Σε παγωμένο κλοιό βρίσκεται τις τελευταίες ώρες η Βρετανία, με τη θερμοκρασία να πέφτει στους -15 βαθμούς Κελσίου, ενώ ο καιρός αναμένεται να επιδεινωθεί από απόψε το βράδυ.
Σύμφωνα με τις αρμόδιες αρχές, το πολικό ψύχος που πλήττει τη χώρα θα μπορούσε να σκοτώσει ένα άτομο κάθε επτά λεπτά και σχεδόν 1.000.000 ηλικιωμένοι κινδυνεύουν από το τσουχτερό κρύο, δεδομένου ότι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να θερμάνουν τα σπίτια τους.
Δυστυχώς στην ζωή δεν είναι όλα ρόδινα και πολλές φορές δεν είναι και όλα προβλέψιμα ειδικά για αυτούς που παίρνουν την ζωή πιο ενεργητικά.
Βέβαια πάντα δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί και από ποια κατεύθυνση θα έρθει. Στην φωτογραφική συλλογή που ακολουθεί θα δούμε 18 άτυχα άτομα που μετά από την “κακή στιγμή” μάλλον δεν την έβγαλαν καθαρή…
Γι’αυτό το μάτια μας 14 γιατί ποτέ δεν ξέρεις…
33 φωτογραφίες από καταστάσεις και κατασκευές που είναι εντελώς λάθος!
Πραγματικά μια δουλεία τους έβαλαν να κάνουν και την έκαναν λάθος!
Δείτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν…
Όταν ο Redditor έχασε το σκυλί του, αποφάσισε να στραφεί πώς την δημιουργία για να καταπολεμίσει την θλίψη του.
Σκέφτηκε να δημιουργήσει μια λίμνη στο σπίτι του. Ένας φίλος του όμως του πρότεινε ότι θα είναι καλύτερο να δημιουργήσει μια πισίνα αντί για λίμνη.
Έκατσαν και σχεδίασαν ένα σχέδιο για την πισίνα του που περιβάλλεται από βράχια, μια σπηλιά και μια παιδική πισίνα για τον γιό του.
Μετά από σκληρή δουλειά δημιούργησε έναν τροπικό παράδεισο!
Δείτε το φωτογραφικό αφιέρωμα!
Ο αρχικός χώρος
Το σχέδιο
Συνέχισε να σκάβει για να μεγαλώσει και να βαθύνει τον χώρο.
Μετά δημιούργησε έναν τοίχο αντιστήριξης δεδομένου ότι ζει σε πλαγιά.
Μετά σημείωσε πρόχειρα τα όρια της πισίνας.
Ξεκίνησαν να μπαίνουν οι υδραυλικές εγκαταστάσεις.
Μετά έφτιαξε τα θεμέλια της πισίνας.
Το μέρος της πισίνας που θα γίνει σπηλιά.
Ήρθε η ώρα για το σκυρόδεμα!
Το άφησε μια βδομάδα για να στεγνώσει καλά.
Οι βράχοι έγιναν τότε με λατέξ και μικτών χρωμάτων σκυρόδεμα.
Το τελευταίο βήμα ήταν να περάσει τα χρώματα!
Η πισίνα όταν ολοκληρώθηκε!
Ο Γιός του απολαμβάνει την πισίνα του!
Το σύμβολο της αγάπης βρίσκεται παντού!
Δείτε 25 φωτογραφίες στην φύση που περιλαμβάνουν το πιο διάσημο σύμβολο της αγάπης, την καρδιά!
Εχουν γραφτεί και ακουστεί πολλά για τον… ελληνικό τρόπο φλερτ, το λεγόμενο greek kamaki.
Τις περασμένες δεκαετίες, μάλιστα, είχε φτάσει σε σημεία… μυθολογικά και, παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες ιστορίες ήταν μάλλον ψεύτικες, το greek kamaki εξακολουθεί να αποτελεί σταθερά.
