Είδαμε ωραίους άντρες να πίνουν καφέ, είδαμε ωραίους άντρες να κρατούν τα κουταβάκια τους, ήρθε η ώρα να δούμε και ωραίους άντρες με τα γατάκια τους.
Ο λογαριασμός στο Instagram hotdudeswithkittens κάνει εδώ και πολύ καιρό αυτή την δουλεία, μαζεύει φωτογραφίες με άντρες και τα κατοικίδια τους που είναι γάτες. Εμείς διαλέξαμε τις 40 καλύτερες και τις παρουσιάζουμε για εσάς, μην ντρέπεστε κοίταξε και θαυμάστε ελεύθερα!
Φανταστείτε να ζείτε σε ένα από αυτά τα απομακρυσμένο σπίτι και να μπορείτε να βλέπετε κάθε πρωί από το παράθυρο ομορφιές που μόνο η φύση ξέρει να δημιουργεί. To tilestwra.com βρήκε 20 φωτογραφίες σπιτιών που έχουν αφάνταστη ομορφιά στα πιο απομονωμένα σπίτια του πλανήτη.
Ένα απομονωμένο σπίτι περιτριγυρισμένο από την φύση δεν είναι το πιο τέλειο μέρος;
Ισλανδία
Vestmannaeyjar, Ισλανδία.
Ουγγαρία
Αλμπέρτα, Καναδάς
Οι Νήσοι Φερόε
Ισλανδία
Ο ποταμός Ντρίνα, Σερβία
Ισλανδία
Μουνάρ, Ινδία
Arnarstapi, Ισλανδία
Ιαπωνία
Ακτή Trabocchi, Abruzzo, Ιταλία
Ισλανδία
Πέγκυ Cove, Καναδάς
Ισλανδία
Νορβηγία
Τα Χίλια νησιά, Καναδάς
Καλιφόρνια, ΗΠΑ
Ρωσία
‘Θυμάστε όταν ήσασταν παιδιά; Απλά κάνατε κάποια πράγματα. Αλλά δεν είπατε ποτέ στον εαυτό σας , πχ, ‘Ποια είναι τα πλεονεκτήματα αν μάθω μπάσκετ και όχι ποδόσφαιρο;’ Απλά τρέχατε στο γήπεδο και παίζατε μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Χτίζατε κάστρα στην άμμο,παίζατε κυνηγητό,κάνατε χαζές ερωτήσεις, ψάχνατε ζουζούνια, σκάβατε στο χώμα και κάνατε το τέρας.
Κανείς δεν σας έλεγε να τα κάνετε, απλά τα κάνατε όλα αυτά. Σας οδηγούσε η περιέργεια και ο ενθουσιασμός.
Το πιο ωραίο από όλα ήταν ότι αν μισούσατε το μπάσκετ, απλά δεν παίζατε. Δεν υπήρχε καμιά ενοχή. Κανένας διάλογος ή συζήτηση. Σας άρεσε ή δεν σας άρεσε. Αν σας άρεσε να ψάχνετε ζουζούνια, απλά το κάνατε. Δεν υπήρχε καμιά ανάλυση σε δεύτερο επίπεδο τύπου, ‘Λοιπόν, είναι το κυνήγι ζουζουνιών αυτό που πρέπει να περνάω τη ώρα μου σαν παιδί; Κανείς άλλος δεν το κάνει, μήπως κάτι πάει στραβά με εμένα;Πώς αυτό θα επηρεάσει την μελλοντική προοπτική μου;’
Δεν υπήρχαν χαζομάρες. Εάν κάτι σου άρεσε, το έκανες.
Σήμερα έλαβα το 11.504ό ηλεκτρονικό μήνυμα για φέτος από ένα πρόσωπο που μου έλεγε ότι δεν ήξερε τι να κάνει με την ζωή του. Και, όπως και όλοι οι άλλοι προηγουμένως, με ρωτούσε αν είχα καμιά ιδέα τι να κάνει, από που να ξεκινήσει, που να ‘βρει το πάθος’.
Φυσικά, δεν απάντησα. Γιατί;Γιατί δεν έχω, διάβολε, την παραμικρή ιδέα. Εάν δεν έχεις ιδέα τι να κάνεις εσύ με τον εαυτό σου, τι σε κάνει να νομίζεις ότι κάποιος άλλος με την δική του σελίδα στο διαδίκτυο θα είχε;. Είμαι συγγραφέας, όχι μάντης.
Κάτι πολύ σημαντικό που θέλω να πω σε όλους αυτούς τους ανθρώπους είναι αυτό:Αυτό είναι το όλο νόημα – ‘να μην ξέρεις’ είναι το όλο θέμα. Αυτό είναι η ζωή, να μην ξέρεις και μετά να κάνεις κάτι ούτως ή άλλως. Αυτό είναι όλη η ζωή. Και δεν πρόκειται να γίνει πιο εύκολη απλά γιατί ανακάλυψες ότι αγαπάς την δουλειά σου, να καθαρίζεις δεξαμενές βιολογικού καθαρισμού αποβλήτων ή η καινούργια σου ταινία εκτοξεύτηκε στα ύψη. Το κοινό παράπονο ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι έχουν ανάγκη να ‘βρουν το πάθος.’
Αυτό το λέω βλακείες. Έχεις ήδη βρει το πάθος σου, απλά το αγνοείς. Σοβαρά,είσαι ξύπνιος 16 ώρες την ημέρα, τι στο καλό κάνεις τον χρόνο σου;Προφανώς κάτι κάνεις. Για κάτι μιλάς. Κάποιο θέμα ή ιδέα ή δραστηριότητα κυριαρχεί πάνω στον περισσότερο χρόνο σου, στις συζητήσεις σου, στην αναζήτησή σου στο διαδίκτυο, και τα σκεπάζει όλα τα άλλα χωρίς εσύ να το επιδιώκεις ή να το αναζητείς. Είναι ακριβώς μπροστά σου, αλλά εσύ,απλά, το αποφεύγεις. Όποιος και να είναι ο λόγος, εσύ το αποφεύγεις. Λες στον εαυτό σου, ‘Α, ναι, μου αρέσουν τα κόμικς αλλά αυτό δεν μετράει. Δεν μπορείς να κάνεις χρήματα με τα βιβλία με κόμικς.’
