Η συμπεριφορά των καταναλωτών στη φετινή Black Friday απέδειξε ότι όσες ελληνικές επιχειρήσεις στήριξαν και το ηλεκτρονικό τους κατάστημα είχαν σημαντικά περισσότερες ευκαιρίες να αυξήσουν τις πωλήσεις τους.
Σύμφωνα με έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών οι Έλληνες εμφάνισαν φέτος αξιοπρόσεκτο ποσοστό αγορών μέσω διαδικτύου. Για την ακρίβεια, το 22,5% προτίμησε να ψωνίσει από ένα ελληνικό e-shop, ακόμη και για καθημερινά είδη. Μάλιστα το 56% του συνόλου των καταναλωτών πλήρωσαν τις αγορές της «Μαύρης Παρασκευής» με κάρτα. Από μόνο του το γεγονός δείχνει ότι οι προοπτικές περαιτέρω διείσδυσης του ηλεκτρονικού εμπορίου είναι μεγάλες.
Σχεδόν στο σύνολό τους μεγάλες αλυσίδες λιανεμπορίου είχαν προσφορές στα ηλεκτρονικά τους καταστήματα. Ωστόσο, η αλυσίδα που επένδυσε περισσότερο στις προσφορές αυτές ήταν τα My Market.
Οι υπεύθυνοι της αλυσίδας αναγνώρισαν την ανάγκη για ταχύτερες, πιο άνετες αγορές και προχώρησαν σε ακόμη μεγαλύτερες διαδικτυακές προσφορές. Η επισκεψιμότητα του νέου τους e-shop εκτινάχθηκε, την ώρα που τα στατιστικά της έρευνας της ΑΣΟΕ ήρθαν να επιβεβαιώσουν το… εύλογο της επιλογής των ανθρώπων του My Market. Γιατί η ευκολία (85%), η άνεση (77%), η ταχύτητα (73%), η μεγαλύτερη ποικιλία (53%) και οι καλύτερες προσφορές (52%) είναι σύμφωνα με την έρευνα οι πέντε βασικότεροι λόγοι που οι ηλεκτρονικές αγορές γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλείς.
Η Βάσω Λασκαράκη έχει μιλήσει αρκετές φορές για τη ζωή της, η οποία πέρασε από τις δικές της δύσκολες στιγμές, με την ίδια να αναφέρεται ακόμη και στα οικονομικά της προβλήματα.
Η ηθοποιός, που είδε τον Γιάννη Τσιμιτσέλη να προχωρά σε αποκαλύψεις για το γάμο τους, είχε δώσει συνέντευξη στο «Στούντιο 4» και σχολίασε τα πρώτα της βήματα στον χώρο της υποκριτικής αλλά και στην προσωπική της ζωή.
Οι αποκαλύψεις για τα πρώτα της «βήματα»
Ο πρώτος της μεγάλος ρόλος, εκείνος της «Πολυκατοικίας» τέθηκε προς συζήτηση. «Στην ‘Πολυκατοικία” άρχισα να δικτυώνομαι με τους ανθρώπους αλλά δεν μπορούσα εύκολα να κοινωνικοποιηθώ και να κάνω παρέες. Είμαι αρκετά επιφυλακτική, εάν δεν αισθάνομαι άνετα με τους ανθρώπους…», δήλωσε αρχικά.
Η ίδια πρόσθεσε εξηγώντας περισσότερες λεπτομέρειες: «Περνούσα καλά στα γυρίσματα, έκανα κοινωνικά την παρέα μου εκεί αλλά μετά δεν το συνέχιζα πολύ. Ήμουν λίγο μαζεμένη ίσως επειδή αισθανόμουν λίγο σαν αυτό το βλαχάκι που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη. Νόμιζα ότι δεν ταίριαζα, φοβόμουν να εκτεθώ στους ανθρώπους, νόμιζα ότι δεν έχω τις ίδιες προσλαμβάνουσες, τα ίδια κοινά ενδιαφέροντα».
Στη σειρά του Mega άλλαξαν όλα: «Στην “Πολυκατοικία” ένιωσα πιο σίγουρη, ίσως ήταν και ο ρόλος που βοήθησε, ότι κέρδισα έναν μεγάλο ρόλο, ότι πέρασα 3-4 κάστινγκ για να μου τον δώσουν, ότι μου έδειξαν ότι πιστεύουν πολύ σε μένα. Νομίζω ότι μετά την “Πολυκατοικία’ άρχισα να πιστεύω σε μένα, ήταν ο πρώτος μου μεγάλος ρόλος και ήταν για μένα οριακά. Έλεγα ότι εάν δεν βρω δουλειά μέχρι εκεί, κάτι πρέπει να κάνω, δεν μπορούσα να ζήσω και να βιοποριστώ».
Η Βάσω Λασκαράκη δεν έκρυψε πως εκείνη την εποχή αντιμετώπιζε μεγάλο οικονομικό πρόβλημα: «Δεν δούλεψα εδώ σε άλλες δουλειές, μόνο στη Θεσσαλονίκη. Ό,τι είχα στην τσέπη και απ’ αυτά ζούσα. Στην “Πολυκατοικία” ξεκίνησα γυρίσματα τέλη Ιουλίου – αρχές Αυγούστου του 2008 και τον Μάρτιο δεν είχα λεφτά να πάω στη δουλειά μου. Είχα πάρει προκαταβολή γιατί ζοριζόμουν πάρα πολύ, ήμουν οριακά. Εκεί ήταν τότε που πληρωνόμασταν έξι μήνες μετά, ήταν τρομερό. Μπορώ να πω ότι με βοήθησαν πάρα πολύ τότε και η παραγωγή και το κανάλι. Πήγα και τους το είπα “Δεν έχω λεφτά να έρθω στο γύρισμα”. Τώρα εάν είμαι σε παραγωγή και ξέρω ότι κάποιο παιδί δεν έχει λεφτά να έρθει στο γύρισμα έχω πάει γιατί δεν μπορώ, ξέρω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να μην μπορείς να πας στη δουλειά σου».
Το κομμάτι της έκθεσης μπήκε για τα καλά στη ζωή της μετά την «Πολυκατοικία». Η Βάσω Λασκαράκη πιέστηκε αρκετά από τα φώτα της δημοσιότητας: «Στην ‘Πολυκατοικία” ήταν αυτό που λες “δεν μπορεί να μου συμβαίνει”. Στην αρχή ήταν πάρα πολύ τρομαχτικό, το είχα πάρει πάρα πολύ στραβά. Τον πρώτο χρόνο ζορίστηκα πάρα πολύ. Ζορίστηκα, ήταν αυτό που κυκλοφορούσες και σε κοιτούσαν όλοι. Εγώ δεν είμαι και ένας άνθρωπος που θα προσέξω πώς θα βγω έξω. Όταν σκάει δηλαδή το πρωί το σχολικό και βγάζω την Εύα, είμαι τσιρκολίκι μεγάλο! Πάντα ήμουν έτσι και δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό, δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα βαφτώ και θα ντυθώ για να βγάλω το παιδί μου στο σχολικό. Τότε ήταν που έβγαινες να πας στο περίπτερο και όλοι θα σου έλεγαν κάτι δρόμο από την ώρα που θα κατέβαινες από την πολυκατοικία μέχρι στη γωνία, στο αμάξι, στο φανάρι. Αισθανόμουν εκτεθειμένη πολύ. Μου πήρε περίπου ένα εξάμηνο να το συνηθίσω, μετά αναγκαστικά έπρεπε να το συνηθίσω γιατί η ζωή μου πήρε άλλη τροπή. Υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα έκθεσης όταν όλοι ξέρουν την προσωπική σου ζωή. Κάπως πέφτεις στα βαθιά και κολυμπάς».
Αυτή τη δουλειά έκανε η Βάσω Λασκαράκη πριν γίνει ηθοποιός
Στην εκπομπή «Mega Καλημέρα» και την Ελένη Μουστάκη είχε δώσει συνέντευξη η Βάσω Λασκαράκη πριν λίγο διάστημα. Η γνωστή ηθοποιός μίλησε για την κόρη της, τους γονείς της και αποκάλυψε τη δουλειά που έκανε πριν γίνει ηθοποιός.