Δείτε στα παρακάτω βίντεο τις προσπάθειες ενός θαρραλέου νεαρού (της ομάδας Vibrator Productions) για να φλερτάρει κοπέλες στην κεντρική πλατεία της Αθήνας.
Εδώ είναι μαζεμένες οι χειρότερες, αλλά και μερικές αρκετά έξυπνες ατάκες.
Μπορεί να μοιάζουν φιλικοί, αλλά μάλλον δεν είναι και τόσο. Ο λόγος για τους ιπποπόταμους.
Ο ιπποπόταμος του παραπάνω βίντεο χωρίς δεύτερη σκέψη άρχισε να καταδιώκει τη βάρκα με τους τουρίστες που έκαναν σαφάρι στον ποταμό Κόμπε της Μποτσουάνα και οι οποίοι… τόλμησσαν να πλησιάσουν την περιοχή του.
Κατάγονταν από το Παρίσι ή από τα προάστια του Παρισιού. Μια μέρα είπαν «στοπ» στο επαγγελματικό στρες, στα ασφυκτικά μετρό και στην επιθετικότητα.
Έκαναν κάποιες θυσίες, άλλαξαν ζωή και επάγγελμα για να μετακομίσουν σε μικρά χωριουδάκια. Και να αναπνεύσουν. Επιτέλους. Χωρίς να μετανιώνουν.
Οι δρόμοι του χωριού Βεσκ, στην περιοχή Ντρομ της Γαλλίας, είναι έρημοι από τις 8.30 το βράδυ και τα σπίτια είναι βυθισμένα στο σκοτάδι. Μόνο μια τεράστια φάρμα έχει φώτα. Χτιστή με πέτρα, πολλά πατώματα, δύο βεράντες, 400 τετραγωνικά. Σχεδόν πύργος για εμάς που μένουμε στις πόλεις.
«Δεν ήθελα μια καθημερινότητα στο τσιμέντο για τα παιδιά μου. Δεν ήθελα να τα πηγαίνω στο πάρκο μαζί με τα σκυλιά!» λέει η Αλεξάνδρα, χαμογελαστή. Με τον σύντροφό της επέλεξαν να εγκατασταθούν στην εξοχή, μία ώρα από τον σταθμό του τρένου από την κοντινή πόλη Βαλάνς.
Ο δρόμος που οδηγεί στο χωριό είναι γεμάτος αμπέλια και ελιές. Στο δρόμο πετάγονται και δύο ελάφια. Στην άκρη αυτού του δρόμου βρίσκεται ένα χωριουδάκι γραφικό, μεσαιωνικό, με 300 κατοίκους. «Το να αγοράσουμε αυτό το σπίτι είναι σαν να γίναμε βασιλιάδες!» αναγνωρίζει η Αλεξάνδρα και ο σύντροφός της Ζιλ, γύρω στα 30.
Στο Παρίσι ζούσαν στενά, με τα δύο τους παιδιά, ηλικίας 6 και 4 ετών, σε ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών, στον 5ο όροφο, χωρίς ασανσέρ. Μια κατάσταση στην οποία ζουν οι περισσότεροι Παριζιάνοι.
Γι’αυτούς όμως έγινε αβίωτο. Τον Δεκέμβριο του 2010 έφτιαξαν τις βαλίτσες τους και έφυγαν για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους: να ανοίξουν ένα εστιατόριο. Το μόνο μέρος στο οποίο μπορούσαν να υλοποιήσουν αυτό το όνειρο ήταν η επαρχία, από οικονομικής άποψης.
«Μας ήταν βολικό να φύγουμε από το Παρίσι» λέει η Αλεξάνδρα, κοκέτα και καλοντυμένη. Εκμυστηρεύεται ότι αγοράζει όλα τα ρούχα της από το ίντερνετ και δεν της λείπει καθόλου το Παρίσι. «Στο Παρίσι ήμουν πωλήτρια ρούχων.