Άντε στο καλό σου, προσπάθησες ποτέ;
Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πάθους για κάτι. Το πρόβλημα είναι η παραγωγικότητα.Το πρόβλημα είναι η αντίληψη. Το πρόβλημα είναι η αποδοχή.
Το πρόβλημα είναι, ‘Μπα, αυτό δεν είναι μια ρεαλιστική προοπτική’, ή ‘Η μαμά και ο μπαμπάς θα με σκότωναν εάν επιχειρούσα να κάνω κάτι τέτοιο, λένε ότι πρέπει να γίνω γιατρός’ ή ‘Είναι τρελό, δεν μπορείς να πάρεις BMW με τα χρήματα που θα παίρνεις κάνοντας αυτό.’
Το πρόβλημα δεν είναι το πάθος. Ποτέ δεν είναι. Είναι οι προτεραιότητες.
Αλλά και τότε, ποιος λέει ότι πρέπει να κερδίζεις χρήματα κάνοντας αυτό που αγαπάς; Από πότε όλοι αισθάνονται ότι είναι υποχρεωμένοι να αγαπούν κάθε δευτερόλεπτο της δουλειάς τους;Αλήθεια, τι το κακό έχει να έχεις μια κανονική δουλειά, κάποιους εντάξει συναδέλφους που συμπαθείς, και μετά να αφιερώνεις τον ελεύθερο χρόνο σου στο πάθος σου; Έχει αναποδογυρίσει ο κόσμος ή είναι αυτό μια ξαφνικά νέα ιδέα στους ανθρώπους;
Λοιπόν, να μια ακόμη σφαλιάρα για σένα:κάθε δουλειά είναι απαίσια μερικές φορές. Δεν υπάρχει κάποια δραστηριότητα που να είναι συνεχώς όλο πάθος και που δεν θα σε κουράσει ποτέ ή δεν θα σε αγχώσει ποτέ ή δεν θα παραπονεθείς ποτέ. Δεν υπάρχει. Εγώ κάνω την δουλειά των ονείρων μου( που έγινε κατά τύχη,εδώ που τα λέμε. Ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια δεν ήλπιζα να συμβεί: σαν παιδί στην παιδική χαρά απλά πήγα και το προσπάθησα), και πάλι, μισώ ένα 30% από αυτή την δουλειά. Μερικές μέρες ακόμη περισσότερο.
Και πάλι, αυτό είναι η ζωή.
Το θέμα εδώ, είναι και πάλι, οι προσδοκίες. Εάν νομίζετε ότι πρέπει να δουλεύετε 70 ώρες την εβδομάδα και να κοιμάστε στο γραφείο σαν τον Στιβ Τζομπς, και να σας αρέσει κάθε λεπτό, τότε βλέπετε πολλά έργα. Εάν νομίζετε ότι κάθε μέρα θα σηκώνεστε με τις πυτζάμες σας και θα χορεύετε γιατί θα πάτε στην δουλειά σας, τότε πίνετε πολύ. Η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Είναι απλά μη ρεαλιστικό. Υπάρχει ένα πράγμα που όλοι μας χρειαζόμαστε πολύ. Λέγεται ισορροπία. Έχω έναν φίλο που τα τελευταία τρία χρόνια προσπαθεί να στήσει μια επιχείρηση στο διαδίκτυο για να πουλά κάτι. Δεν κάνει καμιά πρόοδο. Και με αυτό εννοώ ότι δεν έχει ούτε αρχίσει καν. Παρά τα χρόνια ‘δουλειάς’ και τα λόγια ότι κάνει αυτό και εκείνο, τίποτα δεν γίνεται. Αυτό που γίνεται όμως, είναι όταν κάποιος από τους πρώην συναδέλφου του έρχεται για να του ζητήσει να κάνει κάποιο λογότυπο ή να σχεδιάσει διαφημιστικό υλικό για κάποιο γεγονός. Τότε πέφτει με τα μούτρα.
Και κάνει εκπληκτική δουλειά. Μένει μέχρι τις 4:00 το πρωί, δουλεύοντας και απολαμβάνοντας κάθε λεπτό.
Αλλά μετά από δυο μέρες πάλι τα ίδια, ‘ Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω.’
Συναντώ τόσους ανθρώπους σαν αυτόν. Δεν χρειάζεται να βρει το πάθος του. Το πάθος του τον έχει ήδη βρει. Απλά αυτός το αγνοεί. Αρνείται να δεχτεί ότι είναι βιώσιμο. Φοβάται να δοκιμάσει.
Είναι σαν το παιδί που περπατά στην παιδική χαρά και λέει, ‘Λοιπόν, τα ζουζούνια είναι ωραία αλλά οι παίχτες του μπάσκετ παίρνουν περισσότερα χρήματα, έτσι θα πρέπει να πιέσω τον εαυτό μου να παίζω μπάσκετ κάθε μέρα,’και μετά γυρίζει στο σπίτι και παραπονιέται ότι δεν του αρέσει να σταματά το μπάσκετ. Ανοησίες. Σε όλους αρέσει η διακοπή. Το πρόβλημα είναι ότι αυτός αυθαίρετα επιλέγει να περιορίζει τον εαυτό του βασιζόμενος σε κάποιες ανόητες ιδέες που έχει στο κεφάλι για το τι είναι επιτυχία και τι υποτίθεται πως πρέπει να κάνει.
Ένα άλλο ηλεκτρονικό μήνυμα που παίρνω συχνά είναι από ανθρώπους που ζητούν συμβουλή πως να γίνουν συγγραφείς.
Η απάντηση μου είναι η ίδια. Δεν έχω ιδέα.
Σαν παιδί, έγραφα μικρές ιστορίες στο δωμάτιο μου για διασκέδαση. Σαν έφηβος, έγραφα μουσικές κριτικές και περιγραφές για συγκροτήματα που μου άρεσαν και μετά δεν τα έδειχνα σε κανέναν. Όταν ήρθε το ίντερνετ, περνούσα ώρες στα φόρουμς γράφοντας πολυσέλιδα πάνω σε ανόητα θέματα – όλα, από μαγνήτες κιθάρας μέχρι τις αιτίες για τον πόλεμο στο Ιράκ.
