Οι αθλήτριες της γυναικείας ομάδας βόλεϊ της ΑΕΚ έστειλαν το δικό τους μήνυμα για την υπόθεση της 12χρονης κοπέλας στον Κολωνό, που συντάραξε το πανελλήνιο.
Συγκεκριμένα πριν από την έναρξη της σημερινής προπόνησης, κράτησαν ένα πανό το οποίο έγραφε: “Κάνουμε ησυχία μόνο όταν τα παιδιά κοιμούνται, όχι όταν βιάζονται και κακοποιούνται”, στέλνοντας το δικό τους μήνυμα για την ευαισθητοποίηση σε περιστατικά παιδικής κακοποίησης.
Ένα status – κόλαφος μας περίμενε στη σελίδα του Georgios Mavridis, του γνωστού tattoo artist και παρουσιαστή της εκπομπής World Party ο οποίος προσπάθησε να εμπνεύσει τους 200.000 fans του και να τους πείσει να ψηφίσουν «ΟΧΙ» στο επερχόμενο δημοψήφισμα, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα επιχειρήματα.
Τι ακριβώς έγραψε; (πατήστε στο δείτε περισσότερα για να δείτε όλο το κείμενο)
Εδω και 2 μέρες θέλω να σχολιάσω τα γεγονότα πού συμβαίνουν στην χώρα μας. Η αλήθεια είναι ότι αυτό που με κρατούσε πί…
Posted by Georgios Mavridis on Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015
Η Κόκο είναι ένας γορίλας που έχει μάθει να συνεννοείται με τους ανθρώπους με τη νοηματική γλώσσα από την ηλικία του ενός έτους . Για τη νέα χρονιά έχει ένα μήνυμα για την ανθρωπότητα: Το πόσο ανόητη είναι που κάνει κακό στην γη.
Το βίντεο διαρκεί 60 λεπτά και είναι πραγματικά καθηλωτικό. Η 44χρονη Κόκο λέει ότι αγαπάει την φύση, τους ανθρώπους και την γη.
Αλλά, όπως λέει μέσω της νοηματικής, ο άνθρωπος είναι ηλίθιος και πρέπει να βιαστεί εάν θέλει να βοηθήσει και προστατέψει τη γη.
Το σενάριο του μηνύματος γράφτηκε από την περιβαλλοντική οργάνωση NOE Conservation που εδρεύει στη Γαλλία και το ίδρυμα για τους γορίλες The Gorilla Foundation στην Καλιφόρνια, όπου ζει η Κόκο από το 1979.
Δείτε το βίντεο
Πηγή: dailymail.co.uk
Στην Κύπρο μεταφέρεται σήμερα το πτώμα του Ευέλπιδος Γιώργου Χατζηιωνά, ο οποίος πέθανε την Παρασκεύη (30/06) κατά τη διάρκεια στρατιωτικής άσκησης στο στρατόπεδο της περιοχής της Ρεντίνας.
Ειδικότερα, υπενθυμίζεται ότι το περιστατικό σημειώθηκε κατά τη διάρκεια πορείας 7 χιλιομέτρων στην οποία συμμετείχε ο άτυχος Γιώργος Χατζηιωνάς.
Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, ο άτυχος 20χρονος είχε υποβληθεί σε όλες τις προβλεπόμενες υγειονομικές εξετάσεις.
Σημειώνεται ότι η οικογένεια του 20χρονου βρέθηκε από το απόγευμα της Παρασκευής στη Θεσσαλονίκη, όπου και ενημερώθηκε για τις ακριβείς συνθήκες του τραγικού περιστατικού.
Η κηδεία του 20χρονου Γιώργου Χατζιωνά, θα τελεστεί αύριο στις 11:00 στον Ιερό Ναός της του Θεού Σοφίας δημοσία δαπάνη.
Θλίψη και συγκλονισμός για την οικογένεια των αξιωματικών
Είναι ένα δυσάρεστο γεγονός για την οικογένεια των αξιωματικών που έχει σκορπίσει απέραντη θλίψη και συγκλονισμό, είπε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Αξιωματικών Κυπριακού Στρατού Κύπρος Κυπριανού στο Μέρα Μεσημέρι του ΑΝΤ1. Συμπλήρωσε πως είναι κρίμα να χάνουμε στην ειρήνη εύελπις και Αξιωματικούς που δίνουν το παρών τους για να έχουμε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.