Το μετρό κάθε πρωί με σκότωνε. Οι άνθρωποι γύρω μου είχαν μούτρα κατεβασμένα, εγώ ήμουν κλεισμένη στον εαυτό μου, με το κεφάλι σκυμμένο και τα ακουστικά με τη μουσική στα αυτιά για να μην ακούω τίποτα. Εδώ, τώρα, ανοίγω τα μάτια και ανακαλύπτω τους άλλους. Το πρωί που ξυπνάω είμαι σε φόρμα».
Αλλοτε οι επαρχιώτες έφευγαν από το χωριό μαζικά γιατί δεν άντεχαν την απομόνωση. Ονειρεύονταν τα φώτα της πόλης και τους άρεσε να στοιβάζονται σε αίθουσες με πολυκοσμία και θόρυβο. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Οι άνθρωποι της πόλης απηύδησαν από την φρενίτιδα, κουράστηκαν από το κόστος της ζωής και από το καυσαέριο και πήραν το δρόμο για το χωριό.
«Μου αρέσει να μυρίζω την μυρωδιά του χόρτου, της λεβάντας, του δάσους και τα αρώματα του καλού φαγητού. Ολοι το ονειρευόμαστε αυτό» λέει ο Ζιλ.
Το εστιατόριό του λέγεται Chez mon Jules, όπως και το όνομά του. Στην κουζίνα ο Ζιλ φοράει την ποδιά γύρω από τη μέση, έχει ξανθά μαλλιά και ετοιμάζει μια σούπα βελουτέ από μανιτάρια που τα μάζεψε ο ίδιος το απόγευμα. «Αρχικά ήταν λίγο περιπέτεια. Αφήσαμε όλους τους φίλους και τα πράγματά μας πίσω» λέει.
Εξηγεί ότι κάθε αρχή είναι δύσκολη. Ότι η επαρχία είναι γλυκιά αλλά μπορεί να είναι και πολύ σκληρή, ακόμη και αφιλόξενη. Οι ντόπιοι δυσκολεύτηκαν να τους αποδεχτούν. Για τους ντόπιους θα είναι πάντα «οι Παριζιάνοι»..
«Εδώ ξυπνάμε πιο νωρίς.Δουλεύουμε περισσότερο γιατί ο ρυθμός είναι συνεχόμενος. Μας λείπουν πια από τη ζωή κάποιες τρέλες, κάποια γλέντια βραδυνά ή το ανοιχτό πνεύμα. Ο χειμώνας, επίσης, είναι δύσκολος…Αλλά είμαστε αφεντικά του εαυτού μας και αυτό είναι μεγάλη ευτυχία. Κερδίζουμε περισσότερα χρήματα από ό,τι στο Παρίσι και κυρίως ξοδεύουμε λιγότερα».
Δεν είναι φυσικά οι μόνοι που εγκατέλειψαν την πόλη. Στα πέντε τελευταία χρόνια 450.000 άτομα έφυγαν από τις μεγάλες πόλεις και μετακόμισαν στην επαρχία της Γαλλίας. Από αυτούς οι 180.000 είναι από το Παρίσι.
Στην επαρχία φτιάχνουν επιχειρήσεις και καινοτομούν. Οι έρευνες δείχνουν ότι το 76% από αυτούς που φεύγουν στην επαρχία είναι απαισιόδοξοι και αποτυχημένοι άνθρωποι της πόλης, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.
Δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις. Πολλοί είναι δραστήριοι και εργατικοί. Από επιλογή εγκατέλειψαν την πόλη και όχι από ελαφρότητα ή ανέχεια. Εξάλλου η επαρχία δεν είναι πλέον μίζερη, έχει πλεονεκτήματα και το ίντερνετ τα κάνει όλα ευκολότερα.
Eνα μέρος για εργασία και ξεκούραση
Για παράδειγμα, ο Γουίλιαμ, ο Αντουάν και ο Ερίκ είναι τρία αδέλφια. Με έναν φίλο τους, τον Ξαβιέ, δημιούργησαν στο χωριό Saint-Victor-de-Buthon, μιάμιση ώρα από το κέντρο του Παρισιού, ένα κέντρο δημιουργικής απασχόλησης. Πιο συγκεκριμένα, ένα μέρος όπου μπορούν να βρίσκονται άτομα που εργάζονται μέσω ίντερνετ και μπορούν εκεί να εργάζονται και να ξεκουράζονται ταυτόχρονα.
