Αν υπάρχει ένα χωριό στον κόσμο που μπορεί κανείς να πει ότι είναι παραμυθένιο τότε σίγουρα αυτό το χωριό στη Μάλτα θα ήταν φαβορί.
Πρόκειται για το «Sweethaven Village» ή αλλιώς το «χωριό του Ποπάυ» το οποίο βρίσκεται στην βορειοδυτική γωνιά της Μεσογείου, στο γειτονικό νησί της Μάλτας, κοντά στο χωριό Melliena. Αποτελεί το σπίτι του κινηματογραφικού ήρωα και είναι ουσιαστικά ένα θεματικό χωριό που αποτελεί δημοφιλή τουριστικό ευρωπαϊκό προορισμό.
Paramount Pictures και Walt Disney Productions έστησαν τα σκηνικά για την ταινία του 1980 με πρωταγωνιστή τον Robin Williams, η οποία ήταν βέβαια εμπνευσμένη από το γνωστό κόμικ. Αυτά παραμένουν ως και σήμερα με κάποια βέβαια να μην διατηρούνται σε τόσο καλή κατάσταση. Είναι πλέον ανοιχτό για το κοινό ως υπαίθριο μουσείο και αποτελεί έναν χώρο ψυχαγωγίας για όλη την οικογένεια αφού μπορεί κανείς να επισκεφτεί τα σπιτάκια και να πάρει μέρος σε διάφορες δραστηριότητες που οργανώνονται.
Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1979 και μια ομάδα από 165 ανθρώπους εργάστηκε για παραπάνω από επτά μήνες για την κατασκευή ολόκληρου του χωριού που αποτελείται μεταξύ άλλων από δεκαεννιά ξύλινα κτίρια. Εκατοντάδες κορμοί και αρκετές χιλιάδες ξύλινες σανίδες εισήχθησαν από την Ολλανδία, ενώ το υλικό που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή των σκεπών εισήχθηκε από τον Καναδά.
Επιπλέον ένας μεγάλος κυματοθραύστης χτίστηκε γύρω από αυτό για την προστασία του από την ανοικτή θάλασσα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Παρά το γεγονός ότι η ταινία εισέπραξε ανάμεικτα σχόλια, το χωριό του Ποπάυ παραμένει ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο, ενώ είναι ανοιχτό για το κοινό επτά ημέρες την εβδομάδα και έχει μια σειρά από αξιοθέατα μουσεία και χώρους αναρρίχησης. Τα παιδιά μπορούν επίσης να συναντήσουν τους βασικούς χαρακτήρες του κόμικ, όπως τον Ποπάυ και την Όλιβ.
Ο «γλυκός παράδεισος» όπως λέει και το όνομά του είναι ένας μικρός παράδεισος όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους που τους κάνει να γυρνούν χρόνια πίσω. Κάποιοι μάλιστα επιλέγουν το σκηνικό ακόμη και για το γάμο τους που σίγουρα ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Είναι ένα χωριό «για τους νέους και τους νέους στην καρδιά» όπως λένε και οι ίδιοι στην ιστοσελίδα τους και έχουν απόλυτο δίκιο…
Το «χωριό με τα μαύρα τριαντάφυλλα» είναι μια μικρή αγροτική περιοχή, στην ανατολική όχθη του ποταμού Ευφράτη, στη νοτιοανατολική Τουρκία, 120 χιλιόμετρα από την πόλη Σανλιούρφα και 105 χλμ. από το Γκαζιαντέπ. Πρόκειται το χωριό Χαλφέτι, την παλιά ελληνική πόλη Ώριμα (Urima), το οποίο σήμερα είναι κατά το ήμισυ βυθισμένο στα νερά του Ευφράτη. Στο Χαλφέτι, όπου σήμερα ζουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία Κούρδοι, φυτρώνουν τα σπάνιαμαύρα τριαντάφυλλα, γνωστά και ως τριαντάφυλλα Χαλφέτι. Έχουν μεν το ίδιο σχήμα με τα κοινά τριαντάφυλλα, αλλά το χρώμα τους τα κάνει να μοιάζουν εντελώς διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Αν και φαίνονται κατάμαυρα, στην ουσία το χρώμα τους είναι πολύ σκούρο βυσσινί. Μεγαλώνουν μόνο το καλοκαίρι και μόνο στο Χαλφέτι… Χάρη στη σύσταση του εδάφους της περιοχής και το PH του νερού (που προέρχεται από τον Ευφράτη), τα τριαντάφυλλα αποκτούν αυτήν την απόχρωση.
