεντάρας” του Μπρεχτ, “Στέλλα Βιολάντη” του Γρηγόριου Ξενόπουλου (στο ρόλο του Παναγή Βιολάντη), “Ο Θάνατος του Εμποράκου” του Μίλλερ(στον επώνυμο ρόλο), “Άμλετ” του Σαίξπηρ (στο ρόλο του Κλαυδίου), και σε πολλές ακόμα παραστάσεις.
Το 1993 θα κατέβει στην Αθήνα, και θα συνεργαστεί με το θίασο του Γιώργου Κιμούλη, όπου θα εμφανιστει στον “Μάκβεθ” του Σαίξπηρ (στο ρόλο του Ντάνκαν). Το 1995 θα εμφανιστεί στο θίασο Νικήτα Τσακίρογλου – Χρυσούλας Διαβάτη, στο έργο του Άρθουρ Μίλλερ “Ψηλά απ’ την γέφυρα” (εκεί είχα την τιμή να τον δω και εγώ στο ρόλο του Αλφιέρι).
Τέλος το 1997 θα κάνει την τελευταία του θεατρική εμφάνιση, στο Εθνικό Θέατρο, εκεί που ξεκίνησε και τη μεγάλη του σταδιοδρομία, στο έργο του Μπεν Τζόνσον “Βολπονε”.
Στον κινηματογράφο θα είναι ένας από τους πρώτους πρωταγωνιστές του ελληνικού σινεμά, από τη δεκαετία του 50, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 60, οπότε αποφάσισε να αποσυρθεί από τον κινηματογράφο, και να αφοσιωθεί στο θέατρο.
Την πρώτη του εμφάνιση την έκανε το 1949, στην ταινία του Ιάσονα Νοβαν “Δύο Κόσμοι”. Ενώ ακολούθησαν οι ταινίες : “Τα Αραβωνιασματα” (1950), “Η Λύκαινα” (1951), “Ο Γρουσουζης” (1951), “Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας” (1955), “Κατά λάθος Μπαμπάς” (1957), “Της τύχης τα γραμμένα” (1957), “Η Λίμνη των Πόθων” (1959), “Ερωτικές ιστορίες” (1959), “Ζάλογγο το κάστρο της λευτεριάς” (1959), “Η Λίμνη των Στεναγμών” (1959), “Λύγκος ο Λεβέντης” (1959), “Ματωμένο ηλιοβασίλεμα” (1959), “Το Νησί των Γενναίων” (1959), “Διαμάντω” (1961), “Η Νεράιδα της Μάνης” (1961), “Τα τέσσερα αδέλφια” (1961), “Το Σπίτι της Ηδονής” (1961), “Αγάπη γραμμένη με αίμα” (1962), “Το Κορίτσι του λόχου” (1962), “Σταυραετοι” (1963), “Το μεγάλο μυστικό” (1963), “Όταν η μοίρα προστάζει” (1964), “Η γέφυρα της ευτυχίας” (1964), “Στην Θύελλα του πάθους” (1964) και “Σπαραγμός” (1965) που ήταν και η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση, μετά την επιλογή του να διακόψει την κινηματογραφική του πορεία.
Σε μεγάλη ηλικία αποφάσισε και ενώ είχε τελειώσει η συνεργασία του με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, να εμφανιστεί και στη μικρή οθόνη. Έτσι οι νεότεροι τον γνωρίσαμε, μέσα από τέσσερις μόνο συμμετοχές, που είχε σε ελληνικά σήριαλ της δεκαετίας του 90. Αυτές ήταν οι τηλεοπτικές σειρές : “Ασημένιο Δηνάριο” (1994), “Ταύρος με Τοξότη” στο επεισόδιο Ο Τελευταίος Ρόλος (1994), “Άλλη το πρωί άλλη το βράδυ” (1995) και “Προδοσία” (1996), που ήταν και η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση.
Δείτε το βίντεο:
Από το 1943 συμμετείχε στη ραδιοφωνική εκπομπή “Η Ώρα του παιδιού” της Αντιγόνης Μεταξά (γνώστης ως θεία Λένα). Υπήρξε τακτικός συνεργάτης του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας , αφού έλαβε μέρος σε πολλά θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο, καθώς και σε πολλά ραδιοφωνικά σήριαλ της εποχής.
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εργάστηκε ως εκφωνητής στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων.
Δείτε το βίντεο:
Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1949, έχοντας πλούσια συνδικαλιστική δράση, μετέχοντας ενεργά σε όλους τους αγώνες του κλάδου του.
Πολιτικά ήταν στρατευμένος στο χώρο της Αριστεράς.Υπήρξε Μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής και πρόεδρος Συλλόγου Ηθοποιών του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Μέλος της Γνωμοδοτικής Επιτροπής του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ). Ενώ για αρκετά χρόνια υπήρξε Καθηγητής Υποκριτικής στην Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ.
Σύζυγος και πίστη σύντροφος στην ζωή του ήταν η ηθοποιός Λίνα Τριανταφύλλου, με την οποία απέκτησε μία κόρη την νεότερη ηθοποιό Χαρά Ζησιμάτου.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 71 ετών από λοίμωξη του αναπνευστικού.
Κωνσταντίνος Παππάς: O διακριτικός ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου και του παλιού ελληνικού κινηματογράφου
Ο Κωνσταντίνος Παππάς, που συναντάται και ως Κώστας Παππάς υπήρξε ένας από εκείνους τους ηθοποιούς που πέρασαν αθόρυβα αλλά ουσιαστικά από το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο.
Γεννημένος στα Ιωάννινα, ανήκει στη γενιά των ηθοποιών που διαμορφώθηκαν καλλιτεχνικά μέσα στο περιβάλλον του Εθνικού Θεάτρου, σε μια περίοδο όπου η ελληνική σκηνή αποκτούσε σταθερότερη μορφή, κύρος και επαγγελματική πειθαρχία. Σύμφωνα με διαθέσιμα βιογραφικά στοιχεία, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1937.
Η σχέση του με το Εθνικό Θέατρο είχε ξεκινήσει ήδη από τα νεανικά του χρόνια. Από το 1934 έως το 1950 εμφανίστηκε σε σειρά παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου, με αναφορές να κάνουν λόγο για συμμετοχή σε 28 παραστάσεις. Η retroDB σημειώνει επίσης ότι γράφτηκε στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών στις 10 Οκτωβρίου 1934, στοιχείο που δείχνει την πρώιμη ένταξή του στον επαγγελματικό χώρο της υποκριτικής.
Στο θεατρικό αρχείο του Εθνικού Θεάτρου ο Παππάς εμφανίζεται σε παραγωγές σημαντικού ρεπερτορίου. Στον «Βασιλέα Ληρ» του 1938 καταγράφεται ως Κώστας Παππάς, στον ρόλο του «άλλου υπηρέτη», δίπλα σε μεγάλα ονόματα της εποχής όπως ο Αιμίλιος Βεάκης, η Κατίνα Παξινού, η Ελένη Παπαδάκη και ο Μάνος Κατράκης. Την ίδια περίοδο εμφανίζεται και σε άλλες παραγωγές, όπως ο «Ριχάρδος Γ΄» του 1939, όπου το αρχείο τον καταγράφει στη διανομή ως Κώστα Παππά.
Η κινηματογραφική του παρουσία δεν ήταν μεγάλη σε όγκο, όμως περιλαμβάνει τίτλους που ανήκουν στην ιστορία του ελληνικού σινεμά. Στην ταινία «Έξω οι κλέφτες!» του 1961 υποδύθηκε τον Προκόπη Αδάμαντα, ρόλο που συνδέεται άμεσα με την πλοκή της ταινίας, καθώς ο Προκόπης παρουσιάζεται ως ο αδελφός του τίμιου καθηγητή Τιμολέοντα Αδάμαντα, τον οποίο ερμήνευσε ο Ορέστης Μακρής.
