Το πρώτο της περιπολικό με καύσιμο φυσικό αέριο απέκτησε η Ελληνική Αστυνομία με δωρεά των ΔΕΠΑ και Kosmocar.
Το νέο περιπολικό διαθέτει κινητήρα 1.400 κ.εκ. απόδοσης 110 ίππων και κινείται με φυσικό αέριο ενώ εναλλακτικά μπορεί να κινηθεί και με βενζίνη.
H ΔΕΠΑ θα προσφέρει δωρεάν για 6μήνες (με στόχο την επέκταση της συμφωνίας) το φυσικό αέριο ανεξαρτήτως χλμ. ενώ η Kosmocar θα προσφέρει δωρεάν συντήρηση του αυτοκινήτου για 3 χρόνια και δωρεάν εκπαίδευση στους τεχνικούς της εταιρίας για τα περιπολικά της Skoda που διαθέτει το Σώμα Ασφαλείας.
Όπως επισημαίνει η ΔΕΠΑ, το φυσικό αέριο είναι κατά 60% φθηνότερο από τη βενζίνη, κατά 25%-30% από το πετρέλαιο και κατά 40% από το υγραέριο (LPG). Επίσης, οι κινητήρες που λειτουργούν με φυσικό αέριο παράγουν 25% λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα από αυτούς της βενζίνης και 35% λιγότερο από αυτούς του πετρελαίου.
Παράλληλα διευρύνεται το δίκτυο των πρατηρίων ανεφοδιασμού.
Σήμερα η ΔΕΠΑ διαθέτει 10 πρατήρια φυσικού αερίου σε κομβικά σημεία στους οδικούς άξονες της χώρας ενώ έχει προγραμματιστεί η λειτουργία 13 νέων σημείων ανεφοδιασμού το επόμενο διάστημα.
Στο πλαίσιο του προγράμματος για την περαιτέρω ανάπτυξη της αεριοκίνησης η ΔΕΠΑ σε συνεργασία με τις εταιρίες ΜΕRCEDES-BENZ EΛΛΑΣ, GENERAL MOTORS HELLAS και KOSMOCAR προσφέρουν επιδότηση συγκεκριμένου αριθμού επαγγελματικών οχημάτων φυσικού αερίου.
Το πρώτο συμβάν στον αυτοκινητόδρομο της Πάτρών- Πύργου σημειώθηκε πριν λίγο, λίγες μόνο ώρες αφότου το τμήμα του νέου δρόμου που εγκαινιάστηκε χθες, δόθηκε στην κυκλοφορία.
Φορτηγάκι στο ύψος των Χανακίων τυλίχτηκε στους καπνούς.
Για το συμβάν ειδοποιήθηκε η πυροσβεστική, η οποία κινητοποιήθηκε με δύο οχήματα.
Aπό το ένα νησί στο άλλο. Από τη Μεγάλη Βρετανία στη Σύρο. Πρόκειται για το σύντομο ταξίδι του ελληνικού ηλεκτρικού αυτοκινήτου Enfield 8000, το οποίο σήμερα δεν αποτελεί κάτι περισσότερο από ιστορική αναφορά και μακρινή ανάμνηση όπως θα δείτε στο ρεπορτάζ τουnews.grπου πήγε στην Σύρο.
Ο Γουλανδρής έφερε την παραγωγή του από την Αγγλία στο νησί των Κυκλάδων στο τέλος του 1973. Το 1976 το εργοστάσιο της Enfield στη Σύρο έβαζε οριστικά λουκέτο με το Γουλανδρή να εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά του για τα εμπόδια, τα οποία ο ίδιος επικαλούταν ότι έθετε στο δρόμο του το ελληνικό κράτος.
Δύο πρόσωπα που σχετίστηκαν στενά με το ελληνικό αυτοκίνητο της Σύρου μίλησαν στο news.gr. Ο μηχανικός Αλέξανδρος Μαραντζίδης, ήταν εκείνος που έφερε ένα Enfield και ανέλαβε την ανακατασκευή του στη Σύρο. Και ο Αντώνης Γαβαλάς, προϊστάμενος του εργοστασίου για τα δύο και κάτι χρόνια που αυτό λειτούργησε στο νησί.
Μιλούν για τον ιδρυτή του εργοστασίου, για τα εμπόδια που συνάντησε το E8000, διαγράφοντας δια λόγου τη δική τους διαδρομή στο χρόνο.
«Το Enfield 8000 ήταν από τα πρώτα ηλεκτρικά αυτοκίνητα μαζικής παραγωγής. Και δεν αποτελεί αξιοπερίεργο γεγονός.
Γιατί εάν επιστρέψουμε πολλά χρόνια πίσω – περίπου στο 1860-, το πρώτο αυτοκίνητο που φτιάχτηκε με τη γέννηση της αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν ηλεκτρικό. Στη συνέχεια ο Daimler και ο Benz δημιούργησαν τον κινητήρα εσωτερικής καύσης, ο οποίος κυριάρχησε στην αγορά αυτοκινήτου», λέει ο Αλέξανδρος Μαραντζίδης.
«Στη δεκαετία του 1960 ήταν η αρχή της πετρελαϊκής κρίσης. Η τάση της εποχής επέβαλε στις αυτοκινητοβιομηχανίες να υλοποιήσουν επενδύσεις για τη δημιουργία ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Τότε ήρθε η Enfield Automotive, η οποία παρουσίασε το Ε465, πρόγονο του ελληνικού Ε800.
