Ο Magnus Wennman είναι ένας βραβευμένος φωτορεπόρτερ από τη Στοκχόλμη και δημοσίευσε μια σειρά φωτογραφιών που αποκαλύπτει τι συμβαίνει με τα παιδιά στη Μέση Ανατολή και στις ακτές τις Ευρώπης καθώς ξεφεύγουν από τις συγκρούσεις στη Συρία. Για να δημιουργήσει τη σειρά με το όνομα «Where The Children Sleep» ταξίδεψε σε όλες τις περιοχές οπού οι πρόσφυγες και τα παιδιά τους τρέπονται σε φυγή ώστε να μάθει τις ιστορίες τους.

Σε μια συνέντευξή του στο CNN, ο Wennman, που πήρε τις φωτογραφίες για τη Σουηδική εφημερίδα Aftonbladet, είπε: « Η κρίση και οι συγκρούσεις μπορεί να είναι δύσκολα αντιληπτές στους ανθρώπους αλλά δεν υπάρχει τίποτα δύσκολα αντιληπτό σχετικά με τα παιδιά που χρειάζονται ένα ασφαλές μέρος για να κοιμηθούν. Αυτό είναι εύκολο να κατανοηθεί. Έχουν χάσει κάποιες ελπίδες. Χρειάζεται πολύ δύσκολο για ένα παιδί να σταματήσει να είναι παιδί και να σταματήσει να διασκεδάζει ακόμη και σε πραγματικά άσχημα μέρη.»

Περισσότερες πληροφορίες Instagram (h/t: aftonbladet, cnn)

Lamar, 5 ετών, Horgos, Σερβία

Στο σπίτι στη Βαγδάτη έμειναν οι κούκλες, το παιχνίδι τρενάκι και η μπάλα. Η Lamar συχνά μιλά για αυτά τα αντικείμενα όταν αναφέρονται στο σπίτι. Η βόμβα άλλαξε τα πάντα. Οι οικογένεια ήταν στο δρόμο για να αγοράσει φαγητό όταν η βόμβα έπεσε κοντά στο σπίτι τους. Η γιαγιά της Lamar, η Sara συμπληρώνει: «Δεν ήταν πιθανό να ζήσεις εκεί πέρα πια.» Μετά από 2 προσπάθειες να διασχίσουν τη θάλασσα από την Τουρκία σε μια μικρή, φουσκωτή βάρκα κατάφεραν να φτάσουν στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας. Πλέον το μικρό κοριτσάκι κοιμάται σε μια κουβέρτα στο δάσος, φοβισμένη, παγωμένη και λυπημένη.

Abdullah, 5 ετών, Belgrad, Σερβία

Ο μικρός Abdullah έχει μια ασθένεια του αίματος. Τις τελευταίες 2 ημέρες κοιμάται έξω από τον κεντρικό σταθμό του Βελιγραδίου. Είδε τη δολοφονία της αδερφής του στο σπίτι τους στη Daraa. «Είναι ακόμη σε σοκ και έχει εφιάλτες κάθε βράδυ.» λέει η μητέρα του. Ο μικρός είναι κουρασμένος και άρρωστος αλλά η μητέρα του δεν έχει χρήματα για να του αγοράσει φάρμακα.

Ahmed, 6 ετών, Horgos, Σερβία

Είναι μετά τα μεσάνυχτα όταν ο Ahmed αποκοιμιέται στο χορτάρι. Οι ενήλικοι εξακολουθούν να κάθονται τριγύρω ενώ σχεδιάζουν πώς να βγουν από την Ουγγαρία χωρίς να δηλωθούν στις αρχές. Ο μικρός Ahmed είναι μόλις 6 ετών και μεταφέρει τη δική του τσάντα στις μεγάλες αποστάσεις που περπάτησε η οικογένειά του με τα πόδια. «Είναι γενναίος και κλαίει κάποιες φορές τα απογεύματα» είπε ο θείος του αγοριού που ανέλαβε τη φροντίδα του αφού ο πατέρας του σκοτώθηκε στη γενέτειρά τους την Deir ez-Zor στη  βόρεια Συρία.

Maram, 8 ετών, Amman

Η 8 ετών Maram μόλις είχε επιστρέψει από το σχολείο όταν ο πύραυλος χτύπησε το σπίτι τους. Ένα κομμάτι της οροφής έπεσε ακριβώς επάνω της. Η μητέρα της τη μετέφερε σε ένα υπαίθριο νοσοκομείο και από εκεί αεροπορικώς στα σύνορα της Ιορδανίας. Το τραύμα που υπέστη στο κεφάλι προκάλεσε αιμορραγία στον εγκέφαλό της και για τις πρώτες 11 ημέρες η μικρή Maram ήταν σε κώμα. Πλέον έχει ξυπνήσει αλλά έχει ένα σπασμένο σαγόνι που δεν της επιτρέπει να μιλήσει.