Συμμετείχε επίσης στη «Λίμνη των πόθων» το 1958, στη «Φτωχούλα και το βασιλόπουλο» το 1960, στο «Ποντικάκι» του 1954, στο «Σταυροδρόμι του πεπρωμένου» του 1954, στην «Καταδρομή στο Αιγαίον» του 1946 και στο «Κανόνι και τ’ αηδόνι» του 1968. Η τελευταία ταινία, σε σκηνοθεσία Γιώργου και Ιάκωβου Καμπανέλλη, είναι σπονδυλωτή κωμικοδραματική ταινία με θέμα τη στάση των Ελλήνων υπό ξένο ζυγό.
Αυτό που ξεχωρίζει στην περίπτωση του Παππά είναι η διακριτικότητα της πορείας του. Δεν φαίνεται να επιδίωξε έντονη δημοσιότητα ούτε να χτίσει γύρω από το όνομά του έναν μύθο πρωταγωνιστή. Αντιθέτως, ανήκε σε εκείνη την κατηγορία ηθοποιών που στήριξαν παραστάσεις και ταινίες με μικρότερους ή δεύτερους ρόλους, δίνοντας αξιοπιστία και θεατρική παιδεία στις παραγωγές όπου συμμετείχαν. Η retroDB αναφέρει ότι συνταξιοδοτήθηκε αρκετά νωρίς και διέκοψε τη θεατρική του δραστηριότητα, κάτι που ίσως εξηγεί γιατί το όνομά του δεν διατηρήθηκε τόσο έντονα στη συλλογική μνήμη όσο άλλων συναδέλφων του.
Ο Κωνσταντίνος Παππάς παραμένει μια σεμνή μορφή του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Ένας ηθοποιός που πέρασε από τη σχολή και τη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στάθηκε δίπλα σε κορυφαίους καλλιτέχνες της εποχής του και άφησε το ίχνος του σε ταινίες του παλιού ελληνικού σινεμά. Η μνήμη του αξίζει να διατηρηθεί, ακριβώς γιατί η ιστορία της τέχνης δεν γράφεται μόνο από τους μεγάλους πρωταγωνιστές, αλλά και από τους εργάτες της σκηνής που υπηρέτησαν το θέατρο και τον κινηματογράφο με συνέπεια.
Ενδεικτική φιλμογραφία
Έρως και κύματα — 1927
Καταδρομή στο Αιγαίον — 1946
Το ποντικάκι / Το κορίτσι με τα λουλούδια — 1954, ως αστυνόμος
Πάνος Ιωαννίδης: Το αφιέρωμα μας στον άγνωστο λαϊκό τραγουδιστή με τις μεγάλες επιτυχίες που έφυγε από τη ζωή ξεχασμένος
Όσοι είστε λάτρεις του παλιού, αγνού λαϊκού τραγουδιού, ξέρετε πως πέρα από τους τραγουδιστές πρώτα ονόματα, τις μεγάλες επιτυχίες στις αρχές του 50 μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 70, υπάρχουν και κρυφά διαμαντάκια που αξίζουν την προσοχή μας.
Και αυτά έχουν πάντα ενδιαφέρον. Σήμερα το εξιστορώντας αναζητεί τα ίχνη ενός τραγουδιστή, του οποίου πολλά τραγούδια είναι γνωστά και ακούγονται μέχρι σήμερα, αλλά το βιογραφικό του άγνωστο.
O Πάνος Ιωαννίδης γεννήθηκε στην Πεντάπολη Σερρών, το 1943. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος (Σάκης) Ιωαννίδης. Από μικρός αγαπούσε το τραγούδι και την δεκαετία του 60, αφού ασχολούταν ήδη ερασιτεχνικά με την μουσική, παίρνει την απόφαση να κατεβεί στην Αθήνα.
Επιτυχία με την πρώτη
Το 1965 ηχογραφεί το πρώτο του τραγούδι, σε δίσκο 45 στροφών της εταιρείας APOLLON. Στην μία μεριά του δίσκου υπάρχει το “πήρα και έστρωσα το στρώμα” και στην άλλη το “αντίο γλυκιά μου αγάπη”. Το 1966 θα μετακομίσει στην “Phillips” όπου θα βγάλει 10 δίσκους και θα γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Από τότε αρχίζει να δημιουργεί όνομα και να συνεργάζεται με μεγάλους συνθέτες.
Συνεργάστηκε με τον μεγάλο Γιώργο Μανισαλή, τον Γ. Μαριολᾶ, τον Σταύρο Κάξο και τον Κώστα Ψυχογιό. Από το τέλος του 66΄ άρχισε να εμφανίζεται και σε ταινίες, συνήθως μόνος του ή με σεγκόντο την Θάλεια. Καθιερώνεται αμέσως στην βόρειο Ελλάδα ενώ οι δίσκοι του πουλάνε και στην Αθήνα. Την δεκαετία του 70 φτάνει στο απόγειο της δόξας του.
Της σχολής Καζαντζίδη
Ο Ιωαννίδης ξεκίνησε την καριέρα του τραγουδώντας βαριά ζεϊμπέκικα, τραγούδια πόνου, ξενιτιάς και θανάτου, ακολουθώντας την σχολή του θρύλου Στέλιου Καζαντζίδη. Στην φωνή του, τα πρώτα χρόνια, διακρίνεται πάντα ένας λυγμός, τέχνασμα των εταιριών που προσπαθούσαν να υποκαταστήσουν στον Καζαντζίδη.
Και ο ίδιος όμως υπήρξε φανατικός οπαδός και ακροατής του, κάτι που τον ώθησε να μιμείται, μερικές φορές, την φωνή και την τεχνική του. Στις αρχές του 70′ ο Ιωαννίδης συνεχίζει ακάθεκτος και σημειώνει νέες επιτυχίες. Η μεγάλη συνεργασία, που τον απογείωσε έρχεται το 1972. Τότε κυκλοφορεί το τραγούδι “Ένας άντρας ξοφλημένος” ή πιο γνωστό ως “χαράμισα τα χρόνια μου”, σε στοίχους Πυθαγόρα και μουσική Χρήστου Νικολόπουλου. Το κομμάτι γίνεται χρυσό και τον καθιστά γνωστό στο πανελλήνιο.
Την δεκαετία του 80 ηχογραφεί παλιές επιτυχίες του και καταφέρνει, με την πιο ώριμη πλέον φωνή του, να του απονεμηθεί χρυσός δίσκος το 1982. Σε αυτόν υπάρχουν τα καλύτερα τραγούδια του, ενώ τα επόμενα χρόνια θα συνεχίσει να ηχογραφεί νέα κομμάτια, παρότι πλέον δραστηριοποιούνταν κυρίως στην Μακεδονία, συνεχίζοντας παράλληλα τις εμφανίσεις σε κέντρα.
Πέρα από τις επανηχογραφήσεις, ξεκινά να βγάζει και τα λεγόμενα καψούρικα, τα οποία γίνονται τεράστιες εμπορικές επιτυχίες. Μερικά από αυτά:
1) Το πικρό μου το αντίο
2) Να λησμονήσω δεν θα μπορέσω
3) Πρέπει να φύγω από τον κόσμο
4) Όταν θα φύγω απ’ την ζωή
5) Θα σπάσω το μπουζούκι μου
6) Αντίο γλυκιά μου αγάπη
7) Μόνος μου περιπλανιέμαι
Στις αρχές του 2000 φαίνεται πως αποσύρθηκε από την δισκογραφία και τα νυχτερινά μαγαζιά. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα όπου και τον βρήκε ο θάνατος το 2016 σε ηλικία 73 ετών.