Αναφερόμενος στο περιστατικό που στοίχισε τη ζωή στον άτυχο Γιώργο Χατζηιωνά, ο κ. Κυπριανού είπε πως βρισκόταν σε διαγωνιστική πορεία στα πλαίσια θερινής εκπαίδευσης στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ανορθόδοξου Πολέμου. Ο 20χρονος Εύελπις, βρισκόταν σε μία επίλεκτη ομάδα και έκαναν προετοιμασία για ένα διαγωνισμό που θα διεξαχθεί στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τον Πρόεδρο του Συνδέσμου Αξιωματικών ο άτυχος Εύελπις έχασε το δρομολόγιο της πορείας, λιποθύμησε και ανακάλυψαν μετά από δύο ώρες ότι δεν ήταν μαζί με τους υπόλοιπους στην πορεία. Όταν το αντιλήφθηκαν και ξεκίνησαν έρευνες ήταν αργά.
Μαύρη μέρα για τη Λύση και την Κύπρο
Ο Δήμαρχος Λύσης Αντρέας Καουρής μίλησε στο Μέρα Μεσημέρι του ΑΝΤ1 γιατον αδαμάντιο και ακέραιο χαρακτήρα του Γιώργου Χατζηιωνά.
Ο κ. Καουρής είπε πως ο άτυχυς Εύελπις τύγχανε καθολικής εκτίμησης όπου και να πήγαινει, ήταν κοντά στη θρησκεία, διακρινόταν για τα μαθήματα του και όλοι τον αγαπούσαν το ήθος και τον χαρακτήρα του.
Ο Δήμαρχος κάλεσε τους Λυσιώτες να προσέλθουν στην εξόδιο ακολουθία ως ελάχιστο φόρο τιμής στον Λυσιώτη Γιώργο Χατζηιωνά.
Συγκίνηση προκαλεί η ανάρτηση φίλου του άτυχου Ευέλπι
Συγκίνηση προκαλούν οι αναρτήσεις για τον θάνατο του 20χρονου Εύελπι, Γιώργου Χατζηιωνά, από τη Λύση, που έχασε την ζωή του κατά τη διάρκεια άσκησης στο κέντρο εκπαίδευσης ανορθόδοξου πολέμου στην Ρεντίνα.
Ανάρτηση έκανε και ο φίλος και συ κατασκηνωτής του στην Σχολή Ευέλπιδών, ο οποίος έγραψε λόγια αποχαιρετισμού προς την οικογένεια, φίλους και συγγενείς, που συγκλονίζουν, που όπως χαρακτηρίζει θα ήθελε να πει ο άτυχος Εύελπις.
Συγκεκριμένα αναγράφει:
«Μάνα, πατέρα, αδέλφια, φίλοι, συγγενείς, δεν επρόλαβα να σας αποχαιρετίσω… το μήνυμα μου αυτό δεν σας το στέλνω εγώ, διότι εγκατέλειψα τον πρόσκαιρο κενόδοξο κόσμο… σας το στέλνει ένας παλιός φίλος μου, συγκατασκηνωτής σε διπλανό κρεβάτι, το ψαλτούιν ο Νικόλας, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα αποδώσει αυτά που θα σας έλεγα, αν ήμουν ακόμη εν ζωή… Εβρίσκομαι στην αιωνιότητα, στο πραγματικό φως, την έλλαμψη του Χριστού μας.[…] Μην με κλαίτε! Κλάματα κι οδυρμοί δεν μου πρέπουν. Είμαι καλά! Αλήθεια, είμαι καλά! Αναπαύομαι νηφάλιος κοντά στον Κύριό μου, στην Παναγιά μου, γνωρίζω Αγίους, ήρωες κι αγωνιστές που ήταν τα πρότυπά μου, ακούω ψαλμωδίες αγγελικές, τέρπομαι, αγάλλομαι»!
Ένα κείμενο “γροθιά στο στομάχι” (μια έκφραση κλισέ που εδώ όμως ταιριάζει απόλυτα), δημοσίευσε ο γνωστός δημοσιογράφος Δημήτρης Καμπουράκης, για την “χαμένη γενιά”, στο έλεος της ανεργίας και των χαμένων ονείρων.
Ο γνωστός δημοσιογράφος περιγράφει την παρέα της κόρης του, που είναι σήμερα 26 χρονών, σπούδασε στο Ηράκλειο και κατόρθωσε να βρει δουλειά στην Ελλάδα της κρίσης. Από την παρέα της ωστόσο, όπως λέει, είναι η μόνη που μπορεί να κάνει όνειρα επαγγελματικά και προσωπικά.
Δείτε γιατί και πώς, στο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο liberal.gr και αξίζει να το διαβάσετε μέχρι τέλους
“Η κόρη μου είναι 26 χρονών. Έβγαλε δημόσιο σχολείο, σπούδασε λογιστικά στο Ηράκλειο, αρνήθηκε να φύγει στο εξωτερικό. Ένα μέσο παιδί μιας μέσης οικογένειας. Βρήκε με τα χίλια ζόρια μια απλή δουλειά στην ειδικότητα της στον ιδιωτικό τομέα. Δουλεύει πολύ, πληρώνεται στοιχειωδώς αλλά τουλάχιστον με πλήρη ασφάλιση. Απ’ την παρέα της, είναι η μόνη που δουλεύει. Δυστυχώς.