«Ξανθιά έγινα γιατί το ήθελε το κανάλι και ο σκηνοθέτης στην «Πολυκατοικία», μου είπαν ότι έτσι θα μου δώσουν τον ρόλο. Αγχώνομαι πάρα πολύ και πανικοβάλλομαι με τις υποχρεώσεις. Ο Λεύτερης είναι κατεξοχήν βοηθητικός και για τους φίλους μας, κάτι που είναι δυσεύρετο στους άνδρες. Δεν ξέρω αν περιμένεις να έρθει (ένας γάμος, μια σχέση), έτσι τα έφερε η ζωή χωρίς να το πολυσκεφτώ», είπε αρχικά η Βάσω Λασκαράκη.
Η Βάσω Λασκαράκη είπε στη συνέχεια: «Ο Λευτέρης έχει πολλά χαρίσματα, είναι ένας άνθρωπος πολύ δοτικός που σε παρασύρει. Η σχέση της Εύας με τον Λευτέρη είναι τέλεια και είναι ένα παιδί ανοιχτόκαρδο και ζωντανό. Η κόρη μου ξέρει ότι οι γονείς της είναι αναγνωρίσιμοι, είναι ένα παιδί που εκφράζεται. Θα ήθελα κι άλλο παιδάκι, αν ο μη γένοιτο… μου αρέσει η οικογένεια, θα ήταν κάτι πολύ ενωτικό, αλλά δεν τρελαίνομαι. Έχω ψυχαναγκασμούς, δεν μπορώ να κοιμηθώ με πιάτα στον νεροχύτη».
Κλείνοντας, η Βάσω Λασκαράκη ανέφερε: «Επέλεξα την σειρά “Σε ξένα χέρια” στην ΕΡΤ, γιατί μου άρεσε το σενάριο. Δεν ένιωθα καθόλου όμορφη από μικρή. Φορούσα γυαλιά. Έχω δουλέψει ως πωλήτρια, σερβιτόρα, σε γκαρνταρόμπα, έχω καθαρίσει σκάλες. Οι γονείς μου είχαν συνεργείο καθαρισμού. Έχω τα 5 κιλά πάνω – κάτω, με κυνηγάνε, το έχω πάρει απόφαση. Δεν αποφασίζω να κάνω εκπομπή μόνη μου, είναι εύκολο να κάνω με τον Λευτέρη; Φοβάμαι!».
Ο Γιώργος Βογιατζής μίλησε στην εκπομπή Mega Καλημέρα και τη δημοσιογράφο Χριστίνα Πατσιώκα για τις σπουδές,τις δυσκολίες και τους γάμους του.
Πιο συγκεκριμένα, για τις σπουδές υποκριτικής στο Παρίσι, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη ζωή του αλλά και τους τρεις γάμους του μίλησε ο Γιώργος Βογιατζής.
«Στο Παρίσι είχα δυσκολίες. Κοιμόμουν δυο μήνες στο αυτοκίνητο, είχα μείνει 8 μέρες νηστικός μέχρι που ήρθε ο Φίνος και μου έφερε μερικά χρήματα από τη Ρένα Βλαχοπούλου που ήταν οικογενειακή φίλη» ανέφερε αρχικά ο Γιώργος Βογιατζής. «Η πρώτη μου σύζυγος με άφησε και μου έστειλε την κόρη μου στο Μόναχο όπου είχα γυρίσματα. Η δεύτερη σύζυγός μου με άφησε όταν ο γιος μου έγινε ενός έτους. Ξύπνησα ένα πρωί και δεν βρήκα κανέναν στο σπίτι. Περίμενα και δε γύρισε ποτέ. Μετά έμαθα ότι είχε πάρει τον γιο μου και είχε πάει στο Βέλγιο. Τον ξαναείδα δυο χρόνια μετά. Η πρώτη με άφησε λόγω ζήλιας, ήταν Αμερικάνα και επειδή εγώ έκλεισα ένα συμβόλαιο με τη Warner, είχε αφρίσει. Η δεύτερη δεν κατάλαβα ποτέ γιατί με άφησε.
Η τρίτη μου σύζυγος είναι η καλύτερη. Γνωριστήκαμε στην Ελλάδα. Μου πήρε μήνες βέβαια μέχρι να την κερδίσω γιατί ήταν πολύ μικρή και δε με έβλεπε, έλεγε “τι καλός κύριος ο κύριος Βογιατζής”. Μου πήρε μερικούς μήνες» είπε σε άλλο σημείο ο Γιώργος Βογιατζής για τις τρεις συζύγους του.
Αληθινή ιστορία: «Η μητέρα μου σκότωσε τον πατέρα μου επειδή με βίαζε. Τη θεωρώ δύο φορές μάνα»
Ακολουθεί συγκλονιστική εξομολόγηση και αληθινή ιστορία για τα όσα έζησε η νεαρή Ευρυδίκη.
Όσα δήλωσε στην Κυριακή Χαριτάκη για το Singleparent.gr
-Η μάνα μου σκότωσε τον πατέρα μου γιατί κατάλαβε ότι με βίαζε από όταν ήμουν 6 χρονών. Το κατάλαβε μετά από ένα χρόνο. Τον ξεμπροστιασε και μου φώναζε “Πες στον μπαμπά τί μου είπες ότι σου έκανε, πες του μιλα!”. Κατουρήθηκα από τον φόβο μου, ήθελα να τα βγάλω όλα σαν νερό, τον τρόμο που ζούσα αλλα φοβόμουν μη με σκοτώσει ή μη σκοτώσει τη μανα μου.
-Αλλά τελικά τον σκότωσε η μάνα σου;
-Έγινε μεγάλος καυγάς και πάνω στον καυγά, πήρε ένα μαχαίρι από την κουζίνα και τον έκανε κομμάτια. Δεν ξέρω πόση ώρα τον κάρφωνε, θυμάμαι αίματα στους τοίχους, εμένα να τσιρίζω, αίματα στα ρούχα της μάνας μου, τον πατέρα μου αναίσθητο με τα μάτια γουρλωμένα.
-Και μετά;
-Μετά εκείνη παραδόθηκε μονη της. Πήρε το 100 κι ήρθε ένα περιπολικό. Εμένα με κράτησε μια αστυνομικίνα έξω από το σπίτι. Φασαρία, κακό, μαζεύτηκε κόσμος πολύς. Με τράβηξε ένα χέρι, της γιαγιάς μου μες από τον κόσμο και με πήγε σπίτι της. Εκεί μεγάλωσα, με τον παππού και τη γιαγιά από εκείνη τη μέρα μέχρι τα 19.
-Η μάνα σου;
-Η μάνα μου ξαφνικά έγινε πόρνη. Και τί δεν είπαν. Ότι είχε εραστή και σκότωσε τον πατέρα μου για να μείνει μαζί του, ότι ήταν τρελλή, ότι ο πατέρας μου υπέφερε μαζί της. Δεν ακούστηκε ούτε μισή αλήθεια τότε. Οι γονείς της, οι παππούδες μου, γνώριζαν αλλά δεν μιλούσαν για να μην ακούσω εγώ κάτι. Φύγαμε από το σπίτι τους και πήγαμε στο χωριό τους.
-Η μαμά σου τί απέγινε;
-Η μαμά μου δικάστηκε σε 12 χρόνια και μπήκε στις γυναικείες φυλακές. Την είδα πρώτη φορά ξανά στα 10 μου σε ένα επισκεπτήριο. Έκλαιγε και μου φίλαγε τα χέρια, έκλαιγα και εγώ. “Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με” μου έλεγε αλλά δεν ήξερε ότι εγώ την είχα ήδη συγχωρέσει από την ώρα που του κάρφωνε το μαχαίρι για να σώσει εμένα. Τη θεωρώ δυο φορές μάνα.
-Την έβλεπες συχνά τη μάνα σου;
-Όχι, μια φορά τον χρόνο αλλά όταν έμαθα καλύτερα τα γράμματα, αλληλογραφούσαμε συνέχεια.
-Τί σου έγραφε; Πέρναγε καλά εκεί;
-Ούτε καν. Στα γράμματα δεν έγραφε κάτι. Όταν βγήκε όμως, και μεγάλωσα, μου τα είπε όλα. Ειδικά στην αρχή τη βίαζαν οι άλλες συγκρατούμενες, έτσι μου έλεγε. Τη χτυπούσαν, δεν την άφηναν να κοιμηθεί, έβαζαν φωτιά στο στρώμα της. Τον πρώτο χρόνο έκανε κάποιες απόπειρες αλλά δεν τα κατάφερε να αυτοκτονήσει. Μετά “πάλιωσε” και τα πράγματα ηρέμησαν.