Από τις πλέον ξεχωριστές μορφές του ελληνικού θεάτρου, της οπερέτας και του πρώιμου ελληνικού κινηματογράφου υπήρξε ο Βασίλης Αφεντάκης, ένας καλλιτέχνης που με το ταλέντο, τη λυρική του παιδεία και την αφοσίωσή του στην τέχνη κατόρθωσε να αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην πολιτιστική μας ιστορία.
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Με φυσικό κωμικό χάρισμα, σπάνια σκηνική παρουσία και μια εξαιρετικά καλλιεργημένη φωνή, υπηρέτησε για δεκαετίες το ελληνικό θέατρο και τη λυρική σκηνή, ενώ αργότερα κατέκτησε και το κινηματογραφικό κοινό, χαρίζοντας μοναδικές ερμηνείες σε μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
Γεννημένος το 1885, σε μια εποχή όπου το ελληνικό θέατρο αναζητούσε ακόμη τη σύγχρονη ταυτότητά του, ο Βασίλης Αφεντάκης έδειξε από νεαρή ηλικία την ιδιαίτερη κλίση του προς τη σκηνή. Το χαρακτηριστικό παρουσιαστικό του, η εκφραστικότητά του και κυρίως η εξαιρετική φωνή του αποτέλεσαν τα εφόδια με τα οποία ξεκίνησε την καλλιτεχνική του διαδρομή. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής, αποκτώντας γερές βάσεις στη θεατρική τέχνη και διαμορφώνοντας την προσωπική του καλλιτεχνική ταυτότητα.
Η εποχή εκείνη συνέπεσε με τη μεγάλη άνθηση του λυρικού θεάτρου και της οπερέτας στην Ελλάδα. Ο Αφεντάκης διέκρινε γρήγορα ότι ο χώρος αυτός ταίριαζε απόλυτα στις καλλιτεχνικές του δυνατότητες. Έτσι εντάχθηκε στην περίφημη «Ελληνική Οπερέτα» του Ιωάννη Παπαϊωάννου, με την οποία ανέπτυξε πολυετή και ιδιαίτερα γόνιμη συνεργασία.
Το 1911 συμμετείχε στην οπερέτα «Έρως Πριγκίπων» του Άισλερ, πλάι σε σπουδαία ονόματα της εποχής όπως ο Σπύρος Μηλιάδης, ο Ιωάννης Πρινέας και ο Γεώργιος Δράμαλης. Τέσσερα χρόνια αργότερα εμφανίστηκε εκ νέου στο ίδιο καλλιτεχνικό σχήμα, που πλέον έφερε την επωνυμία «Όπερα – Οπερέτα Ένκελ – Παπαϊωάννου». Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας συμμετείχε σε σημαντικές παραγωγές όπως η «Πριγκίπισσα της Σάσωνος» του Σπύρου Σαμάρα και η «Άσπρη Τρίχα» του κορυφαίου συνθέτη Διονυσίου Λαυράγκα.
Ακολούθησαν εμφανίσεις σε δημοφιλείς οπερέτες της εποχής, όπως το «Αγόρι ή Κορίτσι», «Η Νύφη του Συντάγματος» και «Οι Θεταρίνοι», μέσα από τις οποίες καθιερώθηκε ως ένας από τους πλέον αγαπητούς και αξιόλογους λυρικούς ηθοποιούς της γενιάς του. Στον ίδιο θίασο συνυπήρξε με σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως ο Μιχαήλ Κοφινιώτης, η Ουρανία Καζούρη και η Μελπομένη Κολλυβά, συμβάλλοντας στη χρυσή εποχή της ελληνικής οπερέτας.
Η πολύχρονη αυτή παρουσία στη λυρική σκηνή τού χάρισε όχι μόνο καλλιτεχνική αναγνώριση αλλά και την εκτίμηση των συναδέλφων του. Ο Βασίλης Αφεντάκης ξεχώριζε για το ήθος, την επαγγελματική συνέπεια και την αφοσίωσή του στην τέχνη. Η σκηνική του άνεση, η αρμονική κίνηση, η καθαρότητα της φωνής του και η φυσική του κωμική στόφα δημιουργούσαν ένα ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που συγκινούσε το κοινό.
Όταν ο ελληνικός κινηματογράφος άρχισε να αναπτύσσεται και να αποκτά σταδιακά τη δική του ταυτότητα, ο Αφεντάκης ήταν ήδη ένας ώριμος και καταξιωμένος καλλιτέχνης. Η μετάβασή του στη μεγάλη οθόνη πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία, καθώς μετέφερε στον κινηματογράφο όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον είχαν αναδείξει στο θέατρο: την αμεσότητα, τη φυσικότητα και τη βαθιά αίσθηση του μέτρου στην ερμηνεία.
Από τις σημαντικότερες συμμετοχές του υπήρξε η ταινία «Μαρία Πενταγιώτισσα» του 1927, ένα από τα πρώτα μεγάλα έργα του ελληνικού κινηματογράφου. Στην ιστορική αυτή παραγωγή, που θεωρείται σταθμός για την εξέλιξη της ελληνικής κινηματογραφίας, ο Βασίλης Αφεντάκης υποδύθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία τον Έφορο, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να υπηρετήσει με την ίδια ευχέρεια τόσο το δράμα όσο και την κωμωδία.
Ακολούθησε η συμμετοχή του στους «Απάχηδες των Αθηνών» το 1930, μια ταινία βασισμένη στη δημοφιλή οπερέτα του Νίκου Χατζηαποστόλου, η οποία γνώρισε μεγάλη απήχηση στο κοινό και κατέχει εξέχουσα θέση στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Η εμπειρία του από το λυρικό θέατρο τού επέτρεψε να αποδώσει με μοναδικό τρόπο τον χαρακτήρα που ενσάρκωνε, συνδυάζοντας το τραγούδι, την κίνηση και την υποκριτική.
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε επίσης η παρουσία του στον θρυλικό «Μεθύστακα» του Γιώργου Τζαβέλλα το 1949, δίπλα στον αξεπέραστο Ορέστη Μακρή και σε σπουδαίους ηθοποιούς όπως ο Δημήτρης Χορν. Η ταινία αυτή παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο αγαπημένες δημιουργίες του ελληνικού κινηματογράφου και η συμμετοχή του Αφεντάκη συνέβαλε καθοριστικά στη συνολική επιτυχία της.
Λίγα χρόνια αργότερα συμμετείχε στην αριστουργηματική «Ιστορία μιας Κάλπικης Λίρας» του Γιώργου Τζαβέλλα, μία από τις κορυφαίες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ στην Ελλάδα. Δίπλα σε μεγέθη όπως ο Βασίλης Λογοθετίδης, η Ίλυα Λιβυκού, ο Μίμης Φωτόπουλος, η Έλλη Λαμπέτη και ο Δημήτρης Χορν, ο Αφεντάκης απέδειξε για ακόμη μία φορά τη μεγάλη του υποκριτική αξία.
Παράλληλα εμφανίστηκε σε ταινίες όπως «Ο Μάγος της Αθήνας», «Νύχτα χωρίς Ξημέρωμα», «Ζαΐρα», «Μπροστά στο Θεό» και «Δολάρια και Όνειρα», εμπλουτίζοντας διαρκώς το καλλιτεχνικό του έργο και παραμένοντας ενεργός έως τα βαθιά του γεράματα.
Το 1964, σε ηλικία 79 ετών, ο Βασίλης Αφεντάκης ολοκλήρωσε την επίγεια διαδρομή του, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη. Ο θάνατός του προκάλεσε συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο και στο κοινό που τον είχε αγαπήσει μέσα από το θέατρο, την οπερέτα και τον κινηματογράφο.