Ο χώρος που δημιούργησαν ονομάζεται¬ Mutinerie Village. Εκεί έρχονται σχεδιαστές, επιχειρηματίες, γραφίστες, μουσικοί, άνθρωποι που δεν είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται σε γραφείο. Υπάρχει εστιατόριο με βιολογικό φαγητό και μια φάρμα με κατσίκες και κοτόπουλα. Η επιχείρησή τους γνωρίζει μεγάλη επιτυχία.
(Μέλη της φάρμας των τριών αδελφών. Ο Σαμουέλ είναι μηχανικός αγρονόμος. Η Καρέν είναι φοιτήτρια. Ο Γουίλιαμ είναι ο ένας από τους αδελφούς. Ο Αντουάν και η Σαρλότ είναι σχεδιαστές. Η Αν είναι διευθυντικό στέλεχος και ο Ξαβιέ ένα άλλο από τα αδέλφια.)
«Εμείς κάναμε τον υπολογισμό μας για να ανοίξουμε αυτή την επιχείρηση πάνω σε ανθρώπους που χρειάζονται ανταλλαγή απόψεων και χώρο για να εργαστούν και να εμπνευστούν. Ετσι κάναμε αυτό το χώρο για να δώσουμε μεγαλύτερη κοινωνικότητα στην εργασία» λένε.
Άλλη περίπτωση ο Μπρούνο, 53 ετών εκδότης και η Τάνια, 47 ετών, σχεδιάστρια, ιδιώτες αποφάσισαν να μετακομίσουν οριστικά, με την επιχείρησή τους, στην περιοχή Οβέρν της Γαλλίας. Τον χειμώνα η θερμοκρασία πέφτει στους -25.
Το χωριό τους έχει μόνο 12 κατοίκους. Ζουν με τον Κόστια, το μοναδικό τους παιδί. «Είμαι λίγο απομονωμένος αλλά έχω το ίντερνετ. Όταν πλήττω μιλάω στο τάμπλετ με τους φίλους μου» λέει το αγόρι.
(Ο Μπρούνο, η Τάνια και ο γιός τους μπροστά από το καφέ-βιβλιοπωλείο τους)
Το ζευγάρι ζούσε στο κέντρο του Παρισιού. Τώρα ζουν σε μια μεσαιωνική φάρμα του 19ου αιώνα. Δίπλα, σε ένα υπέροχο μεσαιωνικό κτίριο, επίσης, έχουν ανοίξει καφέ-βιβλιοπωλείο. Το μέρος που δημιούργησαν είναι φανταστικό, ο χώρος πολύ ζεστός, να πίνεις καφέ με τις ώρες μπροστά στο τεράστιο μεσαιωνικό τζάκι.
Τρελό όνειρο; «Τώρα με το ίντερνετ δουλεύουμε εξίσου γρήγορα με την πόλη. Τίποτα δεν αλλάζει για μας, μόνο το τοπίο. Το οποίο είναι τρομερά συμπαθητικό. Εδώ ζούμε καλύτερα, με λιγότερα έξοδα» λέει ο Μπρούνο.
Ποιότητα ζωής, ευτυχία. Λέξεις που τις ακούς συχνά με αστούς που ζουν στην επαρχία. Ολοι μιλούν για τον αργό ρυθμό ζωής και για μια καθημερινότητα ήρεμη και υγιή.
Άλλο παράδειγμα ο Φρανκ, 43 ετών, ο οποίος έφυγε από το Παρίσι για να ζήσει στα πόδια του βουνού, στην περιοχή Ρον-Αλπ της Γαλλίας. Εγκατέλειψε το Παρίσι γιατί δεν άντεχε άλλο, όπως λέει. Αγριοι πονοκέφαλοι, απεριόριστες ώρες δουλειάς αλλά και ένας νέος έρωτας τον έπεισαν να εγκατασταθεί σε ένα όμορφο χωριό δίπλα στο Μπορντό.
