Μέσα σε μια αγορά με πολυεθνικές  εταιρείες κολοσσούς που κονταροχτυπιούνται για τα μερίδια, σε μια αγορά που θυμίζει τη μάχη «Δαυίδ και Γολιάθ», οι ελληνικές επιχειρήσεις δίνουν το δικό τους αγώνα και πολλές φορές ξεχωρίζουν.

Ειδικά στην αγορά των αναψυκτικών τα πράγματα εξελίσσονται δύσκολα. Τα τελευταία χρόνια, σε μια αγορά που οι πολυεθνικές ελέγχουν τα μεγαλύτερα μερίδια οι πιέσεις αυξάνονται.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της IRI, τα αναψυκτικά καταγράφουν πτώση 7,3% σε αξία και 11,4% σε όγκο διατηρώντας την αρνητική πορεία των τελευταίων ετών. Το 2016 έκλεισε για την κατηγορία των μη αλκοολούχων με απώλειες 5,9% σε αξία και 8,6% σε όγκο, ενώ κάπως έτσι φαίνεται να διαμορφώνεται και το 2017.

Σε όρους αξίας, οι πωλήσεις μη αλκοολούχων ποτών εκτιμάται ότι αγγίζουν το ποσό των 1,5 δισ. ευρώ.

Μερίδιο από αυτή την πίτα του 1,5 δισ. ευρώ διεκδικούν και μικρότερες επιχειρήσεις, ενώ τη δική της θέση έχει μία Κρητικιά. Η «Φήμη».

Πρόκειται για μια οικογενειακή επιχείρηση που κρατάει στη δύσκολη αγορά των αναψυκτικών, για περισσότερα από 90 χρόνια.

Η επιχείρηση μεγαλούργησε από τη δεκαετία του 1960 μέχρι το 1980, ενώ αντιστάθηκε στην εισβολή μεγάλων πολυεθνικών στην ελληνική αγορά.

Η δε σχέση της εταιρείας με την παράδοση και τον τόπο της Κρήτης είναι ιδιαίτερη και άρρηκτη. Οι χυμοί και τα αναψυκτικά «Φήμη» φτιάχνονται από το 1925 έως σήμερα σ’ένα μέρος: τις Αγιές Παρασκιές στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Η ιστορία ξεκινάει από το Βασίλη Ζηδιανάκη το 1925. Η Κρήτη είχε πρόσφατα ενωθεί με τη μητέρα Ελλάδα και είχε δεχτεί ένα μεγάλο κύμα προσφύγων με την ανταλλαγή των πληθυσμών και τα αγροτικά προϊόντα του νησιού είναι ο βασικός τροφοδότης της οικονομίας και ξεκινούν οι πρώτες απόπειρες παραγωγής αναψυκτικών αφού τα φρούτα και ειδικά τα λεμόνια είναι άφθονα στο νησί.

Τότε που οι περιβόητοι «λεμονατζήδες» βγαίνουν στους δρόμους με τις «παγωμένες» σε χωριά και πόλεις. Άλλωστε η λεμονάδα ήταν το δροσερό αναψυκτικό του καλοκαιριού.

Ο πατριάρχης της οικογένειας Ζηδιανάκη ο Βασίλης, ήταν ο πρώτος «λεμονατζής» της Φήμη.

Το 1925 ο Βασίλης Ζηδιανάκης, στο ισόγειο του σπιτιού του, στις Αγιές Παρασκιές, μέσα στο επονομαζόμενο «Υποδηματοποιείον», ξεκινάει την χειροκίνητη εμφιάλωση σε πορσελάνινο μπουκάλι. Περνάει  στο επόμενο στάδιο από αυτό των πλανόδιων «λεμονατζήδων» και ανοίγει τη δουλειά.

Η λεμονάδα μπαίνει σε μπουκάλια στο ισόγειο του πατρικού του Βασίλη Ζηδιανάκη και η οικογενειακή επιχείρηση κάνει τα πρώτα της βήματα στην Κρήτη.

