Η κόρη του Παρασκευά Άντζα, Ιωάννα, αποχαιρέτησε τον πατέρα της, που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 50 ετών λόγω της νόσου ALS.

Στο γράμμα της, η Ιωάννα Άντζα γράφει για την αγάπη που είχε ο πατέρας της στα παιδιά του, για το γεγονός πως τόσο η ίδια όσο και η μητέρα της στάθηκαν δίπλα του ως την τελευταία στιγμή, ενώ δεν παραλείπει να αναφέρει πως αν και «πληγώθηκε πολλές φορές στη ζωή του από ανθρώπους που θεωρούσε δικούς του… ποτέ δεν κράτησε κακία».

Αναλυτικά όσα γράφει η κόρη του Παρασκευά Άντζα:

«Τα λόγια που ακολουθούν δεν γράφονται από κάποιον που απλώς γνώρισε τον πατέρα μου. Τα γράφω εγώ, η κόρη του∙ το παιδί που τον έζησε καθημερινά, που στάθηκε δίπλα του μέχρι την τελευταία στιγμή και που γνώρισε τον πραγματικό άνθρωπο πίσω από όσα ίσως άκουσε ο κόσμος κατά καιρούς. Δεν γράφω για κανέναν άλλο. Μιλάω μόνο μέσα από τα δικά μου μάτια, μέσα από την οικογένειά μας και μέσα από όσα ζήσαμε εμείς καθημερινά δίπλα του.

Ο πατέρας μου ήταν ένας βαθιά ταπεινός άνθρωπος. Δεν ήθελε ποτέ να ασχολούμαστε με σχόλια και γνώμες τρίτων. «Εμείς ξέρουμε την αλήθεια μας», έλεγε πάντα. Παρ’ όλα αυτά, αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω για εκείνον, γιατί θεωρώ άδικο να μη φανεί η πραγματική του πλευρά: η πλευρά του ανθρώπου που αγαπούσε αθόρυβα, βοηθούσε χωρίς αντάλλαγμα και ζούσε μόνο για την οικογένειά του. Αγαπούσε βαθιά τη μητέρα μου και το έλεγε μέχρι και τον τελευταίο καιρό της ζωής του. Αν ο πατέρας μου έδωσε τη δική του μάχη με αξιοπρέπεια, η μητέρα μου στάθηκε στο πλευρό του ακούραστα και με αγάπη μέχρι την τελευταία στιγμή. Μαζί πέρασαν πολλά και το μεγαλύτερο δώρο τους ήταν τα παιδιά τους. Ο μπαμπάς μου μάς έλεγε πάντα πως «μόνο εσάς έχω στη ζωή μου» και όλη του η ύπαρξη το αποδείκνυε καθημερινά.

Τον τελευταίο χρόνο έδωσε μια πολύ δύσκολη μάχη με μια ασθένεια του κινητικού νευρώνα, η οποία εξελίχθηκε γρήγορα και σκληρά. Δεν υπέφερε για χρόνια, όπως ίσως ακούστηκε, αλλά για περίπου εννιά μήνες. Η ασθένεια ξεκίνησε ύπουλα, με αδυναμία και μούδιασμα στα χέρια, δυσκολία στις κινήσεις και στιγμές που τα πόδια του τον εγκατέλειπαν ξαφνικά. Κανενός ανθρώπου ο νους δεν θα πήγαινε σε κάτι τόσο βαρύ. Από την πρώτη στιγμή ήμασταν δίπλα του εγώ και η μητέρα μου, «τα δύο κορίτσια του», όπως μας αποκαλούσε.

Μαζί του στάθηκαν φυσικά και τα άλλα δύο του παιδιά, ο μεγάλος και ο μικρός μου αδελφός, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και τη δική του δύναμη. Ο Παναγιώτης υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία και ο Κωνσταντίνος εργαζόταν στην πόλη όπου ζούσε, γι’ αυτό δεν ήταν δυνατή η εικοσιτετράωρη επαφή όπως αυτήν που είχα εγώ και η μητέρα μου. Ζούσαμε καθημερινά μαζί του αυτόν τον αγώνα.