Ποτέ δεν σκέφτηκα το γράψιμο σαν καριέρα. Ούτε καν σαν χόμπι ή πάθος. Για μένα, τα πράγματα για τα οποία έγραφα ήταν το πάθος μου: η μουσική,η πολιτική, η φιλοσοφία. Το γράψιμο ήταν κάτι που έκανα γιατί μου άρεσε.
Και όταν έπρεπε να κάνω κάτι που να αγαπώ σαν καριέρα, δεν χρειάστηκε να ψάξω μακριά. Στην πραγματικότητα αυτή με βρήκε. Ήταν ήδη εδώ. Ήταν ήδη κάτι που έκανα από παιδί κάθε μέρα χωρίς να το σκέφτομαι.
Να ένα άλλο σημείο, που θα έκανε κάποιους έξυπνους να αναρωτηθούν: Εάν πρέπει να ψάξεις για να βρεις σε τι έχεις πάθος, τότε δεν έχεις κανένα πάθος. Εάν έχεις πάθος για κάτι, αυτό θα έχει ήδη γίνει μέρος της ζωής σου και οι άλλοι θα σου λένε ότι δεν είναι φυσιολογικό και ότι οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι έτσι.
Δεν σκέφτηκα, ότι το γράψιμο 2.000 λέξεων στο φόρουμ ήταν κάτι που κανένας άλλος δεν το έβλεπε σαν διασκέδαση. Δεν σκέφτηκε ποτέ ο φίλος μου, ότι το να σχεδιάσεις ένα λογότυπο δεν είναι κάτι που το βρίσκουν εύκολο πολλοί άνθρωποι. Για αυτόν είναι τόσο φυσικό που ούτε φαντάζεται ότι μπορεί να είναι διαφορετικά. Και να γιατί πιθανότατα είναι αυτό που θα έπρεπε να κάνει.
Ένα παιδί δεν περπατά μέσα στην παιδική χαρά και λέει στον εαυτό του, ‘Πως να παίξω;’ Απλά, πάει και παίζει.
Εάν πρέπει να σκεφτείς για να απολαύσεις την ζωή, τότε δεν πρόκειται να απολαύσεις τίποτα. Και η πραγματική αλήθεια είναι ότι ήδη απολαμβάνεις κάτι. Ήδη απολαμβάνεις πολλά πράγματα. Απλά,επιλέγεις να τα αγνοείς.’
Mark Manson, συγγραφέας,στοχαστής και λάτρης της ζωής
Με τον ασυνήθιστο σχεδιασμό τους, με τις οξείες γωνίες και τις διακεκομμένες γραμμές με πολλά στρώματα από γυαλί τα κτήρια αυτά υμνούν την μοντέρνα αρχιτεκτονική με ένα μοναδικό τρόπο.
Ορισμένα κτίρια έχουν μια τέτοια φουτουριστική εμφάνιση που φαίνεται να έχουν έρθει από ένα άλλο πλανήτη, αλλά ο σκοπός τους είναι σίγουρα πιο συμβατικός όπως πχ να εξυπηρετούν ως πολυκατοικίες, εμπορικἀ κέντρα, πολιτιστικά κέντρα, εκπαιδευτικά ιδρύματα, κλπ.
Εμείς στο tilestwra.com συγκεντρώσαμε τα καλύτερα κτήρια που ψηφίστηκαν για το 2015 στον Παγκόσμιο Φεστιβάλ Αρχιτεκτονικής στη Σιγκαπούρη και σας τα παρουσιάζουμε.
Εκκλησία Cardedeu, λίμνη Coatepeque , Ελ Σαλβαδόρ
Παρεκκλήσι “Κορδέλα”, Χιροσίμα, Ιαπωνία
Hotel & Spa, Εσκισεχίρ, Τουρκία
Ξενοδοχείο Νεότητας, Shenzhen, Κίνα
Εμπορικό κέντρο Taigu-Chengdu, Τσενγκντού, Κίνα
Μουσείο Hiroshi Senju, Karuizawa, Ιαπωνία
Eμπορικό κέντρο Riverside 66, Τιαντζίν, Κίνα
Εμπορικό κέντρο GPT, Wollongong, Αυστραλία
Εμπορικό κέντρο Fulton Mall, Νέα Υόρκη
Μουσείο Ιστορίας, Σαγκάη, Κίνα
Κέντρο Nazrul Tirtha, Δυτική Βεγγάλη, Ινδία
Steyn City Club, Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική
Margaret Court Arena, Μελβούρνη, Αυστραλία
Κέντρο για θαλάσσια σπορ, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Στάδιο Hazza Bin Zayed, Al Ain, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Δημοτικό Σχολείο Shunde, Guangdong, Κίνα
Σχολείο Penleigh and Essendon Grammar School, Μελβούρνη, Αυστραλία
Πανεπιστημιούπολη Aselsan, Άγκυρα, Τουρκία
Κτίριο γραφείων 100PP, Σιγκαπούρη
Γραφεία στην 5 Broadgate, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Εθνική Βιβλιοθήκη King Fahad, Ριάντ, Σαουδική Αραβία
Kτίριο Viking, Σίδνεϊ, Αυστραλία
Κάθετα διαμέρισματα, Σιγκαπούρη
Κέντρο Maggie’s, Οξφόρδη, Ηνωμένο Βασίλειο
Ιατρικό Πανεπιστήμιο, Μπρίσμπεϊν, Αυστραλία
Πηγή: architecturendesign
Μια κοπέλα που πρόσφατα τη χώρισε ο πρώην σύντροφός της έκανε κάτι… υπερβολικό για να πάρει εκδίκηση.
Σύμφωνα με την Daily Mail, η γυναίκα από την πόλη Zhengzhou της Κίνας ανέβασε σε κινέζικο κοινωνικό δίκτυο μια σέλφι κρατώντας μια μπάρα σαπουνιού φτιαγμένη από το ίδιο της το… λίπος, αφού έκανε λιποαναρρόφηση. Το σαπούνι αυτό είχε σκοπό να το στείλει στον πρώην φίλο της…
Αφού εκείνος τη χώρισε γιατί ήταν υπέρβαρη!
Σύμφωνα με την People’s Daily Online, η γυναίκα με το ψευδώνυμο “Η Xiao Xiao αγαπά την ομορφιά και το φαγητό” μετά το χωρισμό αποφάσισε να προχωρήσει σε χειρουργική αφαίρεση λίπους από το σώμα της. Έτσι, της φάνηκε δίκαιο να στείλει ως δώρο εκδίκησης το σαπούνι για να το χρησιμοποιήσει ο πρώην της και η οικογένειά του.
