Συγκίνηση προκαλεί τραγούδι που είναι αφιερωμένο στη Ραφαέλα Πιτσικάλη. Η ανάρτηση της ερμηνεύτριας.
ΗΡαφαέλα Πιτσικάλη και η «μάχη» που έδωσε με το καρκίνο συγκίνησε όλο το πανελλήνιο, με πλήθος κόσμου να δίνει το παρών στην κηδεία της το προηγούμενο Σάββατο (10/2), που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Πέτρου και Παύλου στα Χανιά.
Η Ραφαέλα Πιτσικάλη πάλεψε με το σάρκωμα Ewing και, παρόλο που δεν τα κατάφερε, κατάφερε να εμπνεύσει αρκετό κόσμο να μην τα βάζει κάτω καθώς και καλλιτέχνες οι οποίοι άρχισαν να της αφιερώνουν τραγούδια.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τραγουδίστρια Vemily η οποία ερμήνευσε το «Μαρκαδόρος» από τους Τριημιτόνιο και το αφιέρωσε στη Ραφαέλα Πιτσικάλη, εξηγώντας στο Instagram την ιστορία πίσω από το κομμάτι.
Ραφαέλα Πιτσικάλη: Τι έγραψε η Vemily
«Αυτό είναι για τη Ραφέλα. Για όσους θέλουν να διαβάσουν: Πριν μια βδομάδα μου στέλνει ο Αλέξανδρος το τραγούδι αυτό από τους Τριημητόνιο και μου ζητά να το κάνω cover. Του απαντώ ότι δε γνωρίζω το κομμάτι καθόλου, και δεν είναι και στα δικά μου γούστα τραγουδιστικά.
Χτες,κι ενώ ήμουν καθ’ οδόν για το στούντιο,μου ξαναστέλνει μήνυμα και μου το ξαναζητά. Μου εξήγησε την ιστορία που συνδέει αυτό το διάστημα το τραγούδι αυτό,και του είπα: «πάμε να το κάνουμε για τη Ραφαέλα».
Η διασκευή που ακούτε από μένα είναι αποτέλεσμα 15 λεπτών ηχογράφησης, αμέσως αφού έλαβα το μήνυμά του .Δεν ήταν προγραμματισμένη. Έχω παρακολουθήσει ιδιαίτερα την ιστορία της Ραφαέλας και αναρωτιέμαι καμιά φορά πόσο μικροί είμαστε εμείς και τα ασήμαντα προβλήματά μας μπροστά στη δύναμη αυτής της ψυχής.
Ήρθες εδώ μόνο για να μας υπενθυμίσεις τη σημασία της έννοιας ελπίδα. Χωρίς να σε γνωρίζω,από σένα θυμάμαι μόνο χαμόγελο και ήρεμη αύρα. Ραφαέλα το αφιερώνω σε σένα,πολύ ταπεινά. Και το αφιερώνω και σε πολύ δικά μου κοντινά πρόσωπα τα οποία έδωσαν τη δική τους μάχη ή τη δίνουν ακόμη. Ραφαέλα όλοι τραγουδάμε για σένα.
Σ’ ένα άχαρο πεζοδρόμιο μιας πολύβουης πολιτείας ήταν κάποτε ένα άσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα φύλλα του είχαν μαραζώσει, είχαν πέσει από καιρό κι είχε απομείνει γυμνό, σκονισμένο και καχεκτικό. Ποτέ δεν είχε γνωρίσει του δάσους τη δροσιά. Δεν είχαν κελαηδήσει ποτέ στα φύλλα του πουλιά, με δυσκολία να το άγγιζε πού και πού κάποια πονετική ηλιαχτίδα που γλιστρούσε στα κρυφά ανάμεσα στις μουντές και άχαρες πολυκατοικίες που το περιστοίχιζαν.