Τα χρόνια που ακολουθούν τα μπουκάλια της Φήμης φορτώνονται σε γαϊδουράκια και ταξιδεύουν από χωριό σε χωριό στην Κρήτη… Η εταιρεία επιβιώνει στον πόλεμο και η διαδικασία παραγωγής και εμφιάλωσης παραμένει ίδια μέχρι και το 1950.

Λεμονάδα στην αρχή, πορτοκαλάδα, γκαζόζα και το περιβόητο μπυράλ αργότερα όλα μπαίνουν σε μπουκάλια και ταξιδεύουν στην Κρήτη.

Από το 1960 ο ηλεκτρισμός κάνει την εμφάνισή του σε πόλεις και χωριά και τότε ξεκινούν οι αλλαγές. Αναλαμβάνει την οικογενειακή επιχείρηση ο Βαγγέλης Ζηδιανάκης και βάζει το θεμέλιο εργοστασιακό λίθο αλλάζοντας την κλίμακα της παραγωγής. Διατήρησε τον οικογενειακό χαρακτήρα της επιχείρησης και παράλληλα προχώρησε σε εκσυγχρονισμό του παραγωγικού εξοπλισμού, ακολουθώντας την πλέον προχωρημένη τεχνολογία εκείνης της εποχής.

Από το 1974 η εμφιάλωση γίνεται σε γυάλινες φιάλες με πώμα και η επιχείρηση αλλάζει στέγη, πάλι στις Αγιές Παρασκιές.

Σταδιακά η οικογενειακή επιχείρηση εξελίχθηκε από μια μικρή οικοτεχνία σε μια πολλά υποσχόμενη βιοτεχνία.

Ωστόσο εκείνα τα χρόνια η Φήμη όπως είναι φυσικό βρίσκεται αντιμέτωπη με μεγάλες αλλαγές. Στη δεκαετία του 80 τα αναψυκτικά τύπου Cola γίνονται της μόδας και είναι η περίοδος που οι περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις αναψυκτικών δεν αντέχουν και βάζουν λουκέτο. Η επέλαση των μεγάλων και ισχυρών έχει αρχίσει και οι μικρές τοπικές εγχώριες επιχειρήσεις αναζητούν τρόπους άμυνας βλέποντας τα μερίδιά τους να μειώνονται. Το μπυράλ φεύγει από τη μόδα, τα σινεμά που αποτελούσαν σταθερά σημεία μεγάλων πωλήσεων, αρχίζουν να «πέφτουν» όσοι οι τηλεοράσεις μπαίνουν στα σπίτια και οι αλλαγές που γίνονται δεν αφήνουν κανέναν ανεπηρέαστο.

Η εταιρεία ωστόσο καταφέρνει να κρατηθεί και να περάσει στα επόμενα χρόνια. Έφτιαξε προϊόντα τύπου cola, άλλαξε τις συσκευασίες σε αυτές που ζητούσε η αγορά, κράτησε όμως τα παραδοσιακά της στοιχεία.

Το 2000 περίπου άλλαξε νομική μορφή και έγινε μια ανώνυμη εταιρεία. Ο Βασίλης Ζηδιανάκης, εγγονός του ιδρυτή, οδήγησε τη «Φήμη» στη νέα χιλιετία, καθώς την ανέλαβε από το 2000 και άνοιξε τη «Φήμη» σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και της Κύπρου.

Σήμερα η «Φήμη» κρατάει την ίδια συνταγή από τα πρώτα εκείνα χρόνια, παραμένει στην ελληνική αγορά και έχει εξελιχθεί σε μια εταιρεία με σύγχρονα μηχανήματα για την εμφιάλωση των αναψυκτικών με μια γραμμή παραγωγής δυναμικότητας 4,5 τόνων την ημέρα σε γυάλινο μπουκάλι, καθώς και μια γραμμή παραγωγής πλαστικών φιαλών τύπου PET.

[nbst] [drinkfimi]

Μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών το made in Greece αυτοκίνητο που βλέπετε έχει όλες τις  πιστοποιήσεις για να κυκλοφορεί ελεύθερο στους ελληνικούς δρόμους.

