Μιλάγαμε για τους Ρώσους και για Ασιάτες, αλλά τελικά και οι Αμερικάνοι δεν πάνε πίσω! Θα δείτε μια συλλογή από τρελές, μιλάμε για θεότρελες, καταστάσεις. Μιας και είμαστε ακόμα στη μέση της βδομάδας, θα χρειαστείτε κάτι έξτρα για να σας «κρατήσει».
Οι Αμερικάνοι που πρωταγωνιστούν στις εικόνες που θα δείτε, απλά θα σας κάνουν να πείτε…γιατί θεέ μου;
Όσο μακάβριο κι αν είναι το θέμα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε αυτή την απλή παρουσίαση που δείχνει την τυπική διαδικασία που ακολουθεί η φύση σχετικά το ανθρώπινο σώμα μετά τον θάνατο.
Δείτε το βίντεο!
Ο Πολωνός φωτοφράφος, Arkadiusz Podniesinski, ταξίδεψε μέχρι την περιοχή που έγινε η πυρηνική έκρηξη στην Φουκοσίμα, για να δει από κοντά το μέρος. Οι εικόνες που είδε όταν μπήκε μέσα στην απαγορευμένη ζώνη θύμιζαν σκηνές αποκάλυψης. Προηγουμένως, ο φωτογράφος είχε φωτογραφήσει το Τσέρνομπιλ.
“Δεν ευθύνονται οι σεισμοί ή τα τσουνάμι για την καταστροφή στον πυρηνικό σταθμό της Φουκοσίμα, αλλά οι άνθρωποι”, έγραψε ο φωτογράφος στην ιστοσελίδα του. Αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτό το πρότζεκτ, για να μπορεί να να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα σχετικά με το θέμα, χωρίς να επηρεάζεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ή την κυβερνητική προπαγάνδα, που προσπαθούν να υποβαθμίσουν τις συνέπειες της έκρηξης.
Εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα κοντά στο εργοστάσιο ηλεκτρισμού, που κοντεύει να τα καταπιεί η φύση.
Κάποια από τα αυτοκίνητα τα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί μέσα στα άγρια χόρτα.
Ο φωτογράφος μετράει το ποσοστό της ραδιενέργειας.
Μια δεμένη μηχανή έχει σχεδόν απορροφηθεί απορροφηθεί από την φύση.
Μολυσμένες τηλεοράσεις, που μαζεύτηκαν σε μια προσπάθεια καθαρισμού.
Ιστοί αράχνης κρέμονται πάνω από διάσπαρτα προϊόντα σε εγκαταλελειμμένο σούπερ μάρκετ.
Άλλη μια εικόνα από σούπερ μάρκετ που θυμίζει σκηνή αποκάλυψης.
Δωμάτιο με υπολογιστές κοντά στο εργοστάσιο.
Στρωμένη τραπεζαρία, έτοιμη για φαγητό, φαίνεται σαν να την εγκατέλειψαν βιαστικά.
Αυτά τα go-karts έκαναν την τελευταία τους βόλτα σε ένα πάρκο διασκέδασης, κοντά στην απαγορευμένη ζώνη.
Μουσικά όργανα που μοιάζουν με σκουπίδια σ’ αυτό το δωμάτιο.
Ο σεισμός που προκάλεσε το τσουνάμι, προκάλεσε και άλλες καταστροφές στα κτίρια.
Αυτά τα ποδήλατα εγκαταλείφθηκαν όταν οι άνθρωποι έφυγαν.
Τα μαθήματα διακόπηκαν στην μέση όταν έγινε η καταστροφή.
Μια άδεια στοά, τώρα χωρίς πελάτες.
Φωτογραφία που δείχνει μια περιοχή με χιλιάδες σακούλες με μολυσμένο χώμα.
Οι σακούλες με το ραδιενεργό χώμα έχουν τοποθετηθεί η μία πάνω στην άλλη για οικονομία χώρου.
Οι γεωργοί έχουν ενημερωθεί ότι αυτές οι σακούλες θα πεταχτούν, αλλά πολλοί άνθρωποι αμφιβάλλουν.
Οι αγελάδες άρχισαν να βγάζουν άσπρες κηλίδες στο τρίχωμα τους. Πολλοί πιστεύουν ότι οφείλεται στο μολυσμένο χορτάρι που τρώνε.
“Η πυρηνική ενέργεια είναι η ενέργεια ενός λαμπρού μέλλοντος”, γράφει η πινακίδα.