Η ζωή του είναι υπέροχη, λέει. Ηταν επιχειρηματίας στις κατασκευές και ξαφνικά ανακάλυψε ότι λατρεύει την επαρχία. Αφησε πίσω του τα κοστούμια και τις γραβάτες, το κομπιούτερ του, έναν μηνιαίο μισθό 4.000 ευρώ.
Τώρα έχει 90 κατσίκες, χωράφια με λεβάντα αλλά μηδέν μισθό. Δεν πάει ποτέ στο σούπερ μάρκετ, μόνο στον κήπο και στην φάρμα του βρίσκει τα τρόφιμα που του χρειάζονται.
(Ο Φρανκ με τις κατσίκες του)
«Η σύζυγός μου έχει μισθό. Και εγώ παίρνω ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Τα πάμε καλά, αρκούμαστε στα τρόφιμα που παράγουμε. Δουλεύω πολύ, όπως πριν, αλλά διαφορετικά, δεν έχω νεύρα ούτε επιθετικότητα.
Είμαι το αφεντικό του χρόνου μου. Μπορώ να πάω το παιδί μου στο σχολείο και να γυρίσω να μαγειρέψω». Και η διασκέδαση, σπάνια; «Όχι. Βλέπουμε περισσότερο τους φίλους μας και φρονίζουμε περισσότερο τους δικούς μας ανθρώπους» λέει ο Φρανκ.
Η Αν είναι 53 ετών, πολύ δυναμική, και ήρεμη ταυτόχρονα. «Με τον σύζυγό μου Ζιλ βγαίνουμε περισσότερο από πριν. Κάθε βράδυ, αν θέλουμε, μπορούμε να βρούμε ένα θέαμα, θέατρο, σινεμά…Για να γίνεις αποδεκτός στην επαρχία και να βρεις φίλους πρέπει να είσαι πολύ ταπεινός, δεν μπορείς να το παίζεις εδώ κυρίαρχος. Στην επαρχία, αντίθετα με την πόλη, χρειάζεσαι τους άλλους για να επιβιώσεις».
Ο σύζυγός της Ζιλ είναι 54 ετών. Εργαζόταν ως διευθυντικό στέλεχος στην τηλεφωνία Αλκατέλ ενώ η Αν δούλευε στον τομέα του μάρκετινγκ. Γι’αυτούς η καινούργια ζωή είναι ένα όνειρο που το σκέφτηκαν πολύ πριν το αποφασίσουν.
Το καλοκαίρι του 2014 άνοιξαν στο χωριό Πον λε Μπαρέ, μια μεσαιωνική γαλλο-ρωμαϊκή πόλη ένα ξενοδοχείο με εστιατόριο, πανέμορφα.
Η Αν διαβάζει φιλοσοφία και στέλνει ένα μήνυμα σε όσους φοβούνται να μετακομίσουν στην επαρχία: «Μην αφήνετε τους αρνητικούς ανθρώπους να σας εμποδίσουν να το κάνετε!». Πληροφορίες Paris Match
Γίνεται να βγάλεις 31 εντελώς διαφορετικά σφηνάκια σε δευτερόλεπτα μέσα από το ίδιο shaker;
Την απάντηση δίνει ο ταλαντούχος Tipsy Bartender που καταφέρνει σε μία κανάτα να βάλει διαφορετικές γεύσεις και χρώματα και μάλιστα να τα διαχωρίσει σε 31 ποτήρια δημιουργώντας ένα πρωτότυπο και γευστικό ουράνιο τόξο.
Δείτε το βίντεο:
Ο Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως δίνει τις απαντήσεις.
Την Κυριακή 18 Ιανουρίου στην Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται ο τάφος του Αγίου – πλέον – Παΐσιου του Αθωνίτη, χιλιάδες πιστοί θα συρρεύσουν χιλιάδες πιστοί για να προσκυνήσουν. Είναι μια πολύ σημαντική ημέρα για τα χρονικά της σύγχρονης ορθοδοξίας καθώς ο γέροντας που πέθανε πριν από 22 χρόνια υπήρξε ξεχωριστή προσωπικότητα του καιρού μας.