-Γιατί αυτό; Αφού η μαμά σου σκότωσε για να σε προστατέψει.
-Ναι αλλά παραέξω είχε ακουστεί μια άλλη ιστορία. Η οικογένεια του πατέρα μου είχε πολλά λεφτά και κατάφεραν να δημιουργήσουν ακόμα περισσότερο μια καλή εικόνα για το παιδί τους. Το….”θύμα” (ειρωνικό ύφος).
-Πώς ήταν η ζωή με τους παππούδες;
-Όχι καλή. Με αγαπούσαν, μου φέρονταν καλά αλλά δεν μπορουσαν να μου προσφέρουν κάποια πράγματα λόγω ηλικίας. Δεν μπορούσαν να με διαβάσουν, δεν ήξεραν γράμματα. Σε πάρτι δεν μπορούσα να πάω ήταν πολύ αυστηροί και φοβόντουσαν. Με αγόρι βγήκα πρώτη φορά στα 20 όταν είχαν πεθάνει και οι δύο. Τους αγαπώ όμως και τους ευχαριστώ. Ήταν μεγάλοι και ταλαιπωρημένοι άνθρωποι και όμως έκαναν τα πάντα για μένα για να μην μου λείψει τίποτα.
-Θείοι, ξαδέρφια, οι γονείς του πατέρα σου; Ήταν δίπλα σας;
-Είσαι καλά; Ούτε να μας ξαναδουν. Όλη μέρα έβριζαν τη μάνα μου και τους γονείς της. Ποτέ δεν ρώτησαν τί έγινε, είχαν φτιάξει μια δική τους βολική ιστορία για να μην βοηθήσουν και να μην έχουν επαφές μαζί μας.
-Τελικά; Βγήκε η μάνα σου από τη φυλακή;
-Ναι. Όταν έγινα 20. Έκανε όλη την ποινή της. Οι παππούδες μου πέθαναν όταν έγινα 19 με διαφορά 3 μηνών ο ένας από τον άλλον. Έμεινα ένα χρόνο τελειως μόνη και μετά όταν αποφυλακίστηκε η μάνα μου, ήρθε και μείναμε μαζί.
-Πώς ήταν η ζωή σας μετά;
-Σαν να ήμουν πάλι 6 χρονών. Σπάνια έβγαινα με φίλους για να αναπληρώσω τον χρόνο που έχασα, να τη χορτάσω. Δεν τη χόρτασα μετά από 3 χρόνια έβγαλε καρκίνο και πέθανε πολύ γρήγορα. Ήταν μονο 49 χρονών. Την έκλαψα πολύ, την κλαίω ακόμα και σήμερα μετά από 10 χρόνια. Μου λείπει.
-Θες οικογένεια;
-Όσο τίποτα. Δεν έχω βρει ακόμα τον άνθρωπο αλλά όλο και κάποιον θα στείλει η μαμά μου από εκεί ψηλά.
-Τί έχεις να πεις στον κόσμο που μας διαβάζει;
-Να κλείσει το στόμα του όταν δεν ξέρει τον σταυρό που κουβαλά ο άλλος.
Αληθινή ιστορία: «Η μητέρα μου σκότωσε τον πατέρα μου επειδή με βίαζε. Τη θεωρώ δύο φορές μάνα»
Ακολουθεί συγκλονιστική εξομολόγηση και αληθινή ιστορία για τα όσα έζησε η νεαρή Ευρυδίκη.
Όσα δήλωσε στην Κυριακή Χαριτάκη για το Singleparent.gr
-Η μάνα μου σκότωσε τον πατέρα μου γιατί κατάλαβε ότι με βίαζε από όταν ήμουν 6 χρονών. Το κατάλαβε μετά από ένα χρόνο. Τον ξεμπροστιασε και μου φώναζε “Πες στον μπαμπά τί μου είπες ότι σου έκανε, πες του μιλα!”. Κατουρήθηκα από τον φόβο μου, ήθελα να τα βγάλω όλα σαν νερό, τον τρόμο που ζούσα αλλα φοβόμουν μη με σκοτώσει ή μη σκοτώσει τη μανα μου.
-Αλλά τελικά τον σκότωσε η μάνα σου;
-Έγινε μεγάλος καυγάς και πάνω στον καυγά, πήρε ένα μαχαίρι από την κουζίνα και τον έκανε κομμάτια. Δεν ξέρω πόση ώρα τον κάρφωνε, θυμάμαι αίματα στους τοίχους, εμένα να τσιρίζω, αίματα στα ρούχα της μάνας μου, τον πατέρα μου αναίσθητο με τα μάτια γουρλωμένα.
-Και μετά;
-Μετά εκείνη παραδόθηκε μονη της. Πήρε το 100 κι ήρθε ένα περιπολικό. Εμένα με κράτησε μια αστυνομικίνα έξω από το σπίτι. Φασαρία, κακό, μαζεύτηκε κόσμος πολύς. Με τράβηξε ένα χέρι, της γιαγιάς μου μες από τον κόσμο και με πήγε σπίτι της. Εκεί μεγάλωσα, με τον παππού και τη γιαγιά από εκείνη τη μέρα μέχρι τα 19.
-Η μάνα σου;
-Η μάνα μου ξαφνικά έγινε πόρνη. Και τί δεν είπαν. Ότι είχε εραστή και σκότωσε τον πατέρα μου για να μείνει μαζί του, ότι ήταν τρελλή, ότι ο πατέρας μου υπέφερε μαζί της. Δεν ακούστηκε ούτε μισή αλήθεια τότε. Οι γονείς της, οι παππούδες μου, γνώριζαν αλλά δεν μιλούσαν για να μην ακούσω εγώ κάτι. Φύγαμε από το σπίτι τους και πήγαμε στο χωριό τους.
-Η μαμά σου τί απέγινε;
-Η μαμά μου δικάστηκε σε 12 χρόνια και μπήκε στις γυναικείες φυλακές. Την είδα πρώτη φορά ξανά στα 10 μου σε ένα επισκεπτήριο. Έκλαιγε και μου φίλαγε τα χέρια, έκλαιγα και εγώ. “Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με” μου έλεγε αλλά δεν ήξερε ότι εγώ την είχα ήδη συγχωρέσει από την ώρα που του κάρφωνε το μαχαίρι για να σώσει εμένα. Τη θεωρώ δυο φορές μάνα.
-Την έβλεπες συχνά τη μάνα σου;
-Όχι, μια φορά τον χρόνο αλλά όταν έμαθα καλύτερα τα γράμματα, αλληλογραφούσαμε συνέχεια.
-Τί σου έγραφε; Πέρναγε καλά εκεί;
-Ούτε καν. Στα γράμματα δεν έγραφε κάτι. Όταν βγήκε όμως, και μεγάλωσα, μου τα είπε όλα. Ειδικά στην αρχή τη βίαζαν οι άλλες συγκρατούμενες, έτσι μου έλεγε. Τη χτυπούσαν, δεν την άφηναν να κοιμηθεί, έβαζαν φωτιά στο στρώμα της. Τον πρώτο χρόνο έκανε κάποιες απόπειρες αλλά δεν τα κατάφερε να αυτοκτονήσει. Μετά “πάλιωσε” και τα πράγματα ηρέμησαν.
-Γιατί αυτό; Αφού η μαμά σου σκότωσε για να σε προστατέψει.
-Ναι αλλά παραέξω είχε ακουστεί μια άλλη ιστορία. Η οικογένεια του πατέρα μου είχε πολλά λεφτά και κατάφεραν να δημιουργήσουν ακόμα περισσότερο μια καλή εικόνα για το παιδί τους. Το….”θύμα” (ειρωνικό ύφος).
-Πώς ήταν η ζωή με τους παππούδες;
-Όχι καλή. Με αγαπούσαν, μου φέρονταν καλά αλλά δεν μπορουσαν να μου προσφέρουν κάποια πράγματα λόγω ηλικίας. Δεν μπορούσαν να με διαβάσουν, δεν ήξεραν γράμματα. Σε πάρτι δεν μπορούσα να πάω ήταν πολύ αυστηροί και φοβόντουσαν. Με αγόρι βγήκα πρώτη φορά στα 20 όταν είχαν πεθάνει και οι δύο. Τους αγαπώ όμως και τους ευχαριστώ. Ήταν μεγάλοι και ταλαιπωρημένοι άνθρωποι και όμως έκαναν τα πάντα για μένα για να μην μου λείψει τίποτα.