Σωματοδόμηση, σωματική διάπλαση ή body building καλείται η διαδικασία αύξησης της μυϊκής μάζας και ελάττωσης του σωματικού λίπους με συνδυασμό άρσης βαρών, επαρκούς πρόσληψης θερμίδων και θρεπτικών συστατικών, καθώς και ξεκούρασης.
Με το bodybuilding ασχολούνται κυρίως άντρες όμως υπάρχουν και πολλές γυναίκες που είναι bodybuilders. Στην συγκεκριμένη συλλογή που θα δούμε όμως μάλλον αυτές οι γυναίκες το παράκαναν λιγάκι με το bodybuilding.
Δείτε τις φωτογραφίες!
Ση Σουηδία, η άδεια που παίρνει η μητέρα για να προσέχει το παιδί, βαραίνει και τον πατέρα. Τι σημαίνει αυτό; Υπάρχουν κάποια αναπτυγμένα κράτη όπως αυτό, όπου η μεταγεννητική περίοδος διαρκεί 480 μέρες, από τις οποίες τις 60 υποχρεούται να αναλάβει τη φροντίδα του παιδιού ο πατέρας. Τις υπόλοιπες μέρες επιλέγουν οι γονείς πώς θα τις μοιράσουν.
Εκμεταλλευόμενος λοιπόν το χρόνο που είχε με τον γιο του στο σπίτι, ο φωτογράφος Johan Bavman, αποφάσισε να εξερευνήσει τον κόσμο της πατρότητας, όπως τον ζούσε και ο ίδιος. Ξεκίνησε λοιπόν να φωτογραφίζει κι άλλους μπαμπάδες, οι οποίοι έμεναν επίσης στο σπίτι με το παιδί τους για κάποια περίοδο.
Το αποτέλεσμα είναι φυσικά πολύ όμορφο, καθώς μπορούμε ξεκάθαρα να δούμε πώς ζει ένας μπαμπάς σήμερα σε μια χώρα που η ισότητα των δύο φύλων είναι όλο και πιο εμφανής. ”Δεν ήθελα να δείξω τους μπαμπάδες σαν καταπληκτικούς τύπους. Ήθελα να δείξω τις δυσκολίες που συνεπάγεται το να έχεις ένα παιδί.”
“Το να έχεις έναν γιο είναι δύσκολο. Δεν κοιμάμαι αρκετά, μπορεί να θυμώσω, να νευριάσω και να απογοητευτώ. Το να μπορείς να είσαι σπίτι βοηθά στο να κατανοήσεις τη σύντροφό σου και να έχεις μια καλύτερη σχέση.”
Η καλοσύνη ενός νεαρού από το Οντάριο του Καναδά έχει τεράστιο θετικό αντίκτυπο στα Κοινωνικά Δίκτυα.
Ο λόγος για τον 21χρονο φοιτητή Godfrey Cuotto, ο οποίος φωτογραφήθηκε κρατώντας το χέρι του Robert, ενός ατόμου με ειδικές ανάγκες μέσα σε ένα λεωφορείο. Η φωτογραφία ανέβηκε στη σελίδα “Only In Hamilton” του Facebook και μέσα σε λίγο χρόνο έγινε Viral.
I didn’t know if u can post this but I would liking to say thank you to the guy who was seating beside a special needs…
Posted by Only In Hamilton on Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015
“Συνέχισε να κρατά το χέρι μου” ανέφερε στη Huffington Post Canada. Σύμφωνα με μαρτυρίες ο νεαρός του κρατούσε το χέρι για περισσότερο από μισή ώρα. Στη συνέχεια έσκυψε πάνω του, τον αγκάλιασε και του φίλησε τα χέρια.
Όταν ήμασταν μικροί, οι μαμάδες μας μας έλεγαν συνέχεια να πίνουμε το γάλα μας για να ψηλώσουμε. Πολλοί από μας δεν τις ακούγαμε, με αποτέλεσμα τώρα να αντιμετωπίζουμε κάποια προβλήματα παραπάνω. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι αφιερωμένες σε όλους εμάς που δεν πίναμε το γάλα μας!
Το κρέμασμα.
Το φτάσιμο.
Και ακόμα χειρότερα: το δημόσιο φτάσιμο.
Η βουτιά.
Η ζωή στα ρηχά της πισίνας.
Η αγωνία και η έκσταση, όταν κοιταζόμαστε στον καθρέπτη.
ΑΥΤΟ. ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ.
Τα μπατζάκια των τζιν.
“Είσαι κοντός”.
Όταν κάποιος σας μιλάει για το ύψος σας.
Η ματαιότητα του να προσπαθείς να κρύψεις τον ήλιο, όταν οδηγείς.
Όταν βγαίνεις έξω.
