Ο Νίκος Ρουκούδης είναι ο πυροσβέστης που δάκρυσε μπροστά στην τραγωδία που συνέβη από την φωτιά στο Μάτι. Ο ίδιος διηγείται στο Down Town και τη Φανή Πλατσατούρα όλα όσα βίωσε εκείνη τη μέρα και την επιστροφή του στο σπίτι και την οικογένειά του.

«Ήταν Δευτέρα απόγευμα και ήμουν σε επιφυλακή. Την ώρα που χτύπησε το τηλέφωνο και με ειδοποίησαν να φύγω για το Μάτι, γιόρταζα τα γενέθλιά μου. Φτάνοντας εκεί, αντίκρισα εικόνες αποκάλυψης. Δεν υπάρχουν λόγια να τις περιγράψουν. Καιγόντουσαν σπίτια, υπήρχαν νεκροί, αγνοούμενοι και εγκλωβισμένοι. Μια τραγωδία. Δεν θα μου έκανε εντύπωση, αν λόγω των υψηλών θερμοκρασιών, έλιωσαν ακόμη και οι πυροσβεστικές στολές των συναδέλφων που ρίχνονταν στη μάχη με τις φλόγες. Η μία τραγική εικόνα διαδεχόταν την άλλη. Δεν μπορούσες να λιγοψυχήσεις. Εκείνες τις ώρες υπήρχαν άνθρωποι που βασίζονταν πάνω μας. Είχαν την ανάγκη μας. Δεν μπορούσαμε λοιπόν, να τα παρατήσουμε και να φύγουμε.

Εκ των υστέρων, μας είπαν “ήρωες”. Προσωπικά, δεν το ένιωσα αυτό. Έκανα το καθήκον μου και ότι όριζε ως σωστό, η συνείδησή μου. Χωρίς φανφάρες. Μου έφτανε ένα «μπράβο». Ρωτούσαμε, δυο μέρες μετά, τον κόσμο αν είναι καλά. Και μας απαντούσαν: “πώς να είμαστε καλά; Χάσαμε γείτονες, συγγενείς. Καταστράφηκαν οι περιουσίες μας”. Υπήρχε φρίκη στα πρόσωπά τους.

Απορούσαν όλοι για τη δύναμη της φωτιάς. Μα, ο άνεμος είναι λάδι για τη φωτιά, την τροφοδοτεί συνέχεια με οξυγόνο και την δυναμώνει. Εκείνη τη μαύρη μέρα υπήρχαν οχτώ με εννιά μποφόρ. Δεν μπορούσες να σταθείς όρθιος από την ένταση του αέρα. Επίσης το Μάτι ήταν γεμάτο πεύκα, τα οποία είναι πολύ εύφλεκτα δέντρα.

Όταν πια, επέστρεψα στο σπίτι η γυναίκα μου με περίμενε με αγωνία στην πόρτα. Το μόνο που ήθελα ήταν να μπω μέσα στο δωμάτιο της δυόμισι χρονών κόρης μου και να βεβαιωθώ ότι είναι καλά. Αυτή τη στιγμή περίμενα όσες μέρες ήμουν μακριά της. Ύστερα αγκαλιάστηκα με τη γυναίκα μου, έκανα ένα μπάνιο και προσπάθησα να κοιμηθώ. Δεν μπορούσα όμως, λόγω της έντασης. Την επόμενη μέρα έδειχνε στις ειδήσεις πλάνα από τις φωτιές, η κόρη μου φώναζε “άλλο, άλλο”. Ήθελε να αλλάξουμε κανάλι. Κάποια στιγμή κοιτάχτηκα στον καθρέπτη. Είδα τον εαυτό μου, το πρόσωπό μου, τα μάτια μου. Το βλέμμα μου είχε αλλάξει εξαιτίας όλης αυτής της φρίκης που έζησα. Και τότε, δάκρυσα…».

Τις δύσκολες στιγμές που έζησε στο Μάτι περιγράφει ο διασώστης του Ερυθρού Σταυρού Βασίλης Ανδριόπουλος, στο Down Town και τη Φανή Πλατσατούρα.