Σήμερα, πολλές δεκαετίες μετά την αποχώρησή του από τη ζωή, το όνομα του Βασίλη Αφεντάκη εξακολουθεί να προκαλεί σεβασμό και θαυμασμό. Υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές της ελληνικής λυρικής σκηνής και ένας εξαιρετικός κωμικός ηθοποιός, που με το ταλέντο και την προσωπικότητά του συνέβαλε ουσιαστικά στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας της Ελλάδας κατά τον 20ό αιώνα. Η πορεία του αποτελεί λαμπρό παράδειγμα αφοσίωσης στην τέχνη, ενώ οι ερμηνείες του συνεχίζουν να θυμίζουν στις νεότερες γενιές το υψηλό επίπεδο του παλιού ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Κώστας Θεοδόσης: Ο γοητευτικός ζεν πρεμιέ που άφησε το αποτύπωμά του στον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο
Ο ΚώσταςΘεοδόσης υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές και γοητευτικές παρουσίες του ελληνικού θεάτρου, του κινηματογράφου αλλά και της διαφήμισης κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.
Με αριστοκρατική εμφάνιση, θεατρική παιδεία και ξεχωριστή σκηνική παρουσία, κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού καλλιτεχνικού χώρου, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή γεμάτη δημιουργία, λάμψη αλλά και σημαντικές συνεργασίες.
Τα πρώτα χρόνια και οι σπουδές
Ο Κώστας Θεοδόσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934, σε μια περίοδο όπου η ελληνική κοινωνία άλλαζε ραγδαία και το θέατρο αποτελούσε βασική μορφή ψυχαγωγίας και πολιτισμού. Από νεαρή ηλικία έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τις τέχνες και ιδιαίτερα για την υποκριτική και το τραγούδι.
Σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου του Τάκη Μουζενίδη, ενός από τους σημαντικότερους ανθρώπους του ελληνικού θεάτρου, ενώ παράλληλα φοίτησε και στο Ωδείο Αθηνών, όπου ασχολήθηκε με το τραγούδι. Οι σπουδές αυτές του έδωσαν γερά καλλιτεχνικά θεμέλια και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της μετέπειτα πορείας του.
Σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή του Κώστα Θεοδόση υπήρξε ο γάμος του με τη γνωστή ηθοποιόΡάνια Ιωαννίδου, το πλήρες όνομα της οποίας ήταν Ράνια (Ουρανία) Ιωαννίδου Θεοδοσίου.
Η αγαπημένη ηθοποιός, που άφησε εποχή μέσα από τις θεατρικές και τηλεοπτικές της εμφανίσεις όπως το Καφέ της Χαράς, στάθηκε για χρόνια στο πλευρό του Κώστα Θεοδόση, με τους δυο τους να αποτελούν ένα από τα πιο διακριτικά και αγαπητά ζευγάρια του καλλιτεχνικού χώρου.
Η πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση έγινε το 1954, στην επιθεώρηση «Ομόνοια Πλας» στο ιστορικό Θέατρο Κυβέλης. Εκεί έκανε τα πρώτα του βήματα μπροστά στο κοινό, αποσπώντας θετικά σχόλια για την εμφάνιση και την παρουσία του στη σκηνή.
Η δεκαετία του 1950 υπήρξε μια περίοδος άνθησης για την ελληνική επιθεώρηση και ο νεαρός τότε Κώστας Θεοδόσης κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα από το ταλέντο, τη γοητεία αλλά και τη φυσική του άνεση πάνω στη σκηνή.
Το πιο πολυφωτογραφημένο μοντέλο της εποχής
Πέρα όμως από το θέατρο και τον κινηματογράφο, ο Κώστας Θεοδόσης γνώρισε τεράστια επιτυχία και στον χώρο της διαφήμισης. Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 θεωρήθηκε το πιο πολυφωτογραφημένο φωτομοντέλο των έντυπων διαφημίσεων στην Ελλάδα.
Η χαρακτηριστική του φυσιογνωμία, το κομψό παρουσιαστικό και η κινηματογραφική του αύρα τον έκαναν περιζήτητο στις μεγάλες καμπάνιες της εποχής. Η εικόνα του φιγουράριζε συχνά σε περιοδικά, αφίσες και έντυπα, ενώ αργότερα πέρασε και στον χώρο της τηλεοπτικής διαφήμισης, όταν η τηλεόραση άρχισε να μπαίνει δυναμικά στην καθημερινότητα των Ελλήνων.
Για πολλούς θεωρούνταν το απόλυτο ανδρικό πρότυπο της εποχής, εκπροσωπώντας την κομψότητα και τη λάμψη του παλιού ελληνικού σταρ σίστεμ.
Η πορεία στον ελληνικό κινηματογράφο
Ο Κώστας Θεοδόσης συμμετείχε σε αρκετές κινηματογραφικές παραγωγές, κυρίως κοινωνικά δράματα και λαϊκές ταινίες που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το κοινό.
Ξεκίνησε τη διαδρομή του στον κινηματογράφο στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αν και δεν ανήκε στους πρωταγωνιστές πρώτης γραμμής, κατάφερε να δημιουργήσει μια αξιοπρόσεκτη παρουσία με ρόλους που συχνά ξεχώριζαν για τη σοβαρότητα και το ήθος που απέπνεαν.
Ανάμεσα στις σημαντικότερες κινηματογραφικές του συμμετοχές ξεχωρίζουν:
«Η μουσίτσα» (1959)
«Η αυγή του θριάμβου» (1960)
«Ο καλός μας άγγελος» (1961)
«Συγχώρεσέ με αγάπη μου» (1964)
«Ρημαγμένο σπίτι» (1964)
«Άγγελοι χωρίς φτερά» (1965)
«Ο νικητής» (1965)
«Είμαι μάνα και πονώ» (1966)
«Χάιδω» (1967)
«Ο προδότης» (1967)
«Στον ίλιγγο της ζωής» (1969)
«Γράμμος» (1971)
«Η μάνα της φόνισσας» (1989)
«Τα παιδιά του ονείρου» (1992)
Οι ταινίες αυτές αποτελούν σήμερα κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου και μεταφέρουν την αισθητική και το ύφος μιας άλλης εποχής.
Η προσωπική ζωή και ο γάμος με τη Ράνια Ιωαννίδου
Σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή του υπήρξε και ο γάμος του με τη γνωστή ηθοποιό Ράνια Ιωαννίδου, η οποία αγαπήθηκε ιδιαίτερα μέσα από το θέατρο και την τηλεόραση.
Το ζευγάρι υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητό στον καλλιτεχνικό χώρο και διατήρησε μια διακριτική παρουσία μακριά από τις υπερβολές της δημοσιότητας. Η κοινή τους πορεία στηρίχθηκε στην αγάπη για την τέχνη και τον πολιτισμό.
Η προσφορά στον πολιτισμό
Εκτός από την υποκριτική και τη διαφήμιση, ο Κώστας Θεοδόσης ασχολήθηκε ενεργά και με τη διοργάνωση καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Συνεργάστηκε με δήμους, κοινότητες και διάφορους οργανισμούς, συμβάλλοντας στην προώθηση πολιτιστικών δράσεων σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Η δραστηριότητά του αυτή ανέδειξε μια διαφορετική πλευρά της προσωπικότητάς του: εκείνη του ανθρώπου που επιθυμούσε να προσφέρει στον πολιτισμό και να στηρίξει τις τέχνες πέρα από τη δική του καλλιτεχνική παρουσία.