Η παρέα της αποτελείται από καμιά δεκαριά συνήλικους και συνήλικες της, όλα παιδιά της γειτονιάς και παλιοί συμμαθητές, σπουδαγμένα και με μυαλό. Πολυτεχνεία, οικονομικές σχολές, φυσικομαθηματικές, παιδαγωγικά. Από τους δέκα, μόνο η κόρη μου δουλεύει σε κανονική δουλειά, όλοι οι υπόλοιποι είναι είτε εντελώς άνεργοι, είτε ψευτοαπασχολούνται ως σερβιτόροι σε καφετέριες και ως πωλητές σε supermarkets με εργασία part time.
Κοιτάζω καμιά φορά αυτή την παρέα και με πιάνει η ψυχή μου. Βλέπω παιδιά με σοβαρά προσόντα και με όρεξη να κάνουν πράγματα, να κάθονται γύρω-γύρω απ’ το τραπεζάκι του σαλονιού και να μετράνε τα φραγκοδίφραγκα για να πάρουν μια πίτσα στο σπίτι που μαζεύονται. Το έξω κοστίζει βλέπετε. Αν ποτέ πέσετε πάνω τους, καλύτερα να μην τα ρωτήσετε που μένουν. Θα στεναχωρηθείτε. Και τα δέκα μένουν στο παιδικό τους δωμάτιο. Αγόρια θηρία μέχρι εκεί πάνω και κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά, αντί ν’ ανοίξουν τα φτερά τους στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή, αγκαλιάζουν το παιδικό τους μαξιλαράκι το βράδυ που κοιμούνται.
Έχουν ήδη ψάξει όλα για δουλειά επί χρόνια. Έστειλαν βιογραφικά με το τσουβάλι, σε όποια δουλειά μπορεί κανείς να φανταστεί. Τίποτα. Έδωσαν δεκάδες συνεντεύξεις, καμιά δεν καρποφόρησε. Τώρα πια αμφισβητούν και την αξία του βιογραφικού και την σημασία της συνέντευξης. Όταν ήταν φοιτητές (γιατί τα γνωρίζω από μικρά) και λίγο μετά το πτυχίο, τα άκουγες να κάνουν όνειρα για το μέλλον. Τώρα οι συζητήσεις αυτές έχουν κοπεί. Ζουν με το ‘’μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει’’. Η έννοια της καριέρας όλο και σβήνει απ’ το μυαλό τους. Βλέπουν παλιότερους τους να βρίσκονται στην ίδια μοίρα μ’ αυτά και νεότερους να έρχονται να συνωστίζονται από πίσω τους. Δεν βλέπουν φως.
Τα περισσότερα απ’ αυτά έχουν πια τις σχέσεις τους. Παλιότερα σ’ αυτές τις ηλικίες άρχιζαν σιγα-σιγά τα σχέδια για να φτιάξουν οικογένειες. Τώρα αυτό δεν υπάρχει καν στον ορίζοντα. Αν κάτι ονειρεύονται για το μακρινό μέλλον, δεν είναι πια ο γάμος και τα παιδιά, αλλά η δυνατότητα τους να φύγουν κάποτε από το πατρικό τους για έναν δικό τους χώρο. Κι όλο σχεδιάζουν να μαζέψουν τίποτα λεφτά για να ζήσουν –έστω- μονάχα τους και στο τέλος του μήνα πάντα καταλήγουν στην μαμά και στην γιαγιά για να συμπληρώσουν το φραγκοδίφραγκο για την πίτσα στο σπίτι.
Η πολιτική γι αυτά δεν υπάρχει. Είναι κάτι χειρότερο απ’ την χολέρα, κάτι μακρινό, βρώμικο και συλλήβδην ανήθικο. Δυο δεκαετίες που τα παρακολουθώ τώρα (μερικά από το νηπιαγωγείο) μόνο μια φορά τα είδα να δείχνουν κάποιο ενδιαφέρον για την πολιτική: Την περίοδο του δημοψηφίσματος. Κάποια ψιλοτσακώθηκαν κιόλας τότε. Η αναλογία τους ήταν ακριβώς 60-40 τότε. Μετά, όχι μόνο δεν ξαναμίλησαν για πολιτική, αλλά την σιχάθηκαν χειρότερα. Πλέον, δεν ελπίζουν τίποτα απ’ αυτήν και δεν θέλουν να έχουν σχέση μαζί της. Στις επόμενες εκλογές δεν ξέρω ούτε αν θα πάνε να ψηφίσουν, ούτε τι θα ψηφίσουν.