Όταν ανθίζουν την άνοιξη έχουν σκούρο κόκκινο χρώμα και γίνονται μαύρα το καλοκαίρι. Οι ντόπιοι τα θεωρούν σύμβολο μυστηρίου, ελπίδας και πάθους, αλλά και θανάτου και άσχημων μαντάτων.
Το είδος απειλείται με εξαφάνιση από τότε που οι κάτοικοι του χωριού μετακινήθηκαν από το «παλιό» Χαλφέτι το 1990, σε ένα νέο χωριό, 10 χιλιόμετρα από την αρχική τοποθεσία. Αυτή η μικρή απόσταση αποδείχτηκε θανάσιμη για τα τριαντάφυλλα.
Οι κάτοικοι φύτεψαν τριαντάφυλλα και στο νέο χωριό, αλλά τα λουλούδια δεν τα πήγαν καλά στο νέο τους περιβάλλον.
Οι τοπικές αρχές προσπάθησαν να τα σώσουν. Συνέλεξαν σπόρους από το χωριό και τους έσπειραν πιο κοντά στην αρχική τοποθεσία του χωριού. Από τότε, τα μαύρα τριαντάφυλλα ευδοκιμούν και πάλι!
Τα Κολύμπια Ρόδου, όπως ονομάζεται το χωριό, χτίστηκαν από τους Ιταλούς ως πρότυπο γεωργικό χωριό αλλά σήμερα αποτελούν ένα δημοφιλή, χλιδάτο”” προορισμό τον οποίο προτιμούν χιλιάδες τουρίστες κατά τη θερινή περίοδο.
Η εικόνα από ψηλά εντυπωσιάζει, καθώς τα ξενοδοχεία βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο, με τις πολυτελείς πισίνες (πολλά έχουν ιδιωτικές πισίνες για το κάθε δωμάτιο) και τους τεράστιους χώρους πρασίνου και γηπέδων γκολφ.
Τα Κολύμπια από ένα αγροτικό χωριουδάκι πριν από 50 χρόνια, έγιναν το “χωριό των ξενοδοχείων της Ελλάδας”, must προορισμός για τουρίστες (Έλληνες και μη) που θέλουν να περνούν τις διακοπές τους σαν …βασιλιάδες.
Ενδεικτικό είναι ότι το γεγονός ότι στη Ρόδο (και μάλλον στην περιοχή αυτή) θα κατασκευαστεί το 1ο ξενοδοχείο 6 αστέρων στην Ελλάδα)!
Το χωριό της Ελλάδας που αντί για σπίτια έχει μόνο πολυτελή ξενοδοχεία!
Παράδοση, ιστορία και ένα μοναδικό γλωσσικό ιδίωμα συνθέτουν την ταυτότητα ενός από τα πιο ιδιαίτερα χωριά της Ρόδου
Στα ανατολικά της Ρόδου, περίπου 30 χιλιόμετρα από την πόλη, βρίσκεται ο Αρχάγγελος – ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ζωντανά χωριά του νησιού.
Με πληθυσμό που αγγίζει τις αρκετές χιλιάδες κατοίκων και με υψόμετρο περίπου 160 μέτρων, ο Αρχάγγελος είναι ένας τόπος που συνδυάζει παράδοση, ιστορία, αγροτική ζωή και μια δυναμική σύγχρονη κοινότητα.