-Θείοι, ξαδέρφια, οι γονείς του πατέρα σου; Ήταν δίπλα σας;
-Είσαι καλά; Ούτε να μας ξαναδουν. Όλη μέρα έβριζαν τη μάνα μου και τους γονείς της. Ποτέ δεν ρώτησαν τί έγινε, είχαν φτιάξει μια δική τους βολική ιστορία για να μην βοηθήσουν και να μην έχουν επαφές μαζί μας.
-Τελικά; Βγήκε η μάνα σου από τη φυλακή;
-Ναι. Όταν έγινα 20. Έκανε όλη την ποινή της. Οι παππούδες μου πέθαναν όταν έγινα 19 με διαφορά 3 μηνών ο ένας από τον άλλον. Έμεινα ένα χρόνο τελειως μόνη και μετά όταν αποφυλακίστηκε η μάνα μου, ήρθε και μείναμε μαζί.
-Πώς ήταν η ζωή σας μετά;
-Σαν να ήμουν πάλι 6 χρονών. Σπάνια έβγαινα με φίλους για να αναπληρώσω τον χρόνο που έχασα, να τη χορτάσω. Δεν τη χόρτασα μετά από 3 χρόνια έβγαλε καρκίνο και πέθανε πολύ γρήγορα. Ήταν μονο 49 χρονών. Την έκλαψα πολύ, την κλαίω ακόμα και σήμερα μετά από 10 χρόνια. Μου λείπει.
-Θες οικογένεια;
-Όσο τίποτα. Δεν έχω βρει ακόμα τον άνθρωπο αλλά όλο και κάποιον θα στείλει η μαμά μου από εκεί ψηλά.
-Τί έχεις να πεις στον κόσμο που μας διαβάζει;
-Να κλείσει το στόμα του όταν δεν ξέρει τον σταυρό που κουβαλά ο άλλος.
Αληθινή ιστορία: «Η μητέρα μου σκότωσε τον πατέρα μου επειδή με βίαζε. Τη θεωρώ δύο φορές μάνα» Ακολουθεί συγκλονιστική εξομολόγηση και αληθινή ιστορία για τα όσα έζησε η νεαρή Ευρυδίκη Όσα δήλωσε στην Κυριακή Χαριτάκη για το Singleparent.gr
-Η μάνα μου σκότωσε τον πατέρα μου γιατί κατάλαβε ότι με βίαζε από όταν ήμουν 6 χρονών. Το κατάλαβε μετά από ένα χρόνο. Τον ξεμπροστιασε και μου φώναζε “Πες στον μπαμπά τί μου είπες ότι σου έκανε, πες του μιλα!”. Κατουρήθηκα από τον φόβο μου, ήθελα να τα βγάλω όλα σαν νερό, τον τρόμο που ζούσα αλλα φοβόμουν μη με σκοτώσει ή μη σκοτώσει τη μανα μου.
-Αλλά τελικά τον σκότωσε η μάνα σου;
-Έγινε μεγάλος καυγάς και πάνω στον καυγά, πήρε ένα μαχαίρι από την κουζίνα και τον έκανε κομμάτια. Δεν ξέρω πόση ώρα τον κάρφωνε, θυμάμαι αίματα στους τοίχους, εμένα να τσιρίζω, αίματα στα ρούχα της μάνας μου, τον πατέρα μου αναίσθητο με τα μάτια γουρλωμένα.
-Και μετά;
-Μετά εκείνη παραδόθηκε μονη της. Πήρε το 100 κι ήρθε ένα περιπολικό. Εμένα με κράτησε μια αστυνομικίνα έξω από το σπίτι. Φασαρία, κακό, μαζεύτηκε κόσμος πολύς. Με τράβηξε ένα χέρι, της γιαγιάς μου μες από τον κόσμο και με πήγε σπίτι της. Εκεί μεγάλωσα, με τον παππού και τη γιαγιά από εκείνη τη μέρα μέχρι τα 19.
-Η μάνα σου;
-Η μάνα μου ξαφνικά έγινε πόρνη. Και τί δεν είπαν. Ότι είχε εραστή και σκότωσε τον πατέρα μου για να μείνει μαζί του, ότι ήταν τρελλή, ότι ο πατέρας μου υπέφερε μαζί της. Δεν ακούστηκε ούτε μισή αλήθεια τότε. Οι γονείς της, οι παππούδες μου, γνώριζαν αλλά δεν μιλούσαν για να μην ακούσω εγώ κάτι. Φύγαμε από το σπίτι τους και πήγαμε στο χωριό τους.
-Η μαμά σου τί απέγινε;
-Η μαμά μου δικάστηκε σε 12 χρόνια και μπήκε στις γυναικείες φυλακές. Την είδα πρώτη φορά ξανά στα 10 μου σε ένα επισκεπτήριο. Έκλαιγε και μου φίλαγε τα χέρια, έκλαιγα και εγώ. “Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με” μου έλεγε αλλά δεν ήξερε ότι εγώ την είχα ήδη συγχωρέσει από την ώρα που του κάρφωνε το μαχαίρι για να σώσει εμένα. Τη θεωρώ δυο φορές μάνα.
-Την έβλεπες συχνά τη μάνα σου;
-Όχι, μια φορά τον χρόνο αλλά όταν έμαθα καλύτερα τα γράμματα, αλληλογραφούσαμε συνέχεια.
-Τί σου έγραφε; Πέρναγεκαλά εκεί;
-Ούτε καν. Στα γράμματα δεν έγραφε κάτι. Όταν βγήκε όμως, και μεγάλωσα, μου τα είπε όλα. Ειδικά στην αρχή τη βίαζαν οι άλλες συγκρατούμενες, έτσι μου έλεγε. Τη χτυπούσαν, δεν την άφηναν να κοιμηθεί, έβαζαν φωτιά στο στρώμα της. Τον πρώτο χρόνο έκανε κάποιες απόπειρες αλλά δεν τα κατάφερε να αυτοκτονήσει. Μετά “πάλιωσε” και τα πράγματα ηρέμησαν.
-Γιατί αυτό; Αφού η μαμά σου σκότωσε για να σε προστατέψει.
-Ναι αλλά παραέξω είχε ακουστεί μια άλλη ιστορία. Η οικογένεια του πατέρα μου είχε πολλά λεφτά και κατάφεραν να δημιουργήσουν ακόμα περισσότερο μια καλή εικόνα για το παιδί τους. Το….”θύμα” (ειρωνικό ύφος).
-Πώς ήταν η ζωή με τους παππούδες;
-Όχι καλή. Με αγαπούσαν, μου φέρονταν καλά αλλά δεν μπορουσαν να μου προσφέρουν κάποια πράγματα λόγω ηλικίας. Δεν μπορούσαν να με διαβάσουν, δεν ήξεραν γράμματα. Σε πάρτι δεν μπορούσα να πάω ήταν πολύ αυστηροί και φοβόντουσαν. Με αγόρι βγήκα πρώτη φορά στα 20 όταν είχαν πεθάνει και οι δύο. Τους αγαπώ όμως και τους ευχαριστώ. Ήταν μεγάλοι και ταλαιπωρημένοι άνθρωποι και όμως έκαναν τα πάντα για μένα για να μην μου λείψει τίποτα.
-Θείοι, ξαδέρφια, οι γονείς του πατέρα σου; Ήταν δίπλα σας;
-Είσαι καλά; Ούτε να μας ξαναδουν. Όλη μέρα έβριζαν τη μάνα μου και τους γονείς της. Ποτέ δεν ρώτησαν τί έγινε, είχαν φτιάξει μια δική τους βολική ιστορία για να μην βοηθήσουν και να μην έχουν επαφές μαζί μας.
Τελικά; Βγήκε η μάνα σου από τη φυλακή;
-Ναι. Όταν έγινα 20. Έκανε όλη την ποινή της. Οι παππούδες μου πέθαναν όταν έγινα 19 με διαφορά 3 μηνών ο ένας από τον άλλον. Έμεινα ένα χρόνο τελειως μόνη και μετά όταν αποφυλακίστηκε η μάνα μου, ήρθε και μείναμε μαζί.
