Η ομιλία του πάπα – Χρήστου, μετά τη Λειτουργία στον ιερό του Αγίου Παντελεήμονα στη Ρόδο μαγνήτισε τους ενορίτες που δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν.
«Όλοι οι άθεοι παίρνουν συντάξεις 7-8 χιλιάδες ευρώ το μήνα, χώρια τα έξοδά τους. Είναι άθεοι είναι κλέφτες, είναι απατεώνες, δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, τα ρεμάλια» δήλωσε μεταξύ άλλων.
Ο παππα-Χρήστος Σιάννας , ο «παππάς των φτωχών», όπως είναι γνωστός όχι μόνο στη Ρόδο αλλά σ’ όλη την Ελλάδα, επιτελεί σημαντικό κοινωνικό έργο στην ενορία του Αγ. Παντελεήμονος, της Παλιάς Πόλης, που αποτελεί σημείο αναφοράς για τους ανήμπορους και τους αναξιοπαθούντες του νησιού.
Καθημερινά προσφέρει συσσίτιο σε 50 συμπολίτες μας, που έχουν ανάγκη, στηρίζει τους άρρωστους και κυρίως τους καρκινοπαθείς που δεν έχουν χρήματα για τα φάρμακα ή τα νοσήλιά τους, τελεί γάμους και βαπτίσεις δωρεάν σε ανθρώπους που του χτυπάνε την πόρτα και ζητάνε την βοήθειά του γιατί δεν έχουν χρήματα για «πολυτέλειες» και στέκεται πάντα δίπλα στους αναξιοπαθούντες.
H αλυσίδα σούπερ μάρκετ Σκλαβενίτης είναι από τις λίγες επιχειρήσεις που τις εργάσιμες Κυριακές, όπως η χθεσινή, παραμένει κλειστή. Σε όλα της τα καταστήματα έγκαιρα είχε αναρτήσει ταμπέλα με την οποία ενημέρωνε τους πελάτες της ότι δε θα λειτουργήσει κανένα κατάστημά της.
Ειδικά στον κλάδο σούπερ μάρκετ είναι από τις λίγες επιχειρήσεις που κάνει τέτοια επιλογή «σπάζοντας» στην πράξη το νόμο που έχει καθιερώσει οκτώ εργάσιμες Κυριακές σε όλο το χρόνο.
Η μόνη Κυριακή που λειτουργούν τα καταστήματα Σκλαβενίτης είναι η τελευταία του χρόνου.
Το ερώτημα είναι γιατί η Σκλαβενίτης κάνει αυτή την επιλογή.
Αλλά για να απαντηθεί χρειάζεται κανείς να ανατρέξει στον τρόπο που έχει αποφασίσει να πορευτεί η οικογένεια επιχειρηματικά. Η επιχείρηση μέσα στην κρίση δεν απέλυσε κανέναν, δεν μείωσε μισθούς, αλλά αντίθετα, άνοιξε κι άλλα υποκαταστήματα και δημιούργησε χιλιάδες θέσεις εργασίας.
Αποκορύφωμα της τακτικής επέκτασης και κυριαρχίας της στην ελληνική αγορά είναι η αίσια ολοκλήρωση του deal με την Μαρινόπουλος και η διάσωση πάνω από 10.000 θέσεων εργασίας. Οι εργαζόμενοι εκτιμούν την επιχείρηση που έχει σεβαστεί τα βασικά δικαιώματά τους, και το γεγονός ότι δεν απολύει τους παλιούς για να προσλάβει πάρτ τάιμ νέους, με κατώτερους μισθούς, αλλά και το ότι οι περισσότεροι καταφέρνουν να βγουν στη σύνταξη από την εργασία τους στη Σκλαβενίτης.