Ο διαρκής μαραθώνιος.
Μεγαλώνοντας….
Κάθε φωτογραφία είναι κάπως έτσι.
Οι αγκαλιές στο κεφάλι. Πολλές αγκαλιές στο κεφάλι.
Μονίμως γυρισμένα παντελόνια.
Η κλασική συζήτηση.
Το αυτοκίνητο δείχνει κάπως έτσι κάθε φορά που το χρησιμοποιείς.
Το να είσαι ένα ζωντανό στήριγμα.
“Χαμογελάς, αλλά από μέσα σου πεθαίνεις”.
Η δημιουργικότητα.
Τουλάχιστον ξέρεις ότι ανήκεις στους σπουδαίους ανθρώπους.
Εσένα σε φοβίζει η μοναξιά; Σε τρομοκρατεί; Τρέμεις μόνο και στο άκουσμά της; Άσε, νομίζω ξέρω την απάντηση. Οι περισσότεροι άνθρωποι σιχαίνονται τη μοναξιά. Την αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Κάνουν τα πάντα για να την απομακρύνουν και στο βωμό αυτού θυσιάζουν μέχρι και τις προσδοκίες, τις επιθυμίες και τα όνειρά τους. Βάζουν στην άκρη τα δικά τους θέλω ώστε να μη μείνουν μόνοι. Συμβιβάζονται με κάτι λιγότερο απ’ αυτό που είχαν φανταστεί κι ας μην τους ικανοποιεί πλήρως. Αρκούνται σε υποκατάστατα αφού το τίποτα τους τρομάζει.
Όμως, στη ζωή το λίγο και το σχεδόν δε φέρνουν την ευτυχία. Δύο μισά συναισθήματα ποτέ δεν κάνουν ένα ολόκληρο.
Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές, οι λεγόμενες δύσκολες, που η μοναξιά αποτελεί τη μοναδική διέξοδο. Μπροστά στις επιλογές που σου δίνονται το μοναχικό μονοπάτι σου φαίνεται το λιγότερο επίπονο κι ίσως το συντομότερο για να βγεις επιτέλους στο ξέφωτο. Είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Αλλά αλήθεια ποιος ορίζει τι είναι δύσκολο και τι εύκολο; Υπάρχει ένα ενιαίο σύστημα μέτρησης για μια τόσο υποκειμενική έννοια όπως η δυσκολία; Υποθέτω πως όχι.
Όμως, υπάρχουν καταστάσεις που είναι αντικειμενικά ψυχοφθόρες. Αδυνατείς να τις διαχειριστείς, όχι επειδή δε θέλεις, αλλά δεν μπορείς. Δεν περνάει από το χέρι σου. Όσο και να προσπαθήσεις είναι πάνω από τις δυνάμεις σου.
Και σίγουρα ξέρεις ότι σε αυτές τις καταστάσεις οι περισσότεροι φεύγουν από κοντά σου. Οι καλύτεροί σου φίλοι, οι κοντινότεροι συγγενείς σου, οι δικοί σου άνθρωποι μετατρέπονται σε απλούς γνωστούς. Βλέπεις είναι πανεύκολο γι’ αυτούς να αποποιηθούν τον τίτλο για τον οποίο μέχρι πρότινος περηφανευόντουσαν και κορδωνόντουσαν μπροστά στους άλλους. Φοράνε με εξαιρετική μαεστρία την κοινή φορεσιά του γνωστού. Η απομάκρυνσή τους αθόρυβη κι αριστοτεχνική, σχεδόν ύπουλη θα τη χαρακτήριζα. Η δικαιολογία; Κοινότυπη και χιλιοειπωμένη. Ένα γελοίο «χαθήκαμε» ή ένα ειρωνικό «δεν είχα χρόνο» είναι αρκετά.
Ενώ εσύ κραύγαζες και κουνούσες τα χέρια σου για βοήθεια, αυτοί νόμιζαν ότι τους χαιρέταγες. Ξέχασαν τι τους είχες προσφέρει. Φοβήθηκαν το δύσκολο και τράπηκαν σε φυγή. Ως ένα βαθμό τους δικαιολογώ, αλλά θα προτιμούσα να είναι ντόμπροι. Το ξεκάθαρο πονάει λιγότερο από το ψεύτικο.
Για να μην είμαι άδικος και τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι υπάρχουν κι άτομα που έχουν όλη την καλή διάθεση να σου σταθούν και να σε βοηθήσουν. Είναι τα φωτεινά σημεία στον ορίζοντα. Πιστεύω ότι γνωρίζεις ή καλύτερα στοιχηματίζεις ποια είναι αυτά ακόμη κι αν δεν έχεις χρειαστεί ποτέ τη βοήθειά τους. Ποντάρεις κι ελπίζεις τα προγνωστικά σου να βγουν αληθινά. Τζογάρεις κι οπού σε βγάλει.