Το τέλος μιας ξεχωριστής διαδρομής
Ο Κώστας Θεοδόσης έφυγε από τη ζωή το 1995, αφήνοντας πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο. Αν και ανήκε σε μια γενιά ηθοποιών που δεν επιδίωκαν τη συνεχή δημοσιότητα, η παρουσία του παραμένει ζωντανή μέσα από τις ταινίες, τις φωτογραφίες και τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης εποχής.
Για πολλούς, ο Κώστας Θεοδόσης υπήρξε το πρόσωπο της κομψότητας και της παλιάς κινηματογραφικής αίγλης. Ένας καλλιτέχνης που υπηρέτησε με συνέπεια το θέατρο, τον κινηματογράφο και τη διαφήμιση, αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα του στην ιστορία της ελληνικής ψυχαγωγίας.
Αλέξης Γκόλφης: Το άδοξο τέλος του τηλεοπτικού Χριστού, που υπήρξε μεγάλη φίρμα – Πέθανε πάμφτωχος και άστεγος
Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Η φράση αυτή του σοφού Σόλωνα, επιβεβαιώνεται πλήρως στην περίπτωση του Αλέξη Γκόλφη.
Υπήρξε λαμπερός στα πρώτα της ηθοποιίας του βήματα, διάσημος από τον ρόλο Χριστού, στο τηλεοπτικό σήριαλ της ΕΡΤ «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» στα χρόνια 1975-76. Έμεινε άστεγος στα τελευταία χρόνια της ζωής του, πάμφτωχος και πεθαίνοντας καθημερινά στον τρόμο ότι πεθαίνει, καταβεβλημένος από το πάθος της ηρωίνης.
Αυτό το πάθος του, ήταν η αιτία, που έχασε χρήματα και δόξα, πέρασε στα αζήτητα και κατέληξε να ζει σε ένα ερειπωμένο σπίτι (είχε κάνει κατάληψη), χωρίς νερό και ρεύμα, στην περιοχή της Πλατείας Αμερικής. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύουμε, δείχνουν τον Αλέξη Γκόλφη, στο σπίτι του μαρτυρίου.
Ένα στρώμα που βρήκε πεταμένο στα σκουπίδια, ήταν το κρεβάτι του. Κάποια άδεια μπουκάλια, ήταν οι βάσεις για τα κεριά που φώτιζαν κάπως στο σκοτάδι.
Και ακόμα: Μια σημαία ελληνική, που ποιος ξέρει πού να την είχε βρει, διακοσμούσε το άδειο από έπιπλα δωμάτιο και που ίσως του θύμιζε καλύτερα νοήματα σε περασμένα του χρόνια.
Πανέμορφος και φίρμα ηθοποιός για ένα μεγάλο διάστημα, τον βλέπουμε σε μια φωτογραφία, στα παρασκήνια του γυρίσματος του σήριαλ «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται». Δίπλα του η Ελένη Καζαντζάκη.
Ο Αλέξης Γκόλφης, υπήρξε και εύπορος επιχειρηματίας. Τα δύο μπαρ που άνοιξε «Σφίγγα» και «Λούκι», ακόμη μένουν στη μνήμη πολλών, ως καλτ νεανικά στέκια μιας αξέχαστης εποχής. Γνωστό και το τραγούδι των Αδελφών Κατσιμίχα «Μια βραδιά στο Λούκι» που αναφέρεται στο μπαρ του Αλέξη Γκόλφη.
Η ιστορία του Αλέξη Γκόλφη, δείχνει το πού μπορεί να καταντήσει κανείς όταν πέσει στο λούκι της ηρωίνης. Ζητιάνος στο δρόμο για ένα κομμάτι ψωμί και για μια δόση.
Πολλά βράδια, άστεγος και πένης ο Γκόλφης, πήγαινε στο κλαμπ της περιοχής Rebound, που είχε (και έχει) ο συμμαθητής του στο Γυμνάσιο, Ηλίας Γεωργουλέας. Αυτός ήταν ίσως ο μόνος που τον ενίσχυε οικονομικά και ηθικά, κινούμενος από τα αγνά αισθήματα της παλιάς τους φιλίας. Και ο Ηλίας, και ο Αλέξης, υπήρξαν συμμαθητές στο Όγδοο Γυμνάσιο, με τον Παύλο Σιδηρόπουλο.
Ο Ηλίας, δεν έμπλεξε ευτυχώς με τα ναρκωτικά. Ο Αλέξης και ο Παύλος, όμως, άρχισαν τους «πειραματισμούς» από νωρίς, στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου. Στην αρχή, νόμιζαν πως θα ανακάλυπταν καινούργιους και θαυμαστούς κόσμους. Γρήγορα όμως, ένιωσαν την σκληρή αλυσίδα της εξάρτησης και τελικά και οι δύο, πέρασαν στον παγωμένο κήπο.
Λίγο πριν πεθάνει, ο Αλέξης Γκόλφης, κρατούσε σημειώσεις για παλιούς και χαμένους φίλους του. Μια σελίδα από αυτές, δημοσιεύουμε εδώ. Είναι γραμμένα πολλά ονόματα που τονίζονται με σταυρούς. Σταυρούς μαρτυρίου. Είναι μια σειρά φίλων του που πέθαναν. Στην πρώτη γραμμή, το όνομα Ελένη Βελονάκη, της ηθοποιού που έφυγε από ναρκωτικά, πολύ νωρίς στη δεκαετία του 70. Πιο κάτω και το όνομα του Παύλου.
Ο Γκόλφης, ήλπιζε πως αυτός θα γλίτωνε, πως δεν θα έμπαινε σε αυτή την καταραμένη σειρά. «Ελπίζω» έλεγε, αλλά, σε αυτή την περίπτωση, δυστυχώς, δεν αρκεί η ελπίδα. Πέθανε μόνος και αβοήθητος.
Η σειρά «ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» και η μεγάλη επιτυχία
Η δημοφιλής σειρά προβλήθηκε τις χρονιές 1975-76 από την ΕΡΤ η σειρά «ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», σε σκηνοθεσία του Βασίλη Γεωργιάδη. Το σενάριο ήταν βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη και η σειρά γυρίστηκε σε 50 επεισόδια. Ποιος είναι όμως ο άνθρωπος που επιλέχθηκε για πρωταγωνιστής.
Είναι ο Αλέξανδρος Γκολφινόπουλος ή απλά Αλέξης Γκόλφης όπως ήταν το καλλιτεχνικό του όνομα. Ο Γκόλφης γεννήθηκε το 1948 μέσα σε μικροαστικό περιβάλλον. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τα παιδικά του χρόνια αλλά είναι γνωστό ότι από μικρή ηλικία θέλησε να γίνει ηθοποιός παρά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η οικογένειά του.
Τα πρώτα του βήματα στην υποκριτική θα τα κάνει με τον θίασο Χατζίσκου και θα ανέβει νωρίς νωρίς στο θεατρικό σανίδι. Ακολούθησαν και άλλες συμμετοχές μέχρι που έρχεται η μεγάλη επιτυχία. Ήταν το 1975 όταν ο Βασίλης Γεωργιάδης θέλησε να μεταφέρει τηλεοπτικά για τη συχνότητα της ΕΡΤ το καζαντζακικό αριστούργημα «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Η δραματική σειρά που θα συντάραζε το κοινό της χώρας μας και θα σημείωνε ποσοστά τηλεθέασης-ρεκόρ θα προβαλλόταν σε πενήντα 45λεπτα επεισόδια, φέρνοντας στην ελληνική τηλεόραση τις περιπέτειες ενός μικρασιατικού χωριού κατά το 1921, όταν οι κάτοικοι της Λυκόβρυσης αναβίωναν κάθε εφτά χρόνια τα Πάθη του Ιησού επιλέγοντας για την αναπαράσταση μια χούφτα χωριανούς.