«Από την πρώτη στιγμή που πλησιάσαμε την περιοχή, αντιληφθήκαμε πως πρόκειται για τεράστια φωτιά και αμέσως ειδοποιήσαμε τις ειδικές δυνάμεις. Μέχρι στιγμής, ο ελληνικός Ερυθρός Σταυρός έχει ανασύρει τα 31 από τα 76 άτομα που έχουν εγκλωβιστεί, μεταξύ αυτών τα 26 θύματα που απανθρακώθηκαν σε συγκεκριμένο σημείο στο Μάτι. Η εικόνα να αναζητούμε τραυματίες για να παράσχουμε τις πρώτες βοήθειες, θα μάς μείνει αξέχαστη. Τα περισσότερα αυτοκίνητα ήταν με τα κλειδιά επάνω, μέσα προσωπικά αντικείμενα και είδη υγιεινής, όλα καμένα και άδεια.

Μόλις κάποια μέτρα παρακάτω συνάνθρωποί μας αγκαλιασμένοι ανά τέσσερα άτομα και καμένοι. Οικογένειες ολόκληρες: μπαμπάς, μαμά και ανάμεσά τους τα παιδιά τους, όλοι απανθρακωμένοι στην προσπάθειά τους να σωθούν από τις φλόγες. Έχουμε μεγάλη εμπειρία ως ομάδα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, ωστόσο δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Αυτή η εικόνα μας γονάτισε. Στο χωράφι όπου τους εντοπίσαμε δεν υπήρχε γκρεμός, όπως γράφτηκε. Σε 300 μέτρα απόσταση ήταν η θάλασσα, τους χώριζε μόνο ένα εμφανές σημείο που θα μπορούσε να προσπεράσει και ένα πεντάχρονο παιδί.

Απλώς οι συνθήκες και η δύναμη της φωτιάς ήταν τέτοιες που δεν πρόλαβαν να φτάσουν σε αυτό το σημείο. Και απανθρακώθηκαν και οι 26. Γενικά, χρειάζεται ειδική εκπαίδευση για να ξεχωρίσεις έναν άνθρωπο από τη στάχτη. Έτσι διαπιστώσαμε ότι ανάμεσα στους 26 βρίσκονταν έξι παιδιά. Ήδη επιχειρησιακά, ο Ερυθρός Σταυρός έχει διαθέσει εκατό άτομα σε βάρδιες για να εντοπίσουμε τους υπόλοιπους αγνοούμενους και να προσφέρουμε πρώτες βοήθειες.

Για να απεγκλωβίσουμε κόσμο μέσα από τα καμμένα σπίτια χρειάστηκε να ανέβουμε σε βράχια και διάφορα άλλα επικίνδυνα μέρη με σχοινιά. Μας έπιανε ο κόσμος και μας εκλιπαρούσε να τους βοηθήσουμε να βρουν τους δικούς τους ανθρώπους. Συγκεκριμένα μια κυρία, καθώς ερχόμασταν στην περιοχή, μάς έκλεισε τα οχήματά μας και μάς παρακαλούσε να την ακολουθήσουμε. Μας έλεγε: “βοηθήστε με. Καίγεται το σπίτι μου και μέσα βρίσκεται η μητέρα μου”.

Δυστυχώς, η μητέρα της δεν τα κατάφερε. Πολύς κόσμος επίσης, αναγκάστηκε να πέσει στη θάλασσα για να σωθεί από τη φωτιά με αποτέλεσμα να πνιγεί. Ακόμη και τώρα, ψάχνουμε ανθρώπους που ενδεχομένως χάθηκαν στο νερό. Ο Ερυθρός Σταυρός θα φύγει τελευταίος από τις πληγείσες περιοχές. Θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να βρεθούν οι αγνοούμενοι».

Τη βίλα του στη Ραφήνα έχει ήδη προσφέρει ο γνωστός σχεδιαστής σε μία οικογένεια που έχασε το σπίτι της, ενώ δυστυχώς το ένα μέλος της, λόγω αναπνευστικών προβλημάτων, απεβίωσε.