Οι άνθρωποι που ηγούνται της εταιρείας είναι προσηλωμένοι σε αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά: τη δουλειά τους. Μία δουλειά που έχει στηριχθεί στο τρίπτυχο (με την συγκεκριμένη σειρά): ικανοποιημένοι εργαζόμενοι, ικανοποιημένοι πελάτες, ικανοποιημένοι προμηθευτές. Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας Γεράσιμος Σκλαβενίτης, δηλώνει πως «κινητήρια δύναμη αποτελούν οι διαρκείς προσπάθειες των εργαζομένων μας για την ικανοποίηση των πελατών μας και οι άριστες σχέσεις μας με τους προμηθευτές μας».
Με όλα αυτά, προφανώς, η εργασία την Κυριακή είναι περιττή.
Μήπως δυσκολεύεστε να συγκεντρωθείτε στη δουλειά σας; Μήπως ο παραμικρός θόρυβος σας αποσπά την προσοχή και μειώνει την παραγωγικότητά σας; Τότε, αυτό που χρειάζεστε είναι ο “Μονωτής”, ένα παράξενο και λίγο τρομακτικό κράνος, που εφευρέθηκε το 1925 από τον Hugo Gernsback, έναν εφευρέτη, συγγραφέα και εκδότη από την Αμερική και το Λουξεμβούργο.
Συχνά τον αποκαλούν “πατέρα της επιστημονικής φαντασίας” και είναι εύκολο να καταλάβουμε τον λόγο. Ο σκοπός του “Μονωτή” ήταν απλός: το ξύλινο κράνος εμπόδιζε οποιονδήποτε ήχο ή εικόνα, ώστε να συγκεντρωθούμε στη δουλειά που είχαμε μπροστά μας.
Ο εφευρέτης ισχυριζόταν ότι το κράνος μείωνε τους εξωτερικούς θορύβους έως και 95% και το γυαλί εξασφάλιζε ότι καμία κοντινή κίνηση δε θα μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή εκείνου που το φορούσε.
Τα μόνα μειονεκτήματα, ήταν ότι φαινόταν αστείο και δε μπορούσες να δεις το πρόσωπο εκείνου που το φορούσε.
“Ο συγγραφέας εν ώρα εργασίας στο ιδιωτικό του εργαστήριο, φορώντας τον Μονωτή. Οι εξωτερικοί θόρυβοι εξαφανίζονται και ο εργαζόμενος μπορεί να συγκεντρωθεί με ευκολία στη δουλειά του.”
“Η παραπάνω φωτογραφία απεικονίζει από κοντά το κράνος του Μονωτή. Το οξυγόνο μπαίνει στο κράνος διαμέσου του σωλήνα που φαίνεται.”
Δεν έχει σημασία τι υπολογισμούς εξόδων θα κάνετε για το γάμο σας, πάντα υπάρχουν κάποια απαραίτητα επιπλέον έξοδα. Ειδικά για έναν επαγγελματία φωτογράφο. Ο φωτογράφος Έιρικ Χάλβορσεν, βρήκε έναν έξυπνο τρόπο να αποδείξει πόσο χρήσιμοι είναι οι επαγγελματίες σε κάθε τελετή.
Ο Έιρικ δηλώνει: «Είδα μια δημοσίευση στο Facebook, όπου η μέλλουσα νύφη ήθελε να εξοικονομήσει χρήματα χωρίς να προσλάβει έναν επαγγελματία φωτογράφο γάμου. Θα άφηνε υπεύθυνους τους καλεσμένους για τις φωτογραφίες τους. Θα βγάλουν φωτογραφίες, σωστά; Θα πρέπει να στείλουν όσες έβγαλαν, το ζευγάρι θα κάνει το δικό του άλμπουμ και θα κοιτά αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές για πάντα.»