Το Super K της Keraboss πήρε έγκριση τύπου  και διανοίγει το τοπίο για την ανάδειξη παρόμοιων προσπαθειών και την προώθηση της ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Με εκτός δρόμου σχεδίαση το μήκος του αμαξώματος είναι στα 3,37 μέτρα, ενώ υπάρχουν εκδόσεις με δύο ή τέσσερις θέσεις. Τα Super K είναι χειροποίητα, το αμάξωμα τους είναι πολυεστερικό, το σασί γαλβανιζέ και για την δημιουργία τους, η εταιρεία συνεργάζεται με πολλές ελληνικές βιοτεχνίες (αντίστοιχα μικρούς κατασκευαστές).

Την κίνηση αναλαμβάνει ένας  κινητήρας 1.000 κ.εκ. με ισχύ 72 ίππων. Όπως το αναφέρει και η νομοθεσία του ΜΟΙΚ. Ο κατασκευαστικός του τρόπος και τα υλικά του, το καθιστούν κατάλληλο όχημα για τα νησιά και τους επαγγελματίες των rent a car.  Τα υλικά κατασκευής, όπως π.χ το πολυεστερικό αμάξωμα, το γαλβανιζέ σασί,  μένουν σχεδόν αλώβητα από το αλάτι της θάλασσας και ζουν σχεδόν για πάντα, με μια μικρή συντήρηση.

Περισσότερα στοιχεία για τα τεχνικά χαρακτηριστικά και τις τιμές πώλησης θα έχουμε μέσα στις επόμενες μέρες.

Μέχρι το αναλυτικό μας ρεπορτάζ να υπενθυμίσουμε πως από το 2008 η Keraboss ξεκίνησε και ολοκλήρωσε την κατασκευή, των πλήρως λειτουργικών πρωτοτύπων οχημάτων. Το 2014 εκδόθηκε το ΦΕΚ του Υπουργείου Μεταφορών για την κατασκευή του.

Ταυτόχρονα υπήρξε αίτηση στο Υπουργείο Οικονομικών, για κατάλληλη νομοθετική/ φορολογική ρύθμιση για τα οχήματα τύπου μικρής σειράς παραγωγής Μ.Ο.Ι.Κ (Μεμονωμένα Οχήματα Ιδιαίτερης Κατασκευής). Την έκδοση πινακίδων κυκλοφορίας από το Υπουργείο Μεταφορών ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2019 και η Περιφέρεια Αττικής εξέδωσε τις πινακίδες το 2022.

Η εξέλιξή του ξεκίνησε σαν μια «άσκηση». Κι η πορεία του ήταν τέτοια, που έφτασε να το δοκιμάσει ακόμη κι ο διάσημος πρωταθλητής του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ράλι, Τόμι Μάκινεν. Ο λόγος για το Korres 4, ένα ελληνικό αυτοκίνητο που κινείται παντού, χωρίς να απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες για να οδηγηθεί. Ο δημιουργός του, Δημήτρης Κορρές, περιέγραψε στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, “Πρακτορείο 104,9FM ” την ιστορία πίσω από τη δημιουργία του Korres Project P4.

«To Korres 4 είναι υπεραυτοκίνητο που ξεκίνησε σαν μια άσκηση. Θελήσαμε να το δημιουργήσουμε σαν να προσπαθούμε να λύσουμε ένα σταυρόλεξο, για ν’ αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα που ορίσαμε ως “τροχός εναντίον λακούβας”» εξηγεί ο κ. Κορρές και προσθέτει πως η ευρηματική σχεδίαση έχει ως στόχο «να έχεις ένα αυτοκίνητο, το οποίο τέλος πάντων να σου επιτρέπει, να μην ασχολείσαι με λακκούβες».