Tην ίδια περίοδο η βρετανική εταιρεία ηλεκτρισμού ξεκίνησε ένα διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν η British Leyland, η Ford και η Enfield. To διακύβευμα του διαγωνισμού ήταν ποιος θα δημιουργούσε το ιδανικό ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Με βάση τις προδιαγραφές, τα αυτοκίνητα έπρεπε να περάσουν από crash test που θα καθόριζαν το επίπεδο ασφάλειας του αυτοκινήτου. Ταυτόχρονα θα δοκιμάζονταν σε συνθήκες κυκλοφορίας στους δρόμους του Λονδίνου, ούτως ώστε να αποδειχθεί εάν ήταν πλήρως λειτουργικά», αφηγείται ο κ. Μαραντζίδης.
Πρόεδρος της Enfield Automotive ήταν τότε ο Κωνσταντίνος Αδρακτάς, ο οποίος σχεδίασε το Ε8000. Η Enfield κέρδισε εν τέλει το διαγωνισμό της βρετανικής εταιρείας ηλεκτρισμού. Την ίδια περίοδο ο εφοπλιστής, Γιάννης Γουλανδρής, ο οποίος είχε αγοράσει τα ναυπηγία Νεωρίου, αγόρασε την Enfield Automotive για να συνεχίσει την παραγωγή στην Ελλάδα.
Η έδρα της Εnfield ήταν στο Isle of Wight, όπου ξεκίνησε η παραγωγή του E8000. Λίγο καιρό μετά την έναρξη της παραγωγής, πραγματοποιήθηκαν απεργίες στο εργοστάσιο από τους εργαζόμενους. Ο Γουλανδρής έκλεισε το project, μεταφέροντας το σύνολο της παραγωγής στη Σύρο.
To πρώτο Enfield παραγωγής στο εργοστάσιο του Νεωρίου
Το παρασκήνιο της εξαγοράς και η κόντρα με τον Αδρακτά
Όπως λέει ο Αλέξανδρος Μαραντζίδης, το εργοστάσιο δημιουργήθηκε στις εγκαταστάσεις ενός παλαιού νηματουργιού, εκεί που σήμερα βρίσκεται το σούπερ μάρκετ Νεώριο. «Στο παρασκήνιο της εξαγοράς της Enfield, ο Αδρακτάς ήρθε σε αντιπαράθεση με το Γουλανδρή, καθώς δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να έρθει το Enfield 8000 στην Ελλάδα. Πίστευε ότι ο εφοπλιστής ήθελε είχε στόχο να παρεμποδίσει την παραγωγή του αυτοκινήτου».
Το εργοστάσιο όπως είναι σήμερα
«Ακριβώς την ίδια εποχή, ο Ρήγκαν ως κυβερνήτης της Καλιφόρνια είχε ζητήσει να σταλούν δύο αυτοκίνητα Enfield στην Αμερική, εξετάζοντας τη μεταφορά της γραμμής παραγωγής εκεί. Τελικά όμως η γραμμή παραγωγής ήρθε στη Σύρο. Μάλιστα ο Αδραχτάς δεν ήρθε ποτέ στη Σύρο λόγω της ρήξης του με το Γουλανδρή. Αντιθέτως ο ιδιοκτήτης προσέλαβε έναν άλλο σχεδιαστή τον John Ackroyd, o οποίος εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στη Σύρο».
Για να στελεχώσει το εργοστάσιο, ο Γουλανδρής προσέλαβε ντόπιους τεχνίτες, όλοι τους καραβομαραγκοί, ενώ κανένας διέθετε εμπειρία στη δημιουργία οχημάτων. «Δημιούργησαν ξύλινα καλούπια για να διαμορφώσουν το αυτοκίνητο. Μάλιστα ο Ackroyd δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τους εργάτες καθότι κανένας τους δεν μιλούσε αγγλικά.
Γι’ αυτό και επικοινωνούσε μαζί τους, δείχνοντάς τους τα σχέδια, στα οποία τους υποδείκνυε τι ακριβώς έπρεπε να κάνουν», όπως λέει ο κύριος Μαραντζίδης.
Τα πρωτότυπα χειρόγραφα σχέδια του John Ackroyd
Τα πρωτότυπα χειρόγραφα σχέδια του John Ackroyd
Εξαγωγή ακόμα και στην Αυστραλία
Το αυτοκίνητο ταξίδεψε σε πολλές περιοχές του κόσμου, ακόμα και στην Αυστραλία ή στη Σαουδική Αραβία . Συνολικά υπολογίζεται ότι βγήκαν λίγα περισσότερα από 100 αυτοκίνητα στην κυκλοφορία.
Το παρασκήνιο για το λουκέτο στο εργοστάσιο
Οι κυριότεροι λόγοι για τους οποίους σταμάτησε η παραγωγή και έκλεισε το εργοστάσιο, σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Μαραντζίδη, ήταν οι καθυστερήσεις που παρουσιάζονταν στο τελωνείο. «Αυτό σημαίνει ότι μέχρι να παραλάβουν οι υπεύθυνοι του εργοστασίου, τα ανταλλακτικά που έρχονταν από το εξωτερικό, περνούσαν αρκετές ημέρες.