Είναι παιδιά που βλέπουν την ζωή να περνά δίπλα τους δίχως να τα ακουμπά, είναι μια γενιά που βλέπει τα χρόνια να περνούν ερήμην της. Τη μνημονεύω την γενιά αυτή στο σημερινό μου σημείωμα, διότι είδα το αναιμικό 1,4% ανάπτυξη, καθώς και μια έρευνα της ΔΙΑΝΕΟΣΙΣ με ζοφερά στοιχεία. Σκέφτηκα να προσωποποιήσω αυτά τα δυο δεδομένα στον μικρό μου κοινωνικό κύκλο. Αν κάποιος πολιτικός θέλει να κάνει κάτι καλό για τούτο τον τόπο, ας δώσει λίγη έμπνευση και μία κάποια προοπτική σ’ αυτά τα άξια και άτυχα παιδιά…”
Πηγή: liberal.gr
Ενα συγκλονιστικό κείμενο για τον θάνατο – που τώρα πια αποκτά άλλη αξία – είχε γράψει πέντε χρόνια πριν ο Μάνος Αντώναρος, ο οποίος «έφυγε» χτες (13/07), σε ηλικία 62 ετών.
Ο δημοσιογράφος είχε προβληματιστεί με την ερώτηση που του έκανε η πρώην γυναίκα του για να τον προετοιμάσει αν τον ρωτούσε η κόρη τους: «Τι γίνεται όταν φεύγουμε από αυτή τη ζωή;». Το προαιώνιο ερώτημα «στοίχειωσε» τον Μάνο Αντώναρο, μέχρι να βρει την απάντηση. Και την βρήκε.
Η πρώην σύζυγός του ανέβασε το άρθρο μαζί με ένα συγκινητικό αποχαιρετιστήριο μήνυμά της για την απώλειά του.
Το κείμενο αυτό, ο Μάνος Αντώναρος, το είχε γράψει πριν πέντε, ακριβώς, χρόνια, στις 12 Ιουλίου 2013 και είχε τον τίτλο «Σε θυμάμαι».
«Δυστυχώς στη ζωή υπάρχουν πολλά «δυστυχώς». Με ρώτησε τις προάλλες η γυναίκα μου η Ολιβ κάτι, που προετοιμαζόμουν να απαντήσω όταν θα με ρωτούσε η 3,5χρονη κόρη μου, η Αθηνά:
-Τι γίνεται αφότου φύγουμε απ ‘ αυτή τη ζωή;
Αιφνιδιάστηκα.
Το μυαλό μου από τη θέση “parking” ξαφνικά έσπασε το φράγμα του ήχου.
Ο,τι ξέρω από τη ζωή συμπυκνώθηκε σε μια λέξη:
-Τίποτα!
-Τι τίποτα; Η Αθηνά (δλδ η Ολιβ) συνέχισε να ρωτά.
Ε, δεν πιστεύω ότι όταν κάποιος πεθαίνει, συμβαίνει μετά κάτι. Πεθαίνει. Τέλος. Κοιμάται και δεν ξαναξυπνά. Του συμβαίνει ακριβώς αυτό που συμβαίνει σε ένα σκύλο, καμηλοπάρδαλη, κατσαρίδα, σαλιγκάρι.
Τι επιλεκτικός Θεός είναι αυτός που ΜΟΝΟ στον άνθρωπο δίνει την πολυτέλεια της Κόλασης ή του Παράδεισου. … της μετά θάνατον ζωής…
Ισως να μην μας αρέσει να θυμόμαστε ότι είμαστε συγκλονιστική μειοψηφία σ’ αυτόν τον πλανήτη, για να ορίζουμε και τους κανόνες.
Βέβαια υπάρχουν και μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που πιστεύουν στην μετεμψύχωση. Μπράβο τους…μόνο που κανένας μέχρις στιγμής δεν το’χει επιβεβαιώσει.
Υπάρχουν λοιπόν μερικοί που πιστεύουν έτσι , άλλοι που πιστεύουν αλλιώς και μερικοί –όπως εγώ- που πιστεύουμε στο τέλος.
Από τη στιγμή μάλιστα που έγινα πρώτη φορά πατέρας πείστηκα ότι η συνέχεια είναι τα παιδιά μας.
Αυτή είναι η απάντηση μου…. Αλλά μεταξύ μας: αν και την πιστεύω, δεν μου πολύ-αρέσει (ως απάντηση)
Τι σημαίνει το «μετά τη ζωή τίποτα»!