Κάπως έτσι ξεκίνησε και η προσπάθεια να κατασκευαστεί ένα αυτοκίνητο, του οποίου η ανάρτηση και τα παρελκόμενα μηχανικά μέρη να είναι καινοτόμα. «Φτιάξαμε τέσσερα πρωτότυπα μετά από πολλές περιπέτειες, ταυτόχρονα με την κυρίως δουλειά μου, που είναι μηχανικός έργων και αρχιτέκτων» αναφέρει ο κ. Κορρές που δεν παραλείπει να τονίσει πως στόχος είναι η παραγωγή.

«Αυτός είναι ο στόχος, να βγει στο εμπόριο ένα προϊόν που σχεδιάστηκε για μικρής κλίμακας παραγωγή» τονίζει, ενώ εστιάζει στους αγοραστές που προτιμούν κάτι διαφορετικό από ένα όχημα μαζικής παραγωγής. «Ακριβώς επειδή τα αυτοκίνητα πλέον στην αγορά έχουν τυποποιηθεί, όσοι βγάζουν κάποιο αυτοκίνητο το οποίο είναι ιδιαίτερο -και είναι πάρα πολλοί αυτοί με μικρές παραγωγές- πάνε καλά, εάν έχουν προσέξει το προϊόν τους» εξηγεί ο ίδιος, περιγράφοντας στην ουσία τη θέση που έχουν στην αγορά εξειδικευμένες μικρές εταιρίες που παράγουν στην Ευρώπη οχήματα σε μικρούς αριθμούς για απαιτητικούς πελάτες.

Το βασικό πλεονέκτημα του Korres Project, σύμφωνα με τον σχεδιαστή και δημιουργό του, είναι ο διττός του χαρακτήρας, η ικανότητα υπερκέρασης εμποδίων, ταυτόχρονα με την κίνηση με μεγάλη ταχύτητα. «Στόχος είναι αυτό το προϊόν, το οποίο πρακτικά δεν έχει αντίπαλο, να μπορεί πρακτικά να περάσει με ταχύτητα πάνω από κάθε αδυναμία του δρόμου» σημειώνει.

«Το επίπεδο φρένων και κρατημάτων του Project P4 είναι επιπέδου Porsche και Ferrari. Το επίπεδο εκτός δρόμου είναι σε επίπεδο μοντέλων τύπου Baha, σαν τα οχήματα δηλαδή που τρέχουν στην Αμερική εκτός δρόμου, κινούνται με ταχύτητα σε κακό έδαφος, όπως στην έρημο ή σε πέτρες, και συνήθως είναι τεράστια σαν φορτηγά.

Οι δε αναρριχητικές του δυνατότητες συγκρίνονται μόνο με ειδικά οχήματα, που όμως δεν μπορούν να τρέξουν με ταχύτητα και είναι για πολύ εξειδικευμένη χρήση» σημειώνει ο κ. Κορρές περιγράφοντας τους στόχους του σχεδιασμού αλλά και τα στοιχεία που έχουν δείξει οι δοκιμές τα τελευταία χρόνια.

Σε απάντηση δε για το πόσο πρωτότυπη είναι η σχεδίαση και πώς ετοιμάστηκε «από λευκό χαρτί» το Korres Project P4, ο Έλληνας μηχανολόγος απαντά πως ετοιμάστηκαν από την αρχή όλα τα δομικά στοιχεία, «από τα ημιαξόνια μέχρι το σασμάν και τα διαφορικά και το σασί». Βέβαια, στοιχεία όπως οι κινητήρες προέρχονται από προμηθευτές όπως είθισται σε τέτοια ειδικά αυτοκίνητα. Το όχημα σήμερα βρίσκεται σε στάδιο αναζήτησης επενδυτή, «ο οποίος θα συμπληρώσει ένα πόσο, ώστε να μπορέσει να βγει το μοντέλο στην παραγωγή»

Όσον αφορά τέλος το ποια ήταν η οδηγική εμπειρία ανθρώπων, που έχουν δοκιμάσει το Korres Project P4, ο κ. Κορρές είναι καθησυχαστικός: «το οδηγείς πολύ εύκολα σαν να οδηγείς ένα μικρό Fiat, μπορεί να το οδηγήσει ακόμη και αρχάριος».

[news247] [korres4]