Οι περαστικοί διάβαιναν δίπλα του με αδιαφορία, βλοσυροί και βιαστικοί, χωρίς να του δίνουν καθόλου σημασία, μερικοί μάλιστα πετούσαν αποτσίγαρα, φλούδια από κάστανα και λερωμένα χαρτομάντηλα κι άλλοι φτύνανε στο χωμάτινο τετραγωνάκι γύρω από τη ρίζα του. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, κατάλαβε από κάτι μηχανικούς με σκούρες καμπαρντίνες και κρεμαστά μουστάκια, που έσκυβαν και μουρμούριζαν κι όλο μετρούσαν σκυθρωποί, ότι θα πλάταιναν το δρόμο πλάι του. Κι αν συνέβαινε αυτό, τι τύχη το περίμενε; Θα το πελέκιζαν, θα το ξερίζωναν; Θα το πετούσαν μήπως στα σκουπίδια; Εκείνο το χριστουγεννιάτικο δειλινό το δέντρο αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο από ποτέ.
Στα ολόφωτα παράθυρα γύρω του διέκρινε ανάμεσα από τις κουρτίνες χριστουγεννιάτικα έλατα, που χαρωπά παιδιά τα στόλιζαν με κόκκινα κεριά, καμπανούλες, αγγελούδια, ασημένια πέταλα και γιορτινές γιρλάντες και ζήλευε. Ζήλευε πολύ. Πόσο θα ήθελε να είναι έτσι κι αυτό. Χριστουγεννιάτικο έλατο στη θαλπωρή ενός σπιτιού. Να το φροντίζουν, να το στολίζουν, να το καμαρώνουν…
Το παιδί
Ήταν κι ένα παιδί. Τις μέρες έκανε δουλειές του ποδαριού. Τα βράδια κοιμόταν στο πάτωμα ενός κρύου πλυσταριού στην αυλή ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου με ετοιμόρροπα μπαλκόνια. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα μάγουλά του είχαν χλωμιάσει, τα χέρια του είχαν ροζιάσει, τα μάτια του είχαν γεμίσει θλίψη. Ποτέ δεν είχε γνωρίσει τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς, τη θαλπωρή ενός αληθινού σπιτιού. Εκείνο το κρύο χριστουγεννιάτικο βράδυ το αγόρι αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο από ποτέ, γιατί είχε μάθει ότι μετά τις γιορτές θα κατεδάφιζαν το μιζεροκτίριο με το πλυσταριό και δεν θα ‘χε πού να μείνει.
Τυλιγμένο στο τριμμένο του παλτό, κοιτούσε απ’ τα φωτισμένα παράθυρα τα λαμπερά σαλόνια με τα γκι και τα μπαλόνια, τις φρουτιέρες με τα ρόδια και τα χρυσωμένα κουκουνάρια, έβλεπε γελαστά αγόρια και κορίτσια να κρεμούν στα χριστουγεννιάτικα δέντρα πλουμίδια αστραφτερά και ζήλευε. Ζήλευε πολύ, πόσο θα ‘θελε να στόλιζε κι αυτό ένα έλατο σε κάποιου τζακιού το αντιφέγγισμα, με τα δώρα υποσχέσεις μαγικές ολόγυρά του… Πώς το ‘φερε η τύχη έτσι κι εκείνο το χριστουγεννιάτικο βράδυ και συναντήθηκαν κάποια στιγμή το δέντρο εκείνο κι εκείνο το παιδί.
H συνάντηση
Εκείνο το δειλινό το παιδί γυρνούσε άσκοπα στους δρόμους της πολύβουης πολιτείας. Κάθε τόσο σταματούσε σε κάποια βιτρίνα. Κόλλαγε τη μύτη του στο τζάμι και κοιτούσε με μάτια εκστατικά όλα εκείνα τα λαχταριστά, σε μια βιτρίνα λόφοι από μελομακάρονα, κουραμπιέδες και πολύχρωμα τρενάκια φορτωμένα με σοκολατάκια, σε μια άλλη ζαχαρένιοι Αγιο-Βασίληδες με μύτες από κερασάκια και μια παραμυθένια πριγκίπισσα από πορσελάνη να κοιτάζει από το αψιδωτό παράθυρο ενός φιλντισένιου κάστρου και λίγο παρακάτω, σε μια άλλη βιτρίνα, μια ονειρεμένη τρόικα με έναν πρόσχαρο αμαξά, μολυβένια στρατιωτάκια με κόκκινες στολές καβάλα σε άλογα πιτσιλωτά να καλπάζουν στοιχισμένα στη σειρά και στο βάθος ένα οπάλινο παλάτι σε μια χιονισμένη στέπα.