Πολύ μηδενιστικό αδελφέ μου…
Χθες το βράδυ με την Ολιβ, τα παιδιά και τον φίλο μας τον Θωμά, που επιστρέφει στη Σαλονίκη, πήγαμε στη «Μαργαρώ» στον Πειραιά για γαρίδες. Είναι δίπλα ακριβώς στην είσοδο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων στο Χατζηκυριάκειο. Πηγαίνω πάνω από 25 χρόνια εκεί… με ξέρουν και τους ξέρω… και καμαρώνω όταν η Αθηνά μασουλάει τις καλύτερες γαρίδες στον Πειραιά… ή θέλει να δοκιμάσει λίγο από την παπάρα που΄χω κάνει στην απίστευτη χωριάτικη…
Πηγαίνω από τότε που ήμουν νεαρός.
Πήγαινα με τη Λιάνα Κανέλη που ήταν φιλαράκι μου όταν δουλεύαμε μαζί στον Σκάι. Ακόμα την αγαπώ πολύ μόνο που δεν την συναντώ πια… και η αλήθεια είναι ότι μου λείπει.
Πήγαινα όμως και με τον αδελφικό μου φίλο, τον Δημήτρη Καρύδη… που μεγαλώσαμε μαζί… που γελάσαμε μαζί… που αγαπήσαμε μαζί… που παίξαμε χαρτιά μαζί… που μεθούσαμε μαζί… μέχρι που ένα πρωινό…πριν μερικά χρόνια…. μου τηλεφώνησε ο κολλητός-κολλητός του, ο Μιχάλης Νομικός και μου είπε:
-Μάνο, ο Δημήτρης έφυγε!
Η Ολιβ καμάρωνε τον Αρχέλαο που μασουλούσε μια φέτα ψωμί.
Την κοίταξα.
Με κοίταξε και χαμογέλασε.
-Τι;
-Τίποτα!
Δεν ήταν η ώρα να της πώ ότι τελικά όταν φεύγουμε απ’ αυτή τη ζωή δεν γινόμαστε «τίποτα»… αλλά γινόμαστε: ανάμνηση.
Αυτή είναι η βασική διαφορά του ανθρώπου από τα υπόλοιπα ζώα.
Αφήνει πίσω το αποτύπωμα του στο μυαλό των άλλων.
Την ανάμνηση δλδ.
Ναι, ήταν και ο Δημήτρης στο τραπέζι αφού τον σκέφτηκα.
Και δεν ήταν μόνο ο Δημήτρης, αλλά και ο Νίκος.
Ο Νίκος Χρυσαφόπουλος, συνάδελφος μου… τον γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Στον «Ελεύθερο Τύπο»… Εκείνος πολιτικός συντάκτης εγώ ελεύθερο ρεπορτάζ.
Με το που τον είδα τον αγάπησα βαθειά.
Οσοι τον συνάντησαν τον αγάπησαν βαθειά. Ολοι!
Δεν έχω ματασυναντήσει (έστω και αν γεννήθηκα σε ένα σπίτι που οι επαγγελματίες ιερά τέρατα του χιούμορ μόνο που δεν στρατοπέδευαν) άνθρωπο με πιο δημιουργικό χιούμορ. Το όπλιζε κατά βούληση. Υψηλού επιπέδου πλάκα αντιληπτή από όλους… απίστευτα ελιτίστικη, αν ήθελε.
Δεν βρίσκω λέξεις. Οσοι τον γνώρισαν καταλαβαίνουν τι εννοώ.
Αυτός με πρωτοπήγε στην «Μαργαρώ». Πηγαίναμε συχνά πάλι όταν δουλεύαμε μαζί στον Σκάι.
Ένα βράδυ έπεσε για ύπνο και δεν ξύπνησε ποτέ. Καρδιακή προσβολή.
Η Αθηνά κουρασμένη σκαρφαλώνει στην αγκαλιά μου.
Σας δίνω τον λόγο της συνείδησης μου….εκείνη τη στιγμή δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από το να την κάνω πάσα στην αγκαλιά του Νίκου… που και εκείνος καθόταν στη παρέα μας. Να του τη συστήσω.
Χθες παρήγγειλα κρασί.
Δεν πίνω κρασί… αλλά πίνανε εκείνοι.
Αναμνήσεις γινόμαστε Ολιβ μου… αναμνήσεις.
ΥΓ. Το τελευταίο πόστο του Νίκου Χρυσαφόπουλου ήταν αρχισυντάκτης στην εκπομπή της Λιάνας Κανέλη.
Η ζωή είναι κέντημα.
Δεν είναι;»
Η Μελίνα είναι 15 χρόνων και μας έστειλε αυτό το κείμενο, που επίσης μπορείτε να το βρείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο εδώ:
Εσύ, που σε ενοχλούν οι ομοφυλόφιλοι. Εσύ, που τους κατακρίνεις επειδή το θεωρείς ανήθικο και εξωπραγματικό. Εσύ, που ενώ έχεις ορκιστεί παππάς, βγάζεις λόγο υποστηρίζοντας την εξαφάνισή τους από τον πλανήτη γη.