Για όσους τον συνάντησαν από κοντά, ήταν φανερό το χάρισμα της προόρασης και της διόρασης: λένε, ότι είχε την αναμφισβητητη δύναμη, να αντιλαμβάνεται το πρόβλημα του ανθρώπου που ήταν απέναντι του, πριν ακούσει έστω και μια λέξη. Με προσευχή και πνευματική καθοδήγηση, του έδινε λύση, φώτιση και δύναμη.
Με τον καιρό η φήμη του απλώθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και την Ορθοδοξία, καθώς το όνομά του είναι ευρέως γνωστό. Και μπορεί στην χώρα μας ορισμένα ΜΜΕ να έδωσαν μεγάλη έμφαση σε διάφορες προφητείες του που έχουν να κάνουν με περιπτώσεις αλυτρωτισμού και με τομείς που εμπίπτουν στην εξωτερική πολιτική αλλά είναι σαφές ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξέδωσε την επίσημη απόφαση της αγιοκαταταξής του, βασιζόμενο σε εντελώς διαφορετικά κριτήρια.
Επικοινώνησε με τον Αρχιμανδρίτη Βαρθολομαίο Σαμαρά στο Φανάρι, ο οποίος είναι Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου και μέλος της Κανονικής Επιτροπής, που επιλήφθηκε του θέματος.
Εχοντας γνώση του Τυπικού, ο πατέρας Βαρθολομαίος μας εξήγησε την διαδικασία σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία αποφασίζει να ανακυρήξει κάποιον μοναχό, κληρικό ή μάρτυρα σε άγιο.
«Κατά τους πρώτους χρόνους της Χριστιανοσύνης, για να αναγραφεί κάποιος άγιος έπρεπε να έχει μαρτυρήσει, δηλαδή να έχει δώσει την ζωή του για τον Χριστό. Αναφερόμαστε στην εποχή όπου γίνονταν οι διωγμοί των Χριστιανών.
Μετά την παροχή ελευθερίας στην έκφραση χριστιανικής πίστης από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο στον 4ο αιώνα μ.Χ. αναδείχθηκαν και άλλοι μάρτυρες μέσα από τις διάφορες ιστορικές περιπέτειες, σε κάθε χριστιανικό έθνος.
Υπήρχαν μάλιστα και περιπτώσεις μαρτύρων, σε χρόνους πολύ πιο κοντινούς στους δικούς μας, όπως λ.χ. στην κομμουνιστική περίοδο της Σοβιετικής Ενωσης όταν είχε επιβληθεί ο αθεϊσμός και υπήρχαν άνθρωποι που έχασαν την ζωή τους για την πίστη τους».
«Μετά τον 4ο αιώνα μ.Χ, για να αναγραφεί κάποιος άγιος έπρεπε η ζωή του να είναι το υπόδειγμα της απόλυτης εφαρμογής των εντολών του Χριστού και της διδασκαλίας της Εκκλησίας, ανεξαρτήτως της θαυματουργίας.
Δηλαδή, δεν ήταν απαραίτητο να έχει κάνει θαύματα. Με αυτόν τον τρόπο ξεχώρισαν κληρικοί, μοναχοί και λαίκοί που ανεδείχθησαν σε αγίους . Ομως, βασικό κριτήριο για την ανάδειξη κάποιου σε άγιο, είναι αυτός να είναι άγιος στην συνείδηση του λαού του Θεού.
Τότε, έρχεται η Ιερά Συνοδος να αναγνωρίσει την αγιότητα ενός προσώπου και να αναγράψει αυτό το πρόσωπο μεταξύ των Αγίων, όταν διαπιστώσει την ύπαρξη αυτής της κοινής συνείδησης.
