Ξεχάστε τα βιβλία αυτοβοήθειας. Καλύτερους ανθρώπους μας κάνουν, βασικά, η ζωή, τα ταξίδια και η λογοτεχνία. Το είπε ωραία (και με ομοιοκαταληξία) ο συγγραφέας Edward Gorey: “The helpful thought for which you look/ Is written somewhere in a book” (η χρήσιμη σκέψη την οποία αναζητάς είναι γραμμένη σε κάποιο βιβλίο). Ιδού λίγα από τα πολλά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας που θα βοηθήσουν πολύ προς αυτήν την κατεύθυνση.
Το Σφαγείο Νούμερο 5 του Κουρτ Βόνεγκατ
politeianet
…Για την χρησιμότερη ίσως σκέψη για όσους βασανίζονται από κάτι που συνέβη στο παρελθόν, και για το κατάμαυρο, κυνικό αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρωπιστικό χιούμορ ενός από τους σπουδαιότερους αμερικανούς συγγραφείς.
Η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης της Μάργκαρετ Άτγουντ
ianos
…Για να εκτιμήσεις μερικά πράγματα που θεωρείς δεδομένα, να ανατριχιάσεις με την φράση «τότε δεν καταλαβαίναμε πως ήμαστε ευτυχισμένοι» και να αναθεωρήσεις πολλά από αυτά που πιστεύεις για το συζητημένο μέχρις εσχάτων τώρα τελευταία θέμα του σεξισμού. Και για να σκεφτείς ένα-δυο πράγματα σχετικά με τις θρησκείες.
Οι Αδελφοί Καραμάζοφ του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
politeianet
…Γιατί όπως είπε ο Kurt Vonnegut, «όλα όσα πρέπει να ξέρεις για τη ζωή, περιλαμβάνονται στους Αδελφούς Καραμάζοφ».
Catch 22 του Τζόσεφ Χέλερ
public
…Για την τρέλα και τον παραλογισμό του πολέμου, του πολιτισμού μας και του ανθρώπινου γένους εν γένει.
Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια της Χάρπερ Λι
bell
…Γιατί δεν υπάρχει καλύτερος, πιο ανθρώπινος και πιο αληθινός χαρακτήρας/ υπέροχος μπαμπάς/ πρότυπο ηθικής σε ολόκληρη την παγκόσμια λογοτεχνία από τον Άτικους Φιντς.
Λέων ο Αφρικάνος του Αμίν Μααλούφ
biblionet
…Για να συνειδητοποιήσεις (ίσως για πρώτη φορά) πως υπάρχει ζωή και έξω από τη Δύση. Επίσης, για να σου θυμίσει πως, όπως όλα τα πράγματα, έτσι και η Ιστορία –αυτή με το κεφαλαίο γιώτα– έχει πάντα δύο πλευρές, κι η πλευρά που ξέρεις είναι συνήθως εκείνη που έχουν γράψει οι δικοί σου.
Ιστορία αγάπης και σκότους του Άμος Οζ
ianos
…Για την σπουδαιότητα της κατανόησης σε κάθε είδους διαφορετικότητα, τα σκοτάδια που μπορεί να κρύβει η αγάπη, και την συνειδητοποίηση ότι τα πράγματα που σε διαμορφώνουν δεν μπορείς ούτε να τα ελέγξεις, αλλά ούτε και αιώνια να τα κατηγορείς.
[in2life]
Το συγκεκριμένο όχημα ανακατασκευάστηκε χάρη στη φροντίδα των αδερφών Λαζαρόπουλου και παραπέμπει έτσι πίσω σε όχι και τόσο πολύ παλιές εποχές. Πριν 15 χρόνια, το 2001, είχε κάνει το τελευταίο του δρομολόγιο Πειραιάς – Αθήνα, αφού πάντως τα τελεταία χρόνια της λειτουργίας του είχε χάσει το χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα του και είχε υιοθετήσει το μπλε όλων των άλλων λεωφορείων.
Επτά μέρες την εβομάδα, όλο το 24ωρο (ανά μισή ώρα από τις 6 το πρωί ως τις 12 το βράδυ και ανά μια ώρα από τις 12 ως τις 6 το πρωί), όλες τις μέρες του χρόνου. Ένα ιδιαίτερο «πορθμείο» που συνέδεε το «νησί» με την πρωτεύουσα.