Ο Γεωργιάδης επέλεξε για τον ρόλο του τηλεοπτικού Χριστού, λοιπόν, τον Αλέξη Γκόλφη. Αυτή η λιτή μορφή του , τού θύμιζε πολύ βιβλική φιγούρα. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα από τα ποιοτικότερα τηλεοπτικά προϊόντα της εποχής και αναμφίβολα μια από τις σειρές-ορόσημο στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Ο Έλληνας «Χριστός» είχε αρχίσει να γίνεται τόσο διάσημος που δεν περνούσε πλέον πουθενά απαρατήρητος. Το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» ήταν εξάλλου το δημοφιλέστερο σίριαλ της σεζόν 1975-1976 που αποθεώθηκε από κοινό και κριτική και σημείωνε τηλεθέαση που άγγιζε ακόμα και το 80%.
Η τραγική ιστορία μετά το τέλος της σειράς
Τα πράγματα όμως δεν συνεχίστηκαν με τον ίδιο τρόπο όσον αφορά τον τρόπο που θα αντιμετώπιζε αυτή την επιτυχία ο Γκόλφης. Την εποχή που γυριζόταν το σίριαλ-σταθμός, δίνει μια συγκλονιστική συνέντευξη σε ένα νεανικό περιοδικό της εποχής, όπου εξομολογείται: «Εκείνο που με συναρπάζει πραγματικά είναι η ίδια η μορφή του Χριστού όταν προσπαθώ να τον πλησιάσω με τον νου και την καρδιά. Και συχνά αισθάνομαι πως με συντρίβει καθώς προσπαθώ να την ενσαρκωθώ. Πώς να ενσαρκωθείς καλλιτεχνικά, θεατρικά μια τιτανική μορφή όπως του Ιησού; Είτε Θεός, είτε Θεάνθρωπος, είτε και μόνο άνθρωπος, όπως θέλουν να τον βλέπουν εκείνοι που αρνούνται να θρησκεύονται ή όσοι ανήκουν σε άλλα θρησκεύματα, ο Ναζωραίος προβληματίζει κατά τρόπο συντριπτικό κάθε καλλιτέχνη που αποτολμά να τον υποδύεται στη σκηνή ή την οθόνη.»
Μετά το τέλος της σειράς, δε συνεχίστηκε η ίδια επιτυχία. Ο Αλέξης Γκόλφης όχι μόνο δεν είχε προτάσεις για σοβαρούς ρόλους, αλλά έμπλεξε με καταχρήσεις. Ακολούθησαν μόνο μερικές σποραδικές δουλειές που είχαν πάντα το άρωμα των τιμητικών εμφανίσεων, καθώς το όνομα του Γκόλφη θύμιζε σε όλους κάτι.
ι’ αυτό και μετά τη δημοφιλή σειρά, η επόμενη δουλειά του ήρθε περίπου 15 χρόνια αργότερα. Πήρε μέρος αργότερα και σε μια χούφτα τηλεοπτικών σειρών μετά το 1990. Από αυτές ξεχωρίζουν τα σίριαλ «Ξενοδοχείο Αμόρε» (MEGA – 1990), «Λόγω τιμής» (MEGA – 1996) και «Η συκοφαντία του αίματος» (ΕΤ1 – 1999). Εξίσου άτυχος στάθηκε και στην προσωπική του ζωή, αφού όταν έχασε τη μητέρα του βρέθηκε κυριολεκτικά στον δρόμο.
Τα επόμενα χρόνια ήταν καταστροφικά και ο Αλέξης Γκόλφης έζησε το δικό του γολγοθά. Ειδικά μετά το θάνατο της μητέρας του έμεινε ολομόναχος και έμπλεξε με αλκοόλ και ναρκωτικά. Ζούσε σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι στα Πατήσια και ζητιάνευε για να μπορέσει να επιβιώσει. Βυθίστηκε στη θλίψη. Έτρωγε από τα συσσίτια του δήμου και της ενορίας του, ενώ οι περίοικοι έλεγαν πως τον έβλεπαν συχνά να ψαχουλεύει στα σκουπίδια. Ο περίφημος καζαντζακικός «Μανωλιός» δεν θύμιζε πια σε τίποτα το αλλοτινό αστέρι της υποκριτικής και μεγάλο αγαπημένο του γυναικείου φύλου.
Στις 3 Αυγούστου του 2007 ο Αλέξης Γκόλφης, ο Έλληνας «Χριστός» βρέθηκε ημιλιπόθυμος στην Πλατεία Κολιάτσου και μεταφέρθηκε στον Ερυθρό Σταυρό με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Εκεί άφησε ο 59χρονος ηθοποιός την τελευταία του πνοή δύο μέρες αργότερα, αν και η τραγικότητα της ύπαρξής του δεν είχε κάνει ακόμα φινάλε. Η σορός του παρέμεινε στα αζήτητα του νεκροτομείου μέχρι και τις 9 Οκτωβρίου 2007, όταν και γνωστοποιήθηκε τελικά ο θάνατός του. Όχι από κάποιον συγγενή. Εκείνη τη μέρα έτυχε να δει το πτώμα του ο ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσάφτης. Ο ίδιος ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαίρη Ιγγλέση με την οποία έπαιζε ο Γκόλφης στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Έτσι τον αναγνώρισε…
Μια τραγική ιστορία ζωής με ένα ακόμη πιο τραγικό τέλος…
Ερρίκος Μπριόλας: Ο ωραίος του ελληνικού σινεμά, ο ταραχώδης βίος και η ευγένεια που τον συνόδευε ως το τέλος
«Ντροπή μας! Οι περισσότεροι συνάδελφοι τον είχαμε ξεχάσει, και προχθές, που έγινε γνωστός ο θάνατός του, κάποιοι τον θυμήθηκαν, για τα μάτια, που λένε. Ζούσε με μια πενιχρή σύνταξη σε σπίτι με ενοίκιο, και τα λεφτά που έπαιρνε δεν του έφταναν ούτε για τα φάρμακά του. Μιλούσαμε συνέχεια στο τηλέφωνο και πριν από κάποιους μήνες του είχα πει ότι θέλω να περάσω να τον δω και να του δώσω κάτι. “Ούτε να το σκέφτεσαι, μικρό”, μου απάντησε, και άλλαξε συζήτηση. Ήταν τόσο αξιοπρεπής άνθρωπος!»
Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στην Γκέλυ Γαβριήλ. Αναφέρεται στον Ερρίκο Μπριόλα, που έφυγε από τη ζωή στις 20 Ιουνίου 2018 και γεννήθηκε το 1933.
Έναν ηθοποιό που αν μη τι άλλο στα δημιουργικά του χρόνια έζησε σαν bon viveur, ενώ στα επαγγελματικά κινήθηκε σε χαμηλούς τόνους. Όπως θα δείτε παρακάτω, αντιμετώπισε τη ζωή –άρα και τα επαγγελματικά του– σαν ένα παιχνίδι, και που παρόλο που δεν πέρασε τις πύλες των μεγάλων στούντιο, έγινε γνωστός και αγαπητός. Και αξιώθηκε ένα πολύ ωραίο και πρωτότυπο επαγγελματικό φινάλε. Άλλωστε και ο ίδιος δεν είχε όνειρο να γίνει ηθοποιός. Προέκυψε.