Ο Γιάννης Γαλάτης τόνισε στην Espresso: «Με όλη μου την καρδιά φιλοξενώ οποιονδήποτε έχει ανάγκη που επλήγη από τις φωτιές της ανατολικής Αττικής»

«Με το που ξέσπασε η πυρκαγιά έδωσα εντολή στον φύλακα του σπιτιού, τον κύριο Κώστα, να φιλοξενήσει οποιονδήποτε βρίσκεται σε ανάγκη και δεν έχει πού να μείνει. Έτσι η κυρία Βούλα, που το σπίτι της ήταν κοντά στο δικό μου και βρέθηκε στον κυκλώνα της φωτιάς, ήρθε με τον άντρα της και τον έναν της γιο να μείνουν στο σπίτι μου για να νιώσουν πιο ασφαλείς. Δυστυχώς, χτες τη χάσαμε», εξομολογείται συγκινημένος και συμπληρώνει:

«Μου τηλεφώνησε ο γιος της και μου είπε κλαίγοντας το κακό μαντάτο. Δύο μέρες πριν την είχαν μεταφέρει στο νοσοκομείο, λόγω σοβαρών αναπνευστικών προβλημάτων. Στενοχωρήθηκα πολύ, γιατί την κυρία Βούλα τη γνώριζα πολλά χρόνια, ήταν πολύ καλή γειτόνισσα και φίλη των αδελφών μου, της Αναστασίας και της Φραγκίσκης. Μπορώ να πω ότι την έβλεπα και σαν μάνα μου…».

Οσον αφορά στο πως σώθηκε το πολυτελές σπίτι του Γιάννη Γαλάτη στη Ραφήνα, ο ίδιος σημειώνει ότι το σπίτι σώθηκε από την προνοητικότητα μιας φίλης του, της κυρίας Σταύριας, η οποία τον τελευταίο καιρό επίσης μένει επίσης εκεί με τον άντρα της.

«Γύρω στις 4 το μεσημέρι μου τηλεφώνησε λέγοντάς μου φοβισμένη: «Γιάννη, θα καούμε! Η φωτιά είναι τώρα στο Νταού Πεντέλης, αλλά με την κατεύθυνση του ανέμου βλέπω να φτάνει ως εμάς. Κάτι πρέπει να κάνουμε», δηλώνει ο σχεδιαστής και από τη Μύκονο, όπου βρισκόταν, έδωσε εντολή να ξεκινήσουν να καταβρέχουν όλο το σπίτι, χρησιμοποιώντας και τις δέκα βρύσες του κήπου του.

«Επί τέσσερις ώρες ο Κώστας με τη βοήθεια της Σταύριας και μιας οικογένειας Αλβανών, που μένει δίπλα μας, κατάβρεχαν το σπίτι. Τελικά, ο άνεμος σταμάτησε όταν η φωτιά κόντευε να φτάσει στο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται περίπου είκοσι μέτρα μπροστά από το σπίτι μου. Αυτό το λες και θαύμα» ισχυρίζεται ο ίδιος, υπογραμμίζοντας πως κάηκε μόνο η σημαία η οποία βρισκόταν στην εκκλησία.

Συγκλονιστική περιγραφή-καταγγελία, που στην κυριολεξία κόβει την ανάσα του κάθε συνανθρώπου που θα την διαβάσει ως έγγραφη και επώνυμη αναφορά, κάνει ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, οι παππούδες ουσιαστικά, ενός 19μηνου μόλις βρέφους, που είχε την ατυχία να το δαγκώσει οχιά, όταν βρισκόταν σε αυλή σπιτιού στο Βένετο!