Έτσι όπως περπατούσε με τα μάτια στραμμένα στις καταστόλιστες βιτρίνες, έπεσε άθελά του πάνω σ’ έναν περαστικό με καμηλό παλτό και γκρενά κασκόλ που γύριζε στο σπίτι του φορτωμένος με σακούλες και πακέτα που φύγανε από τα χέρια του, σκόρπισαν στο δρόμο εδώ και κεί. Το παιδί έχασε την ισορροπία του, γλίστρησε, το κεφάλι του χτύπησε με φόρα στο πεζοδρόμιο, ένιωσε μια σκοτοδίνη. Ο περαστικός του ‘βαλε οργισμένος τις φωνές, το κατσάδιασε για τα καλά.
Το αλητάκι σηκώθηκε, το ‘βαλε στα πόδια, κατηφόρισε παραπατώντας ένα σοκάκι με μια υπαίθρια αγορά, έστριψε ένα δυο στενά και βρέθηκε στο δρόμο με το παραμελημένο δέντρο. Σταμάτησε λαχανιασμένο να πάρει ανάσα, από τα φωτισμένα παράθυρα, τα χνωτισμένα, αχνοφαίνονταν τα γιορτινά σαλόνια με τα έλατα τα στολισμένα. – Όμορφα δεν είναι; Ακούει τότε μια φωνή.Ήταν το δέντρο του δρόμου. – Πολύ. Αποκρίθηκε το παιδί, χωρίς να παραξενευτεί καθόλου που ένα δέντρο μιλούσε, του άρεσε να του μιλάει κάποιος χωρίς να το σπρώχνει, χωρίς να το κατσαδιάζει, χωρίς να το αποπαίρνει. – Στόλισέ με! – ψιθύρισε το δέντρο – Στόλισέ με και εμένα έτσι! – Μακάρι να μπορούσα! Πικρογέλασε το παιδί. – Προσπάθησε, σε παρακαλώ.
Ίσως αυτά, ξέρεις, να ‘ναι τα στερνά μου Χριστούγεννα, να μην δω άλλα. – Γιατί το λες αυτό; – Άκουσα ότι θα πλατύνουν το δρόμο, πελέκι ή ξεριζωμός με περιμένει, ένα από τα δύο… Δεν είμαι σίγουρο ακόμα. Το παιδί σκέφτηκε ότι θα κατεδάφιζαν το ετοιμόρροπο κτίριο με το ξεχαρβαλωμένο πλυσταριό, το καταφύγιό του. Σε λίγο δεν θα ‘χε ούτε ‘κείνο πού να μείνει. Σε κάποιο χαρτόκουτο ίσως; – Στόλισε με! Παρακάλεσε άλλη μια φορά το δέντρο. Το παιδί κοίταξε ολόγυρά του. – Με τι; Απόρησε. – Ό,τι να ‘ναι… κάτι θα βρεις εσύ!! Δεν μπορεί. – Καλά… Αφού το θέλεις τόσο πολύ, κάτι θα βρω να σε στολίσω… Συμφώνησε το παιδί κι άρχισε να ψάχνει.