Ο φωτογράφος που παντρεύτηκε πριν από σχεδόν 4 χρόνια, προσέλαβε τον φωτογράφο των ονείρων του για να απαθανατίσει τις πολύτιμες στιγμές τους. Έτσι, πήρε τις φωτογραφίες του φωτογράφου και τις σύγκρινε με απλές λήψεις που έβγαλαν οι καλεσμένοι. Η σύνθεση, ο φωτισμός, η ποιότητα της εικόνας και τα άλλα χαρακτηριστικά, διαφέρουν δραματικά. «Το μόνο που ξέρω από την εμπειρία του να παντρεύεσαι, είναι πως όλα μένουν πίσω, στις φωτογραφίες», συμπληρώνει. Οπότε αν θέλετε οι φωτογραφίες αυτές να είναι όμορφες, θα πρέπει να προσλάβετε κάποιον που ξέρει τι να κάνει.
«Αυτές οι φωτογραφίες, τραβήχτηκαν από τους καλεσμένους στον δικό μου γάμο», αναφέρει ο Έιρικ.
Τα πλαστικά μπουκάλια νερού θα μπορούσαν σύντομα να είναι παρελθόν, χάρις σε αυτές τις απίστευτες βρώσιμες φυσαλίδες νερού. Δημιουργήθηκαν με μια νέα βιώσιμη συσκευασία, με έδρα το Λονδίνο.
Οι φυσαλίδες που ονομάζονται Ooho!, αποτελούνται από μια άμορφη μάζα πόσιμου νερού μέσα σε βρώσιμη μεμβράνη, που είναι κατασκευασμένη από φυσικό εκχύλισμα φυκιών. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Το προϊόν βιο-διασπάται πλήρως σε 4-6 εβδομάδες, αν δεν καταναλωθεί.
Η ομάδα πίσω από τη λαμπρή ιδέα, ονομάζεται Skipping Rocks Lab. Αποτελείται από μηχανικούς αποφοίτους του Βασιλικού Κολεγίου Καλών Τεχνών και του Αυτοκρατορικού Κολεγίου του Λονδίνου. Η πρωτότυπη ιδέα τους εφαρμόστηκε πρώτη φορά το 2013.
Από τότε, έχουν εργαστεί σκληρά για να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα. Έχουν δημιουργήσει μια σελίδαοικονομικής υποστήριξης, ώστε να συγκεντρώσουν χρήματα. Ήδη έχουν καταφέρει να μαζέψουν περισσότερα από 702.000 ευρώ σε λίγες μέρες.
Μόνο στις ΗΠΑ χρησιμοποιούνται περίπου 35 δισεκατομμύρια πλαστικά μπουκάλια ετησίως και χρειάζονται εκατοντάδες χρόνια για να αποσυντεθούν. Σκεπτόμενοι όλα τα παραπάνω, η ιδέα των βρώσιμων φυσαλίδων, ακούγεται εξαιρετική.
Μια μικρή επιπλέον τρύπα στο αυτί ενός ανθρώπου, είναι μια εκ γενετής ατέλεια που περνάει σχεδόν απαρατήρητη. Επίσης, δεν είναι επιβλαβής. Αυτή η ατέλεια ονομάζεται προωτιαίος κόλπος και είναι γνωστή και ως προωτιαία κύστη ή σχισμή.
Ο εξελικτικός βιολόγος Νιλ Σουμπίν, σκέφτηκε ότι αυτό θα μπορούσε να είναι απομεινάρι από τα βράγχια των ψαριών. Ωστόσο, η θεωρία αυτή δεν έχει επικυρωθεί επιστημονικά.
Αυτή η μικρή επιπλέον τρύπα, σχηματίζεται συνήθως κατά την 6η εβδομάδα του εμβρύου.
Σύμφωνα με στοιχεία από την Εθνική Βιβλιοθήκη Ιατρικής των ΗΠΑ, η εκ γενετής διαταραχή αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1864.
Η τρύπα σχηματίζεται κατά τα πρώτα στάδια της εμβρυϊκής ανάπτυξης και είναι κληρονομική.
Το διαδικτυακό περιοδικό ιατρικής Medscape, εξηγεί: “Αυτές οι μικρές τρύπες βρίσκονται κοντά στο μπροστινό μέρος και σηματοδοτούν την είσοδο σε κάποιον κόλπο, που μπορεί να φτάσει κάτω από το δέρμα, κοντά στον χόνδρο του αυτιού.”