Η δημοσιοποίηση πλέον της υπόθεσης από τους ίδιους, μετά από ένα περίπου δεκαήμερο (ημερομηνία συμβάντος 23-07-2018), οπότε εξαλείφθηκε πλέον ο κάθε κίνδυνος που υπήρχε για τη ζωή και το χεράκι του, γίνεται όπως τονίζει η γιαγιά που υπογράφει και την επιστολή που έφθασε στη ΜΑΓΝΗΣΙΑ, καθώς σύμφωνα με την ίδια, «το Νοσοκομείο Βόλου δεν έδειξε την σοβαρότητα που έπρεπε», οι αρμόδιοι «ήταν ανεύθυνοι και αδιάφοροι», ενώ δεν υπήρχε αντιοφικός ορός, που έπρεπε να χορηγηθεί άμεσα. Μέσα στην αγωνία και το άγχος τους, βέβαια, αναφέρουν και έναν ακόμη στόχο της δημοσιοποίησης, όπως δηλώνουν οι παππούδες του μωρού, ώστε «να μην βρεθεί άλλο παιδάκι στην δική μας θέση».

Η επιστολή

«Βρισκόμασταν στην εξοχική κατοικία του συζύγου μου στο Βένετο.

Μαζί μας είχαμε και τον εγγονό μας ηλικίας 19 μηνών. Την Δευτέρα λοιπόν, όπως και τις προηγούμενες μέρες, παίζαμε στην αυλή, με μια μικρή μπάλα. Ο μικρός την κλώτσησε και πήγε να την πάρει. Τον κοιτάζαμε λοιπόν να τρέχει, να πάει να πάρει την μπάλα.

Αντί όμως της μπάλας το αριστερό του χέρι ακούμπησε σε μια πέτρα, που την είχαμε πάνω σε ένα κορμό δέντρου. Αμέσως άρχισε να κλαίει και τρέξαμε, τον πήραμε αγκαλίτσα και είδαμε ότι από το δακτυλάκι του, τον δείκτη συγκεκριμένα, είχε δύο σαν γρατζουνιές, μου φανήκαν σαν να τον γρατζούνισε γάτα και έτρεχε λίγο αίμα. Άρχισε αμέσως να πρήζεται και να μελανιάζει το δάκτυλο.

Αμέσως φύγαμε για το Bόλο. Η ώρα που φύγαμε ήταν μια παρά τέταρτο (12:45) και στο νοσοκομείο φτάσαμε σε μία ώρα γύρω στις 2 το μεσημέρι. Εξηγήσαμε στα εξωτερικά ιατρεία, τι είχε συμβεί, χωρίς όμως να δούμε τι ήταν αυτό που τον τσίμπησε. Είπαμε να κάνουμε μια ακτινογραφία, στο δακτυλάκι μήπως ήταν σπασμένο από την πέτρα. Δεν έδειξε κάτι τέτοιο. Ο παππούς λοιπόν είπε ότι ήταν φίδι, και πρέπει οπωσδήποτε να κάνουν κάτι γιατί το παιδί χειροτέρευε ραγδαία. Τους είπε κιόλας ότι είναι Οχιά γιατί στο χωριό τέτοια φίδια υπάρχουν. Είτε το είπαμε, είτε όχι, δεν ίδρωσε το αυτί τους. Οι μαθητευόμενοι μόνο ήταν κοντά του, χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν. Η ώρα περνούσε. Ο μικρούλης στην αγκαλιά μας πέθανε τρεις (3) φορές και με τις φωνές μας επανερχόταν! Το πρήξιμο και το μελάνιασμα ανέβαινε όλο και πιο ψηλά. Ο μικρός μας δεν είχε ούτε την δύναμη να κλάψει. Φωνάζαμε να του κάνουν ορό φιδιού και δεν είχαν! Η ώρα ήταν τέσσερις και τέταρτο (16:15). Η διευθύντρια της παιδιατρικής ακόμη δεν είχε εμφανιστεί παρόλο που μας έλεγαν ότι την είχαν ειδοποιήσει. Έγιναν εξετάσεις αίματος και έδειξαν ότι τα αιμοπετάλια έπεφταν ραγδαία και ο αιματοκρίτης. Η αργοπορία τους, η αδιαφορία τους, η ανευθυνότητά τους, δεν περιγράφεται.