Η γυναίκα ανέβασε στο Weibo (κάτι σαν το Twitter της Κίνας) το εξής κείμενο:
“Yang Xiaolei, θυμάσαι πέρσι στο φεστιβάλ της άνοιξης;
Αφού δεν μπορώ πια να σε συνοδεύσω, έφτιαξα ένα σαπούνι με το λίπος μου για να το χρησιμοποιήσει η μητέρα σου. Το φεστιβάλ της άνοιξης είναι η κατάλληλη περίοδος για να δώσεις ένα τέτοιο δώρο σε όλους αυτούς τους “μικρούς” άντρες που κρίνουν μια γυναίκα από την εμφάνισή τους.”
Το κείμενό της έλαβε ποικίλες αντιδράσεις από τους χρήστες του Weibo, ένας μάλιστα από αυτούς είπε “Πιστεύω ότι μπορείς να βρεις καλύτερους συντρόφους και να αφήσεις αυτόν να πάει στο διάλο”.
Ίσως τελικά ο πρώην τη χώρισε γιατί ήταν εκείνη είχε όντως λαλήσει; (για να πάρει τέτοια εκδίκηση;). Απλά μια σκέψη.
Ο Graham Hill ζούσε μια πολύ πολυτελή ζωή, μέχρι που μια μέρα κατάλαβε, ότι όλα τα πράγματα που είχε του απορροφούσαν πολύ χρόνο και ενέργεια. Δείτε παρακάτω μερικές από τις σκέψεις του, που τον βοήθησαν να ανοίξει τα μάτια του και να ανακαλύψει την αλήθεια για κάτι πολύ σημαντικό.
“Ζω σε ένα μεγάλο διαμέρισμα. Κοιμάμαι σε ένα κρεβάτι που διπλώνει στον τοίχο. Έχω 6 πουκάμισα. Έχω 10 ρηχά πιάτα, που χρησιμοποιώ για σαλάτες. Όταν κάνω τραπέζι στο σπίτι, βγάζω το επεκτάσιμο τραπέζι μου. Δεν έχω ούτε ένα CD ή DVD και έχω το 10% των βιβλίων που κάποτε είχα.
Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τρόπο ζωής που είχα στα τέλη της δεκαετίας του 90’, με τα πολλά λεφτά, την διαδικτυακή εταιρία μου και το τεράστιο σπίτι μου, που ήταν γεμάτο με ένα σωρό ηλεκτρονικές συσκευές και gadget.
Με κάποιον τρόπο όλα αυτά τα πράγματα μου κατέστρεφαν την ζωή. Πολλά από τα πράγματα που κατανάλωνα κατέληγαν να με καταναλώνουν αυτά. Οι συνθήκες της ζωής μου είναι περίεργες, καθώς δεν είναι πολύ αυτοί που έχουν μια πολύ επικερδή εταιρία πριν τα 30 τους, όμως η σχέση μου με τα υλικά αγαθά δεν είναι.
Ζούμε σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από πράγματα, από πολυκαταστήματα και διαδικτυακές αγορές όλο το εικοσιτετράωρο. Τα μέλη όλων των κοινωνικών τάξεων κατακλύζουν τους εαυτούς του με προϊόντα.
Δεν υπάρχει καμία ένδειξη, ότι αυτά τα πράγματα θα μας κάνουν πιο χαρούμενος. Μάλλον, το αντίθετο ισχύει.
Εγώ χρειάστηκα 15 χρόνια, έναν μεγάλο έρωτα και πολλά ταξίδια μέχρι να μπορέσω να ξεφορτωθώ όλα αυτά τα άχρηστα πράγματα και να βρω αυτά που πραγματικά αξίζουν.
Όλα ξεκίνησαν το 1998 στο Σιάτλ, όταν ο συνεργάτης μου και εγώ, πουλήσαμε την εταιρία μας για τόσα πολλά χρήματα όσα δεν μπορούσα ποτέ μου να ονειρευτώ.
Για να το γιορτάσω αγόρασα ένα τετραώροφο νεοκλασικό σε μια πολύ καλή γειτονιά του Σιάτλ, έναν πανάκριβο καναπέ, γυαλιά ηλίου 300 δολαρίων και ένα σωρό άλλα gadget. Και φυσικά ένα μαύρο Volvo με αυτόματη εκκίνηση.
Εργαζόμουν πολύ σκληρά για την καινούργια εταιρία που είχα στήσει και έτσι δεν είχα χρόνο να αγοράσω όλα τα πράγματα που χρειαζόταν το σπίτι. Έτσι, προσέλαβα έναν προσωπικό αγοραστή, ο οποίος πήγε αγόραζε πράγματα για το σπίτι, που πίστευε, ότι θα μου αρέσουν. Εγώ απλά κοίταζα τις φωτογραφίες που μου έστελνε και του έλεγα ποιο μου αρέσει.
Η επιτυχία μου και τα πράγματα που είχα αγοράσει γρήγορα απομυθοποιήθηκαν. Τα βαριόμουνα όλα. Το Νοkia κινητό που είχα δεν με ικανοποιούσε πια. Δεν μου πήρε πολύ χρόνο, για να αρχίσω να αναρωτιέμαι, γιατί αυτή η θεωρητική αναβάθμιση στην ζωή μου δεν με έκανε πιο χαρούμενο, αλλά αντίθετα μου προκαλούσε περισσότερο άγχος.
Η ζωή μου είχε γίνει πολύπλοκη χωρίς λόγο. Υπήρχε το γκαζόν που έπρεπε να κόψεις, τα πατώματα που έπρεπε να σκουπιστούν, ένα αυτοκίνητο να ασφαλίσεις, συγκάτοικοι που έπρεπε να διαχειριστείς και μηχανήματα τεχνολογίας που χρειαζόμουν για την δουλειά μου. Και σαν μην έφταναν όλα αυτά είχα και έναν προσωπικό αγοραστή. Αλήθεια τώρα, προσωπικό αγοραστή; Μα ποιος νόμιζα, ότι ήμουν; Το σπίτι μου και τα πράγματα μέσα σε αυτό είχαν γίνει τα νέα μου αφεντικά σε μια δουλειά που ποτέ δεν ζήτησα.