Τα στολίδια
Εκείνη τη στιγμή, λες και κάτι ψυχανεμίστηκε ο ουρανός,έπιασε να χιονίζει, το χιόνι έπεφτε πυκνό… Χάδι απαλό σκέπαζε ανάλαφρα με πάλλευκες νιφάδες στα ολόγυμνα κλωνιά του παραμελημένου δέντρου. Πήρε τότε το μάτι του παιδιού κάτι να αστράφτει λίγο παραπέρα. Μια παρέα πλουσιόπαιδα, που είχαν περάσει από το δρόμο λίγο νωρίτερα, είχαν πετάξει χρωματιστά χρυσόχαρτα από τις καραμέλες που έτρωγαν με λαιμαργία τη μια μετά την άλλη.
Το αγόρι μάζεψε ένα ένα τα πεταμένα χρυσόχαρτα, τα μάλαξε με τα δάχτυλά του και έπλασε αστραφτερές πράσινες μπλε και βυσσινόχρωμες μπαλίτσες, μετά ξήλωσε τα κουμπιά του φθαρμένου παλτού και με τις κλωστές κρέμασε τις φανταχτερές μπαλίτσες στα χιονοσκέπαστα κλωνιά του δέντρου. – Ευχαριστώ! Είπε το δέντρο, ανατριχιάζοντας απ’ τη χαρά του. – Με τι άλλο άραγε να το στολίσω; Μονολόγησε το παιδί. Λες κι είχε ακούσει τα λόγια του, μια νοικοκυρά τρεις δρόμους παρακάτω άδειασε με φόρα απ’ το παράθυρο μιας κουζίνας μια λεκάνη με σαπουνάδα σε μια πλακόστρωτη αυλή. Ο άνεμος πήρε ένα πανάλαφρο σύννεφο από σαπουνόφουσκες και τις ταξίδεψε παιχνιδίζοντας μαζί τους, το αγόρι τις είδε να πλησιάζουν στραφταλίζοντας στο φεγγαρόφωτο, τις κοίταξε με τέτοια λαχτάρα που εκείνες, λες και κατάλαβαν την επιθυμία του, άφησαν τον άνεμο να τις φέρει ένα – δυο γύρους και να τις κρεμάσει στα κλωνιά του δέντρου. – Όσο πάω κι ομορφαίνω! Καμάρωσε το δέντρο. – Σίγουρα ομορφαίνεις! Συμφώνησε το αγόρι σφίγγοντας γύρω του το παλτό γιατί έκανε πολύ, πάρα πολύ κρύο… – Κοίτα! Έρχονται!
Ένα φωτεινό σύννεφο πλησίαζε τρεμοπαίζοντας στο σκοτάδι. – Ελάτε! Τις κάλεσε με το βλέμμα το παιδί. Και οι πυγολαμπίδες,λάμψεις αλλόκοσμες, τρεμοσβήνοντας ονειρικά, κάθισαν νεραϊδένιες γιρλάντες στα κλωνιά του δέντρου. Το κρύο γινόταν όσο πήγαινε πιο τσουχτερό. Το χιόνι έπεφτε ολοένα πιο πυκνό. Το αγόρι σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και τότε το είδε! Είδε το πεφταστέρι κι εκείνο, λες και συνάντησε το βλέμμα του, διέγραψε στο σκοτάδι μια φαντασμαγορική χρυσαφένια τροχιά και ακούμπησε απαλά στην κορφή του δέντρου. Και ήταν τώρα πράγματι όμορφο το δέντρο λουσμένο στο φεγγαρόφωτο με τα χρυσαφένια μπαλάκια να στραφταλίζουν, τις σαπουνόφουσκες να σιγοτρέμουν, τις πυγολαμπίδες να αναβοσβήνουν κέντημα δαντελένιο στα χιονισμένα του κλωνιά και το πεφταστέρι ν’ ανασαίνει χρυσαφένιο φως στην κορφή του. – M’ έκανες τόσο, μα τόσο όμορφο – είπε το δέντρο στο παιδί – Σ’ ευχαριστώ πολύ. Σ’ ευχαριστώ αληθινά… Πόσο θα ‘θελα να μπορούσα να σου χάριζα κι εγώ ένα δώρο… – Μπορείς! Αποκρίθηκε το παιδί χουχουλίζοντας τα χέρια – Άσε με, σε παρακαλώ, να καθίσω στη ρίζα σου για λίγο. Νιώθω τόσο, μα τόσο κουρασμένο, πονάω… και δεν έχω πού να πάω… – Αμέ! Έλα, κάθισε. Κάθισε στη ρίζα μου όσο θέλεις. Είπε το δέντρο. – Και να δεις… Θα κάνω εγώ μια ευχή για σένα. Το παιδί σήκωσε το γιακά, τυλίχτηκε στο παλιό του πανωφόρι, κάθισε στο χιονοσκέπαστο πεζοδρόμιο, αγκάλιασε το κορμί του δέντρου και σφίχτηκε όσο μπορούσε πιο κοντά του.