-Πώς ήταν η ζωή σας μετά;
-Σαν να ήμουν πάλι 6 χρονών. Σπάνια έβγαινα με φίλους για να αναπληρώσω τον χρόνο που έχασα, να τη χορτάσω. Δεν τη χόρτασα μετά από 3 χρόνια έβγαλε καρκίνο και πέθανε πολύ γρήγορα. Ήταν μονο 49 χρονών. Την έκλαψα πολύ, την κλαίω ακόμα και σήμερα μετά από 10 χρόνια. Μου λείπει.
-Θες οικογένεια;
-Όσο τίποτα. Δεν έχω βρει ακόμα τον άνθρωπο αλλά όλο και κάποιον θα στείλει η μαμά μου από εκεί ψηλά.
-Τί έχεις να πεις στον κόσμο που μας διαβάζει;
-Να κλείσει το στόμα του όταν δεν ξέρει τον σταυρό που κουβαλά ο άλλος.
Στην Αγιοκατάταξη του ιερέα Δημητρίου Γκαγκαστάθη προέβη το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Χαρμόσυνα χτυπούν από σήμερα οι καμπάνες στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης με τα νέα που έρχονται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έκανε σήμερα, Τετάρτη 9 Ιουλίου 2025 αποδεκτό τον σχετικό φάκελο και ανέγραψε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον Πρωτοπρ. Δημήτριο Γκαγκαστάθη.
Να σημειωθεί ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατά τη συνεδρίαση αυτής τη 11η Μαρτίου 2025, είχε αποδεχθεί ομόφωνα την εισήγηση για την κατάταξη του μακαριστού πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Γκαγκαστάθη εις τας Αγιολογικάς Δέλτους της Εκκλησίας, και είχε υποβάλει σχετικό αίτημα προς την Α.Θ. Παναγιότητα, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Π ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE.
Γεννήθηκε στις αρχές του αιώνος μας, και συγκεκριμένα γεννήθηκε το 1902 στο χωριό Πλάτανος, όπου αργότερα, επί 42 συναπτά έτη, εχρημάτισε ο καλός ποιμήν των λογικών προβάτων. Εκοιμήθη το 1975, στις 29 Ιανουαρίου εν ειρήνη. Πρόκειται για μια οσιακή μορφή, καίτοι έζησε ως έγγαμος στον κόσμο.
Υπήρξε προικισμένος με πολλά χαρίσματα, με πολλή επιμέλεια, καθαρότητα συνειδήσεως, άλαλο πίστη, βαθειά ταπείνωση και με πληρότητα αγάπης στο Θεό και τον πλησίον. O Πλάτανος είναι μια μικρή κωμόπολη, ένα μεγάλο χωριό, 15 χιλιόμετρα δεξιά από την πόλη των Τρικάλων, στη Θεσσαλία. Ο πατήρ Δημήτριος είχε σημεία θαυμαστά από τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Κι αυτά που παρέλαβε από το Θεό τα καλλιέργησε με φιλότιμο, τα αύξησε και πάντοτε ταπεινά και για τη δόξα του Θεού και μόνον. Όταν ο Θεός βρει τέτοια σκεύη τα αξιοποιεί, τα πλουτίζει και χαριτώνεται η ζωή τους και κοντά σ’ αυτούς και όσοι πλησιάζουν σ’ αυτές τις πνευματικές θερμάστρες, σ’ αυτά τα λιμάνια.
Ο παπα-Δημήτρης δεν έτυχε σπουδών. Με δυσκολίες τελείωσε το δημοτικό στο χωριό του. Ήταν βοσκός προβάτων. Όπου κι αν βρισκόταν είχε μνήμη Θεού, μνήμη θανάτου και έκλεινε τα πρόβατα στη στάνη και πήγαινε με δάκρυα και εκκλησιαζόταν. Όταν αυτό δεν μπορούσε να το κάνει, γονάτιζε εκεί που ήταν στα βουνά και έκλαιγε, ζητώντας το έλεος του Θεού, διότι βρισκόταν μακράν του οίκου του Θεού.
Διάβαζε με πολλή κατάνυξη βίους αγίων και τους αισθανόταν φύλακες, ευεργέτες και προστάτες. Είχε αίσθηση ζώσα της παρουσίας των. Τους κρατούσε κοντά του η καθαρότης του βίου του. Και όπως ετόνιζε η εργασία φέρνει την αξία. Αισθανόταν πώς θα πρέπει να τον προστατεύουν οι άγιοι και δεν έκανε τίποτε εάν δεν ξεκινούσε από το Θεό κι εάν δεν κατέληγε στο Θεό.
Δηλαδή, αν έφευγε το πρωί για να φυλάξει τα πρόβατα, θα περνούσε πρώτα από τους Ταξιάρχες, ένα ναό του 1600, κατανυκτικό, με τοιχογραφίες, που βρισκόταν κοντά στο σπίτι του. Εκεί, έμαθε για το Θεό και από την ευλαβέστατη γιαγιά του και τους ευσεβείς γονείς του τα ιερά γράμματα και του Θεού τα πράγματα. Έλεγε: «να με προστατεύετε, να με φυλάξετε, να γυρίσω και πάλιν στον οίκο σας, να σας πω το ευχαριστώ». Πρώτα στον οίκο του Θεού και μετά στις δουλειές και πάλιν στον οίκο του Θεού και μετά στο σπίτι. Αυτό ήταν το πρόγραμμα της ζωής του.
Η ζωή του ήταν Ευχαριστιακή. Όπου κι αν ήταν είχε αναφορά στο Θεό. Στο χωράφι και παντού, στο βουνό, έψαλλε και ευχαριστούσε αδιαλείπτως. Εύρισκε το απερίγραπτο, τη χαρά του Θεού, την ευλογία Κυρίου. Ερχόταν, δηλαδή, στην μακαριά κατάνυξη, στο χαροποιό πένθος, για το οποίο ομιλούν οι Πατέρες.
Φυσικά, ο Γέροντας είχε δικό του τρόπο με τον οποίο βίωνε τα του Θεού. Εμείς είμαστε αμέτοχοι αυτών των καταστάσεων και πολλές φορές ούτε καν τα πιάνουμε, σαν να ’ναι μια ξένη γλώσσα. Θ’ αναφέρω ένα περιστατικό που δείχνει ότι τον είχε κατά κάποιο τρόπο εκλέξει ο Θεός για την ιερή του πορεία και την ευλογημένη αποστολή του. Με συνέπεια ευαρέστησε το Θεό. Και τούτο με την άμεμπτο και καθαρή κατά Χριστό πολιτεία του.
Ένα βράδυ ενώ αναπαυόταν στο φτωχό σπίτι του ήρθε ένας γέροντας και τον ξύπνησε, λέγοντας του: «σήκω παιδί μου γρήγορα, το σπίτι θα πέσει». Ξανά, δεύτερη φορά, τον ξύπνησε. Και στο τέλος, τον ξύπνησε κανονικά. Βγαίνουν από το σπίτι και αμέσως το σπίτι έπεσε! Ο γέροντας ήταν ο άγιος Νικόλαος. Είχαν στο χωριό ναό αφιερωμένο στον άγιο Νικόλαο. Αυτός ήρθε και τον προστάτευσε. Μόλις βγήκε ο παπα-Δημήτρης, αμέσως το σπίτι κατέρρευσε.
Ούτε τρίχα δεν πέφτει από τον άνθρωπο που τον προστατεύει ο Θεός. Κι’ όταν επιτρέψει κάτι για να φανεί η πίστη του, η υπομονή του, το μεγαλείο της αρετής του, θα του δώσει και τα μέσα να το ξεπεράσει: την υπομονή, την μακροθυμία, την αγάπη, τα πνευματικά όπλα, που οι Γέροντες έχουν σε πλεονασμό και έτσι ξεπερνούν και την μεγαλύτερα δοκιμασία και θλίψη. Παρέλειψα να πω ότι ο παπα-Δημήτρης νυμφεύθηκε την Ελισάβετ και απέκτησε εννέα θυγατέρες.
Κι όταν ήρθε η ώρα να πάει στο στρατό επήγε στους Ταξιάρχες, προσκύνησε και έκανε συμφωνητικό λέγοντας: «σας ζητώ μια χάρη. Εγώ σας υπηρετώ από μικρό παιδί. Καθαρίζω καντήλια, κάνω ό,τι μπορώ. Θέλω να με φέρετε πίσω χωρίς να με αγγίξει κανένα κακό. Είστε υποχρεωμένοι. Ζητώ κι’ εγώ ένα ρουσφέτι».