Εσύ, που αν τους πετύχεις στον δρόμο θα κλείσεις τα μάτια του μικρού σου παιδιού, θεωρώντας ότι αποτελούν κακό παράδειγμα. Εσύ, που ζεις στον πιο σύγχρονο αιώνα, όπως ο ίδιος υποστηρίζεις, και δεν έχεις μάθει ακόμα να αποδέχεσαι το διαφορετικό. Ναι, σε εσένα απευθύνομαι.
Που πιστεύεις ότι αυτός ο κόσμος θα πάει μπροστά με τέτοιου είδους αντιλήψεις. Που έχεις πεισθεί ότι οτιδήποτε διαφορετικό από εσένα, είναι ταυτόχρονα αφύσικο. Θα σου θέσω μια ερώτηση λοιπόν. Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις ποιο είναι το φυσιολογικό; Ποιος είσαι εσύ που θα βάλεις τα όρια στην αγάπη; Θα σου πω κάτι που μπορεί να σε σοκάρει. Είναι ά ν θ ρ ω π ο ι. Όπως εγώ και εσύ.
Όπως το παιδί που θα κρατήσεις μια μέρα στην αγκαλιά σου. Όπως οι άνθρωποι που βλέπεις στις ταινίες και θαυμάζεις. Τίποτα απολύτως δεν τους διαφοροποιεί από τους ετερόφυλους. Και ναι, είμαι 15 χρονών. 15 χρόνια μου πήρε να καταλάβω πόσο σάπιος είναι ο κόσμος στον οποίο ζω.
Όμως όχι. Δεν θα σου κάνω την χάρη και δεν θα κλείσω τα μάτια μου και τα αυτιά μου σε όλα αυτά που γίνονται. Και τώρα, θα λες από μέσα σου, “Όταν θα κάνεις παιδί και θα σου βγει γκέι, θα καταλάβεις”.
Φίλε ομοφοβικέ, εάν γεννήσω παιδί και έρθει μια μέρα να μου πει συνειδητά και με ωριμότητα πως είναι ομοφυλόφιλος, τότε θα το πάρω μια αγκαλιά και θα του πω το εξής: “Μέσα σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από στερεότυπα και οργή στο διαφορετικό, είμαι χαρούμενη που βρίσκεις το θάρρος να αποδέχεσαι αυτό που νιώθεις.” Και ξέρεις γιατί θα είμαι χαρούμενη;
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι φοβούνται να το εκφράσουν αυτό που νιώθουν. Και ο λόγος; Εσύ και οι όμοιοί σου. Εσύ που αυτομάτως τους τοποθετείς όλους αυτούς σε μία μειονότητα που όλοι την μισούν. Εσύ που τον μαθαίνεις στο σχολείο, πως αυτό που νιώθει είναι λάθος.
Ο άνθρωπος λοιπόν που θα βρει το θάρρος να εκφράσει και να υποστηρίξει μία γνώμη διαφορετική από όλες τις άλλες, για εμένα έχει κερδίσει στην ζωή. Λυπάμαι που δεν είναι αυτονόητο και αναγκάζομαι να το πω.
Κάτι τελευταίο όμως. Αν κάτι δικαιώνει τον λόγο ύπαρξής μας στον πλανήτη γη, είναι η ανθρωπότητα. Γι’αυτό, την επόμενη φορά που θα γυρίσεις την πλάτη σου στην εικόνα ενός γκέι ζευγαριού, βρίσκοντάς το αηδιαστικό, θυμίσου αυτά που είπα, αλλά και αυτό: Η ομοφυλοφιλία βρίσκεται σε περισσότερα από 450 είδη. Η ομοφοβία μονάχα σε 1. Τι σου φαίνεται αφύσικο τώρα;
Πρόκειται για ένα περιστατικό με πρωταγωνιστή τον μικρό Γιωργάκη. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο βιβλίο με τα θαύματα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου:
«Σ’ ένα από τα δύο Νοσοκομεία Παίδων της Αθήνας η μάνα νύχτα-μέρα βρίσκεται στο προσκέφαλο του παιδιού της που το μετέφεραν επειγόντως από την Πάτρα, γιατί η χρόνια πάθησή του, παράλυση των κάτω άκρων επιδεινώθηκε τις τελευταίες ημέρες. Ένα απόγευμα η μάνα θυμήθηκε που πήγαινε σε εξωκλήσι της Παναγίας, ψηλά έξω απ’ την Πάτρα και προσευχόταν ανάβοντας τα καντηλάκια, πότε με το σύζυγό της, πότε με τα παιδιά. Ο νους της πλανιέται στο εξωκλήσι.