Όμως, ακόμη κι αυτά είτε εκούσια είτε ακούσια τα διώχνεις από κοντά σου. Φοβάσαι να δείξεις τις αδυναμίες σου γιατί παλαιότερα έγιναν όπλα στα χέρια άλλων. Ντρέπεσαι να ζητήσεις τη βοήθεια τους. Νιώθεις ότι επαιτείς. Πιστεύεις ότι κανένας δεν μπορεί να σε καταλάβει πλήρως και να κατανοήσει το πρόβλημά σου.
Έτσι απομακρύνεσαι κι από αυτούς που συνειδητά επέλεξαν να βρίσκονται δίπλα σου. Αλλά με μια διαφορά. Τώρα φεύγεις εσύ, όχι αυτοί.
Προτιμάς την απομόνωση. Δε θέλεις να σε δουν να σέρνεσαι στο πάτωμα, να κλαις και να αναζητάς απεγνωσμένα τη λύτρωση. Θεωρείς ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Τα λόγια τους σου φαίνονται φτωχά κι οι πράξεις τους μηδαμινές.
Κλείνεσαι στον εαυτό σου. Ακόμη κι αυτόν τον ανέχεσαι με δυσκολία αλλά δεν έχεις άλλη επιλογή. Πιστεύεις ότι είναι ο μόνος που θα σε βοηθήσει χωρίς ανταλλάγματα. Τον εμπιστεύεσαι πλήρως κι ανοίγεις όλα σου τα χαρτιά. Του δείχνεις τα τρωτά σου σημεία επειδή ξέρεις ότι αποκλείεται να τα εκμεταλλευτεί. Δεν μπλοφάρεις. Δεν έχεις εναλλακτικό σχέδιο αφού δεν πρόκειται να σε προδώσει. Ξέρεις ότι στα δύσκολα είσαστε εσύ κι αυτός, αυτός κι εσύ. Μόνιμοι συνοδοιπόροι. Ένα σαν μια ενωμένη γροθιά. Μαζί μπορείτε να ξεπεράσετε σχεδόν τα πάντα.
Όμως, πρόσεξε τι είπα. Σχεδόν. Τα λίγα που παραλείπω είναι αυτά στα οποία η βοήθεια τρίτων κρίνεται απαραίτητη. Δεν έχει θέλω ή δε θέλω. Απλώς πρέπει να παραδεχτείς ότι ορισμένες καταστάσεις είναι πάνω από εσένα και να πιάσεις το χέρι που σου προσφέρουν για να σταθείς στα πόδια σου. Δεν ήσουν κι ούτε πρόκειται να γίνεις Θεός.
Σίγουρα όπως λέει κι ο σοφός λαός μας «έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες», αλλά υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες πρέπει να επιτρέψεις και στους άλλους να χορέψουν μαζί σου. Να σου δείξουν τα βήματα. Ίσως τους αφήσεις να σύρουν και το χορό για λίγο, τότε που εσύ θα έχεις κουραστεί.
Γιατί να θυμάσαι οι ωραιότεροι χοροί είναι οι ομαδικοί. Και το ζεμπέκικο περήφανος χορός είναι, αλλά σε εξαντλεί γρήγορα σωματικά και συναισθηματικά.
Τελικά, η ζωή είναι στιγμές. Άλλοτε ευχάριστες κι άλλοτε δυσάρεστες. Κι αν στις δεύτερες μείνουν κοντά σου κάποια άτομα πρέπει να ευγνωμονείς την τύχη σου. Οι περισσότεροι θα λακίσουν. Θα εξαφανιστούν με την πρώτη ευκαιρία δίχως λόγο κι αιτία.
Μην το βάλεις κάτω. Μην απογοητευτείς. Δες το σαν μια ευκαιρία να αποδείξεις την αξία σου. Σαν μια νέα πρόκληση. Μην το φοβάσαι το δύσκολο. Εύκολα επιβιώνεις, αλλά δύσκολα ξεχωρίζεις.
Χάρης Παυλίδης για το pillowfights.gr
Αυτά τα βιώσιμα περιβάλλοντα μπορούν να παράξουν πάνω από 8.000 τόνους φαγητού τον χρόνο.