Επήγε στη Μικρά Ασία. Σε όλους τους κινδύνους που αντιμετώπιζε, τον έσωζαν. Έλεγε: «στη Σμύρνη σφάζουν, κάνουν, εμένα έρχονται, μου δίνουν ένα άλογο και μου λένε: φύγε στον Τζεσμέ. Βρίσκομαι στο τάδε μέρος με τρεις άλλους” σκοτώνονται δύο από 150 ιππείς. Εμένα μου λένε, μη φοβάσαι, εμείς είμαστε μαζί σου. Θα πας εννιά παρά τέταρτο στο τάδε μέρος να προλάβεις το τελευταίο πλοίο για να πας για τη Χίο. Κι όπως είπαν, ούτε ένα μπάτσο από πουθενά».
Αργότερα πέρασε ισχυρές δοκιμασίες, στην εποχή του εμφυλίου πολέμου, επειδή αυτός μιλούσε για Χριστό, πατρίδα, οικογένεια, τον έβαλαν στο στόχαστρο, τον απείλησαν, τον αποκήρυξαν και πολλές φορές αποπειράθηκαν να τον σκοτώσουν και όλο σωζόταν.
Αναφέρω, μια από τις πολλές θαυμαστές περιπτώσεις. Είναι όλα καταγραμμένα στο ημερολόγιο που κρατούσε από μικρό παιδί, το οποίο μας έδωσε σε χειρόγραφα χαριτωμένα, απέριττα, αλλά με μεγαλείο ψυχής και ηρωικό φρόνημα: «Ήρθα, λέει, Κυριακή πρωί. Μόλις πρόλαβα και βγήκα από την εκκλησία. Ήταν 10 ιππείς και μαζί με τον αρχηγό τους 11 και με κυνηγούσαν στον κάμπο. Οι χωρικοί από την μια πλευρά έβλεπαν το θέαμα και οι απέναντι, από το άλλο χωριό, βγήκαν από την εκκλησία, κι’ έβλεπαν επίσης το θέαμα.
Με έβριζαν ελεεινά και τρισάθλια. Δεν μπορώ να πω. Τραγόπαπα και άλλα ελεεινά κλπ., και πυροβολούσαν με τα στην συνέχεια. Οι σφαίρες με τρυπάνε τα ράσα, δεν με τσίμπαγε καμιά. Σαν με φτάσαν στα 50 μέτρα και με περικύκλωσαν, τότε γονάτισα. Σήκωσα τα χέρια στον ουρανό και φώναξα από το βάθος της ψυχής μου. Μιχαήλ αρχιστράτηγε, κινδυνεύω, βοηθήσατε με. Αυτοστιγμεί και οι 11 έγιναν κόκκαλο και άγαλμα.
Ο αρχηγός πέφτει από το ζώο κάτω, σπάζει η σπονδυλική του στήλη και αφού είδα εγώ ότι είναι ακίνητοι, ευχαρίστησα το Θεό, τους Ταξιάρχας και τους είπα: να μετανοήσετε, να γίνετε καλοί άνθρωποι, να λέγετε την αλήθεια, να ’χετε το Θεό βοήθεια και αφού τους ευλόγησα -χωρίς να με πειράξουν- πήγα απέναντι, όπου περίμενε το χωριό και μπήκα με όλο το λαό μέσα στην εκκλησία και δώσαμε δόξα στο Θεό που έκανε σήμερα θαύμα».
Όλη η ζωή του ήταν μέσα σε τέτοια γεγονότα χωρίς να έχει καθόλου ιδέα για τον εαυτό του. Υπέγραφε ο τελευταίος, ο μικρός παπαδάκος, το σκύβαλο της γης. Το πίστευε, το αισθανόταν. Σε κάθε δυσκολία δεν τάχανε. Όταν του έλεγε η πρεσβυτέρα: «Δεν νοιάζεσαι; τι θα γίνουν αυτά τα κορίτσια; οι άλλοι κάνουν αυτό».
«Θα πεθάνω παπάς, όχι μασκαράς. Για το Χριστό θυσιάζομαι, υπέρ των προβάτων. Τί σήμερα, τί αύριο. Μια ψυχή έχουμε. Θα την παραδώσω στα χέρια του Δημιουργού μου». Είχε συνέπεια. Τον καλούσαν να τον πάνε στη Μέση Ανατολή. «Εσείς δεν με σώσατε. Οι Ταξιάρχες με σώσαν και θα αφήσω τους προστάτες μου και το λαό μου για να πάω στη Μέση Ανατολή και στην Αθήνα; Όχι εκεί».
Και πράγματι τον σκέπαζε ο Θεός και τον φύλαγε: «Εγώ έχω τον Χριστό κυβερνήτη στη ζωή μου. Δεν τον βαλαν οι άνθρωποι καλά στην καρδιά τους για να νιώσουν το μεγαλείο του. Είναι γλυκύς. Δεν τον αλλάζω με τίποτα. Μια ζωή τον παρακαλώ να με αξιώσει κι’ εγώ να χύσω το αίμα μου γι’ Αυτόν. Κοιμάμαι τόσο αμέριμνα, όπως το πουλί στο αγκάθι και τα ρυθμίζει όλα Αυτός’ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο».
Είχε εξ’ ολοκλήρου εμπιστοσύνη στο Θεό, όπως ένα μικρό παιδί. Εξομολογείτο δε με τέτοια καθαρότητα και ειλικρίνεια, που δεν την συναντάμε ούτε και στα μικρά παιδάκια. Όταν επήγαμε μια φορά να συναντήσουμε τον πατέρα Φιλόθεο Ζερβάκο (με τον πατέρα Δημήτριο) (πήγαμε 2 φορές και ήρθε ο πατήρ Φιλόθεος 2 φορές στο χωριό και συλλειτούργησαν), του λέει ο πατήρ Φιλόθεος.
«Είσαι ασθενής. Γιατί έκανες τόσο κόπο και ήρθες μέχρις εδώ; (στην Πάρο)»
«Εγώ είμαι ο τελευταίος και ο αμαρτωλός» είπε ο πατήρ Φιλόθεος.
«Τα Τρίκαλα έχουν καλούς πατέρες και άξιους».
«Ήρθα όχι μόνος μου. Με έφερε ο Θεός. Ήρθα να ξεπλύνω και να ξεκαθαρίσω την ψυχή μου».
Όταν δε εξομολογείτο ήταν σαν άγγελος. Η χαρά ήταν ζωγραφισμένη και έκδηλος στο πρόσωπο του.
«Τέτοια καθαρή και τελεία εξομολόγηση δεν συνήντησα στα 70 χρόνια που εξομολογώ», είπε ο π. Ζερβάκος. Υπήρξε ένας ζων άγιος.
Εις δε το βιβλίο του πατρός Δημητρίου Γκαγκαστάθη, το οποίον προλογίζει ο πατήρ Φιλόθεος (στο τέλος γράφει και ο καθηγούμενος της Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας, πατήρ Αιμιλιανός), ο οποίος τον έζησε από κοντά και ξέρει πολλές εμπειρίες θαυμαστές τον αποκαλεί «ο άγιος παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης».
Όταν τον ρωτήσαμε, «γιατί Γέροντα αρχίζετε έτσι τον πρόλογο;» απάντησε.
«Διότι, παιδί μου, είναι άγιος. Όταν μου είπαν για την κοίμηση του, άρχισα να προσεύχομαι και να νηστεύω και να ζητώ απ’ τον Θεό να με πληροφορήσει εις ποίαν κατάσταση βρίσκεται. Και κατόπιν από ημέρες μου έδειξε τη δόξα στην οποία ευρίσκεται. Πρόκειται περί αγίου».
Και κάτι για τον π. Φιλόθεο, μια και μιλάμε γι’ αυτόν. Στην κοίμηση του πατρός Φιλόθεου μια οικογένεια δικαστικών, είπε στον πατέρα Πορφύριο: «εκοιμήθη ο πατήρ Φιλόθεος». Εκείνος τους είπε: «να πάτε, κι’ εγώ απ’ εδώ θα παρακολουθήσω τη νεκρώσιμο ακολουθία. Η Εκκλησία μας απέκτησε ακόμα ένα άγιο λείψανο».