Νοερά τότε άρχισε να προσεύχεται: «Παναγία μου, Μάνα γλυκιά που πόνεσες, βοήθησέ μου το παιδί. Παναγιά μου, στείλε μου έναν άγιο, δες το καημένο μου πως παλεύει στη ζωή να σταθεί στα πόδια του. Βοήθησε το πονεμένο μου παλικαράκι».
-Μητέρα, τι λες, με ποιον μιλάς;
-Γιωργάκη παιδί μου, θυμάσαι που διάβαζες στα θρησκευτικά σου πως ο Κύριος μας όταν ζούσε εκεί στην Παλαιστίνη, γιάτρεψε δαιμονισμένους, άνοιξε τα μάτια σε τυφλούς, σήκωσε παράλυτους και περπάτησαν, ανάστησε νεκρούς; Πες του, Γιωργάκη μου, και συ που είσαι καλό παιδί και σε ακούει, πες του να σε κάνει ο Χριστούλης μας καλά.
Τ’ ανήμπορο παιδί με το αθώο βλέμμα του κοιτάζει τη μάνα του, τον ήλιο που πάει να βασιλέψει, κοιτάζει ψηλά, το βλέμμα του χάνεται στους ουρανούς. Μεσάνυχτα περασμένα ο Γιωργάκης βλέπει στ’ όνειρό του έναν ωραίο καβαλάρη μ’ ένα γερό περήφανο άλογο.
-Σήκω πάνω Γιωργάκη, δώσε ένα σάλτο, ανέβα στ’ άλογό μου!
-Μα εγώ είμαι παράλυτος, τα πόδια μου δεν με σηκώνουν να με κρατήσουν όρθιο.
-Δώσ’ μου το χέρι σου Γιωργάκη, ανέβα στ’ άλογό μου, είμαι ο Άγιος Ιωάννης από την Ρωσία μ’ έστειλε ο Κύριος να σου μεταφέρω την χάρη Του και την θεραπευτική Του δύναμη!
Ο μικρός παλεύει μισοξυπνημένος, ξυπνάει η μάνα του και πιάνει το παιδί να μην της πέσει από το κρεββάτι.
-Μητέρα, πιάσε με, ο Άγιος Ιωάννης από τη Ρωσία μου είπε να σηκωθώ.
Το πρωί όταν το νυχτερινό προσωπικό είπε στον καθηγητή πως το παράλυτο παιδί από την Πάτρα περπάτησε τη νύχτα, με το σφυράκι στα χέρια χτυπάει τα γόνατα του παιδιού, τσιμπάει με βελόνα τα πόδια και αντιδρά σωστά ο οργανισμός. Πηγαίνετε, λέει ο καθηγητής, έχει να κάνει ο Θεός μαζί σας».
Με πληροφορίες από evia-press.gr
Ένας χωρισμός ήταν και ο λόγος που μια έφηβη κοπέλα από το Τέξας καταρρακώθηκε τόσο πολύ που χρειάστηκε να επέμβει ο μπαμπάς της για να την ηρεμήσει και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
«Μόλις είδα να σε παρατάνε μπροστά στα μάτια μου κι έχω να σου δώσω μερικές συμβουλές», ξεκινάει το μήνυμά του προς την κόρη του, γράφοντας μεταξύ άλλων τα παρακάτω σοφά λόγια:
«Είχα πολλές σχέσεις στη ζωή μου. Άλλες μικρές, άλλες μεγαλύτερες και πιο σοβαρές, και μετά γνώρισα τη μαμά σου. Σου λέω με βεβαιότητα πως, όταν τη γνώρισα, κατάλαβα αμέσως πως αυτό που ένιωσα ήταν διαφορετικό. Και το κατάλαβα επειδή είχα ζήσει όλες αυτές τις εμπειρίες στο παρελθόν…
Αυτό που ζεις σήμερα, λοιπόν, είναι αναγκαίο ώστε να το καταλάβεις όταν βρεις τον άνθρωπό σου.
Κοιτάζοντας πίσω, ξέρω πως δεν θα ήθελα να είμαι με καμιά από τις προηγούμενες σχέσεις μου, παρόλο που τότε ένιωθα προδομένος και καταρρακωμένος με κάθε χωρισμό. Τότε νόμιζα πως αυτός ο πόνος δεν θα περάσει ποτέ, αλλά σου υπόσχομαι ότι περνάει.
Η πιο πολύτιμη συμβουλή που έχω να σου δώσω είναι η εξής: κάθε φορά που κάποιος σου λέει ότι δεν θέλει να είναι πια μαζί σου, κλάψει, διαχειρίσου τον πόνο αλλά νιώσε και ευγνωμοσύνη που δεν σπατάλησες μια ολόκληρη ζωή με κάποιον που δεν σε θέλει με όλο του το είναι.