Το ταξίδι
Το χιόνι έπεφτε γύρω του. Πάνω του πυκνό. Όλο του το σώμα έτρεμε, τα χέρια του είχαν μουδιάσει, τα δόντια του χτυπούσαν. Έκλεισε τα μάτια για να τα προστατέψει από τις ριπές του χιονιού, όταν ξαφνικά – τι παράξενο – άκουσε εκείνον τον ήχο… Τον ήχο τον χαρμόσυνο! Κουδουνάκια τρόικας! Ένα μαστίγιο ακούστηκε να κροταλίζει, άλογα να καλπάζουν ρυθμικά. Άνοιξε τα μάτια. Απίστευτο! Στα μελανιασμένα χείλη του άνθισε ένα χαμόγελο. Από βάθος του δρόμου, θαμπά στην αρχή, αλλά όλο και πιο ξεκάθαρα, την είδε. Είδε την παραμυθένια τρόικα με τα ασημένια κουδουνάκια να πλησιάζει φορτωμένη δώρα διαλεχτά. Την οδηγούσε ένας ροδομάγουλος αμαξάς με γούνινο σκούφο, κόκκινη μύτη και πυκνή κυματιστή γενειάδα.
Πίσω από την τρόικα κάλπαζαν στρατιώτες με πορφυρές στολές, καβάλα σε περήφανα άλογα στολισμένα με χρυσαφένιες φούντες… Παραξενεύτηκε το παιδί. Πώς βρέθηκε εδώ αυτή η τρόικα φορτωμένη τόσα δώρα; Και οι καβαλάρηδες; Κάπου τους ήξερε. Κάπου τους είχε ξαναδεί! H τρόικα σταμάτησε μπροστά του, τα άλογα χρεμέτισαν, ο αμαξάς χαμογέλασε, από το παράθυρο της άμαξας πρόβαλε το πρόσωπο της πριγκιποπούλας. – Τι όμορφο δέντρο! – Χαμογέλασε – Ποιος να το στόλισε άραγε; – Εγώ! Αποκρίθηκε το παιδί. – Αλήθεια; – Ναι. – Έλα μαζί μου τότε. Έλα να στολίσεις έτσι όμορφα και το έλατο του βασιλιά, να ζήσεις στο παλάτι μας παντοτινά. – Δεν πάω πουθενά χωρίς το δέντρο μου! Απάντησε το αγόρι. H πριγκιποπούλα έδωσε τότε εντολή και οι στρατιώτες του βασιλιά έσκαψαν βαθιά, πήρανε το δέντρο μαζί με τις ρίζες του και το φύτεψαν σε μια πορσελάνινη γλάστρα, μετά το φόρτωσαν στην τρόικα. Γελώντας πρόσχαρα, ο αμαξάς άπλωσε το χέρι του, βοήθησε το παιδί να ανέβει στην άμαξα να κάτσει πλάι του, τα άλογα στράφηκαν, τον κοίταξαν με τα μεγάλα τους μάτια και ρουθούνισαν ανυπόμονα.