Επίσης το Enfield δεν έλαβε ποτέ έγκριση τύπου από το ελληνικό κράτος. Άλλες φήμες της εποχής ανέφεραν ότι ο Γουλανδρής έφερε την παραγωγή στη Σύρο, γιατί είχε κλείσει καλά συμβόλαια με τους πετρελαιάδες της εποχής και δεν ήθελε να διαταραχθούν οι συμφωνίες από την παραγωγή ενός ηλεκτρικού αυτοκινήτου. Κάποιοι υποστήριζαν ότι εν μέσω πετρελαϊκής κρίσης, τα μόνα καράβια που κυκλοφορούσαν ήταν του Γουλανδρή».
Πριν από μερικά χρόνια ο Μαραντζίδης εντόπισε ένα Enfield 8000 στη Μεγάλη Βρετανία. Με χορηγία από την οικογένεια Γουλανδρή το αυτοκίνητο έφτασε στη Σύρο. «Η οικογένεια Γουλανδρή προσέφερε όλα τα χρήματα που απαιτούνταν. Είχα αναλάβει προσωπικά τη διαδικασία εκτελωνισμού του και την επιστροφή του στην Ελλάδα. Ταξινομήθηκε και δωρήθηκε στο Βιομηχανικό Μουσείο της Ελλάδας».
Το πρώτο SUV και η λιμουζίνα της εποχής από ελληνικά χέρια
Εκτός από τη γραμμή του Enfield o Γουλανδρής έφερε στην Ελλάδα το σχεδιαστή Γιώργο Μιχαήλ. Εκείνος προχώρησε σε βελτιώσεις στο σχεδιασμό του Enfield, ενώ σχεδίασε και το πρώτο SUV στον κόσμο, το οποίο ονομάστηκε Chicago. Ένα όχημα 5.000 κυβικών, ήταν το πρώτο όχημα ελεύθερου χρόνου εκείνης της εποχής. Παράχθηκαν μόνο δύο κομμάτια. Ο σχεδιασμός του ήταν 100% ελληνικός και ο κινητήρας αμερικάνικος. Επίσης παράχθηκε και μία πολυτελής λιμουζίνα της εποχής, η Safari, το ένα και μοναδικό κομμάτι που παράχθηκε βρίσκεται στη Μεγάλη Βρετανία.
Αντώνης Γαβαλάς, προϊστάμενος αποθήκης Enfield
«Δούλευα στο Νεώριο για εφτά χρόνια. Κατά τον 6ο και τον 7ο χρόνο παρουσίας μου στην εταιρεία, ο Γουλανδρής ξεκίνησε να κάνει αυτοκίνητα. Τότε με απέσπασε στην Enfield», αφηγείται ο εργαζόμενος στο εργοστάσιο αυτοκινήτου της Σύρου και συνεργάτης του εφοπλιστή.
«Το εστιατόριο στελεχώθηκε από άσχετους – στην κυριολεξία – καραβομαραγκούς, οι οποίοι εκτός από τα ξύλινα καλούπια, στα οποία διαμορφώναμε τις λαμαρίνες, δημιούργησαν και τις πρέσες που χρησιμοποιούσαμε. Η μοναδική τους εμπειρία ήταν στα βαπόρια. Οι αδελφοί Καλογιάννη, ο Ευστρατίου, ο Παπουτσάκης. Και αυτοί οι άνθρωποι τα κατάφεραν!».
Καθώς αναπολεί, μιλάει για τον άνθρωπο με τον οποίο συνεργάστηκε για εφτά χρόνια…
«Μακάρι όσοι πίνουν το αίμα των εργαζόμενων σήμερα να ήταν σαν το Γουλανδρή. Τον άνθρωπο που καθόμουν δίπλα του στην καρέκλα και η πρώτη του κουβέντα ήταν ότι είχε πάρει παίκτες για τον Ολυμπιακό – τον Κρητικόπουλο. Αμέσως μετά ζητούσε ανθρώπους να δουλεύουν δίπλα του για να τους πληρώνει. Όποιος έβαζε το μυαλό του να δουλέψει έβγαζε χρήματα από το Γουλανδρή. Όσοι ζητούσαν απλώς να βγάλουν χρήματα, τους έδιωχνε».
«Συνήθιζε να μου λέει: “Aντώνη διέθεσα 100 εκατομμύρια από το χαρτζιλίκι μου και το ελληνικό κράτος δεν μου έδωσε ποτέ το δικαίωμα να κάνω επίσημη δοκιμή του αυτοκινήτου”».
«Αναγκαστικά φτιάχναμε πινακίδες από χαρτόνι με τη λέξη “ΔΟΚΙΜΗ” για να τεστάρουμε τα αυτοκίνητα. Ζούσαμε με το φόβο, μήπως μας πιάσουν την ώρα που κυκλοφορούσαμε τα αυτοκίνητα στους δρόμους της Σύρου. Το παράπονό του ήταν ότι ενώ προσέφερε πολλά λεφτά, στο τέλος και εμείς οι εργαζόμενοι σηκώσαμε μαύρες σημαίες επειδή έκλεισε το ναυπηγείο», λέει ο Αντώνης Γαβαλάς.