Δείτε το βίντεο:
Τα «αρχαγγελίτικα» – μια γλώσσα που την καταλαβαίνουν μόνο οι δικοί της
Αυτό που πραγματικά κάνει τον Αρχάγγελο μοναδικό είναι η τοπική του διάλεκτος. Τα «αρχαγγελίτικα» δεν είναι απλώς ένα ιδίωμα· είναι μια ξεχωριστή μορφή λόγου, τόσο ιδιαίτερη που οποιοσδήποτε ξένος — ακόμη και Έλληνας — δύσκολα μπορεί να καταλάβει περισσότερες από λίγες λέξεις.
Η διάλεκτος φέρει έντονα στοιχεία που θυμίζουν τον κυπριακό τρόπο ομιλίας, κάτι που έχει οδηγήσει πολλούς να πιστεύουν ότι οι παλιοί κάτοικοι της περιοχής προέρχονται από την Κύπρο, πιθανότατα από την Πάφο. Με το πέρασμα των αιώνων, όμως, τα «αρχαγγελίτικα» εξελίχθηκαν και απέκτησαν εντελώς δικά τους χαρακτηριστικά, μετατρεπόμενα σε ένα γλωσσικό φαινόμενο μοναδικό στην Ελλάδα.
Ούτε καν οι υπόλοιποι Ροδίτες δεν μπορούν να καταλάβουν τα αρχαγγελίτικα. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει προσπάθεια να καταγραφεί η συγκεκριμένη γλώσσα, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που επιστήμονες έχουν καταφθάσει στον Αρχάγγελο Ρόδου προκειμένου να μελετήσουν την περίεργη αυτή «διάλεκτο».
Σημαντικό είναι ότι η διάλεκτος δεν είναι μουσειακό κατάλοιπο. Παραμένει ζωντανή, μιλιέται καθημερινά στα σπίτια και στα καφενεία, μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και αποτελεί βαθύ στοιχείο της ταυτότητας του χωριού.
Η ζωή στα σοκάκια – παραδοσιακές τέχνες και τοπική κουλτούρα
Ο Αρχάγγελος διατηρεί ζωντανό το παραδοσιακό του πρόσωπο: στενά πλακόστρωτα σοκάκια, ασβεστωμένα σπίτια, αυλές με πέτριους φούρνους και αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες που μαρτυρούν αιώνες ιστορίας. Περπατώντας στο χωριό, ο επισκέπτης συναντά παλιά καφενεία, εργαστήρια αγγειοπλαστικής και υφαντικής, καθώς και μικρά μαγαζιά όπου ακόμη φτιάχνονται οι χαρακτηριστικές δερμάτινες μπότες που φορούσαν οι αγρότες για προστασία στο χωράφι.
Η περιοχή φημίζεται επίσης για την παραδοσιακή της κουζίνα. Το ψωμί που ψήνεται στον ξυλόφουρνο, τα τοπικά τυριά και τα φαγητά από αγνά υλικά διατηρούν γεύσεις που δύσκολα συναντά κανείς αλλού.
Γύρω από το χωριό, η εύφορη κοιλάδα με τα εσπεριδοειδή, γνωστή για την παραγωγή πορτοκαλιών και λεμονιών, αποκαλύπτει τον έντονο αγροτικό χαρακτήρα της κοινότητας.
Χωρίς ηλεκτρικό, νερό και δρόμους. Το αντισυμβατικό χωριό Cabo Polonio που βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Ουρουγουάης κατοικείται από ανθρώπους και από θαλάσσια λιοντάρια.
Για να προσεγγίσεις το μικρό αυτό χωριό που είναι περικυκλωμένο από αμμόλοφους χρειάζεται να έχεις ένα όχημα 4×4 ή γερά πόδια μια και ο πιο κοντινός δρόμος απέχει μόλις 7 χιλιόμετρα από τον οικισμό.
Στο πιο απομακρυσμένο σημείο του χωριού βρίσκεται ο φάρος, το μοναδικό κτίσμα στην περιοχή που έχει ηλεκτρικό ρεύμα.