Σταδιακά άρχισε να παραλύει, δυσκολευόταν να μιλήσει και αργότερα να καταπιεί, μέχρι που χρειάστηκε μηχανική υποστήριξη οξυγόνου όλο το εικοσιτετράωρο. Πέρασε πολλά μέσα σε λίγους μήνες. Κι όμως, παρά τον πόνο και τις δυσκολίες που βίωνε καθημερινά, δεν τον άκουσα ποτέ να παραπονιέται. Μόνο μια φορά θυμάμαι να μου λέει χαμηλόφωνα: «κουράστηκα.. δεν μπορώ άλλο έτσι». (Καταβαθος όμως ήλπιζε, κι ας ήξερε..). Την πρώτη φορά που μπήκε στο νοσοκομείο και ξεκίνησε το θέμα με το οξυγόνο, είπε στη μητέρα μου: «Θα φύγω… δεν θέλω να κλαις, θέλω να γελάς». Αυτή ήταν η δύναμη και η ψυχή του. Ακόμα και μπροστά στον δικό του πόνο, νοιαζόταν περισσότερο για τους ανθρώπους που αγαπούσε. Δεν έχασε ποτέ το χιούμορ και την τρυφερότητά του, ούτε όταν ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι. Ακόμα και τότε, έβρισκε τρόπο να μας κάνει να γελάμε.

Για εμένα ήταν και θα είναι ο καλύτερος πατέρας που θα μπορούσα να έχω. Η αγάπη του για εμάς φάνηκε μέχρι και τις τελευταίες του στιγμές. Όταν βρισκόταν στην εντατική, σε καταστολή, μπήκαμε να τον δούμε οι τρεις μας, τα τρία του παιδιά. Με το που πατήσαμε το πόδι μας, μας αισθάνθηκε, προσπαθούσε να ανοίξει τα μάτια του για να μας κοιτάξει, ανοιγόκλεινε το στόμα του, μας έκανε μορφασμούς για να επικοινωνήσει μαζί μας. Αυτή ήταν η τελευταία μας επικοινωνία. Μία μέρα πριν φύγει από τη ζωή, ο μεγάλος μου αδελφός του είπε: «Μπαμπά, οι γιατροί λένε ότι έχεις γερή καρδιά. Ήρθε η ώρα να την αφήσεις να ξεκουραστεί».

Και την επόμενη μέρα μάθαμε τα δυσάρεστα.

Ο πατέρας μου πάλεψε όσο λίγοι. Πάλεψε γιατί αγαπούσε τα παιδιά του και δεν μπορούσε να μας αποχωριστεί. Πληγώθηκε πολλές φορές στη ζωή του από ανθρώπους που θεωρούσε δικούς του, όμως ποτέ δεν κράτησε κακία. Μας έμαθε να ζούμε με αξιοπρέπεια, ηρεμία και χωρίς μίσος.

Η απουσία του είναι αβάσταχτη. Κι όμως, μέσα στον πόνο μου, νιώθω μια μικρή ανακούφιση γιατί η ψυχή του επιτέλους ξεκουράστηκε. Και ένα τελευταίο πράγμα που του έλεγα συχνά στο νοσοκομείο: «Είσαι η ζωή μου μπαμπά. Κι αν χρειαστεί να τη ζήσω με μισή καρδιά, θα τη συνεχίσω για σένα». Ο κόσμος γνώριζε το όνομα του. Εμείς γνωρίζαμε την καρδιά του».

Πηγή:mikriliga.com

Ραγίζει καρδιές η Ελένη Ράντου για τον Νίκο Καλογερόπουλο: «Ευγνώμων που σε γνώρισα – Καλό ταξίδι, Νικόλα»

Με λόγια γεμάτα συγκίνηση αποχαιρέτησε η Ελένη Ράντου τον Νίκο Καλογερόπουλο, εκφράζοντας δημόσια τη θλίψη της για την απώλειά του.

Δείτε την ανάρτηση:

Αναλυτικά τα όσα έγραψε: 

«Καλο ταξιδι Νικολα!
Ξεκλυριζεται σιγα σιγα οχι μια γενια, αλλα ενα ειδος ανθρωπων που ειχαν τοση ανιδιοτελεια στους αγωνες τους, τοσο ταλεντο , τοση ψυχη , τοση ετοιμοτητα να καουν απο τις αγαπες τους.Σ αυτους τους μιζερους , σωστα υπολογισμενους καιρους μας, δεν χωραγες.
Ευγνωμων που σε γνωρισα.»

Η γνωστή ηθοποιός επέλεξε να πει το δικό της «αντίο» μέσα από μια ιδιαίτερα προσωπική ανάρτηση, στην οποία δεν στάθηκε μόνο στο ταλέντο και στην πορεία του, αλλά κυρίως στον άνθρωπο που η ίδια γνώρισε.

«Καλό ταξίδι Νικόλα!», έγραψε στην αρχή του αποχαιρετισμού της, με τα λόγια που ακολουθούν να αποτυπώνουν τον σεβασμό και την εκτίμηση που έτρεφε για εκείνον.