Και τα πράγματα χειροτέρεψαν. Μόλις, πουλήσαμε την καινούργια εταιρία μας, μετακόμισα στην Νέα Υόρκη, σε ένα τεράστιο λοφτ στο Σόχο. Το καινούργιο αυτό σπίτι χρειαζόταν και καινούργια έπιπλα, γεγονός που μου έτρωγε πολύ χρόνο και ενέργεια.
Και ακριβώς επειδή το σπίτι ήταν τόσο μεγάλο, έπρεπε να βρω συγκάτοικους, κάτι που απαιτούσε ακόμα περισσότερο χρόνο και ενέργεια. Είχα ακόμη το σπίτι στο Σιάτλ, οπότε είχα 2 σπίτι για να ανησυχώ. Όταν τελικά αποφάσισα να μείνω στην Νέα Υόρκη, χρειάστηκε μια μικρή περιουσία για να μεταφέρω κάποια σημαντικά πράγματα από το Σιάτλ και να κλείσω επιτέλους το σπίτι εκεί.
Αναμφίβολα είμαι τυχερός, που είχα μια τόσο επικερδή εταιρία σε τόσο μικρή ηλικία. Αλλά δεν είμαι ο μοναδικός που η ζωή του είναι γεμάτη από πράγματα που δεν χρειάζεται.
Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε πέρσι με τίτλο “Η ζωή στο σπίτι του 21ου αιώνα”, ερευνητές από το U.C.L.A. παρατήρησαν 32 οικογένειες μεσαίας οικονομικής τάξης στο Λος Άντζελες και βρήκαν, ότι το περισσότερο στρες στις μαμάδες παρουσιαζόταν, όταν έπρεπε να ασχοληθούν με τα υπάρχοντά τους.
Το 75% των οικογενειών δεν μπορούσαν να παρκάρουν το αυτοκίνητό τους στο γκαράζ τους, επειδή ήταν γεμάτο με άλλα πράγματα.
Η επιθυμία μας για υλικά αγαθά επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής μας. Για παράδειγμα, το μέγεθος του σπιτιού έχει διογκωθεί πολύ τα τελευταία 60 χρόνια. Προφανώς, τα τεράστια σπίτια μας δεν έχουν αρκετό χώρο για τα υπάρχοντά μας, όπως αποδεικνύεται από τον τζίρο των 22 δισεκατομμυρίων της βιομηχανίας προσωπικής αποθήκευσης.
Τι ακριβώς αποθηκεύουμε στα κουτιά που κουβαλάμε από μέρος σε μέρος; Πολλά από αυτά που καταναλώνουν οι Αμερικανοί δεν καταλήγει καν σε αποθηκευτικούς χώρους, αλλά κατευθείαν στα σκουπίδια.
Η υπερκατανάλωση έχει τεράστιες περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνέπειες. Για τουλάχιστον 335 διαδοχικούς μήνες, η μέση θερμοκρασία του πλανήτη έχει υπερβεί το μέσο όρο του 20ου αιώνα. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Κογκρέσου, αυτή η αύξηση της θερμοκρασίας, το λιώσιμο των πάγων και η οξίνιση των ωκεανών, οφείλονται στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Πολλοί ειδικοί πιστεύουν, ότι η υπερκατανάλωση με ό,τι αυτή συνεπάγεται έχει διαδραματίσει έναν πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή την κατάσταση.
Η υπερκατανάλωση οδηγεί σταδιακά στην ευτυχία;
Κατά την διάρκεια του πρώτου καιρού που έμενα στο Σόχο δεν είχα καταλάβει, ότι όλα αυτά τα gadget βοηθούσαν στην απομάκρυνση μου από τους άλλους ανθρώπους. Ωστόσο, ακολουθούσα το ρεύμα και δούλευα συνέχεια μέχρι που γνώρισα την Olga, μια καλλονή και ερωτεύτηκα. Τότε, σταμάτησε η σχέση μου με τα υλικά αγαθά.
Την ακολούθησα στην Βαρκελώνη, όταν έληξε η βίζα της, νοικιάσαμε ένα μικρό διαμέρισμα και ζούσαμε αγαπημένοι μέχρι που καταλάβαμε, ότι δεν υπήρχε τίποτα να μας κρατάει στην Ισπανία. Μαζέψαμε λίγα ρούχα, τα λάπτοπ μας και ξεκινήσαμε τα ταξίδια στην Μπανγκόνγκ, την Αργεντινή και το Τορόντο.
Ως εργασιομανής επιχειρηματίας μπορούσα να στήσω μια εταιρία από το μηδέν. Έφτιαξα μερικές εταιρίες που είχαν καλό σκοπό, όπως το We are Happy to Serve you. Η ζωή μου ήταν γεμάτη από αγάπη και περιπέτεια και μια δουλειά που άρεσε. Ένιωθα ελεύθερος, δεν με ενδιέφεραν τα αμάξια και τα Gadget και τα σπίτια.
Τελικά, η σχέση μου με την Olga τέλειωσε, αλλά η ζωή μου δεν ήταν πλέον η ίδια. Ζω πιο λιτά και ταξιδεύω με λιγότερες αποσκευές. Έχω περισσότερο χρόνο και χρήματα.
Πιστεύω, ότι ενστικτωδώς ξέρουμε, ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μας δεν είναι πράγματα και ότι πραγματική αξία έχουν τα συναισθήματα και οι εμπειρίες που αποκτάμε μέσα από τις σχέσεις μας.
Και εμένα μου αρέσουν τα υλικά αγαθά, όπως και σε κάθε άλλο άνθρωπο. Μου αρέσουν τα Gadget και τα ωραία ρούχα, αλλά η εμπειρία μου έχει δείξει, ότι από κάποιο σημείο και μετά τα υλικά αγαθά έχουν την τάση να παρακάμπτουν τις ανάγκες για τις οποίες φτιάχτηκαν.
Δεν θα αντάλλαζα ούτε μια στιγμή από αυτά που έζησα με την Olga για όλα τα πράγματα του κόσμου.