Ralia, 7 ετών και Rahal 13 ετών, Beirut

Τα δύο παιδιά ζουν στους δρόμους της Βηρυτού. Είναι από τη Δαμασκό, όπου μια χειροβομβίδα σκότωσε τη μητέρα και τον αδερφό τους. Μαζί με τον πατέρα τους, κοιμούνται όπου βρουν για ένα χρόνο. Ξαπλώνουν ο ένας δίπλα στον άλλο σε κουτιά από χαρτόνι. Ο Rahaf λέει πως η αδερφή του φοβάται τα «κακά αγόρια» και κλαίει.

Moyad, 5 ετών, Amman

Ο μικρός Moyad και η μητέρα του έπρεπε να αγοράσουν αλεύρι για να φτιάξουν σπανακόπιτα. Χέρι χέρι πήραν τον δρόμο για το supermarket στη Daraa. Περπάτησαν πίσω από ένα ταξί στο οποίο είχε τοποθετηθεί βόμβα και η γυναίκα πέθανε ακαριαία. Το αγόρι μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ιορδανία. Η οβίδα τραυμάτισε τον Moyad στο κεφάλι, την λεκάνη και την πλάτη του.

Walaa, 5 ετών, Dar-El-Ias

Η Walaa θέλει να πάει στο σπίτι της. Είχε το δικό της δωμάτιο στην Aleppo. Εκεί ποτέ δεν χρειάστηκε να κλάψει την ώρα του ύπνου αλλά στον προσφυγικό καταυλισμό κλαίει κάθε βράδυ. Το να βάζει το κεφάλι της στο μαξιλάρι είναι απαίσιο γιατί οι νυχτερινές ώρες είναι απαίσιες. Αυτό έκανε τη νύχτα που συνέβη η επίθεση. Η μητέρα της μικρής Walaa συχνά χτίζει ένα μικρό σπίτι από μαξιλάρια για να μάθει στην κόρη της πως δεν πρέπει να φοβάται.

Ahmad, 7 ετών, Horgos/Roszke

Ακόμη και ο ύπνος δεν είναι ελεύθερη ζώνη. Ο Ahmad ήταν σπίτι του όταν η βόμβα έπεσε εκεί, στο Idlib. Μια οβίδα τον χτύπησε στο κεφάλι αλλά επέζησε σε αντίθεση με τον μικρότερο αδερφό του που δεν τα κατάφερε. Η οικογένειά του ζούσε με τον γειτονικό πόλεμο για χρόνια αλλά χωρίς σπίτι δεν είχαν άλλη επιλογή και αναγκάστηκαν να φύγουν. Τώρα ο μικρός Ahmad ξαπλώνει ανάμεσα σε πολλούς άλλους πρόσφυγες στην άσφαλτο κατά μήκος της εθνικής οδού που οδηγεί στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας.  Αυτή είναι η 16 ημέρα της πτήσης τους. «Οι οικογένεια έχει κοιμηθεί σε στάσεις λεωφορείων, στο δρόμο και μέσα στο δάσος.» εξηγεί ο πατέρας του μικρού αγοριού.

Shiraz, 9 ετών, Suruc

Η Shiraz ήταν 3 ετών όταν υπέφερε από υψηλό πυρετό. Ο γιατρός διέγνωσε πολιομυελίτιδα και ενημέρωσε τους γονείς της να μην σπαταλήσουν πολλά χρήματα σε φάρμακα αφού το κορίτσι τους δεν είχε ευκαιρία. Μετά ήρθε ο πόλεμος. Η μητέρα της Shiraz, η Leila έκλαιγε ενώ περιέγραφε πως πήρε την κόρη της τυλιγμένη σε μια κουβέρτα και τη μετέφερε από τα σύνορα του Kobane στην Τουρκία. Η Shiraz που δεν μπορεί να μιλήσει, έλαβε μια κούνια στον προσφυγικό καταυλισμό και ξαπλώνει εκεί μέρα και νύχτα.