Η Ελένη Ράντου έκανε λόγο για μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων που, όπως σημείωσε, φεύγει σταδιακά. Ανθρώπων με ανιδιοτέλεια, ταλέντο και ψυχή, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά σε όσα αγαπούσαν και πίστευαν.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αναφορά της στη σημερινή εποχή, την οποία αντιπαραβάλλει με τον χαρακτήρα και τη στάση ζωής του Νίκου Καλογερόπουλου.

«Σ’ αυτούς τους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χώραγες», αναφέρει χαρακτηριστικά, συμπυκνώνοντας σε μία φράση τον τρόπο με τον οποίο η ίδια έβλεπε τον άνθρωπο που αποχαιρετά.

Η ανάρτηση ολοκληρώνεται με δύο λέξεις που αποκαλύπτουν ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τη σχέση εκτίμησης που υπήρχε ανάμεσά τους: «Ευγνώμων που σε γνώρισα».

Το μήνυμα της Ελένης Ράντου αποτελεί έναν βαθιά προσωπικό αποχαιρετισμό σε έναν άνθρωπο που, για εκείνη, εκπροσωπούσε κάτι πολύ μεγαλύτερο από την καλλιτεχνική του διαδρομή. Μια διαφορετική στάση ζωής, μια γενναιοδωρία και μια αφοσίωση που, όπως αφήνει να εννοηθεί, γίνονται ολοένα και πιο σπάνιες.

Ο αποχαιρετισμός της είναι λιτός, αλλά φορτισμένος συναισθηματικά, σκιαγραφώντας έναν Νίκο Καλογερόπουλο που έζησε με πάθος, ψυχή και πίστη στις αγάπες και στους αγώνες του.

Νίκος Καλογερόπουλος: Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 74 ετών ο σπουδαίος Έλληνας ηθοποιός

«Έφυγε» από τη ζωή ο γνωστός ηθοποιός, Νίκος Καλογερόπουλος, που είχε διανύσει μία αξιοσημείωτη καριέρα σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο.

Η είδηση του θανάτου του καταξιωμένου ηθοποιού, Νίκου Καλογερόπουλου, έγινε γνωστή την Κυριακή (09.08.2026) και σκόρπισε θλίψη στον χώρο της υποκριτικής τέχνης.

Η Σεμίνα Διγενή θέλησε να τον αποχαιρετήσει δημοσίως με ένα άκρως συγκινητικό μήνυμα.

«Νίκο μου αγαπημένε, εκείνο το ζόρικο ζεϊμπέκικο, που τραγουδούσε μόνο για σένα, ο Δημητράτος, στο “Κοίτα τι Έκανες”, συνεχίστε το στα κουτούκια του Σείριου. Ξαναβλέπω εκείνη την εκπομπή, που έλαμψες, σπουδαίο και απείθαρχο πλάσμα…», έγραψε στην ανάρτησή της η Σεμίνα Διγενή.

Δείτε την ανάρτηση:

Το βιογραφικό του

Ο Νίκος Καλογερόπουλος ήταν ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός. Γεννήθηκε το 1952 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας.

Σπούδασε στην Αθήνα, στη σχολή θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη και Το πρώτο του θεατρικό έργο είχε τίτλο «Ο μπαμπούλας», (1976) και παίχτηκε στο θέατρο ΚΑΒΑ.

Το 1981 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα», όπου απέσπασε ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στη βραβευμένη ταινία «Λούφα και παραλλαγή» (1984), μία ταινία που αγαπιέται ακόμα από τον κοινό και αποτέλεσε έναν από τους πλέον χαρακτηριστικούς σταθμούς της καριέρας του. Μάλιστα, κέρδισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του, στη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» (1975).

Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές σειρές όπως «Ο φωτογράφος του χωριού» (1977), «Οι παραστρατημένοι» και «Μεθυσμένη πολιτεία» (1980).

Το 1980, συμμετείχε σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι». Στην τηλεόραση συμμετείχε και σε άλλες σειρές όπως «Χαίρε Τάσο Καρατάσο» (1985), «Όλη η δόξα όλη η χάρη» (1989), «Στο κάμπινγκ» και άλλες.

Από το 1980 που ξεκίνησε η κινηματογραφική του καριέρα, συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες, όπως οι Νίκος Περάκης, Θόδωρος Μαραγκός, Κώστας Φέρρης, Νίκος Ζαπατίνας, ενώ ως σκηνοθέτης συνεργάστηκε με γνωστούς ηθοποιούς, όπως οι Γιώργος Κιμούλης, Ηλίας Λογοθέτης, Αντώνης Καφετζόπουλος και άλλοι.