Ακόμα είμαι μανιακός επιχειρηματίας και το τελευταίο μου έργο είναι η κατασκευή μικρών σπιτιών για μια άνετη και όμορφη ζωή, και όχι το αντίθετο. Όπως και το σπίτι που μένω τώρα μπορεί άνετα να φιλοξενήσει 4 ανθρώπους και να χωρέσει ένα τραπέζι για 12 άτομα. Το σπίτι είναι καλά κατασκευασμένο, οικονομικό και λειτουργικό. Κοιμάμαι πιο ήσυχος, όταν ξέρω, ότι δεν χρησιμοποιώ παραπάνω πράγματα από αυτά που χρειάζομαι. Έχω λιγότερα και περνάω καλύτερα.
Το σπίτι μου είναι μικρό. Η ζωή μου είναι μεγάλη.”
Πηγή: The New York Times
Ο Ιπποκράτης έλεγε οτι κάθε νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά καταλήγει στο σώμα. Και πριν αποφασίσουμε ποια θεραπεία θα ακολουθήσουμε για το σώμα, πρέπει πρώτα να έχουμε θεραπεύσει το τραύμα της ψυχής.
Είναι τραγικό σήμερα να μην γνωρίζουμε καν την τεράστια δύναμη της ψυχικής μας κατάστασης αλλά και των σκέψεων που προέρχονται από αυτήν, και πως ακριβώς λειτουργεί όλο αυτό και επηρεάζει το σώμα μας.
Μόνο τα τελευταία χρόνια η σύγχρονη ιατρική άρχισε να μελετά και να αποδέχεται την επίδραση των σκέψεων στην υγεία μας. Έχει αποδειχθεί πλέον ότι ανάλογα με τον τύπο των σκέψεων μας ο εγκέφαλος μας κάνει και ανάλογες συνάψεις, στέλνοντας τα ανάλογα μυνήματα-εντολές στα κύτταρα μας.
Για παράδειγμα σε έναν άνθρωπο που είναι μόνιμα δυστυχισμένος ή καταθλιπτικός, το σώμα του βρίσκεται σε συνεχή άμυνα με αποτέλεσμα να επιτίθεται στα ίδια του τα κύτταρα.
Τα λεγόμενα αυτοάνοσα νοσήματα είναι δημιουργίες του ίδιου του σώματος που προσπαθεί να καταπολεμήσει την δυστυχία του εαυτού του.
Μη γνωρίζοντας μέχρι σήμερα το γιατί γίνεται αυτό, το είχαν αποδώσει σε κληρονομικούς παράγοντες ή σε άγχος. Που βέβαια αυτό που “κληρονομείται” από τον ασθενή γονέα είναι το ψυχικό του πρόβλημα που πολύ εύκολα μπορεί να “εναποθέσει” στο παιδί του.
Τα παιδιά είναι πάντα ο εύκολος στόχος για έναν προβληματικό γονέα. Γιατί είναι πάντα ανοιχτά σε εκείνον και του έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη, με αποτέλεσμα εκείνος να ξεφορτώνει πάνω τους όλα του τα ψυχολογικά προβλήματα, τις ανασφάλειες και την δυστυχία του, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αναπτύσσουν ακριβώς το ίδιο μοτίβο. Και αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα…
Ο άλλος μεγάλος “ένοχος”, το άγχος, μας επηρεάζει αρνητικά προκαλώντας υπερβολική έκκριση κορτιζόλης στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να έχουμε μόνιμο αίσθημα της ανασφάλειας και την πεποίθηση οτι τίποτα δεν θα πάει καλά.
Και φυσικά, σε περιπτώσεις που οι ίδιοι βάζουμε σε άμεση εφαρμογή το καταστροφικό, απόλυτα δικό μας δημιούργημα που ονομάσαμε “ο νόμος του Μέρφυ”.
Για να εκδηλωθεί όμως ένα νόσημα, αυτοάνοσο ή μη, χρειάζεται ένα ισχυρό υπόβαθρο.
Συνήθως οι άνθρωποι που εκδηλώνουν χρόνια νοσήματα φέρουν πολύ ισχυρά ψυχικά τραύματα που πολλές φορές (αλλά όχι πάντα) δεν τα θυμούνται καν. Υπάρχουν μέσα στον υποσυνείδητο νου, ενώ ο συνειδητός έχει μπλοκάρει την συγκεκριμένη μνήμη.
Επίσης, αιτία εκδήλωσης της νόσου μπορεί να είναι ένα πολύ ισχυρό συναισθηματικό σοκ, ή ένα έντονα αρνητικό συναίσθημα και σ’αυτές τις περιπτώσεις το νόσημα εμφανίζεται άμεσα.
Κάθε αρνητική σκέψη ρίχνει το βιομαγνητικό-ηλεκτρικό φορτίο του κυττάρου κάτω από τα 50 μιλιβόλτ, με άριστο τα 85 με 100. Αν μείνει έτσι κάποιες μέρες ,γίνεται νόσος, ενώ αν συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω συνεχόμενων αρνητικών αισθημάτων και αρνητικών σκέψεων και διάθεσης, μετατρέπεται σε χρόνιο νόσημα.
Σήμερα υπάρχουν ομάδες σε μεγάλα πανεπιστήμια ανά τον κόσμο που μελετούν όλο αυτό το κομμάτι. Και όποιος ανατρέξει σε αξιόπιστα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού βρίσκει δημοσιευμένα αποτελέσματα που αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. Ότι όλες τις ασθένειες εμείς τις δημιουργούμε, γιατί με κάποιο τρόπο χρειάζεται να αποφορτιστούμε από όλον αυτό τον αρνητισμό που κουβαλάμε μέσα μας. Οπότε σωματοποιούμε το πρόβλημα και το κάνουμε ασθένεια.
Το θετικό και πολύ ελπιδοφόρο είναι οτι αρχίζουν σιγά σιγά να βγαίνουν νέοι γιατροί με ανοιχτά μυαλά, (γιατί είναι απαραίτητη προυπόθεση να έχουν ανοιχτά μυαλά για μπορέσουν να ξεφύγουν από τον ιατρικό δογματισμό), που αντιμετωπίζουν πλέον τον ασθενή ολιστικά συνδυάζοντας την κλασσική ιατρική με της εναλλακτικές θεραπείες.
Σήμερα πάρα πολλά νοσοκομεία της Γερμανίας έχουν επίσημα ηχοθεραπευτές που ασκούν την μέθοδο Peter Hess με εξαιρετικά αποτελέσματα σε ανθρώπους με εγκεφαλικά, σκλήρυνση κατά πλάκας, μυοσκελετικά προβλήματα, ανθρώπους με εγκεφαλική παράλυση και ένα σωρό άλλα.