Εκείνη τη στιγμή να θυμάσαι πως, παρόλο που σε πλήγωσε, σου έδωσε πίσω ό,τι πολυτιμότερο έχεις: τον χρόνο σου. Την ευκαιρία να ζήσει την υπόλοιπη ζωή σου όπως σου αξίζει».
O Wild Drawing αφιερώνει το νέο του έργο στους ανθρώπους εκείνους που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη φρίκη του πολέμου και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης στον δρόμο τους προς την Ευρώπη. Και πολλοί από αυτούς, χάνουν τις ζωές και τις οικογένειες τους στα νερά του Αιγαίου.
Κλισέ εκφράσεις, δημοσιογραφικοί πομπώδεις τίτλοι, πολιτική αντιδικία και μια ιστορία που επαναλαμβάνεται καθημερινά.
Πίσω από τα κείμενα και τις εξαγγελίες, το προσφυγικό ζήτημα εντείνεται και φέρνει προ των ευθυνών τους εκείνους που μιλούν για τους ανθρώπους σαν να είναι “απώλειες αριθμητικές”.
Στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου, άμαχοι πνίγονται προσπαθώντας να σωθούν από τον πόλεμο της πατρίδας τους, την ώρα που η Ευρώπη αναζητά τρόπο για να συντονιστεί και να συνετίσει τα “κακά” της παιδιά.
Η αλήθεια είναι πως η σκληρή πραγματικότητα εμπνέει την αλληλεγγύη και εκφράζεται με τον πιο άμεσο τρόπο, μέσα από την τέχνη. Την τέχνη που υπηρετεί και ο WD.
Ο καλλιτέχνης από το Μπαλί που ζει και εργάζεται στην Αθήνα, είχε αφιερώσει πριν λίγο καιρό ένα έργο του στους ανέργους, τους άστεγους και εκείνους που πλήττονται περισσότερο από την οικονομική κρίση.
Η οικονομική κρίση συνεχίζεται στην Ελλάδα, και μαζί με αυτή κορυφώνεται και η ανθρωπιστική κρίση, την οποία οφείλει επιτέλους να αντιμετωπίσει υπεύθυνα, όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτή τη φορά λοιπόν, ο WD, ή αλλιώς Wild Drawing, “μιλάει” για τους πρόσφυγες, τους ανθρώπους που έφυγαν από τη Συρία αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον, ρισκάροντας τις ζωές τους στον δρόμο προς την ξενιτιά.
Δουλέμποροι να τους εκμεταλλεύονται οικονομικά, χώρες να τους φράζουν τον δρόμο, αστυνομία που τους φέρεται σαν εγκληματίες, αγωνία για επιβίωση. Πολλοί χάνονται στα νερά του Αιγαίου, με τη μία τραγωδία να σημειώνεται μετά την άλλη. Οι περισσότεροι νεκροί, είναι γυναίκες και μικρά παιδιά.
“Όπως φαίνεται, το θέμα αντλήθηκε από όλα αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν ειδικά τους τελευταίους μήνες, στη Μεσόγειο. Άνθρωποι κυνηγημένοι από τον πόλεμο και με ανύπαρκτες πια ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στις πατρίδες τους, εγκαταλείπουν τη γη τους για καλύτερες μέρες.
Δυστυχώς συχνά οι ζωές των ανθρώπων αυτών, γιατί πάνω από όλα είναι άνθρωποι, τελειώνει δραματικά στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου. Κι αν τα καταφέρουν, βρίσκονται αντιμέτωποι με αφιλόξενες κοινωνίες κι ακόμη πιο αφιλόξενα κράτη…”, μας λέει ο WD, για να συνεχίσει:
“Ελπιδοφόρα εξαίρεση του κανόνα βέβαια, αποτελεί η αλληλεγγύη από μέρος της κοινωνίας τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Αλήθεια, ποιοι κάνουν αυτούς τους πολέμους και με τη υποστήριξη ποιων; Κι εμείς ως άνθρωποι τι κάνουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα;
Αν ήμασταν στη θέση τους πώς θα θέλαμε να μας συμπεριφερθούν οι συνάνθρωποί μας…”.
Το έργο του, αποτελεί “κραυγή αγωνίας”. Μια ακόμα κραυγή για ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Μακάρι η Ε.Ε. να δείξει το δημοκρατικό της πρόσωπο, κι ας είναι η αρχή να γίνει την Τετάρτη, στη Σύνοδο Κορυφής για το μεταναστευτικό. Γιατί είναι ήδη, πολύ αργά.
Φωτογραφίες: ©Wild Drawing
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com