Ο μικρούλης αργοπέθαινε αβοήθητος και εγώ να φωνάζω να κάνουν κάτι. Από τις 16:30 άρχισαν να νιώθουν ίσως την σοβαρότητα της κατάστασης, εφόσον είχαν περάσει δυόμιση ώρες απάθειας, τότε αποφασίσανε να κάνουνε ιατρικό συμβούλιο και τότε εμφανίστηκε και η προϊσταμένη παιδίατρος. Μετά το συμβούλιο αποφασίσανε να το στείλουν στην Λάρισα αφού του χορήγησαν κορτιζόνη. Μάλιστα έβγαινε και ένας πολλά βαρύ γιατρός από το δωμάτιο του μικρού μας, και ξέρετε τι μας είπε: – Τι θέλετε, τους γιατρούς στα πόδια σας; Τότε ο σύζυγος έξαλλος του λέει – Μήπως ήρθα σε λάθος μέρος, είμαι σε καφενείο και όχι σε νοσοκομείο; Το ασθενοφόρο το κάλεσε η διευθύντρια στις πέντε η ώρα ακριβώς (17:00). Το ασθενοφόρο έκανε να έρθει στο νοσοκομείο μισή ώρα, ήταν πέντε και μισή (17:30).

Έξι παρά φεύγουμε για το Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας. Εκεί μας περίμενε άλλος Γολγοθάς. Με το που αντικρίζουν τον μικρό, δεν τον δέχονται λέγοντας:

– Η διευθύντρια του Βόλου όταν πια με την αδιαφορία της βλέπει τα δύσκολα τα ξεφορτώνεται, και τα στέλνει σε μας, δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει, μας είπαν.

– Δεν μπορούμε να τον κρατήσουμε διότι θα χρειαστεί χειρουργείο και λόγω των χαμηλών αιμοπεταλίων κινδύνευε η ζωή του λόγω αιμορραγίας.

Δεν ξέρω τότε που βρήκα την δύναμη και άρχισα να φωνάζω λέγοντάς τους πως δεν μπορούν να παίζουν με τη ζωή του παιδιού επειδή τα δύο νοσοκομεία και οι γιατροί έχουν διαφορές μεταξύ τους. Όλοι αυτοί οι γιατροί, η διοίκηση του νοσοκομείου δεν είναι γονείς δεν είναι παππούδες και γιαγιάδες και πάνω από όλα γιατροί; Μας τον έστελναν στην Θεσσαλονίκη, τους είπα ότι αν υπέγραφαν για τη ζωή του, μόνο τότε θα τον έπαιρνα.

Το χεράκι του κινδύνευε άμεσα να παραλύσει από το πρήξιμο. Αποφάσισαν να τον στείλουν στο Πανεπιστημιακό. Οι ώρες που πέρασαν ήταν πολλές, πάνω από επτά ώρες και στον μικρό δεν είχε δοθεί ο ορός φιδιού.

Στο Πανεπιστημιακό η αντιμετώπιση ήταν διαφορετική. Του δόθηκαν άμεσα οι πρώτες βοήθειες και ο όρος φυσικά. Ο καθηγητής της παιδιατρικής με μια ομάδα γιατρών κάνει ότι μπορεί και προσπαθούν για το καλύτερο. Οι γιατροί της ορθοπεδικής και ο αναισθησιολόγος αποφασίζουν ότι για το καλό του παιδιού πρέπει να πάει στη Θεσσαλονίκη, ώρα μία μετά τα μεσάνυχτα.

Εφημέρευε το Γεννηματά. Το αγγελούδι μας διασωληνωμένο φτάνει στο νοσοκομείο Γεννηματά στις τρείς το πρωί. Εκεί τα λεπτά, οι ώρες δύσκολες. Οι γιατροί πρώτη φορά αντιμετωπίζουν τέτοιο δάγκωμα φιδιού και τόσης σοβαρής κατάστασης παιδιού και χεριού. Κάνουν ότι μπορούν για τον μικρούλη. Έχουν περάσει δέκα (10) μέρες. Ο μικρός βρίσκεται ακόμη στο νοσοκομείο, χωρίς πια να κινδυνεύει η ζωή του και το χεράκι του.