Το λουκέτο
«Κατά διαβολική σύμπτωση», θυμάται, «έκλεισα εγώ ο ίδιος το εργοστάσιο. Ήταν μία μέρα που ψιλοχιόνιζε. Ο Γουλανδρής μου έδωσε εντολή να βάλω λουκέτο. “Έχουν εξαντληθεί τα λεφτά μου και δεν θέλω να πάρω δάνειο, ούτε να αντλήσω κεφάλαια από τα καράβια μου. Αφού δεν με βοηθάει κανένας, θα το κλείσω”, είχε πει εκείνη τη μέρα. Την ίδια μέρα όμως που έβαλα το κλειδί στην πόρτα, ήρθε ένα τέλεξ με παραγγελία για 100 αυτοκίνητα και προορισμό την Πολωνία, τη Ρωσία, την Ουγγαρία. Τελικά το εργοστάσιο έκλεισε. Κι ο Γουλανδρής δεν έμαθε ποτέ για το τέλεξ. Είχε λάβει τις αποφάσεις του».
Εξηγώντας του λόγους για τους οποίους σταμάτησε το εργοστάσιο ο κύριος Γαβαλάς έχει τη δική του σαφή εικόνα για τα γεγονότα: «η πραγματικότητα είναι ότι τα ανταλλακτικά που έρχονταν από Αγγλία στην Ελλάδα, κόστιζαν τα διπλάσια χρήματα απ’ ό,τι θα κόστιζαν εάν παράγονταν εδώ. Χάναμε ακόμα και τρεις μέρες για να δώσει την έγκρισή του το τελωνείο. Λίγο έλειψε να μπω φυλακή δύο φορές. Ήταν Χριστούγεννα και Πάσχα. Και την τελευταία στιγμή με πρόλαβε ο Γουλανδρής.
Ο λόγος ήταν ότι οι τελωνειακοί δεν έβγαζαν τις μολυβοσφραγίδες από τα εμπορεύματα για να μπορέσω να τα παραλάβω και να δουλέψει ο κόσμος. Κι εγώ αποφάσισα να τις σπάσω. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ήρθαν να με συλλάβουν. “Αφήστε τον να δουλέψει γιατί θα σας σπάσω το κεφάλι”, είχε πει τότε στους τελωνειακούς ο κυρ Γιάννης. Ωστόσο κανένας δεν βοηθούσε να προχωρήσει η παραγωγή. Προσπαθήσαμε να φτιάξουμε κάτι για την Ελλάδα, αλλά το κράτος δεν μας βοήθησε ούτε στιγμή».
Ένα Βρετανικό σούπερ μάρκετ θα γίνει το πρώτο στον κόσμο που θα αντικαταστήσει όλες τις πλαστικές συσκευασίες στα δικά του προϊόντα.
Το σούπερ μάρκετ έχει 900 υποκαταστήματα και σκοπεύει μέσα στα επόμενα 5 χρόνια να αφαιρέσει όλες τις πλαστικές συσκευασίες.
Για παράδειγμα, οι πλαστικές σακούλες των κατεψυγμένων λαχανικών θα αντικατασταθούν με χάρτινες.
Ο Διευθύνων Σύμβουλος των σούπερ μάρκετ, Ρίτσαρντ Γουόλκερ, με τα καινούργια ξύλινα δοχεία που θα αντικαταστήσουν τα πλαστικά στα έτοιμα γεύματα.
Την προηγούμενη εβδομάδα η Τερέσα Μέι έδωσε μια διορία 25 ετών να εξαφανίσουν τα πλαστικά και κάλεσε τα σούπερ μάρκετ να μην έχουν καθόλου πλαστικά στους διαδρόμους του.
Οι συσκευασίες που μέχρι τώρα κατασκευάζονταν από πλαστικό πολυπροπυλενίου θα αντικατασταθούν από χάρτινο περιτύλιγμα.
Η αλλαγή από το πλαστικό θα κοστίσει αρκετά χρήματα στην αλυσίδα Iceland, αλλά δεν σκοπεύει να προχωρήσει σε αύξηση των τιμών.
Η απόφαση της εταιρίας ήρθε μετά τις ανησυχίες της επίδρασης των πλαστικών στο περιβάλλον και την απόφαση της Κίνας να μην δέχεται πια τα σκουπίδια της Αγγλίας για ανακύκλωση.
Η κίνηση της συγκεκριμένης εταιρίας ασκεί πίεση στους αντιπάλους της να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.
Η εταιρία είχε στην κατοχή της αυτά τα μπέργκερ που συσκευάζονταν πρώτα σε μια πλαστική σακούλα και μετά σε ένα κουτί. Τώρα, θα μπαίνουν κατευθείαν στο κουτί.
Ο πατέρας του καταλανικού μοντερνισμού, Άντονι Γκαουντί, απέκτησε τελικά το δικό του μουσείο στο πρόσφατα ανακαινισμένο Casa Vicens. Το κτίριο, το πρώτο σπίτι του Γκαουντί, θεωρείται ένα από τα πρώτα παραδείγματα αρτ νουβό αρχιτεκτονικής και ήταν κλειστό από το 2015. Αυτό το κτίριο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, θα ανοίξει τις πύλες του στο κοινό το δεύτερο μισό του 2017.