Μπορεί να φαίνεται ακίνδυνο, αλλά μπορεί να μολυνθεί.
Είναι επίσημο πλέον και τα νέα είναι εκπληκτικά: Η Ταϊβάν είναι η πρώτη χώρα της Ασίας που απαγόρευσε στους πολίτες της να τρώνε γάτες και σκύλους. Η νέα νομοθεσία, προβλέπει ότι όσοι πιάνονται να τρώνε γάτες και σκύλους, θα παίρνουν πρόστιμα από 1.600 έως 8.000 δολάρια. Επίσης, η απαγόρευση περιλαμβάνει την πώληση, την κατοχή και την αγορά πτωμάτων γατιών και σκυλιών.
Αυτή η θετική αλλαγή μπορεί να αποδοθεί κυρίως στην αλλαγή της στάσης της Ταϊβάν απέναντι στους σκύλους και τις γάτες: η αυξανόμενη κατοχή κατοικίδιων έχει κάνει τους πολίτες να βλέπουν αυτά τα ζωάκια περισσότερο ως συντροφιά, παρά ως κρέας.
Επίσης, η πρόεδρος Tsai Ing-Wen, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της, τάχθηκε στο πλευρό των ζώων και υιοθέτησε 3 ακόμα σκυλιά.
Παρόλο που η απαγόρευση αποτελεί μεγάλη νίκη, ο αγώνας για την κατάργηση της κατανάλωσης κρέατος γατιών και σκυλιών, είναι ακόμα μεγάλος.
Είναι επίσημο πλέον και τα νέα είναι εκπληκτικά: Η Ταϊβάν είναι η πρώτη χώρα της Ασίας που απαγόρευσε στους πολίτες της να τρώνε γάτες και σκύλους.
AFP/ Ed Jones
Όσοι πιάνονται να τρώνε το κρέας αυτών των ζώων, θα παίρνουν πρόστιμα από 1.600 έως 8.000 δολάρια.
Η συγγραφέας Άλκη Ζέη μίλησε στα TEDxAthens, τον Φεβρουάριο του 2016 και μοιράστηκε τη δική της ιστορία. Ας τη θυμηθούμε.
«’Oλοι έχουν μια αφετηρία στη ζωή τους. Εμένα δεν ξέρω γιατί, μου πέσανε πάρα πολλές και κάθε φορά άρχιζα από έναν καινούριο δρόμο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τον θυμάμαι στη Σάμο. Ενώ δεν γεννήθηκα εκεί, πήγα τριών χρονών με την αδερφή μου επειδή είχε πάθει η μητέρα μας φυματίωση.
Για μένα όλος ο κόσμος ήταν η Σάμος. Αυτή ήταν η Ελλάδα. Τα πεύκα, η θάλασσα, ο παππούς που νομίζαμε ότι είναι αρχαίος Έλληνας γιατί ήταν καθηγητής αρχαίων ελληνικών και μόνο για θεούς και μύθους μάς μιλούσε. Νιώθαμε ότι αυτός είναι ένας ευτυχισμένος τόπος που δεν θέλαμε καθόλου να τον χάσουμε».
«Εκείνο που κυρίως πίστευα τότε είναι ότι μέσα στη ζωή, όπως βάζεις τα παπούτσια σου κάθε πρωί, έτσι πρέπει να πάρεις και ένα βιβλίο. Γιατί πάντα βλέπαμε τον παππού μας να κρατάει ένα βιβλίο στο χέρι, ακόμα και όταν πήγαινε περίπατο στην παραλία, διάβαζε περπατώντας.
Έτσι κι εγώ, μικρή έπαιρνα ένα βιβλίο και περπατούσα πάνω-κάτω, έτσι νόμιζα ότι έπρεπε να κάνουμε. Από αυτόν τον ωραίο τόπο φύγαμε, γιατί η μητέρα μας έγινε καλά και μας πήγανε στο Μαρούσι. Μας φάνηκε ότι πήγαμε σε μια ξένη γη, με δυο ξένους ανθρώπους που μας είπαν ότι ήταν οι γονείς μας και όταν έφυγε ο παππούς μας, νόμιζα ότι πήρε τα πάντα μαζί του. Ήταν μια καινούρια αφετηρία».