Αποφάσισα σαν γιαγιά να δημοσιοποιήσω το θέμα:

Πρώτον, διότι το Νοσοκομείο Βόλου δεν έδειξε την σοβαρότητα που έπρεπε, ήταν ανεύθυνοι, αδιάφοροι.

Δεύτερον, διότι δεν υπήρχε ορός φιδιού, που έπρεπε να χορηγηθεί άμεσα. Είπαν ότι έπρεπε να τηλεφωνήσουν στο Υπουργείο, μετά στο κέντρο Δηλητηριάσεων και να σταλεί εφ’ όσον ήταν ανάγκη την άλλη μέρα, αφού ο ασθενής θα είχε καταλήξει.

Και τρίτον, για να μην βρεθεί άλλο παιδάκι στην δική μας θέση.

Γιούλα Μητρομάρα – Γαλάτου»

Πηγή: magnesianews

Την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στο Μάτι και το Λύρειο Παιδικό Ιδρυμα, που καταστράφηκαν από τη φονική πυρκαγιά, επισκέφθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, την Τετάρτη.

Ο ΠτΔ συνομίλησε με τον Μητροπολίτη Κηφισιάς, Αμαρουσίου και Ωρωπού κ. Κύριλλου και με την Ηγουμένη και τις μοναχές και περιηγήθηκε στους κατεστραμμένους χώρους.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος με τον Μητροπολίτη κ. Κύριλλο

Ο κ. Παυλόπουλος, σύμφωνα με την ιστοσελίδα romfea, εξεπλάγην από τον μέγεθος της καταστροφής των κτιρίων αλλά και του περιβάλλοντα χώρου.

Ο Μητροπολίτης κ. Κύριλλος ενημέρωσε τον Προκόπη Παυλόπουλο για τις προσπάθειες ανακατασκευής του Ιδρύματος και ο ΠτΔ υποσχέθηκε πως θα συμβάλλει με κάθε δυνατό μέσο.

Ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε στις προσπάθειες ανοικοδόμησης του Λύρειου

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος

Ο ΠτΔ τόνισε πως θα υπάρξει αρωγός στην προσπάθεια ανοικοδόμησης

Στιγμιότυπο από την επίσκεψη του κ. Παυλόπουλου στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στο Μάτι

Φωτογραφίες: romfea

Απίστευτο και όμως αληθινό. Κάτοικος στο Μάτι έβλεπε το σκύλο του λιπόθυμο μετά τη φωτιά και δεν τον φρόντιζε. Επέτρεψε να μεταφερθεί για φροντίδα και μεταφορά σε κτηνιατρική κλινική, μόνο όταν του το ζήτησαν οι εθελοντές.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το zoosos,  σε κτηνιατρική κλινική στο Πικέρμι Αττικής νοσηλευεται ένας Γερμανικός Ποιμενικός που βρέθηκε λυπόθυμος στην αυλή καμένου σπιτιού στο Μάτι Αττικής. Το καθαρόαιμο ζώο έχει εγκαύματα στις πατούσες του αλλά σύντομα θα γίνει καλά.

Ο άνθρωπος στον οποίο ανήκει το 7χρονο αρσενικό λυκόσκυλο δεν μπήκε καν στον κόπο να αναζητήσει βοήθεια για το τραυματισμένο ζώο του κα μόνο αφού του το ζήτησαν ο εθελοντές, τους επέτρεψε να το πάρουν για να το φροντίσουν και να το μεταφέρουν σε κτηνιατρική κλινική για νοσηλεία. Μετά από λίγες μέρες, τους είπε ότι δεν θέλει το κατοικίδιό του γιατί έχει καμένες πατούσες

Η MKO “Dogs Voice” αναζητά για αυτό το πλάσμα τον κατάλληλο κηδεμόνα αυτόν που δεν θα τον εγκαταλείψει ποτέ, αυτόν που θα νοιαστεί να είναι στο πλάι του μετά από αυτήν την κόλαση που βίωσε.