Γυρίζοντας εμείς από την κηδεία, μεσάνυκτα, πήγαμε στον πατέρα Πορφύριο. Ήταν η ώρα 2 μετά τα μεσάνυκτα. Μόλις πήγαμε είπε: «ο παπα-Δημήτρης είναι άγιος άνθρωπος κι’ ας μην πέρασαν πολλά χρόνια. Δεν έχει σχέση. Η αγιότης δεν γίνεται από τα πολλά χρόνια. Για μας τους αδυνάτους αργεί η Εκκλησία. Να φροντίσετε να γίνει επίσημα πλέον, για όλη την Ορθοδοξία η ανακομιδή των λειψάνων του».
Οι άνθρωποι του Θεού που γνώρισαν τον π. Δημήτριο τον θεωρούσαν ως σύγχρονο ζώντα άγιο. Μεταξύ αυτών των προσωπικοτήτων που σήμερα λάμπουν στο χώρο της Ορθοδοξίας με την ακτινοβόλο κατά Θεόν πολιτεία τους υπήρξε και ο π. Αμφιλόχιος της Πάτμου, που είχε και αλληλογραφία με τον παπα-Δημήτρη.
Θεωρούσαν άγιο τον π. Γκαγκαστάθη οι: πατήρ Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο πατήρ Γεώργιος Καψάνης της Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου ο ηγούμενος, ο ηγούμενος επίσης Αιμιλιανός και άλλοι σεβαστοί της Ορθοδοξίας σύγχρονοι πατέρες.
…Ο παπα-Δημήτρης είχε το χάρισμα της ζώσης πίστεως, το χάρισμα της υπομονής, της ταπεινώσεως, της αγάπης και έφερνε αποτελέσματα. Όταν πάρεις την αγάπη του Χριστού μέσα σου είναι σαν να παίρνεις την μητέρα όλων των αρετών, γεγονός που δεν το είχαν οι μεγαλύτεροι όλου του κόσμου σοφοί.
Να σας πω ένα περιστατικό, απ’ τα πολλά. Δεν θα αναφέρω δικά μου περιστατικά, γιατί θα πρέπει να αναφέρω κάποιων άλλων προσώπων, σεβαστών και γνωστών, που έχω σύνδεσμο μαζί τους. Ο ένας εκοιμήθη, ήτο διευθυντής τελωνείου, ευλαβέστατος, σοφότατος, πνευματικοπαίδι του παπα-Δημήτρη και του πατρός Φιλόθεου, ονόματι Αθανάσιος Μουρμούρης. Περνούσε μια σκληρή δοκιμασία, δηλαδή μια συκοφαντία, που αν μπορούσε να βγει θα βρισκόταν στις φυλακές. Έπεσε στο Θεό και τους δύο αυτούς ανθρώπους.
«Μη στενοχωριέσαι, του είπε ο π. Δημήτριος. Ησύχασε, έχει ο Θεός τρόπους. Εμείς το καθήκον μας. Διά της προσευχής, θα δοθεί απάντηση». Η απάντηση θα διδόταν μετά από ένα μήνα στο δικαστήριο. Ο παπα-Δημήτρης έπεσε σε προσευχή. Ήξερε το αποτέλεσμα εκ των προτέρων. Κι’ έγινε, όπως το είπε ο παπα-Δημήτρης.
Ένα άλλο πρόσωπο που ζει ακόμη, ήταν έπαρχος στο Σιδηρόκαστρο, ονόματι Γεώργιος Σαϊδίνης. Εχρημάτισε διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών. Επέρασε μια μεγάλη δοκιμασία επί στρατιωτικής κυβερνήσεως. Πήρε δυσμενή μετάθεση στα Χανιά και στη Σπάρτη. Πήγε δεξιά-αριστερά και δεν πήρε τις προαγωγές του. Έκανε προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας.
Ο παπα-Δημήτρης βρισκόταν στο τελευταίο στάδιο της ζωής του. Δοκιμάσθηκε με τον καρκίνο. Στέλνει γράμμα στο Γέροντα και του λέει: «αυτό το πρόβλημα έχω, τί να κάνω». Πέφτει στην προσευχή ο Γέροντας. Είχε δικό του τρόπο.
Μόλις είχε κατάνυξη, έπαιρνε την απάντηση. Ήταν αυτό σίγουρο. Δεν άλλαζε με τίποτα. Ήταν σαν να το προϋπέγραφε ο Θεός και του το φανέρωνε. Του λέει: «θα τα πάρεις όλα μαζεμένα. Θα πέσουν στο κενό οι μέχρι τώρα διαβολές και θα σου πει ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου αυτά και αυτά τα πράγματα».
Ο παπα-Δημήτρης ήταν με πυρετό και βαριά άρρωστος. Έγινε η προσφυγή και είδε ο κύριος Σαϊδίνης τον π. Δημήτριο πίσω από τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου να του λέει τα λόγια αυτά που είχε γράψει στο γράμμα. Και κατόπιν τον προήγαγαν και τον έκαναν Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών.
…Η γνωριμία μας υπήρξε όντως δάκτυλος Θεού. Βγάζαμε ένα περιοδικό τότε, τον Άγιο Νεκτάριο, και ο παπα-Δημήτρης είχε πάει στη Μητρόπολη. Εκεί στη Μητρόπολη του λέει ένας κληρικός: «Εσύ αγαπάς τον άγιο Νεκτάριο, δεν το παίρνεις; Έχει καλά πράγματα».
«Μόλις το πήρα», λέει, «κατάλαβα ότι έχετε αγώνα και έχετε δυσκολίες και είπα: παπα-Δημήτρη, να κηρύξεις δεν ξέρεις, να γράψεις δεν ξέρεις, γιατί είσαι αγράμματος και πέφτεις όξω. Να προσευχηθείς δεν ξέρεις». Και μας γράφει ένα γράμμα και μας λέει: «παιδιά μου να με συγχωράτε. Θέλω κι’ εγώ μια χάρη. Να μου δώκετε τα ονόματα σας, γιατί εγώ θα τα μνημονεύω, και αισθάνομαι χαρά Θεού, ευλογία Κυρίου, κάτι που δεν περιγράφεται. Μεγάλη υπόθεση».
…Κάποτε πήγαμε με ένα πούλμαν από τη Θεσσαλονίκη σε διάφορα προσκυνήματα αλλά και στον Άγιο Νεκτάριο. Έκανε την ακολουθία του με πολλή κατάνυξη. Τότε του είπαμε: δεν φεύγουμε εάν δεν μας πεις λόγο Θεού. Αντέδρασε ως εξής: «Είμαι αγράμματος, δυσκολεύομαι, δεν ξέρω».
Εκοκκίνησε. «Άμα θέλεις διώξε μας». Ανοιξε το στόμα του και πέρασαν ώρες και μιλούσε. Κανείς δεν είπε, φτάνει. Μία ώρα; δύο ώρες; τρεις ώρες; κουραστήκαμε; Όλοι ήμασταν αποσβολωμένοι. Κι’ αυτός μέσα στην κατάνυξη, μέσα στο δάκρυ. «Ζωντανή η θρησκεία μας παιδιά μου. Την βλέπετε αυτή την άγια Τράπεζα; Όταν λειτουργώ γεμίζει άρωμα. Ούτε το εκκλησίασμα το αισθάνεται.
Έφερα εδώ τον πατέρα Φιλόθεο, έφερα τον τάδε και μου είπαν: «τούτο είναι ειδικό χάρισμα για τους διωγμούς που πέρασες για το όνομα του Χριστού, για να σε παρηγορεί. Και όντας έρχομαι εδώ, μεθάω παιδιά μου. Δεν ξέρω τί γίνεται. Ούτε ξέρω εάν έκανα τη λειτουργία. Γι’ αυτό με συγχωρνάτε. Δεν περιγράφεται. Ό,τι αντικείμενο βάζω στην Αγία Τράπεζα, όχι αλλού, γεμίζει άρωμα. Ξέρετε, παιδιά μου, το αισθάνομαι στο «τά Σά εκ των Σών» ή «στό “Αξιον εστί». Τότε κατέρχεται η χάρις. Ούλλο τον κόσμο να σου δώσουν δεν τον θεωρείς τίποτας».