«Στο σχολείο στην Αθήνα, γνώρισα τη Ζωρζ Σαρρή και ως την τελευταία της στιγμή που έφυγε για πάντα μείναμε φίλες. Και αυτό που λέω πάντα στους νέους είναι ότι η φιλία παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή. Με την αδερφή μου μας άρεσε πολύ να διαβάζουμε ποίηση και κυρίως ποιήματα λυπητερά του Παλαμά, του Πολέμη… Τα διαβάζαμε κάθε βράδυ και κλαίγαμε. Και έτσι κάτι μού μπήκε μέσα μου, μήπως γράψω κι εγώ ποιήματα».
«Ο δίδυμος αδερφός της μητέρας μου είχε αρραβωνιαστεί μια κοπέλα. Αυτή η κοπέλα, που είχε και λίγο στραβή μύτη αλλά και κάτι μάτια που έβγαζαν φλόγες, ήταν η μεγάλη μας συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου.
Όποιος δεν την έχει γνωρίσει σαν άνθρωπο έχει χάσει πολλά κι εμείς κερδίσαμε πάρα πολλά ζώντας μαζί της. Μας έκανε να θέλουμε ν’ αγαπάμε κάτι, να ενδιαφερόμαστε για κάτι και να διαβάζουμε βέβαια. Στον γάμο της, της έγραψα ένα ποίημα. Η Διδώ το πήρε. Ήμουν 9 χρονών. Χαμογέλασε αλλά όταν κοίταξα τα μάτια της, μου φάνηκαν τόσο λυπημένα και πήρα απόφαση στη ζωή μου ότι δεν θα γίνω ποτέ ποιήτρια».
(Όταν μπήκε ο πόλεμος). «Όσο έλειπε ο πατέρας μου στην τράπεζα, που δούλευε το πρωί, το σπίτι μας γινόταν γιάφκα. Έφερνε η Διδώ τις γυναίκες της αντίστασης, την Ηλέκτρα Αποστόλου που εκτέλεσαν οι Γερμανοί, τη Μέλπω Αξιώτη, τη Ζέρβου, τη Σβόλου και όταν έφευγαν -γιατί κάπνιζαν σαν τεκέδες- η πρώτη μας αντιστασιακή πράξη με την αδερφή μου ήταν να ανοίγουμε την μπαλκονόπορτα και με τραπεζομάντιλα να αερίζουμε τον χώρο, ώστε να φύγει η μυρωδιά του καπνού, μη γυρίσει ο πατέρας μας και καταλάβει τίποτα. Η Διδώ συνήθιζε να μας λέει τότε: “Μη νομίζετε ότι δεν είναι τίποτα, είναι κάτι σπουδαίο”.
Μετά οργανωθήκαμε στην ΕΠΟΝ. Στην ΕΠΟΝ κάναμε και πάρτι ολονύχτια, γιατί δεν μπορούσαμε να γυρίζουμε αργά στα σπίτια, απαγορευόταν η κυκλοφορία.
Και βάζαμε ένα γραμμόφωνο και κάναμε ότι χορεύαμε για να μπορούμε να τυπώνουμε παράνομες εφημερίδες, προκηρύξεις κ.ά. Στο πιάνο έπαιζε ένα παιδί όλη τη νύχτα και του βάζαμε στο στόμα μαύρες σταφίδες για να μην πεινάει. Αυτό το παιδί ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις. Πολλές φορές με τη Ζωρζ -όσο ζούσε ακόμα- καθόμασταν και λέγαμε: “Μην το πούμε πουθενά αλλά τα χρόνια της κατοχής ήταν ευτυχισμένα χρόνια”, γιατί πιστεύαμε σε κάτι, είχαμε ένα όραμα, πιστεύαμε ότι πραγματικά και εμείς βοηθούμε στο να απελευθερωθεί η Ελλάδα. Λέγαμε, όταν τελειώσει η Κατοχή, θα ζήσουμε αυτό το όραμα. Τώρα αν δεν μας βγήκε, είναι άλλο θέμα…».