Με τη Γεωργία Βασιλειάδου (φωτ.: facebook / Παλιός κλασικός ελληνικός κινηματογράφος)
Ηθοποιός με το στανιό
Όλα ξεκίνησαν από το βενζινάδικο του πατέρα του, στην πλατεία Κάνιγγος. Ο Ερρίκος –εκ του Φρειδερίκος– δούλευε στην οικογενειακή επιχείρηση και ως ταξιτζής. Μέχρι που ήρθε να βάλει βενζίνη ο Γιώργος Ζερβός, ο γιος του παραγωγού Αντώνη Ζερβού, που σπούδαζε σκηνοθέτης. Μόλις είδε τον νεαρό Ερρίκο, του ζήτησε να περάσει για ένα δοκιμαστικό από την εταιρεία. Ο Μπριόλας γέλασε, είπε «τι θα γίνω; θεατρίνος;», και αρνήθηκε ευγενικά. Ο Ζερβός όμως δεν το έβαλε κάτω και του άρχισε να του στέλνει μια 60χρονη κυρία, υπάλληλο της εταιρείας. Την τρίτη φορά που ο νεαρός αρνήθηκε, εκείνη (η κυρία Μαρίκα) γύρισε και του είπε: «Σε παρακαλώ, παιδί μου, πήγαινε κάνε αυτό το καταραμένο δοκιμαστικό, σακάτισσα γυναίκα είμαι, δεν με λυπάσαι;».
Όσον αφορά τη ζωή του, πριν ασχοληθεί με την υποκριτική, ζούσε σε μια πολύ δεμένη οικογένεια, αλλά ο πόνος τον συντρόφευε από τη στιγμή που ήρθε στη ζωή.
Δεν γνώρισε μητέρα, γιατί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της είχε καρκίνο σε όλη την κοιλιακή χώρα, γι’ αυτό, όταν καμιά φορά του μιλούσαν γι’ αυτήν τη νόσο, εκείνος απαντούσε: «Τι λέτε, ρε παιδιά, εγώ κολύμπαγα μέσα στον καρκίνο. Αυτός είναι φιλαράκι μου». Κατά τη διάρκεια της γέννας η μητέρα του ψυχορραγούσε. Πρόλαβε μόνο να ρωτήσει τι είναι, αγόρι ή κορίτσι το μωρό που γεννήθηκε, και όταν της απάντησαν «αγόρι», εκείνη πέθανε.
Φοίτησε στο Ε’ Γυμνάσιο Εξαρχείων, όπου ήταν όλη η αληταρία και δεν τολμούσες να πεις κουβέντα. Ο Ερρίκος Μπριόλας ήταν αθλητής της ενόργανης γυμναστικής και της ιππασίας, που του χάρισαν εξαιρετική φυσική κατάσταση και κορμοστασιά. Τελείωσε το λύκειο με 19, μπήκε στην Πάντειο, αλλά ο θάνατος του πατέρα του τον ανάγκασε να πάρει αναβολή σπουδών.
Πεθαίνοντας ο πατέρας του άφησε ένα ταξί, το οποίο μοιραστήκαν με τον αδελφό του. Όταν έγινε ηθοποιός, δούλεψε το ταξί για έναν χρόνο ακόμα και μετά του το χάρισε. Γιατί όπως καταλάβατε, το δοκιμαστικό πήγε καλά και σε χρόνο dt πήρε τον πρώτο ρόλο.
Μακριά από όλα
Στην εταιρεία «Ανζερβός» πιστεύουν πολύ στον νεαρό ηθοποιό, και του κάνουν συμβόλαιο να κάνει τέσσερα έργα κάθε χρόνο, πληρωμένα είτε γίνονταν είτε όχι. «Όπως καταλαβαίνετε, ήταν δελεαστική η πρόταση και υπέγραψα. Είχαν βάλει μέχρι και το δικαίωμα να με δανείζουν σε άλλη εταιρεία και η αμοιβή, βέβαια, όλη δικιά μου. Μετά γλυκάθηκα με τα κορίτσια που έπεφταν όλα πάνω μου κι έτσι έμεινα» είχε πει σε συνέντευξη του.
Στην πορεία, ξέχωρα από την επιτυχία αρχίζει να αγαπάει και το θέατρο. Αποφασίζει να γραφτεί σε δραματική σχολή. Πέρασε στη Δραματική του Εθνικού αλλά όταν έμαθε ότι απαγορευόταν να δουλεύουν οι μαθητές στον κινηματογράφο, έφυγε. Μέχρι που γνωρίζει τον Δημήτρη Χορν που τον στέλνει στα εξαιρετικά ταλέντα.
Ανάμεσα σε Τριάντη και Ξανθόπουλο (φωτ.: facebook / Παλιός κλασικός ελληνικός κινηματογράφος)
Στη ζωή του υπήρξε ευγενέστατος, γι’ αυτό τον αποκαλούσαν «πρίγκιπα». Χαρακτηριστική είναι η σχέση του με τον Δημήτρη Μυράτ, αυτόν τον βαρύ και δύσκολο άνθρωπο, που δεν μπορούσε κανείς να του φέρει αντίρρηση. Γι’ αυτήν τη σχέση αναφέρει πάλι ο Μπριόλας: «Ο άνθρωπος που έχω σεβαστεί όσο κανέναν άλλον ήταν ο Δημήτρης Μυράτ, στον οποίο δεν τολμούσες να φέρεις αντίρρηση. Εγώ όμως είχα τη γνώμη μου και του την έλεγα. Έγινε κάποια στιγμή ένας τσακωμός μεταξύ μας και έφυγα από την πρόβα. Το βράδυ, όταν πήγα στο θέατρο, πέρασα όπως πάντα από το καμαρίνι του, όπου άφηνε οδηγίες και ανακοινώσεις. “Παρακαλώ διαβάστε το όρντινο” έγραφε –ήταν φοβερός καλλιγράφος– και από κάτω είχε συμπληρώσει: “Ζητώ συγγνώμη από τον κύριο Μπριόλα για το πρωινό επεισόδιο. Μυράτ”. Το είδε η Ζουμπουλάκη και μου είπε αυτό να μην το ξεχάσω ποτέ. Ο Μυράτ να ζητήσει συγγνώμη;».
Δείτε το βίντεο-αφίερωμα:
Όσο για τους ανταγωνισμούς και τις ίντριγκες του χώρου;
Ούτε το ένιωσε, ούτε το επιδίωξε. «Αγαπούσα τους συναδέλφους μου και με αγαπούσαν κι εκείνοι», είχε πει. Τονίζοντας ότι το χειρότερό του ήταν οι δημόσιες σχέσεις. Ίσως γι’ αυτό να μην πέρασε ποτέ από τις μεγάλες κινηματογραφικές εταιρείες, αλλά ως φαίνεται δεν τον στεναχώρησε.
«Κυρία μου, είστε για μια ωραία ανάμνηση;»
Η ομορφιά και η γοητεία του δεν τον άφησαν να περάσει απαρατήρητος• γλέντησε τη ζωή με τις γυναίκες. Έκανε τρεις γάμους και ξόδευε τρελά, με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν πάντα σε κακή οικονομική κατάσταση. Παρόλο που ήταν bon viveur, οι γάμοι του είχαν μελό φινάλε – κάπως σαν κάποιες ταινίες που έπαιξε.
Στον πρώτο γάμο, όπου απέκτησε και μια κόρη, έκανε «λαδιά». Όταν το κατάλαβε η σύζυγος, εκείνος δεν αρνήθηκε τίποτα και χώρισαν. Και όχι μόνο, αλλά ο επόμενος σύζυγος της γυναίκας του, υιοθέτησε την κόρη του. Ο Μπριόλας μάθαινε νέα τους αλλά δεν συναντήθηκαν ποτέ. Ούτε είδε την εγγονή του από κοντά. Πάντως και η κόρη και η εγγονή του έγιναν εκπαιδευτικοί. «Αφού δεν ήθελαν να με γνωρίσουν, δεν ήθελα να πιέσω καταστάσεις», είχε δηλώσει.