«Μια άλλη φορά ήμουν μέσα στα βουνά διωγμένος; ταλαιπωρημένος. Με κυνηγούσανε για να με σκοτώσουν. Με πήρε ο Ζέρβας. Με εγκατέλειψαν. Παπά άνθρωπο, δεν τον θέλανε. Αλλά ο Θεός δεν με εγκατέλειψε και βρέθηκα σε ένα μέρος, γεμάτο ομίχλη, κι’ ο ποταμός πλημμυρισμένος. Δεν μπορούσα να περάσω απέναντι, έκλαιγα σαν μικρό παιδί και έλεγα: «Θεέ μου ή βγάλε με ή πάρε με. Κινδυνεύω, πείνα, ψείρα…»
«Εκεί που προσευχόμουν έρχεται ένας νεαρός μ’ ένα άλογο και σαν συνήλθα είδα ότι ήμουν στην απέναντι πλευρά του ποταμού. Λέω, τί συνέβηκε σε μένα τον αμαρτωλό; Δοξολόγησα τον Κύριο, κι’ έψαχνα τον ευεργέτη. Ένα βράδυ παρουσιάζεται ένας νέος και μου λέει: «παπα-Δημήτρη, με ξέχασες». «Όχι παιδί μου, εγώ ψάχνω τον ευεργέτη μου». «Είμαι ο Γεώργιος. Θυμάσαι το 19… τάδε, στο τάδε μέρος που έκλαιγες κλπ. Ποιος σε έσωσε; Δεν ξέρω. Ψάχνω.
Εγώ σε έσωσα και δεν ήρθες ούτε μια φορά να λειτουργήσεις το εξωκκλήσι. Ξυπνάω, κτυπώ την καμπάνα του χωριού, μαζεύω το χωριό, νηστεύουμε και πάμε στο μέρος αυτό. Αυτό το μέρος είχε θαύμα. Ένα δέντρο είχε, ένα κλωνάρι ξερό και στη γιορτή του έτρεχε νερό. Μόνο στη γιορτή του. Και το παίρναμε για αγιασμό. Μετά, επειδή ο κόσμος ήταν αμαρτωλός σταμάτησε το θαύμα. Διότι το θαύμα θέλει πίστη.
Όντας επήγα εγώ κι’ έκαμα την Ακολουθία, δηλαδή, το πρωί στη Λειτουργία, είπα στους χωρικούς: «τί λέτε, είναι ο άγιος Γεώργιος εδώ ή δεν είναι; Ζει ο Θεός και βασιλεύει και τον κόσμο προστατεύει; Ελάτε όλοι εδώ. Μαζεύτηκαν. Άη Γιώργη, δεν το κάνω από απιστία, ούτε από περιέργεια, το κάνω για να δυναμώσω την πίστη. Θέλω να ’ρθείς να παρουσιαστείς, δηλαδή, να κινήσεις το ξερό ξύλο για να ρίξεις τον αγιασμό όπως παλιά.
Εκεί, λοιπόν, που προσευχόμουν, άρχισε να τρέχει λίγο λίγο το νερό. Δεν ευχαριστιόμουν, ήθελα περισσότερο, κι’ έγινα ενοχλητικός. Θέλω πιο πολύ’ και έπεσε, όπως γέμιζαν τα μπουκάλια, βραχήκαν. Αυτή είναι η πίστη μας. Ζωντανή».
Το πρωινό ξύπνημα είναι ένας πραγματικός αγώνας. Ειδικά όταν έχεις κοιμηθεί αργά είναι δύσκολο να αποχωριστείς το άνετο κρεβάτι σου.
Πρέπει όμως να το κάνεις αν θέλεις να μην αργήσεις στη δουλειά.
Λοιπόν, καμιά ανησυχία. Η Simone Giertz επινόησε κάτι για να κάνει το κρεβάτι σας λιγότερο αναπαυτικό – ένα ξυπνητήρι που σας χτυπά στο πρόσωπο.Ξέρω ότι αυτό ακούγεται σαν φάρσα αλλά αν δυσκολεύεστε να ξυπνήσετε το πρωί ίσως θέλετε να το χρησιμοποιήσετε. Μπορεί να σας σώσει την καριέρα σας!
# Με ένα λαστιχένιο χέρι, ένα ξυπνητήρι και με μερικά ηλεκτρονικά, η You Tuber Simone Giertz έφτιαξε το Wake-Up Machine.Η Simone περιγράφει το ξυπνητήρι με αυτόν τον τρόπο:
‘ Έφτιαξα ένα ξυπνητήρι που με ξυπνά το πρωί χτυπώντας με στο πρόσωπο με ένα λαστιχένιο χέρι.’Μπορείτε να δείτε το αστείο βίντεο παρακάτω.
Άρεσε σε πολλούς όχι μόνο για την ιδέα της αλλά και για το χιούμορ της.
Το τοπίο στις ελβετικές Άλπεις είναι έτσι ή αλλιώς ξεχωριστό. Και γίνεται ακόμη καλύτερο όταν ο επισκέπτης το απολαμβάνει από τον υπαίθριο χώρο ή τα μπαλκόνια του ξενοδοχείου «Äscher Cliff» που βρίσκεται σκαρφαλωμένο πάνω στα βράχια.
Στην περιοχή Appenzellerland της Ελβετίας όλοι γνωρίζουν το περίφημο «ξενοδοχείο των βράχων» που δεσπόζει στο φυσικό τοπίο και ενσωματώνεται επιτυχημένα σε αυτό.
Ένα ξύλινο σαλέ δημιουργήθηκε πάνω στα απότομα βράχια, προσφέροντας διαμονή πολλών αστέρων λόγω θέσης και -κυρίως- θέας. Αυτή, άλλωστε, είναι που το κάνει διάσημο τόσο εντός όσο και εκτός ελβετικών συνόρων.
Αν και τα δωμάτια είναι λίγα και τις περισσότερες φορές κλεισμένα από πολύ καιρό πριν πέσουν τα πρώτα χιόνια, ωστόσο δεν λείπουν και όσοι το επισκέπτονται απλώς για να απολαύσουν τον καφέ τους θαυμάζοντας τη θέα που κόβει την ανάσα.
Η ανάβαση δύσκολη και πολύωρη όμως το αποτέλεσμα ικανοποιεί πλήρως και τον πλέον απαιτητικό επισκέπτη, αφού οι εικόνες είναι το λιγότερο εκπληκτικές και η εμπειρία μοναδική.
Ένα στιλάτο κομοδίνο είναι ικανό να απογειώσει τη διακόσμηση της κρεβατοκάμαρας.
Με ένα απλό μικρό έπιπλο μπορείτε να δώσετε μια ντιζαϊνάτη νότα ενώ αν είναι και πρακτικό, με ράφια και επιφάνειες που εξυπηρετούν τις ανάγκες σας, κάνει την καθημερινότητά μας ακόμη πιο εύκολη.
Ανακαλύψαμε στα καταστήματα ΙΚΕΑ ένα κομοδίνο αξίας 14,99 ευρώ το οποίο θα απογειώσει το design του χώρου σας, ενώ θα σας φανεί και ιδιαίτερα χρήσιμο.
Το ξύλινο κομοδίνο από τα ΙΚΕΑ με τη γυάλινη επιφάνεια είναι ό,τι πρέπει για το μικρό υπνοδωμάτιο, αν ψάχνετε ένα μικρό έπιπλο να γεμίσετε το κενό δίπλα από το κρεβάτι σας.
Το ξύλινο κομοδίνο με τη γυάλινη επιφάνεια από τα ΙΚΕΑ
Το κομοδίνο αυτό χωράει ακριβώς όπου υπάρχει ανάγκη, είτε δίπλα στο κρεβάτι είτε δίπλα στην πολυθρόνα. Είναι ανθεκτικό και προσθέτει μια νότα ζεστασιάς.
Πρόκειται για ένα κομοδίνο κομψό, που ταιριάζει σε κάθε δωμάτιο, όποιο κι αν είναι το design του και η χρωματική του παλέτα.
Ο συνδυασμός του ξύλου και της γυάλινη επιφάνειας χαρίζει μια μοναδική φινέτσα καθώς είναι δύο υλικά που ταιριάζουν άψογα μαζί και τέλος ο χώρος που έχει στο ράφι , αλλά και στην επιφάνεια θα σας φανεί εξαιρετικά χρήσιμος.