«Ο Κουν μες στη μαύρη Κατοχή έμαθε στον κόσμο το πραγματικό θέατρο, ένα αξέχαστο θέατρο που έχουν μείνει οι ρίζες του και σήμερα. Έτσι τσίμπησα λίγο κι εγώ και λέω μήπως βγω στη σκηνή. Ο Γιώργος μού έλεγε: “Εγώ νομίζω να γράψεις”. Δεν πήγα στη Σχολή που δίδασκε εκείνος, γιατί ήταν σίγουρο ότι δεν θα με έπαιρνε. Πήγα στη Σχολή του Ωδείου Αθηνών που δίδασκε ο Ροντήρης και ο Βεάκης και λέγανε ότι ο Ροντήρης έκανε και ένα παλούκι να μιλάει. Φαίνεται πως έκανε λίγο το παλούκι και μίλησε και τελείωσα τη Σχολή».
(Η ημέρα της απελευθέρωσης). «Η 12η Οκτωβρίου που δεν γιορτάζεται στην Ελλάδα ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου, η μέρα που πιστέψαμε ότι όλα τα όνειρά μας θα γίνουν πραγματικότητα. Αλλά δεν βάστηξε πολύ. Ήρθε ο Δεκέμβρης του 1944, που θα ‘θελα να μην είχε υπάρξει ούτε στην ιστορία ούτε στη ζωή μου. Εκεί κατάλαβα τι θα πει εμφύλιος, τι θα πει να χωριζόμαστε στα δύο, τι θα πει η διπλανή μου στο θρανίο, όταν φτάσαμε στον Βόλο που πηγαίναμε με τα πόδια και της χτύπησα την πόρτα, να με κοιτάζει σαν να βλέπει τον μεγαλύτερό της εχθρό.
Και εκεί είπα «δεν είναι δυνατόν πια να μην αγαπάμε ο ένας τον άλλον, τον άνθρωπο που ήμασταν κοντά». Όλη αυτή την αγριάδα που είχε ο Δεκέμβρης, δεν την έχω ξεχάσει. Και τώρα, όταν βλέπω τους πρόσφυγες που περπατούν χιλιόμετρα για να φτάσουν, θυμάμαι πώς περπατούσαμε εμείς για να ξεφύγουμε όταν τέλειωσε ο Δεκέμβρης. Δεν φοβήθηκα ποτέ στη ζωή μου, όσο φοβήθηκα τότε».
«Στο σπίτι του παππού στη Σάμο, στο σαλόνι, υπήρχε μια βιτρίνα και μέσα ήταν ένας τίγρης, το καπλάνι. Έτσι το έλεγα εγώ στη Σάμο και νόμιζα πως το ξέρουν όλοι στην Ελλάδα όταν έγραφα το βιβλίο. Ούτε το καπλάνι ήξερε τότε, ούτε εγώ τι ρόλο θα παίξουμε στη ζωή μας και οι δύο. Το βιβλίο μεταφράστηκε, πήρε βραβεία, μπήκε στα σχολεία (κυρίως από πείσμα των δασκάλων, γιατί πολλοί ήταν και εκείνοι που πάλεψαν για να μην μπει) και αυτό μου δίνει μίαν ανάταση. Όταν το έγραφα, δεν ήξερα ότι γράφω βιβλίο για παιδιά. Ήθελα να πω τις αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια».