Ο Γκαουντί ήταν μόλις 31 ετών όταν του ανέθεσε ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου τούβλων και πλακιδίων Manuel Vicens i Montaner, να χτίσει αυτό το σπίτι. Κατασκευασμένο από το 1883 έως το 1885, αποτελεί την πρώτη σημαντική πρωτοβουλία του νεαρού αρχιτέκτονα και τον βοήθησε να ξεκινήσει μια νέα εποχή σύγχρονης αρχιτεκτονικής.
Το Casa Vicens βρίσκεται στην γειτονιά Γκράθια, που εκείνη την εποχή θεωρούταν μέρος της Βαρκελώνης. Προοριζόταν να γίνει το εξοχικό του επιχειρηματία και αφού ήταν λίγο πιο έξω από την Βαρκελώνη, ο Γκαουντί δεν έλαβε υπόψη τη δυνατότητα κατασκευής κτιρίων γύρω από αυτό. Για τον λόγο αυτό, το κτίριο ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα. Το κτίριο εμφανίζει την πρωτοποριακή ενσωμάτωση της ισπανικής-αραβικής έμπνευσης, με πινελιές από την Μαυριτανία.
Τα ζωντανά χρώματα, η χρήση τούβλων, κεραμιδιών και σιδήρου, καθώς και ο συνδυασμός της ζωγραφικής και της γλυπτικής, είναι όλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αρχιτεκτονικής του Γκαουντί.
Μετά το θάνατο του Vicens i Montaner το 1895, το κτίριο άλλαξε πολλές φορές χέρια και μεγάλωσε σημαντικά τη δεκαετία του 1920, με τον ίδιο τον Γκαουντί να εγκρίνει τις ανακαινίσεις. Το 2014, η Casa Vicens αγοράστηκε από ιδιωτική εταιρεία επενδύσεων, που ήθελε να μετατρέψει το σπίτι σε μουσείο αφιερωμένο στον Γκαουντί.
Το μουσείο προσπαθεί να διατηρήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την ουσία του Γκαουντί, αποφασίζοντας ακόμη και να μην επιπλώσει τα δωμάτια για έναν σημαντικό λόγο. “Τώρα είναι ένα ζωντανό έργο και έχουμε κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για να επαναφέρουμε την ουσία του Γκαουντί”, αναφέρει ο διευθυντής του μουσείου, Τζον Αμπελά.
Το μουσείο αναμένεται να ανοίξει τις πόρτες του προς το τέλος του 2017 και υπολογίζεται να έχει 150.000 επισκέπτες ετησίως.
Κολωνάκι, οδός Κανάρη, αριθμός 8, 1962. Μία νέα επιχείρηση σε ένα κατάστημα 200 τ.μ. που έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα, να οδηγήσει και να σημαδέψει με την πορεία της και το τέλος της την ελληνική οικονομίας κάνει την εμφάνισή της.
Ανοίγει τις πόρτες του το πρώτο κατάστημα σούπερ μάρκετ με τη μορφή που το ξέρουμε μέχρι και σήμερα. Ο άνθρωπος που κάνει αυτή την κίνηση είναι ο Μαρινόπουλος, η εταιρεία που πλέον έχει βγει εκτός αγοράς και ανήκει πλέον στον Σκλαβενίτη μετά από πολλά επεισόδια και μεγάλη αγωνία.
Μέχρι και το 1962 στην ελληνική αγορά του λιανεμπορίου κυριαρχούσαν τα παντοπωλεία της γειτονιάς, τα χύμα προϊόντα και βεβαίως η προσωπική σχέση ανάμεσα στον καταναλωτή και στον παντοπώλη. Για να είμαστε δίκαιοι πάντως πριν την κίνηση των αδελφών Μαρινόπουλου, του, Γιάννη και του Δημήτρη υπήρξαν και άλλες, ωστόσο με ορισμένες βασικές διαφορές.
Δηλαδή μπορεί να έχει καταγραφεί ότι το πρώτο σούπερ μάρκετ που άνοιξε στην Ελλάδα είναι αυτό της οδού Κανάρη, στο Κολωνάκι, από τους αδελφούς Μαρινόπουλου, ωστόσο λίγο πριν υπήρχαν ορισμένα καταστήματα που θύμιζαν σούπερ μάρκετ. Ανάμεσα στα παντοπωλεία της γειτονιάς υπήρχε ο ΓΙΓΑΣ, ένα κατάστημα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σούπερ μάρκετ, αλλά δεν είχε την ιδιότητα της απρόσωπης επιχείρησης όπου μπαίνει μέσα, παίρνεις το καλάθι, ψάχνεις τα ράφια, παίρνεις ό,τι θέλεις, πληρώνεις και φεύγεις. Ο ΓΙΓΑΣ συνέχιζε να διαθέτει την προσωπική εξυπηρέτηση στα ψώνια, κάτι που άλλαξε με τον Μαρινόπουλο.
Αυτός ήταν και ο λόγος που εκείνο το πρώτο σούπερ μάρκετ στο Κολωνάκι ονομάστηκε SELF-SERVICE ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ. Αυτό που είχε σημασία ήταν η αυτοεξυπηρέτηση.
Τότε είναι που ξεκινάει και η ιστορία των σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα, τότε που έρχονται αλλαγές και μεταφέρεται το μοντέλο του σελφ σέρβις στη χώρα μας.