Υπάρχουν μόνο μερικές επιχειρήσεις και σπίτια που έχουν γεννήτριες ή φωτοβολταϊκά ή χρησιμοποιούν αιολική ενέργεια, οι υπόλοιποι κάτοικοι ζουν χωρίς ηλεκτρικό ενώ δεν υπάρχει αποχέτευση και τρεχούμενο νερό.
Από το Μάιο έως το Σεπτέμβριο το χωριό ερημώνει. Εκεί παραμένουν μόνο κάποιοι σκληροπυρηνικοί λάτρεις της άγριας φύσης και επιστήμονες που αναζητούν φάλαινες και φώκιες.
Στην αιχμή του καλοκαιριού, που είναι τον Ιανουάριο, αυτό το ήσυχο παραθαλάσσιο χωριό μετατρέπεται σε ένα από τα πιο δημοφιλή μέρη της Ουρουγουάης. Λόγω της ειδυλλιακής τοποθεσίας του, το χωριό αποτελεί προορισμό για τους χίπις από την Αργεντινή και τη Βραζιλία.
Μετρητά, μόνιμη εργασία, αυτοκίνητο, πολυτελές σπίτι… Πού βρίσκεται η «παγίδα»; Ένα κοινωνικό πείραμα που παραπέμπει σε άλλες εποχές, στη σύγχρονη εκδοχή τους.
Ποιο είναι το μοντέλο της κοινωνίας απόλυτης ευμάρειας; Σε παλαιότερες δεκαετίες υπήρξαν πολιτικά συστήματα που επιχείρησαν να αποδείξουν ότι έχουν βρει τον τρόπο.
Σοσιαλιστικά κινήματα επέβαλαν έναν τρόπο ζωής που θα οδηγούσε σε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Η ιστορία απέδειξε -τουλάχιστον μέχρι τώρα – ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο.
Όμως είναι; Διότι η κινεζική κυβέρνηση πραγματοποιεί ένα νέο κοινωνικό πείραμα, παρουσιάζοντας το «πλουσιότερο χωριό», όπως αποκαλείται.
Ένα μέρος από 2.000 κατοίκους, οι οποίοι απολαμβάνουν όλα τα αγαθά, καθώς τους παρέχονται μετρητά, πολυτελές αυτοκίνητο και πολυτελή κατοικία, σε ένα πρότυπο σοσιαλιστικής κοινωνίας, στη σύγχρονη εκδοχή της. Υπάρχει όμως μία «παγίδα»…
Το 2003, η κινεζική κυβέρνηση ξεκίνησε την εφαρμογή ενός πλάνου, μέσω του οποίου θα αποδείκνυε την ορθότητα της εφαρμογής μίας σοσιαλιστικού τύπου κοινωνίας.
Δημιούργησε το χωριό Huaxi, ένα μέρος στο οποίο κατοικούν 2.000 άνθρωποι, ο καθένας εκ των οποίων έχει σχεδόν 150.000 δολάρια στον τραπεζικό του λογαριασμό και κάθε οικογένεια έχει από ένα αυτοκίνητο, δουλειά για όλα τα ενήλικα μέλη της και μία υπέροχη βίλα για να ζει άνετα.
Στο χωριό Huaxi υπάρχουν υπεροπολυτελή ξενοδοχεία με κόστος δωματίου 15.000 δολάρια τη βραδιά, ελικόπτερα ταξί, θεματικά πάρκα και ανέσεις που κανένα άλλο χωριό ανάλογου πληθυσμού δεν μπορεί να παρουσιάσει.
Όλα τα παραπάνω παραπέμπουν σε έναν επίγειο παράδεισο. Ακριβώς έτσι είναι. Διότι αυτό που ξέρουμε για τον παράδεισο, ήταν ότι ο Αδάμ και η Εύα είχαν καλύψει όλες τις ανάγκες τους. Μόνο έναν κανόνα όφειλαν να ακολουθήσουν. Να μην τραφούν με τον απαγορευμένο καρπό.