Αγωνία για τη 16χρονη Νίκη Π. που εξαφανίστηκε τις πρώτες πρωινές ώρες στις 18/7/2018 από το Περιστέρι.

Η Νίκη Π. έχει ύψος 1,57, ζυγίζει 51 κιλά, έχει καστανά μαλλιά και καστανά μάτια. Σύμφωνα με ανακοίνωση από το Χαμόγελο του Παιδιού, ο Οργανισμός ενημερώθηκε για την εξαφάνιση της Νίκης Π. απογευματινές ώρες στις 31/7/2018.

Οποιοσδήποτε έχει κάποια πληροφορία παρακαλείται να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με το Χαμόγελο του Παιδιού, όλο το 24ωρο, στην Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά 116000 καθώς και σε όλα τα Αστυνομικά Τμήματα της χώρας. 

Μόνο συγκίνηση και υπερηφάνεια θα μπορούσε να νιώσει κανείς για τον Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, τον Έλληνα μαθηματικό ο οποίος μόλις στα 27 του χρόνια έλυσε τον γρίφο του Νας.

Ο καθηγητής του MIT δεν έχει σταματήσει όμως μόνο σε αυτή του την ανακάλυψη, αλλά συνεχίζει να προοδεύει και να σημειώνει επιτυχίες, καθώς ο ίδιος χτες τιμήθηκε με ένα από τα σημαντικότερα βραβεία στα μαθηματικά, το Rolf Nevanlinna Prize.

Συγκεκριμένα, το βραβείο Rolf Nevanlinna Prize απονέμεται κάθε τέσσερα χρόνια σε επιστήμονες κάτω των 40 ετών που συνεισέφεραν στα μαθηματικά των υπολογιστών. Δίνεται παράλληλα με το βραβείο Fields, που θεωρείται το Νόμπελ των Μαθηματικών.

To βραβείο Rolf Nevanlinna Prize απονέμεται κάθε τέσσερα χρόνια σε επιστήμονες κάτω των 40 ετών που συνεισέφεραν στα μαθηματικά των υπολογιστών. Δίνεται παράλληλα με το βραβείο Fields, που θεωρείται το Νόμπελ των Μαθηματικών.

Ο λόγος που η Διεθνής Μαθηματική Ενωση τίμησε με αυτό το βραβείο τον Κωνσταντίνο Δασκαλάκη είναι επειδή «διαμόρφωσε κατανόησή μας για την υπολογιστική πολυπλοκότητα σε θεμελιώδη προβλήματα» που έχουν σχέση με τα μαθηματικά και την οικονομία.

Οσο για το πως αισθάνθηκε που τιμήθηκε με αυτό το βραβείο, ο ίδιος ανέφερε στο Athens Voice Radio 102,5 πως είναι ένα από τα σημαντικότερα βραβεία και χαίρεται πάρα πολύ.

«Υπήρχε ένα πρωτόκολλο μυστικότητας και για αυτό το λόγο μαθεύτηκε σήμερα που έγινε η βράβευση», πρόσθεσε.

Ο λόγος που η Διεθνής Μαθηματική Ενωση τίμησε με αυτό το βραβείο τον Κωνσταντίνο Δασκαλάκη είναι επειδή «διαμόρφωσε κατανόησή μας για την υπολογιστική πολυπλοκότητα σε θεμελιώδη προβλήματα» που έχουν σχέση με τα μαθηματικά και την οικονομία.

Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης αποφοίτησε από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (με βαθμό 9,98, με άριστα το 10), έκανε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Berkeley, πριν τον προσλάβει η Microsoft και φύγει από εκεί, και έναν χρόνο μετά να γίνει, στα 28 του, επίκουρος καθηγητής στο ΜΙΤ.

Σήμερα, 36 ετών, διδάσκει ως καθηγητής της Επιστήμης των Υπολογιστών στο ΜΙΤ και εδώ και μερικά χρόνια ο ίδιος δουλεύει πάνω σε προβλήματα που συνδυάζουν την επιστήμη των υπολογιστών, την τεχνητή νοημοσύνη και οικονομική προβλήματα.