Πρόκειται λοιπόν για συνδυασμόυποδειγματικής εφαρμογής των αρχών της ορθοδόξου πίστεώς μας και την ύπαρξη του λαϊκού αισθήματος που να το επιβεβαιώνει. Αυτό είναι το κυριότερο κριτήριο αναγραφής στο αγιολόγιο της Εκκλησίας, πέραν του μαρτυρίου.
Με βάση αυτά τα κριτήρια, τις τελευταίες δεκαετίες είχαμε περιπτώσεις όπως ο Αγιος Νεκτάριος και ο Αγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, γνωστός ως ιερέας στην Πολυκλινική Αθηνών, ο οποίος συνέδεσε το όνομά και την διακονία του με την Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Δήλεσι.
Πρέπει μάλιστα να σας πω ότι ο τελευταίος, όπως άλλωστε και ο Αγιος Παϊσιος είχαν ζήσει στο Αγιον Ορος και γνωρίζονταν μεταξύ τους. Υπάρχει και αλληλογραφία τους».
Ο πατέρας Βαρθολομαίος συνεχίζει, μιλώντας για την πρόσφατη αναγραφή του Πατρός Παϊσιου στο αγιολόγιο: «Υπήρξε οπωσδήποτε μια μεγάλη μορφή, που εκπληρώνει όλα κριτήρια αγιότητας.
Στην συνείδηση των ανθρώπων όλα αυτά τα χρόνια είχε διαμορφωθεί η άποψη ότι ο γέροντας Παΐσιος έκανε θαυματουργίες αλλά και ότι η ζωή του υπήρξε υπόδειγμα πίστεως. Τα πιστοποιημένα του θαύματα αφορούν σε θεραπείες ασθενειών, κατόπιν προσευχής του ιδίου εν ζωή η κατόπιν επικλήσεως του ονόματός του μετά θάνατον.
Υπάρχουν 150 και πλέον βιβλία γραμμένα σε διαφορετικές γλώσσες που μιλούν για τον βίο και την πολιτεία του. Η μορφή του έχει εικονογραφηθεί ως αγίου εξ ευλαβείας πολλών πιστών, ενώ υπάρχουν ιδιωτικοί ευκτήριοι οίκοι αφιερωμένοι σε αυτόν. Ακόμα και επιστημονικές μελέτες έγιναν από Θεολογικές Σχολές όπως αυτή της Θεσσαλονίκης».
«Βεβαίως υπάρχει μια βασική αρχή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, να έχει παρέλθει ένα ικανό χρονικό διάστημα από την κοίμηση ενός προσώπου, πριν αυτή αποφανθεί για την αγιότητά του. Και αυτό για να εκλείψουν βιολογικά, οι άνθρωποι οι οποίοι συνδέθηκαν μαζί και θα είχαν συναισθηματικούς ή προσωπικούς ή άλλους λόγους για να καλλιεργήσουν το κοινό συναίσθημα περί αγιότητας είτε να επηρεάσουν αρνητικώς την κοινή γνώμη περί αυτού. Αυτός είναι ο γενικός κανών.
Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις και ειδικά για περιπτώσεις που τα κριτήρια αγιότητας είναι αδιάσειστα. Τέτοια περίπτωση ήταν ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης (14ος αιώνας μ.Χ.), ο οποίος πολύ λίγα χρόνια μετά την κοίμησή του ανεγράφη στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο πατέρας Βαρθολομαίος έκλεισε την συνέντευξη λέγοντας:
«Οι Αγιοι Νεκτάριος, Πορφύριος και Παϊσιος είναι μεγάλοι σύγχρονοι Αγιοι της Εκκλησίας μας, για τους οποίους η συνείδηση του λαού είναι απολύτως βεβαία, και αποδεικνύουν περίτρανα δύο πράγματα: Πρώτον ότι η Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία δεν είναι ένας μουσειακός ιστορικός θεσμός αλλά ένα ζωντανό δένδρο που αναφύει καινούριους κλάδους συνεχώς, τους αγίους μας. Δεύτερον ότι η αγιότητα είναι υπόθεση προσωπική όλων μας, εφικτή αρκεί να την επιδιώξουμε”.