Το μήλο. Με άλλα λόγια, να μην απαρνηθούν τον παράδεισο. Όπως ακριβώς αναφέρεται στον θρησκευτικό μύθο, έτσι και στο θαυμαστό -κατά τα άλλα- κοινωνικό πείραμα της κινεζικής κυβέρνησης, υπάρχει μία μεγάλη «παγίδα».
Για να εξακολουθήσει κάποιος να απολαμβάνει όλα τα παραπάνω αγαθά, πρέπει να μείνει για πάντα εκεί. Να μην μετοικήσει ποτέ σε άλλο μέρος. Αν το κάνει, θα απαρνηθεί την πειραματική αυτή κοινωνία και μαζί της, θα χάσειο τα 150.000 δολάρια στον λογαριασμό του, το αυτοκίνητο, το σπίτι, τα πάντα…
Κάθε τι, λοιπόν, απαιτεί ένα τίμημα. Οι 2.000 Κινέζοι που κατοικούν στο «πλουσιότερο χωριό», είναι υποχρεωμένοι να μείνουν ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ εκεί. Αν επιλέξουν την ελευθερία τους, θα αναλάβουν να πληρώσουν και το προσωπικό κόστος…
Δείτε τις φωτογραφίες από το εκπληκτικό -κατά τα άλλα- δημιούργημα των Κινέζων…
Αυτή την εποχή επικρατεί ησυχία και ερημιά. Δεν ακούγονται φωνές, η μόνη που δηλώνει την παρουσία της στο χωριό είναι η φύση.
Η Κορομηλιά, ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων, το χειμώνα μένει έρημη, κυριολεκτικά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν είχε κανένα κάτοικο. Το καλοκαίρι όμως παίρνει τους θορυβώδεις ρυθμούς της με τους παραθεριστές που φτάνουν εκεί απολαμβάνοντας το βουνίσιο τοπίο και την εκπληκτική θέα.
Η Κορομηλιά ανήκει στον δήμο Καλαμπάκας και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 δεν έχει κανένα κάτοικο.
Από την περιοχή διέρχεται το διεθνές μονοπάτι Ε4. Το χωριό διαθέτει δυο εκκλησιαστικούς ναούς αφιερωμένους στην Αγιά Παρασκευή , ο ένας εκ των οποίων άνω των 100 ετών. Υπάρχει επίσης ένα κοινοτικό κατάστημα που λειτουργεί κατά την καλοκαιρινή περίοδο.
Το τοπίο αποτελείται από ελατοδάσος νεαρής ηλικίας στο μεγαλύτερο κομμάτι του.Το χωρίο γιορτάζει στις 26 Ιουλίου (Αγια Παρασκευη) άλλα και στις 15 Αυγούστου.
Προσεγγίζεται από τον επισκέπτη με τη βοήθεια επαρχιακού δρόμου (4 χιλ ασφαλτος, 4χιλ χωματοδρομος) ο οποιος εχει την αρχη του στο χωριο Διαβα (4 χιλ από την Καλαμπακα) και ειναι σε φάση συνεχούς βελτίωσης έως την πλήρη ολοκλήρωση του.
Χτισμένη σε υψόμετρο 1.150 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου, η Κορομηλιά αποζημιώνει τον επισκέπτη που θα κάνει το ταξίδι μέχρι εκεί. Την καλοκαιρινή περίοδο οι παραθεριστές ανέρχονται περί τους 500 το μέγιστο.
Με ιδιαίτερη ικανοποίηση, αλλά και χαρά, αντικρίζουν καθημερινά κάτοικοι της τοπικής κοινότητας Ομαλού- Θρακικού, του Δήμου Σιντικής Σερρών , το θέαμα των πελαργών, που έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους στο χωριό.
Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Φώτη Τσιγαρίδα, περίπου 36 ζευγάρια πελαργών έχουν χτίσει φέτος τις φωλιές τους στο χωριό φιλοξενώντας 72 πελαργούς. Αυτή τη στιγμή οι πελαργοί μπορεί να είναι και περισσότεροι από τους κατοίκους του χωριού, πρόσθεσε ο κ. Τσιγαρίδας.