Μερίδιο όμως σε αυτή την αλλαγή διεκδικεί ακόμη μία αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Σχεδόν ταυτόχρονα με τα αδέλφια Μαρινόπουλου το 1962 δημιουργείται το πρώτο «πειραματικό» σελφ σέρβις στην Κυψέλη από την Θανόπουλος, που αναπτύσσεται γρήγορα με 10 μικτού τύπου καταστήματα στη δεκαετία 1962 – 1972.
Από το 1877 ο Παναγιώτης Θανόπουλος είχε ξεκινήσει με το εδωδιμοπωλείο (παντοπωλείο) «Θανόπουλος» στην οδό Αιόλου. Η ποιότητα, η ποικιλία των τροφίμων και η προσωπική φροντίδα για τους πελάτες του, έκαναν το «Θανόπουλος» μεγάλο όνομα στην αγορά τροφίμων.
Συνεχιστής ο γιος του, Παντελής Θανόπουλος μετατρέπει το κατάστημα στο πρώτο πολυμορφικό εδωδιμοπωλείο. Ιδρύει ακόμη και εστιατόρια μέσα στο κατάστημα.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, τα παιδιά του συνεχίζουν με την ίδια δημιουργικότητα. Εμπνευσμένοι από τα παγκοσμίως γνωστά Fauchon και Migro, προσθέτουν τμήμα Delicatessen.
Ενδεχομένως οι κινήσεις να γίνονται σχεδόν παράλληλα, ωστόσο η πορεία του καθενός είναι διαφορετική και αυτό που έχει καταγραφεί είναι πως το πρώτο σούπερ μάρκετ το άνοιξαν οι Μαρινόπουλοι, από το 1962. Από τότε ακολούθησαν πολλοί, εταιρείες που υπάρχουν ή κατέρρευσαν στην πορεία.
Κινήσεις έγιναν στη Θεσσαλονίκη με το Καταναλωτής ΚΟΝΣΟΥΜ COOP το 1964, την αλυσίδα Καράογλου το 1966 στη Λάρισα, ενώ το 1968 παρουσιάζεται το πρώτο Άλφα Βήτα Βασιλόπουλος στο Ψυχικό και την ίδια χρονιά, εγκαινιάζεται το πρώτο Σκλαβενίτης στο Περιστέρι.
Οι σελίδες της ιστορίας του Μαρινόπουλου
Όσα έγιναν με τον Μαρινόπουλο τα τελευταία χρόνια είναι γνωστά. Τα σούπερ μάρκετ δεν υπάρχουν πια και πέρασαν στην οικογένεια Σκλαβενίτη.
Αυτό δεν αναιρεί ότι από το 1962 πολλές φορές οδήγησε τον κλάδο των σελφ σέρβις.
Μερικά χρόνια αργότερα προχώρησε σε μια σημαντική συμφωνία, συνάπτοντας συνεργασία με τον γαλλικό όμιλο Le Printemps, η οποία οδήγησε σε μετονομασία των υπεραγορών σε Prisunic Μαρινόπουλος. Ποιος δεν θυμάται τον περιβόητο «πι-μι» και τις διαφημίσεις του..
Η συνεργασία τερματίστηκε αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν ο γαλλικός όμιλος αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα.
Χρονιά ορόσημο για την εταιρεία είναι το 2012. Αυτή ήταν μία κομβική χρονιά καθώς οι Γάλλοι φεύγουν και αναλαμβάνει αποκλειστικός μέτοχος της Carrefour Μαρινόπουλος στη χώρα μας και, ταυτόχρονα, master franchise των γαλλικών σημάτων στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια.
Ο γαλλικός όμιλος εισήλθε στην Ελλάδα το 1992 με τα καταστήματα Continent, ενώ οι Έλληνες κι οι Γάλλοι «συγκατοίκησαν» ως μέτοχοι υπό την Carrefour Μαρινόπουλος από το 2000.
Σελίδα στην ιστορία του γύρισε ακόμη μια φορά ο όμιλος Μαρινόπουλος, όπως αναφέρθηκε το 2012, αναλαμβάνοντας αποκλειστικός μέτοχος της Carrefour Μαρινόπουλος στη χώρα μας και, ταυτόχρονα, master franchise των γαλλικών σημάτων στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια.
Η απόφαση των Γάλλων να αποσυρθούν ως επενδυτές από τη δοκιμαζόμενη, λόγω της ύφεσης, ελληνική αγορά μετά από 20 χρόνια παρουσίας τους στη χώρα μας, άλλαξε τότε πλήρως το σκηνικό στην ελληνική εταιρεία.
Λειτουργώντας τότε ένα δίκτυο 807 καταστημάτων (41 υπέρ μάρκετ, 287 σούπερ μάρκετ, 479 convenience stores), η εταιρεία έχανε τζίρο.
Τα όσα ακολούθησαν είναι λίγο ή περισσότερο γνωστά. Ο γίγαντας του ελληνικού εμπορίου δεν άντεξε, οι προμηθευτές έμεναν απλήρωτοι, τα προβλήματα συσσωρεύονταν, μαζί με τα χρέη, τα ράφια άδειασαν και οι καταναλωτές έφυγαν… Τελικά η εταιρεία πέρασε στην οικογένεια Σκλαβενίτη για να μην καταρρεύσει ολοκληρωτικά και τυπικά και προκαλέσει μια αλυσιδωτή αντίδραση στην ελληνική αγορά.