Shehd, 7 ετών

Η μικρή Shehd λατρεύει τη ζωγραφική αλλά πρόσφατα όλα τα σχέδια της έχουν το ίδιος θέμα, τα όπλα. «Τους έβλεπε όλη την ώρα, ήταν παντού» λέει η μητέρα της καθώς η κόρη της κοιμάται στο έδαφος δίπλα στα κλειστά σύνορα της Ουγγαρίας. Πλέον δεν ζωγραφίζει καθόλου καθώς οι γονείς της δεν έφεραν μαζί τους χρώματα και χαρτί. Η Shehd δεν παίζει πια. Η απόδραση έκανε τα παιδιά να μετατραπούν σε μεγάλους και να μοιράζονται τις ανησυχίες για το τι συμβαίνει μέσα σε μια ώρα ή μέρα. Κατά την περιπλάνησή της η οικογένεια έβρισκε δύσκολα τροφή. Μερικές μέρες έπρεπε να ζήσουν με τα μήλα που υπήρχαν στα δέντρα του δρόμου. Αν η οικογένεια ήξερε πόσο δύσκολο θα ήταν το ταξίδι της, θα επέλεγε να ρισκάρουν τις ζωές τους στη Συρία.

Amir, 20 μηνών, Zahle Fayda

Ο μόλις 20 μηνών Amir γεννήθηκε πρόσφυγας. Η μητέρα του, η 32 ετών Shahana  πιστεύει πως ο μικρός τραυματίστηκε όταν ήταν ακόμη μέσα της καθώς δεν έχει πει ούτε μια λέξη. Οι οικογένεια ζει σε μια πλαστική σκηνή και ο Amir δεν έχει παιχνίδια με αποτέλεσμα να παίζει με ότι βρίσκει στο έδαφος. «Γελάει πολύ ακόμη κι αν δεν μιλάει.» συμπλήρωσε η μητέρα του.

Juliana, 2 ετών, Horgos, Σερβία

Έχει 34 βαθμούς Κελσίου, οι μύγες πλησιάζουν το πρόσωπο της Juliana και εκείνη γυρνά ανήσυχα μέσα στον ύπνο της. Η οικογένειά της περπάτησε μέσω της Σερβίας για 2 ημέρες. Αυτή είναι η τελευταία φάση μιας φυγής που ξεκίνησε πριν 3 μήνες. Η μητέρα του κοριτσιού απλώνει το λεπτό σάλι της στο έδαφος. Μερικά μέτρα μακριά από το μέρος οπού ξεκουράζονται περνά μια ατέρμονη ροή ανθρώπων. Είναι τέλος Αυγούστου και η Ουγγαρία πρόκειται να οχυρωθεί με αγκαθωτό σύρμα για να σταματήσει την έλευση των προσφύγων. Για μερικές μέρες ακόμα είναι πιθανό να περάσουν τα σύνορα του Horgos. Καθώς πλησιάζει το βράδυ, η οικογένεια της μικρής Julianna θα προχωρήσει προς τα εκεί.

Fara, 2 ετών, Azraq

Η μόλις 2 ετών Fara αγαπά το ποδόσφαιρο. Ο πατέρας της προσπαθεί να φτιάξει μπάλες τσαλακώνοντας οτιδήποτε μπορεί να βρει αλλά δεν κρατούν για πολύ. Κάθε βράδυ λέει καληνύχτα στην μικρή και την αδερφή της, την 9 ετών Tisam με την ελπίδα πως αύριο θα τους φέρει μια κατάλληλη μπάλα για να παίξουν. Όλα τα όνειρά του φαίνεται να είναι πέραν των ικανοτήτων του αλλά δεν παραιτείται από αυτά.

Abdul Karim, 17 ετών, Ελλάδα, Ομόνοια

Αθήνα, Ελλάδα. Ο Abdul Karim Addo δεν έχει πια άλλα χρήματα. Με τα τελευταία του ευρώ αγόρασε το εισιτήριο για το πλοίο. Τώρα περνά τη νύχτα στην πλατεία Ομονίας, μαζί με χιλιάδες άλλους πρόσφυγες που φτάνουν κάθε μέρα. Εδώ, διάφοροι επιτήδειοι βγάζουν χρήματα φτιάχνοντας πλαστά διαβατήρια και εισιτήρια, αλλά ο Abdul δεν μπορεί να πάει πουθενά. Κατάφερε να δανειστεί ένα τηλέφωνο και να τηλεφωνήσει στη μητέρα του στη Συρία, αλλά δεν μπορεί να της πει πόσο άσχημη είναι η κατάσταση. “Κλαίει και φοβάται για μένα, αλλά δε θέλω να τη στεναχωρώ πια”. Απλώνει την κουβέρτα του και ξαπλώνει. “Ονειρεύομαι δύο πράγματα: να κοιμηθώ ξανά σε κρεβάτι και να αγκαλιάσω τη μικρή μου αδερφή”.