Όπως επίσης αρκετά νοσοκομεία επιτρέπουν σε ενεργειακούς ψυχολόγους και θεραπευτές να έρχονται και να εφαρμόζουν τις τεχνικές τους σε ασθενείς μέσα στο νοσοκομείο.
Θα τολμήσω να πω, οτι είναι στο χέρι μας να μην νοσούμε πιά, αρκεί να δούμε την αλήθεια κατάματα δίχως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Ότι δημιουργούμε μπορούμε και να το αναστείλουμε.
Μπορεί να ακούγεται περίπλοκο, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλό και μεγαλειώδες. Όσοι το έχουν κάνει δεν είναι υπεράνθρωποι, είναι απλοί άνθρωποι που αποφάσισαν συνειδητά να μην νιώθουν και να μην είναι πια άρρωστοι.
Ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει, και να κατανοεί ότι για να υπάρξει μια ανθρωπότητα δίχως ασθένειες χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση του εκάστοτε προβλήματος και όχι μονομερής θεραπεία.
Χρειάζεται όπως ακριβώς είπε ο Ιπποκράτης θεραπεία πρώτα της ψυχής και μετά του σώματος.
Πηγή: Μάρη Κουγιτάκη
Παιχνίδια για το μυαλό και τα μάτια μας. Αγαπάτε τις οφθαλμαπάτες; Εμείς τις λατρεύουμε, κυρίως γιατί μας τρελαίνουν σχεδόν κάθε φορά. Ορίστε λοιπόν 11 οφθαλμαπάτες που θα σας αφήσουν έκπληκτους!
Ένα πρόσωπο που σε κοιτά, ενώ ταυτόχρονα κοιτάζει στα δεξιά του.
Στην εικόνα αυτή το ρύζι μοιάζει να επιπλέει σαν τα κύματα της θάλασσας. Αν όμως κρατήσεις για λίγο το βλέμμα σου σε έναν κόκκο ρυζιού, τότε τα πάντα ακινητοποιούνται. Μπορείς να διαλέξεις όποιο σημείο θες, αρκεί να κρατήσεις πάνω του τα μάτια σου.
Κοιτά για λίγο την εικόνα, βλέπεις ένα πολύ γνωστό πρόσωπο;
Αυτά τα γρανάζια είναι ακίνητα!
Παρατήρησε τις λευκές κολώνες, Μετά συγκέντρωσε την προσοχή σου στα μαύρα κενά μεταξύ τους. Βλέπεις κολώνες ή ανθρώπους;
Αν κοιτάξεις την εικόνα θα νομίζεις πως οι γκρίζες γραμμές μεταξύ των ασπρόμαυρων λωρίδων κάνουν καμπύλη. Μην ξεγελιέσαι, η εικόνα είναι ακίνητη και οι γραμμές ευθείες.
Αν κοιτάξεις μια από τις κουκκίδες, οι υπόλοιπες μέσα στον πίνακα θα φαίνονται σαν να μαυρίζουν, όμως τελικά κάθε κουκκίδα που κοιτάς είναι λευκή.
Μπορεί να σου φαίνεται πως μέσα στα λευκά μέρη της εικόνας, εκεί που συναντιούνται οι γωνίες των τετραγώνων υπάρχουν γκρίζες κινούμενες τελείες. Κι όμως κάνεις λάθος, δεν υπάρχει τίποτα.
Ναι ok, μοιάζουν με ακανόνιστες γραμμές. Όμως στην ουσία αυτο που βλέπεις είναι εννέα παράλληλες που διατρέχουν διαγώνια την εικόνα.
Κι όμως οι δύο εσωτερικοί κύκλοι έχουν το ίδιο μέγεθος, μπορεί οι κύκλοι που είναι γύρω από τους κεντρικούς να σε μπερδεύουν, όμως μη μασάς.
Όσο κι αν δεν φαίνεται, αν αφαιρέσεις τα τόξα, αυτές οι δυο γραμμές είναι ίσες.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν σε μια συνάντηση που είχε το 2007 με την, Άνγκελα Μέρκελ, προσκάλεσε τον τετράποδο φίλο του να απολαύσει την παρέα τους, παρά το γεγονός ότι ο φόβος της Καγκελαρίου της Γερμανίας για τα σκυλιά ήταν γνωστός.
Συγκεκριμένα, ήταν το 2007 όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν καλωσόρισε την ΆγκελαΜέρκελ στη Μόσχα. Όλα έβαιναν καλώς μέχρι που ο Πούτιν αποφάσισε να δείξει το αγαπημένο του λαμπραντόρ στην Μέρκελ. Όσοι βέβαια γνωρίζουν την Καγκελάριο γνωρίζουν εξίσου ότι έχει μια χρόνια φοβία για τα σκυλιά.
«Δεν σε ενοχλεί το σκυλί, ε; Είναι πολύ φιλικό και είμαι σίγουρος ότι είναι συνετό», είχε αναφέρει τότε στη Μέρκελ ο Πούτιν.
Οι εικόνες με το έντρομο βλέμμα της Μέρκελ δίπλα στον ηγέτη της Ρωσίας είχαν κάνει τότε το γύρο του κόσμου, με φήμες να υπερασπίζονται ότι ο Πούτιν προχώρησε στη συγκεκριμένη κίνηση για να κάνει επίδειξη ισχύος στην Καγκελάριο.
Εννέα χρόνια μετά, ο Πούτιν έδωσε τη δική του εκδοχή, σχολιάζοντας το συμβάν, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Bild. «Ήθελα να κάνω κάτι όμορφο για αυτήν. Όταν διαπίστωσα ότι δεν συμπαθεί και πολύ τα σκυλιά φυσικά και απολογήθηκα», ανέφερε ο Πούτιν.
Επίσης, ο Πούτιν αναφέρθηκε και στη σημερινή του σχέση με την κ. Μέρκελ, επισημαίνοντας τα εξής: «Την εμπιστεύομαι. Είναι ένας πολύ ανοιχτός άνθρωπος. Υπόκειται βεβαίως σε ορισμένες πιέσεις και περιορισμούς. Αλλά κάνει μια ειλικρινή προσπάθεια να επιλύσει τις κρίσεις, μεταξύ αυτών και εκείνη στην νοτιοδυτική Ουκρανία».