Η αλλαγή αφορά τα ωράριο λειτουργίας των σουπερμάρκετ της εταιρείας σε όλη την Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, τα σουπερμάρκετ LIDL ανοίγουν στις 07.45 το πρωί (αντί για 08.00. Έτσι τις καθημερινές διευρύνουν το ωράριο κατά ένα τέταρτο, ενώ το Σάββατο να κλείνουν στις 21.00 αντί για τις 20.00.
Σημειώνεται πως η νομοθεσία επιτρέπει στα εμπορικά καταστήματα και τα καταστήματα παροχής υπηρεσιών, τηρούμενης της εργατικής νομοθεσίας, από τις 06:00 έως τις 21:00 από Δευτέρα έως Σάββατο.
Ερωτηθείς δε για το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, ο επικεφαλής της κορυφαίας αλυσίδας του οργανωμένου λιανεμπορίου εξήγησε ότι κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, τα καταστήματα είναι ανοιχτά στις περιοχές που το επιτρέπει ο νόμος.
Μάλιστα, σε αυτή τους την κίνηση αναφέρθηκε και ο διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος του Δ.Σ. της Lidl Ελλάς, κ. Μάρτιν Μπραντενμπούργκερ στο περιθώριο της εκδήλωσης για την αποφοίτηση των σπουδαστών του 1ου κύκλου του προγράμματος Lidl UP: Learn & Work, λέγοντας ότι το άνοιγμα ένα τέταρτο νωρίτερα το πρωί θα συμβάλλει στην καλύτερη εξυπηρέτηση των καταναλωτών και κυρίως των εργαζόμενων.
Σημειώνεται πως η Lidl Ελλάς συμπληρώνει φέτος 25 χρόνια παρουσίας στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με την εταιρεία «Με σλόγκαν «Το Lidl στα καλύτερά του», η εταιρεία μέσα από την 25ετή πορεία της στην ελληνική αγορά αποδεικνύει την προσήλωσή της να κοιτάζει μπροστά και να εξελίσσεται συνεχώς».
Το Amanita grill σερβίρει την πιο νόστιμη χορτοφαγική εκδοχή του πιτόγυρου. Οι ιδιοκτήτες του, ο Αντώνης και ο Βασίλης, εργάζονται εδώ και χρόνια στην εστίαση. Ο ένας ως restaurant manager σε γνωστά εστιατόρια της Αθήνας, ο άλλος ως μάγειρας στη Νέα Υόρκη. «Βαρεθήκαμε όμως να δουλεύουμε για άλλους, βαρεθήκαμε και να βλέπουμε να ανοίγουν όλο τα ίδια και τα ίδια μαγαζιά. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι δικό μας, κάτι διαφορετικό». Αφού στην παρέα μπήκε και η Έφη (που ως αρχιτέκτονας επιμελήθηκε τον χώρο), την Κυριακή των Βαΐων γεννήθηκε το Amanita Grill.
Amanita είναι ένα γένος μανιταριών που περιλαμβάνει 65 είδη (στο οποίο ανήκουν και τα στρουμφόσπιτα, άσχετο). Ωστόσο τα μανιτάρια που χρησιμοποιούν τα παιδιά είναι πορτομπέλο και πλευρώτους, που μαρινάρονται με μπαχαρικά και στη συνέχεια σοτάρονται στο γκριλ. Το κύριο χαρακτηριστικό, όμως, που κάνει αυτό το ξεχωριστό σουβλάκι αρεστό σε όλους, είναι η πατάτα. Εννοείται φρέσκια, κόβεται μπροστά σου και τηγανίζεται σε 80% έξτρα παρθένο ελαιόλαδο (και μάλιστα ψυχρής έκθλιψης) και 20% ηλιέλαιο. Είναι σίγουρα η πιο νόστιμη τηγανητή πατάτα που έχεις δοκιμάσει και σε λίγο καιρό θα σερβίρεται και μόνη της σε χωνάκια, όπως της αξίζει.
Προς το παρόν, στο Amanita Grill θα βρεις τρεις λιχουδιές: το Red Amanita με γύρο μανιταριών, αβοκάντο, vegan μαγιονέζα (πολύ καλή), σάλτσα ντομάτας και σαλάτα (€2,5), το Yellow Amanita με γύρο μανιταριών, αβοκάντο, vegan μαγιονέζα, μουστάρδα και σαλάτα (€2,5), ενώ υπάρχει ακόμα και το Amanita Kebab, δηλαδή σουτζουκάκια από φακή με σάλτσα ντομάτας, που σερβίρονται μαζί με τυρί κρέμα από αμύγδαλο και σαλάτα (€2,5). Σύντομα όμως θα κάνουν την εμφάνισή τους και διάφορα πιάτα ημέρας, όπως ντάκος, μουσακάς και λαζάνια, όλα χορτοφαγικά και χωρίς ζωικά παράγωγα.
Αξίζει να το δοκιμάσεις, ακόμα και αν δεν είσαι vegan ή έστω χορτοφάγος. Γιατί οι πρώτες ύλες είναι φοβερές, η μαεστρία του σεφ μεγάλη και τελικά στο χέρι σου καταλήγει ένα τυλιχτό με ασύγκριτη νοστιμιά. Εξάλλου, όπως λέει και ο Βασίλης: «Στην πραγματικότητα είμαστε ένα ταχυφαγείο φυτικής μεσογειακής διατροφής για όλους».