Όλα τα κτίρια, όλα τα φανάρια, όλες οι βιτρίνες, τα πάντα, είχαν τώρα εξαφανιστεί. Μπροστά τους ανοιγόταν μια απέραντη στέπα κι εκεί στο βάθος μέσα από τα διάφανα πέπλα του χιονιού αχνοφαίνονταν μαγευτικοί οι μεγαλόπρεποι τρούλοι κι οι αψιδωτές πύλες του οπάλινου παλατιού! Ο ροδομάγουλος αμαξάς τράβηξε τα γκέμια. Κροτάλισε το μαστίγιο, τα άλογα χύθηκαν χλιμιντρίζοντας μπροστά, καλπάζοντας όλο και πιο γοργά… λες κι είχανε φτερά… Σε λίγο η τρόικα κι η ακολουθία της είχαν χαθεί στο βάθος της χιονισμένης στέπας. Το χιόνι που συνέχισε ολοένα πιο πυκνό το σιωπηλό χορό του έσβησε σχεδόν αμέσως τα ίχνη από τις ρόδες και τα πέταλα των αλόγων..
Λένε οι παλιοί…
Λένε οι παλιοί ότι το πεζοδρόμιο εκείνο ήταν κάποτε κάπως πιο φαρδύ, ότι φύτρωνε κάποτε κάποιο δέντρο εκεί.
Διηγούνται επίσης οι παλιοί ότι ένα χριστουγεννιάτικο πρωί βρήκαν στη ρίζα του δέντρου ξεπαγιασμένο ένα παιδί σκεπασμένο από το χιόνι, τυλιγμένο σ’ ένα τριμμένο παλτό χωρίς κουμπιά, με ένα γαλήνιο χαμόγελο, ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.
Λένε ακόμα ότι από τότε κάθε παραμονή Χριστουγέννων, γύρω στα μεσάνυχτα, κάτι παράξενο συμβαίνει, κάτι που κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει. Ένα σμάρι πυγολαμπίδες τριγυρνούν επίμονα τρεμοσβήνοντας σε εκείνο το σημείο, λες και κάτι αναζητούν, λες και γυρεύουνε να θυμηθούνε κάτι, ότι ένας άνεμος αναπάντεχος φέρνει, ποιος ξέρει από πού, ανάλαφρες σαπουνόφουσκες και χρυσόχαρτα αστραφτερά, ενώ την ίδια στιγμή ένα υπέροχο πεφταστέρι διαγράφει στον ουρανό μια φαντασμαγορική τροχιά και πέφτει στο σημείο ακριβώς εκείνο.
Με μια πρώτη ματιά αυτό που βλέπουμε μοιάζει με ένα κανονικό Sega Mega Drive. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε λίγο καλύτερα η συγκεκριμένη κονσόλα ετοιμάζεται να μας εκπλήξει…
Δεν χρειάζεται κόπος και ακριβά προϊόντα για να απομακρύνετε τα ακάρεα που κυκλοφορούν ανενόχλητα μέσα στο σπίτι.
Τη λύση τη φτιάχνετε οι ίδιες με το δημιουργήσετε ένα αποτελεσματικό σπρέυ κατά των ακάρεων με βάση το αλκόολ!
Με μόλις πέντε κουταλιές της σούπας οινόπνευμα το οποίο δεν ξεχνάτε να αναμείξετε με νερό (σε μισό λίτρο) και οινόπνευμα εντριβής έχετε πετύχει την παρασκευή του σπρέυ!
Λόγω του ότι είναι δηλητηριώδης για τα περισσότερα είδη ακάρεων εγγυάται το επιθυμιτό αποτέλεσμα που ζητάτε!
Για αποφυγή ατυχήματος, βεβαιωθείτε πρώτα πως το ύφασμα δεν λεκιάζει. Αυτό μπορείτε να το δείτε αφού εφαρμόσετε το σπρέυ σε μια πολύ μικρή περιοχή!