Πηγή: dailymail
Μια σειρά από πολύ ενδιαφέρουσες φωτογραφίες δημοσιεύει η βρετανική Daily Mail από τον συνεχώς αναπτυσσόμενο κόσμο καθώς υπάρχουν περιοχές που έχουν παραμεληθεί και να ξεχαστεί το πέρασμα του χρόνου.
Απόκοσμες φωτογραφίες από μέρη σε όλο τον κόσμο που έχουν εγκαταλειφθεί και μοιάζουν «στοιχειωμένα» και κτίρια που έχουν κυριευτεί πλέον από τη φύση. Αυτά τα εγκαταλελειμμένα μέρη κάποτε ήταν γεμάτα ζωή αλλά πλέον έχουν παραδοθεί στη φύση με την πάροδο των ετών. Μεταξύ άλλων σε αυτή τη σπάνια συλλογή με φωτογραφίες βρίσκονται τα Βαρώσια στην Αμμόχωστο της Κύπρου και ένα εγκαταλελειμμένο θεματικό πάρκο στην Ιαπωνία που ήταν εμπνευσμένο από την Disneyland.
Δείτε τις φωτογραφίες:
1. Εν καιρώ πολέμου τα θαλάσσια οχυρά στις εκβολές του Τάμεση χτίστηκαν για την προστασία της Αγγλίας ενάντια στις επιθέσεις από τη ναζιστική Γερμανία. Τώρα τα εγκαταλελειμμένα απομεινάρια, επτά μίλια ανοικτά των ακτών της Whitstable, στο Κεντ στέκουν ερειπωμένα και σύμφωνα με την Daily Mail θα μπορούσαν να έχουν μετατραπεί σε πολυτελή θέρετρα…
2. Το Ανατολικό κρατικό σωφρονιστήριο στην Πενσυλβάνια σχεδιάστηκε για τους εγκληματίες και την τιμωρία τους μέσα από βασανιστήρια και μήνες στην απομόνωση. Η φυλακή έκλεισε το 1971 αλλά είναι ανοικτή για επισκέψεις τουριστών από το 1994.
3. Μυστηριώδης και ταυτόχρονα όμορφη είναι η σήραγγα της Αγάπης στην Ουκρανία. Ο φυσικός διάδρομος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από ένα ιδιωτικό τρένο που μεταφέρει κορμούς περίπου τρεις φορές την ημέρα, αλλά εκτός αυτού είναι επίσης ένα δημοφιλές μέρος να εξερευνήσουν οι τουρίστες.
4. Σε αυτό το εγκαταλειμμένο ψαροχώρι στο νησί Shengshan, στην επαρχία Zhejiang της Κίνα τα αμπέλια έχουν «σκαρφαλώσει» στους παλιούς πέτρινους τοίχους, περνώντας μέσα από τα παράθυρα και τις πόρτες. Το ψαροχώρι έχει «ανακτηθεί» από τη μητέρα φύση και οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τον ερασιτέχνη φωτογράφο Qing Jian είναι εντυπωσιακές.
5. Το Nara Dreamland χτίστηκε το 1961 ως απάντηση της Ιαπωνίας στην Disneyland, η οποία είχε ανοίξει στην Καλιφόρνια την προηγούμενη δεκαετία. Προς το τέλος της ζωής του, το πάρκο λειτουργούσε με πολύ χαμηλό αριθμό επισκεπτών και τελικά αναγκάστηκε να κλείσει.
6. Ένα από τα πιο όμορφα πλάνα της φωτογράφου Anna Mika είναι εκείνο του φωτός μέσω ενός βιτρό παραθύρου σε μια ξεχασμένη ορθόδοξη εκκλησία στην Πολωνία.
7. Τα καιρικά φαινόμενα και η εγκατάλειψη δημιούργησαν την εικόνα για αυτή την παγωμένη φωτογραφία σε ένα παλιό νοσοκομείο στην Πολωνία, με τα πλακάκια να βρίσκονται σκορπισμένα στο πάτωμα.
8. Σκουριασμένα απομεινάρια: Το υπερωκεάνιο SS America, επίσης γνωστό ως American Star, ναυάγησε το 1993 στα ανοικτά της Φουερτεβεντούρα στις Καναρίους Νήσους κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας μετά από μια μακρά «καριέρα» που ξεκίνησε το 1939. Τώρα έχει παραδοθεί στα κύματα…
9. Τα Βαρώσια στην Αμμόχωστο της Κύπρου συμπεριλαμβάνονται στη λίστα των «στοιχειωμένων» τοποθεσιών της Daily Mail.
Λεηλατημένα και ακατοίκητα εδώ και 40 χρόνια ,τα φαίνονται ακόμη και την ημέρα σαν φάντασμα… Το θέρετρο εγκαταλείφθηκε όταν εισέβαλαν τα τουρκικά στρατεύματα το 1974 και σήμερα είναι περιφραγμένο και έρημο.
10. Μία από τις πιο τρομακτικές θέσεις είναι η εγκαταλελειμμένη ζώνη καταστροφής του Τσερνομπίλ, όπου τα κτίρια και τα λούνα πάρκ είναι ανέγγιχτα από τα ανθρώπινα χέρια, με τα παιδικά παιχνίδια να είναι διάσπαρτα μέσα στα νηπιαγωγεία και τους δημόσιους χώρους να κυριεύονται από τη φύση.
11. Ο φάρος Tillamook Rock στο Όρεγκον άναψε το 1881 και είχε το παρατσούκλι Terrible Tilly λόγω του επικίνδυνου ταξιδιού που οι φαροφύλακες αντιμετώπιζαν για να φτάσουν εκεί. Το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές από τις καταιγίδες και τελικά παροπλίστηκε κατά την δεκαετία του 1950.
12. Η Chemin de Fer de Petite ceinture είναι μια εγκαταλελειμμένη σιδηροδρομική γραμμή στο Παρίσι. Ήταν μια γραμμή μεταξύ των κυρίων σιδηροδρομικών σταθμών του Παρισιού. Εγκαταλελειμμένη εν μέρει από το 1934, η όμορφη ζώνη, στο κέντρο του Παρισιού είναι ένας θησαυρός για τους λάτρεις της φύσης.
Πηγή: Newsbeast.gr