«Να είστε μαζί, να αγαπιέστε και να βοηθάει ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε σήμερα, να παρασταθούμε ο ένας στον άλλον και υλικά αλλά και ψυχικά, για να μην μας πάρει η κατάθλιψη. Είναι πολύ φοβερό να πάθουμε κατάθλιψη σαν λαός, γι’ αυτό νομίζω ότι πρέπει μέσα μας να έχουμε μια μικρή φλόγα, μια μικρή χαρά και τότε θα δείτε πως όλα θα είναι πιο ανάλαφρα. Είναι δύσκολα χρόνια, όσο κρίση και αν υπάρχει όμως, έστω και σε ένα πολύ μικρό πράγμα να ελπίζετε, σιγά σιγά θα γίνει ένα μεγάλο παζλ».
Σίγουρα το 2017 ο κόσμος της μόδας θα το θυμάται σαν τον χρόνο της ολογραφικής μόδας. Η τάση ξεκίνησε από τα νύχια, συνεχίστηκε στα ρούχα και όπως ήταν αναμενόμενο επεκτάθηκε στα μαλλιά.
Ο ταλαντούχος κομμωτής Ρος Μάικλ είναι ο πρώτος που έφερε την ολογραφική τάση στις βαφές μαλλιών. Αναμειγνύοντας ξανθές αποχρώσεις με παστέλ χρώματα, όπως απαλό ροζ και φωτεινό μπλε μπόρεσε να πετύχει το επιθυμητό μεταλλικό εφέ. Οι αποχρώσεις μοιάζουν να έχουν βγει από τα πιο ρομαντικά παραμύθια.
Δείτε παρακάτω την καινούργια τάση στα μαλλιά και πάρτε ιδέες για την άνοιξη!
Η άνοιξη έχει ήδη φτάσει και πριν καλά καλά το καταλάβουμε θα έρθει και το καλοκαίρι. Οι περισσότεροι ανυπομονούν να βγουν έξω και να απολαύσουν τον ωραίο καιρό, αλλά μαζί με τις υψηλές θερμοκρασίες έρχονται παρέα και μερικά μικρά και ενοχλητικά πλάσματα: τα κουνούπια!
Είναι σχεδόν αδύνατον να αποφύγουμε αυτά τα ενοχλητικά ιπτάμενα έντομα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει, ότι τα κουνούπια ήταν υπεύθυνα για πάνω από 1 εκατομμύρια θανάτους, καθιστώντας τα τα πιο θανατηφόρα ζώα του πλανήτη.
Ο ιός Ζίκα είναι ένας από τους πιο πρόσφατους παγκόσμιους κινδύνους για την υγεία και μεταδίδεται μέσω των κουνουπιών.
Ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε το λογικό είναι να πάρουμε προληπτικά μέτρα. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν εντομοαπωθητικά, που περιέχουν DEET, μια ισχυρή χημική ουσία που μπορεί να προκαλέσει μερικές πολύ άσχημες και σοβαρές παρενέργειες. Αντί να ψεκάζετε με χημικά σπρέι το δέρμα σας δοκιμάστε μια εναλλακτική λύση που περιλαμβάνει την βιταμίνη Β1 (θειαμίνη).
Είναι ένας ασφαλέστερος τρόπος για να αποφύγετε τα κουνούπια και ίσως είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεστε.
Γνωστή και ως θειαμίνη, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν την βιταμίνη Β1 για να απομακρύνουν τα κουνούπια εδώ και πολλά χρόνια. Πολλοί ισχυρίζονται, ότι με μια καθημερινή δόσης βιταμίνης Β1 έχουν καταφέρει να μειώσουν δραματικά τα κουνούπια που τους τσιμπάνε.
Η βιταμίνη Β1 αλλάζει την οσμή του σώματος με έναν τρόπου που δεν αρέσει καθόλου στα κουνούπια. Η ημερήσια συνιστώμενη ποσότητα είναι 20-25 μιλιγκράμ 3 φορές την ημέρα, αλλά μπορείτε να την πάρετε και μέσω της διατροφής σας από τρόφιμα, όπως το λάχανο, το μπρόκολο, οι ηλιόσποροι και το κουνουπίδι.