Με τη δεύτερη σύζυγο έζησε σχεδόν την απόλυτη ευτυχία. Εκείνη είχε δύο παιδιά από τον πρώτο της γάμο που τον λάτρευαν. Αλλά επειδή είχαν διπλή υπηκοότητα, έπρεπε να επιλέξουν αν θέλουν την αμερικανική ή την ελληνική, και επέλεξαν την πρώτη. Ο Μπριόλας ήταν στο πικ της καριέρας του, άρα δεν είχε λόγο να φύγει. Κι έτσι τελείωσε δραματικά και αυτός ο γάμος.
Ο τρίτος πάλι ήταν καταστροφή, και απέφευγε να μιλάει γι’ αυτόν.
Στην εκτός γάμων ζωή του έζησε φανταστικά: «Δεν κοίταγα ηλικίες και ομορφιές. Κοίταγα προσωπικότητα», είχε πει. Μάλιστα μια περίοδο είχε κόλλημα με τις γυναίκες με γυαλιά. Όταν μια από αυτές πήγε να τα βγάλει, εκείνος γύρισε και τις είπε: «Εγώ για τα γυαλιά σε θέλω».
Η αγαπημένη του ατάκα που έλεγε ήταν «Κυρία μου, είστε για μια ωραία ανάμνηση;», ενώ όταν έκανε σχέση με μια πολύ νεότερη κοπέλα, συνέβη το παρακάτω απίστευτο σκηνικό. Είχε σταματήσει σε ένα βενζινάδικο να βάλει βενζίνη.
Η κυρία που τον εξυπηρέτησε, μόλις είδε τη νεαρή συνοδό του γύρισε και της είπε: «Έχεις τα ίδια μάτια με τον μπαμπά σου».
Ο Μπριόλας γέλασε χωρίς να απαντήσει. Στη διαδρομή όμως άρχισε η γκρίνια από την συνοδό του, επειδή δεν είπε ότι είναι φίλη του και όχι κόρη του. Τότε εκείνος νευρίασε, γύρισε πίσω και είπε στην υπάλληλο ότι η κοπέλα είναι η φίλη του και όχι η κόρη του.
Παρ’ όλα αυτά απέφευγε να κάνει σχέσεις με συναδέλφισσές του. Μόνο μία ερωτεύτηκε: Την Αφροδίτη Γρηγοριάδου, που όμως εκείνη την περίοδο μόλις είχε παντρευτεί με τον Βύρωνα Πάλη. Οπότε ο Μπριόλας δεν θέλησε να προχωρήσει.
Χιούμορ, αυτογνωσία και μοναξιά
Λίγο πριν τελειώσει την καριέρα του προέκυψαν δύο τηλεοπτικές επιτυχίες: στο «10 λεπτά κήρυγμα» και το «Η ώρα η καλή». Εκεί μεταξύ άλλων γνωρίστηκε με την Κάρμεν Ρουγγέρη, με την οποία συνεργάστηκε σε έργα της στην παιδική σκηνή της Λυρικής. Και με αυτό τον γλυκό και περίεργο τρόπο βγήκε στη σύνταξη.
Πώς ήταν η ζωή του χωρίς το θέατρο; Ασχολιόταν με υπολογιστές, λάτρευε το διάβασμα, και μέχρι τα 80 του κυκλοφορούσε με μηχανή. Σε ερώτηση αν έχει φίλους, είχε απαντήσει: «Φίλοι; Έχουν πεθάνει όλοι».
Ο Ερρίκος Μπριόλας βίωνε τη μοναξιά του με αξιοπρέπεια, ενώ σε μια από τις λιγοστές του συνεντεύξεις, αναφερόμενος στο αγαπημένο του θέμα τις γυναίκες είχε πει: «Τότε καμία δεν μου έλεγε όχι. Τώρα τρομάζω μην τρελαθεί κάποια και μου πει ναι».
Με τη χαρακτηριστική βαριά και υποβλητική φωνή του, κατέγραψε παρουσίες στον κινηματογράφο και την τηλεόραση
Ο ΝίκοςΤζόγιας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου 1921. Ξεκίνησε σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών, αφού πρώτα εγκατέλειψε την Πάντειο. Όμως, γρήγορα εγκατέλειψε και τη Σχολή Καλών Τεχνών για να εγγραφεί στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου (νυν Εθνικό Θέατρο), από την οποία αποφοίτησε με άριστα.
Η 2χρονη Ειρήνη Παππά και Νίκος Τζόγιας στην ταινία “Νεκρή πολιτεία” του 1951
Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1943 με την οπερέτα του Γιόχαν Στράους υιού «Μια νύχτα στη Βενετία», που ανέβασε η Λυρική Σκηνή στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά και ολοκλήρωσε τη συνεργασία του με τη Λυρική με την όπερα του Μότσαρτ «Η απαγωγή από το σεράι» (1944) και την οπερέτα του Έμεριχ Κάλμαν «Η πριγκίπισσα της τσάρντας» (1945).
Ο Νίκος Τζόγιας στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, στο ρόλο του Διονύσου (1962)
Εξαιτίας των αριστερών του πεποιθήσεων και της συμμετοχής του στην Εαμική αντίσταση εκδιώχθηκε προσωρινά από το Εθνικό Θέατρο κι εργάστηκε σε θιάσους του ελευθέρου θεάτρου, όπου ανέδειξε το υποκριτικό του ταλέντο.
Μαθήτευσε κοντά στον Κάρολο Κουν στο Θέατρο Τέχνης και συνεργάστηκε με τους θιάσους της Κατερίνας και του Κώστα Μουσούρη. Το 1954 δημιούργησε μαζί με την Ελένη Χατζηαργύρη δικό του θίασο και αργότερα εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο, με το οποίο ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1995 με το έργο του Ντούσαν Κοβάσεβιτς «Ο Άγιος Γεώργιος σκοτώνει το δράκο».
Στο Εθνικό Θέατρο διακρίθηκε σε έργα νεοελληνικού ρεπερτορίου («Υπάλληλος» του Μιχαήλ Χουρμπούζη, «Φοιτητές» του Γρηγορίου Ξενόπουλου), σεξπιρικά δράματα («Βασιλιάς Λιρ», «Ριχάρδος Γ’», «Έμπορος της Βενετίας») και αρχαιοελληνικές τραγωδίες («Βάκχες», «Αγαμέμνων», «Εκάβη», «Μήδεια»). Υπηρέτησε το Εθνικό Θέατρο ως διευθυντής της Δραματικής Σχολής και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του.
Πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές, ενώ πάμπολλες ήταν οι ραδιοφωνικές του συμμετοχές. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστησε το 1949 στο αστυνομικό δράμα του Νίκου Τσιφόρου «Τελευταία Αποστολή» και ολοκλήρωσε τις εμφανίσεις του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία του Γιώργου Κατακουζηνού «Απουσίες» (1987). Το 1962 είχε ένα σημαντικό ρόλο στην ταινία του Ζιλ Ντασέν «Φαίδρα», μία διεθνή παραγωγή με πρωταγωνιστές τη Μελίνα Μερκούρη και τον Άντονι Πέρκινς. Στη μικρή οθόνη ξεχώρισε για τις ερμηνείες του στις μεταφορές των έργων του Παπαδιαμάντη «Οι έμποροι των εθνών» και «Η Γυφτοπούλα».
Με τη Σμαρούλα Γιούλη στην ταινία «Τελευταία Αποστολή»
Παράλληλα, ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική. Έργα του παρουσιάστηκαν σε αρκετές εκθέσεις.
Ο Νίκος Τζόγιας πέθανε σε ηλικία 74 ετών. Υπήρξε παντρεμένος με τη μεταφράστρια Άννα Βαρβαρέσου, με την οποία απέκτησε μία κόρη. Τα τελευταία χρόνια σύντροφος της ζωής του ήταν η ηθοποιός Μαρία Σκούντζου.