Η πόλη που ανά γωνία βρίσκεις και κάτι σε φαγάδικο, είναι ξακουστή για την κουζίνα της, δικαίως. Τώρα, πρωτοπορεί και με κάτι που ξεπερνάει κάθε φαντασία λιχούδηδων και μη.
To ChocoBurger είναι το πρώτο γλυκό burger από donut.
Για την ακρίβεια είναι ένα χειροποίητο, αφράτο, κομμένο στη μέση, donut που περιέχει ένα επίσης χειροποίητο «μπιφτέκι» σοκολάτας από κακάο, μπισκότα, γάλα κα. Συνήθως σερβίρεται με κρέμα βανίλια και μαρμελάδα φράουλα.
Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του Jerry’s Foodtruck και εμπνευστή του Γιάννη Χρηστίδη, συχνά ο κόσμος το ζητάει με προσθήκη πραλίνας μπουένο ή λευκής σοκολάτας. Όσο για το μπιφτέκι σοκολάτας, πριν τοποθετηθεί μέσα στο donut, «βουτάει» μέσα σε τρούφα, μπισκότο τριμμένο, αμύγδαλα, ινδοκάρυδο ή ακόμη και oreo, ανάλογα με τις «ορέξεις» του κάθε πελάτη.
Η απόλυτη customized θεσσαλονικιώτικη αμερικανιά στο μεταξύ, έχει τεράστια ζήτηση κυρίως για τρεις λόγους. Είναι πρωτότυπη, πεντανόστιμη και παραδόξως οικονομική. «Η αγορά είναι περίεργη, αλλά όχι με το ποιοτικό φαγητό που έχει φυσιολογική τιμή.
Οι πελάτες και ειδικά η νεολαία δεν έχουν κανένα πρόβλημα, αρκεί ό,τι πληρώσουν να είναι αυτό που περιμένουν, ίσως και καλύτερο. Το Jerry’s Foodtruck είναι μία κατηγορία από μόνο του, με τις παραμετροποιήσεις που έχει κάνει, όπως και με τις θεσσαλονικιώτικες προσθήκες και προσαρμογές -τις αντίστοιχες ετοιμάζουμε σε Αθήνα και Κύπρο-, δεν υπάρχει άμεσος ανταγωνισμός, αλλά χώρος για εμάς», επισημαίνει ο Γιάννης Χρηστίδης.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το μαγαζί που πριν λίγες ήμερες γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια, πρόσφατα έκανε μία αναγνωριστική επίσκεψη στην Αθήνα μέσω του Thessaloniki Food Festival στην Πλατεία Κοτζιά.
Για το ChocoBurger και συγκεκριμένα το Jerry’s Foodtruck εκκρεμούν σχέδια «επέκτασης» σε Αθήνα και Κύπρο. Aν κρίνουμε από τον κόσμο που περιμένει καθημερινά να δοκιμάσει αυτό και ένα σωρό ακόμη λιχουδιές με βάση το donut και το τσουρέκι, θα πραγματοποιηθούν πολύ σύντομα.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τόκιο, με επικεφαλής τον καθηγητή Μασαγιούκι Ινάμπα, παρουσίασαν το ρομπότ τους σε διεθνές συνέδριο για τα «έξυπνα» ρομπότ και συστήματα (IROS).
Ιάπωνες μηχανικοί παρουσίασαν τον Kengoro, το πρώτο ανθρωποειδές ρομπότ που κάνει πουσάπ για 11 συνεχόμενα λεπτά χωρίς να υπερθερμαίνεται. Αυτό το καταφέρνει, επειδή ιδρώνει, οπότε το σώμα του αποβάλει την έξτρα θερμότητα – όπως δηλαδή συμβαίνει και στο ανθρώπινο σώμα.
Ένα ειδικό υγρό διαπερνά τα πορώδη οστά από αλουμίνιο του ρομπότ και εξατμίζεται στην επιφάνειά του, πράγμα που δροσίζει τους 108 μηχανισμούς του, με τον ίδιο τρόπο που ένας άνθρωπος δροσίζει με τον ιδρώτα του την θερμότητα που έχει παραχθεί λόγω της έντονης χρήσης των μυών του, όταν γυμνάζεται.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τόκιο, με επικεφαλής τον καθηγητή Μασαγιούκι Ινάμπα, παρουσίασαν το ρομπότ τους σε διεθνές συνέδριο για τα «έξυπνα» ρομπότ και συστήματα (IROS). O Kengoro έχει ύψος 1,7 μέτρα και ζυγίζει 56 κιλά.
Οι δοκιμές έδειξαν ότι η νέα τεχνολογία είναι έως τρεις φορές πιο αποτελεσματική στο να αφαιρεί την παραπανίσια θερμότητα από ένα ρομπότ, σε σχέση με κάποιες άλλες έως τώρα χρησιμοποιούμενες μεθόδους.
Οι δοκιμές έδειξαν ότι η νέα τεχνολογία είναι έως τρεις φορές πιο αποτελεσματική στο να αφαιρεί την παραπανίσια θερμότητα από ένα ρομπότ, σε σχέση με κάποιες άλλες έως τώρα χρησιμοποιούμενες μεθόδους.