Η Παρασκευή Καραμανίδου, εκπαιδευτικός του χωριού, δήλωσε ότι οι πελαργοί έρχονται στο χωριό λόγω της γειτνίασης με την Κερκίνη και επειδή οι κάτοικοι δεν τους διώχνουν.
Το Θρακικό είναι οικισμός του Δήμου Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Ακριτοχωρίου του Δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει μόνιμο πληθυσμό 83 κατοίκων.
Η Ιταμπαγιανίνια (Itabaianinha) έχει ασυνήθιστα μεγάλο πληθυσμό ενηλίκων που το ύψος τους είναι μικρότερο από 1,45 μέτρα.
Η Μαρία έχασε τους γονείς της σε ηλικία επτά χρόνων. Μέχρι τα 80 της χρόνια, εκείνη και τα αδέρφια της έφερναν χρήματα στην οικογένεια δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ στη φυτεία καλαμποκιού που είχαν κοντά στην πόλη Ιταμπαγιανίνια, στην πολιτεία Σερτζίπε της Βραζιλίας. Η Μαρία δεν ξεπέρασε ποτέ τα 90 εκατοστά σε ύψος.
Η Ιταμπαγιανίνια, όπως εξηγεί η Βραζιλιάνα φωτογράφος Λουίζα Ντορ, αποκαλείται μερικές φορές «η πόλη των νάνων», λόγω του ασυνήθιστα μεγάλου πληθυσμού της σε ενήλικες που το ύψος τους είναι μικρότερο από 1,45 μέτρα.
Στην πόλη των 40.000 κατοίκων εκτιμάται ότι κατοικούν 70 με 150 νάνοι –προτιμούν αυτόν τον όρο από το «ανθρωπάκια»– που σημαίνει ότι ένας στους 266 κατοίκους έχει μικρό ανάστημα. Η αναλογία στην υπόλοιπη Βραζιλία είναι ένας νάνος για 10.000 ανθρώπους συνηθισμένου αναστήματος.
O 65χρονος Βαλέριο Φονσέκα Μέλο έχει πλέον συνταξιοδοτηθεί, όμως παλιά ήταν αγρότης και ποδοσφαιριστής.
Η φωτορεπόρτερ, η οποία πέρασε τρεις μέρες στη Ιταμπαγιανίνια γνωρίζοντας τους νάνους, αρχικά συνάντησε προβλήματα στην προσπάθειά της να εξηγήσει τις προθέσεις της στην κοινότητα. Πολλοί υπέθεσαν ότι εκείνη, όπως τόσοι πριν από αυτή, ήταν μια ακόμη παραγωγός που ήθελε να κάνει μια επιτυχημένη κωμωδία στην τηλεόραση. Κάποιοι ζήτησαν χρήματα για να ποζάρουν στις φωτογραφίες. Αν και η πληρωμή των μοντέλων δεν είναι ενάντια στις αρχές της Ντορ, επέλεξε να μην το κάνει.
Η φωτογράφος κατάφερε να έρθει κοντά με αρκετούς από αυτούς, λίγες μόλις ώρες μετά την άφιξή της. Δέθηκε με έναν νάνο αγοράζοντας χοτ-ντογκ από το σνακ μπαρ του και πιάνοντάς του την κουβέντα. Βρήκε μέσω Facebook έναν άνδρα που λεγόταν Σέρτζιο, ο οποίος την ξενάγησε μαζί με τους φίλους του στην πόλη και την προσκάλεσε σε έναν τοπικό ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ νάνων.
Η Ιταμπαγιανίνια έχει καύσωνα τον Μάρτιο, την περίοδο δηλαδή που την επισκέφτηκε η φωτογράφος. Απέφευγε να βγάζει φωτογραφίες τις ώρες που ο ήλιος έκαιγε, όμως είδε από κοντά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν κάποιες από αυτές τις οικογένειεςστη δουλειά τους. Αν και προσαρμόζουν τα σπίτια και τα αυτοκίνητά τους στο μέγεθός τους, οι νάνοι κάνουν τις ίδιες δουλειές με όλους μας.