Το 1982 συμμετείχε στην ταινία «Άρπα Colla» και το 1983 ακολούθησε άλλη μία επιτυχημένη ερμηνεία στην ταινία «Ρεμπέτικο», όπου τιμήθηκε με το Βραβείο της Εξαιρετικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος ασχολήθηκε και με άλλα καλλιτεχνικά είδη, όπως η ποίηση και το τραγούδι. Παράλληλα, έγραψε θεατρικά έργα όπως το «Σατιρικό των Ελλήνων» και «Οι κυνικοί ξανάρχονται».

Το 1991, κυκλοφόρησε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με όνομα «Επιστρόφια». Η πρώτη του ποιητική συλλογή «Θετή Ταυτότης» είχε δημοσιευτεί 10 χρόνια πριν (1981). Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο “Τα δέοντα”, σε μουσική και στίχους του ιδίου.

Στον κινηματογράφο έπαιξε επίσης στην ταινία «Θηλυκή εταιρεία» (1999) και «Ένας κι ένας» (2000), όπου και βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου. Ακολούθησαν κι άλλες ταινίες έως το 2011, οπότε έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία «Οι ιππείς της Πύλου», στην οποία έγραψε επίσης το σενάριο και τη μουσική, ενώ συμμετείχε και ως ηθοποιός.

Την αμέσως επόμενη χρονιά συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ του Αντώνη Μποσκοΐτη «Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου».

 Μάθημα αφοσίωσης και συντροφικότητας.

Στις 28 Μαρτίου του 2015 ο φωτογράφος Κώστας Καπουργάς (Kapourgas Kostas) πήγε στη λίμνη της Καστοριάς για να φωτογραφίσει ένα ζευγάρι Καρατζάδων. Αυτό που τελικά φωτογράφισε ήταν κάτι που άγγιξε χιλιάδες ανθρώπους από όλη την Ελλάδα.

Διαβάστε πως περιγράφει ο ίδιος την εμπειρία του στο Facebook:

«Μαζί στην ζωή μαζί και στον θάνατο….

Ένα δυσάρεστο και συνάμα συγκινητικό περιστατικό, βίωσα σήμερα το πρωί, καθώς πήγα να φωτογραφίσω και πάλι το ζευγάρι των Καρατζάδων (sterna caspia) που είδα για πρώτη φορά χτες στην λίμνη της Καστοριάς.

Από μακριά είδα πως το ζευγαράκι βρίσκονταν στο ίδιο μέρος που το είδα και χτες, όσο πλησίαζα όμως είδα πως δεν κινούνταν καθόλου, τελικά αντίκρισα αυτό που βλέπετε και εσείς στην φωτογραφία που ανάρτησα.

Πιθανόν αποκαμωμένο από το μακρινό ταξίδι το ζευγάρι των Καρατζάδων δεν άντεξε πια και ξεψύχησαν το ένα στην αγκαλιά του άλλου.

Οι Καρατζάδες ενηλικιώνονται στο τέταρτο έτος της ηλικίας τους, είναι μονογαμικό είδος, το ζευγάρι δηλαδή δεν χωρίζει ποτέ όσο ζει. Μαζί κλωσάν και τα αυγά τους για 22 μέρες, εναλλάξ.

Στο στερνό τους αυτό ταξίδι από την Αφρική για τις χώρες του βορρά, έκαναν μια στάση στην μικρή λίμνη της Καστοριάς όπου έμελλε να είναι και η τελευταία τους.

Μετά από χιλιάδες μίλια, μετά από πάρα πολλά ταξίδια, κινδύνους καθημερινούς, γεμάτο από εχθρούς, το ταξίδι τους έφτασε στο τέλος. Με όσες δυνάμεις τους απέμειναν σύρθηκαν ο ένας πλάι στον άλλον και ξεψύχησαν αγκαλιά όπως ήταν σε όλη τους την ζωή, διδάσκοντάς μας τι θα πει πραγματική αγάπη και αφοσίωση. Μαζί λοιπόν ξεκίνησαν για ένα νέο ταξίδι, σε έναν άλλο κόσμο, πιο δίκαιο για καρατζάδες, πιο φιλικό για πουλιά που έχουν αισθήματα.

… Γιατί αν δεν το ξέρετε και τα πουλιά έχουν αισθήματα».

H αρχική ανάρτηση:

Πηγή: Kapourgas Kostas