Οι πόλεις μας ολοένα και μεγαλώνουν, καταλαμβάνοντας περισσότερο χώρο, οι φυσικές πηγές μειώνονται και αν προσθέσουμε και τις επιδράσεις των κλιματικών αλλαγών στις επιδόσεις των καλλιεργειών, είναι σχεδόν σίγουρα ότι θα έχουμε πρόβλημα με την έλλειψη του φαγητού μέσα στις επόμενες 2 δεκαετίες.
Πως θα τραφούν, λοιπόν, 9 δισεκατομμύρια άνθρωποι, όταν έρθει εκείνη η ώρα?
Με πλεούμενες ηλεκτροτροφοδοτούμενες φάρμες φυσικά!
Ένα αρχιτεκτονικό γραφείο στην Βαρκελώνη της Ισπανίας έχει αναπτύξει ένα σχέδιο με “έξυπνες πλεούμενες φάρμες”. Σχεδιασμένες όπως οι περισσότερες αποβάθρες που τροφοδοτούνται από ηλιακή ενέργεια, αυτές οι πλεούμενες φάρμες μπορούν να επιβιώσουν στην ανοιχτή θάλασσα ή οπουδήποτε υπάρχει νερό.
Συστάδες από βιώσιμες φάρμες.
Σύμφωνα με το Forward Thinking Architecture, που έχει εκπονήσει αυτό το σχέδιο, κάθε μια από αυτές τις φάρμες μπορεί να παράξει περίπου 8 τόνους λαχανικών και 1,5 τόνο ψαριών κάθε χρόνο.
Η παγκόσμια πείνα μπορεί να σταματήσει, χάρη στις πλεούμενες φάρμες που στηρίζονται σε ποταμοπλοΐα.
Το κορυφαίο επίπεδο κάθε τέτοιας φάρμας εμπεριέχει φωτοβολταϊκούς πίνακες για την συγκομιδή ανανεώσιμων ηλιακών πηγών από τον ήλιο, καθώς τα ανοίγματα που έχει επιτρέπουν στο φυσικό φως του ήλιου να εισέλθει στα κατώτερα επίπεδα, για να γίνει η φωτοσύνθεση.
Μαζί με αυτά, οι συλλέκτες βροχής και το σύστημα ανακύκλωσης νερού παρέχουν στις καλλιέργειες ότι χρειάζονται για την άρδευση, ενώ συμπληρώνονται και από άλλες μορφές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, όπως ανεμογεννήτριες και συστήματα μετασχηματισμού της ενέργειας των κυμάτων.
Σε δεύτερο επίπεδο, τα θερμοκήπια περιέχουν το υδροπονικό σύστημα επιτρέπει στα φυτά να αναπτυχθούν χωρίς χώμα. Το υδροπονικό σύστημα είναι ένα είδος υδροκαλλιέργειας που επιτρέπει στα φυτά να αναπτυχθούν μόνο με μεταλλικά θρεπτικά συστατικά και νερό.
Η καλλιέργεια φυτών χωρίς χώμα μειώνει την εξάρτησή μας από την γη, ελευθερώνοντας περισσότερο χώρο.
Αυτές οι πλεούμενες φάρμες επιτρέπουν στους ανθρώπους να κατοικήσουν σε άγονες περιοχές, καλλιεργώντας φυτά όχι μόνο για την επιβίωσή τους, αλλά και να έχουν κέρδος από αυτό.
Σε τελική ανάλυση μια υπεράκτια υδατοκαλλιέργεια που χρησιμοποιεί κλουβιά για να πιάνει ψάρια, μειώνει τον κίνδυνο του να ψαρεύεις στην ανοικτή θάλασσα. Επίσης, περιέχει εκκολαπτήρια για την επώαση αυγών ψαριών, φυτώρια για γόνους και μια αποθήκη για να διατηρείται τα ψάρια μέχρι να φτάσουν στην αγορά.
Καλλιεργείστε ψάρια, θερίστε ψάρια…τόσο απλά!
Αυτές οι φάρμες μειώνουν την εξάρτηση από το εισαγόμενο φαγητό, καθώς και τις αποστάσεις που πρέπει να διανύσουμε για να αγοράσουμε το φαγητό μας.
Αν ενωθούμε όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε μια διαφημιστική καμπάνια για αυτές τις φάρμες.
Αυτές οι “έξυπνες πλεούμενες φάρμες” μπορούν αν αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε τις παραδοσιακές φάρμες και να αντιμετωπίσουμε αυτές τις “έξυπνες φάρμες” ως μέσο που θα βελτιώσει το επίπεδο ζωής του ανθρώπου, προστατεύοντας παράλληλα και το περιβάλλον.
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com