Η 75χρονη Μπεατρίς Νασιμεντόντα Κρουζ είναι ιδιοκτήτρια δημοφιλούς καταστήματος στην Ιταμπαγιανίνια, το οποίο πουλάει γλυκά, παγωτά, νερό κλπ. Ο 71χρονος αδερφός της Τζοάο Νασιμεντόντα Κρουζ, είχε κάποτε ένα μπαρ, όμως πλέον το έχει κλείσει. Η Μπεατρίς είναι παρθένα – λέει ότι δεν είχε ποτέ της αγόρι και ότι στις μέρες της οι νάνοι δεν παντρεύονταν. Η ίδια συνεχίζει την παράδοση μέχρι και σήμερα.
Ο νανισμός που έχουν οι περισσότεροι στην Ιταμπαγιανίνια, δεν είναι ο συνηθέστερος τύπος που απαντάται στον κόσμο. Έχουν μια γενετική μετάλλαξη που τους κάνει κοντύτερους, έχοντας τις ίδιες αναλογίες με τους ανθρώπους με τον μέσο όρο ύψους.
Η φωτογράφος γνώρισε νάνους που ένιωθαν άνετα με το ύψος τους. Η Μαρία ήταν μία από αυτούς – γεμάτη αυτοπεποίθηση, δεν θα ήθελε να είχε το ίδιο ύψος με τον μέσο όρο. Παρ’ όλα αυτά, ο πληθυσμός των νάνων στην Ιταμπαγιανίνια μειώνεται, κατά πάσα πιθανότητα λόγω των περισσότερων πλέον γάμων με ανθρώπους συνηθισμένου αναστήματος. Οι περισσότεροι από τους εναπομείναντες νάνους είναι μεγαλύτερης ηλικίας.
Όταν τους επισκέφτηκε η Ντορ, μοιράστηκε τις φωτογραφίες της με όσους γνώρισε στον δρόμο. «Είναι μια φτωχική περιοχή της Βραζιλίας», λέει, «πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δεν είχαν καμία τυπωμένη φωτογραφία τους».
Η Ντορ έμαθε πριν από μερικούς μήνες ότι η Μαρία έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 101 ετών. Ανατρέχοντας στις αναμνήσεις της από την ημέρα που πέρασε στη φυτεία της Μαρία, η φωτογράφος γράφει: «Ήταν μια απλή οικογένεια, με μια πανέμορφη ιστορία. Αν και δούλευαν σκληρά σε όλη τους τη ζωή, ήταν ευτυχισμένοι και ευγνώμονες».
Ο Φρανσίσκο Τζοσέντος Σάντος, γνωστός ως Ντοντίνια, είναι 91 ετών και είναι ο γηραιότερος νάνος στην Ιταμπαγιανίνια. Ο Ντοντίνια επέζησε μετά από μια άσχημη πτώση που είχε καθώς προσπαθούσε να ανέβει στο άλογο του, η οποία παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή. Το πάθος του για τα άλογα παραμένει αμείωτο, παρ’ όλα αυτά.
Η Μαρία ντας Πιάμπα, η οποία είναι 101 ετών στη φωτογραφία, έφυγε πέρυσι από τη ζωή. Είχε χάσει τους γονείς της πολύ μικρή, στην ηλικία των επτά και το σπίτι της οικογένειάς της χτίστηκε με μικρές δωρεές από τους ντόπιους κατοίκους. Στην οικογενειακή τους φάρμα καλλιεργούν φασόλια.
Ο 52χρονος Κρουζ Χουάρεζ έδινε μάχη με τον αλκοολισμό και έκοψε το ποτό πριν από τρεις μήνες, μετά από ένα ατύχημα που τον άφησε σε κώμα για τρεις μέρες.