Μεγάλη επιστημονική έρευνα αναδεικνύει τις ευεργετικές συνέπειες του στοματικού σεξ στον ανδρικό οργανισμό, προσθέτοντας ένα ακόμη κίνητρο για τις γυναίκες που επιλέγουν να απολαύσουν τη σεξουαλική πράξη σε όλες τις εκφάνσεις της.
Όπως αναφέρει έκθεση επιστημόνων, το στοματικό σεξ που προσφέρει ο άνδρας στη γυναίκα, συμβάλλει καθοριστικά στην καταπολέμηση ενοχλητικών ή και επικίνδυνων ασθενειών, όπως το έκζεμα, οι αλλεργίες και η… παχυσαρκία!
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο κόλπος της γυναίκας είναι γεμάτος από «καλά» βακτήρια, τα οποία καταπολεμούν επιβλαβείς οργανισμούς και διατηρούν «καθαρό» το σημείο. Υπεύθυνα για την ευεργετική αυτή διαδικασία στον γυναικείο κόλπο, είναι τα βακτήρια lactobacillus, τα οποία βοηθούν τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν μικροοργανισμούς και μικρόβια που μολύνουν το σώμα.
Οι γαλακτοβάκιλλοι, είναι Gram+ βακτήρια, κατά κανόνα προαιρετικά αναερόβια. Ανήκουν στην ευρύτερη ομάδα των βακτηρίων που παράγουν γαλακτικό οξύ
Αποδεικνύεται ωστόσο, ότι τα βακτήρια αυτά μεταφέρονται με την επαφή και στον ανδρικό οργανισμό, προκαλώντας ανάλογες ευεργετικές επιδράσεις με εκείνες της συμβατικής σεξουαλικής επαφής ανάμεσα στα δύο φύλα.
Συμβουλή των γυναικολόγων προς τις γυναίκες, είναι να χρησιμοποιούν μόνο ζεστό νερό για την πλύση του κόλπου τους, ακριβώς για να μην «σκοτώνουν» τα «καλά» βακτήρια που υπάρχουν στο σημείο και συμβάλλουν τα μέγιστα στο σύστημα αυτοκαθαρισμού που διαθέτει ο ανθρώπινος οργανισμός.
Τα lactobacillus απαντώνται στον ανθρώπινο οργανισμό τόσο στο πεπτικό, όσο και στο ουροποιητικό σύστημα, λειτουργώντας με ανάλογο τρόπο για την έγκαιρη αντιμετώπιση και «απόκρουση» των «κακών» μικροβίων.
Τα συγκεκριμένα βακτήρια χρησιμοποιούνται από τις φαρμακοβιομηχανίες σε προϊόντα για την καταπολέμηση της διάρροιας, της δυσκολίας στη χώνεψη, στο σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, που ταλαιπωρεί πολύ κόσμο, σε έλκη, καθώς και λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, ακόμα και στο κοινό κρυολόγημα, αλλά και σε δερματικές παθήσεις.
Όπως δήλωσε η Δρ Έλενα Μέντες Σοάρες, όσο μεγαλύτερη ποσότητα «καλών» βακτηρίων λαμβάνει ένας άνθρωπος, τόσο καλύτερο είναι για τον οργανισμό του.
Με άλλα λόγια, όσα αγόρια δεν έχουν βάλει στο… μενού των προκαταρκτικών τους το στοματικό σεξ, καλό θα είναι να το ξανασκεφτούν. Ίσως να έχουν πολύ μεγαλύτερα οφέλη, απ’ όσα γνώριζαν μέχρι σήμερα…
Ερευνητές στο κρατικό πανεπιστήμιο της Ν. Υόρκης, αποφάσισαν να μελετήσουν την επίδραση του στοματικού σεξ στον ψυχικό κόσμο των γυναικών, πως επηρεάζει δηλαδή θετικά την ψυχική ισορροπία αλλά και την ψυχική υγεία γενικότερα.
Στην έρευνα πήραν μέρος πάνω από 293 γυναίκες, που απάντησαν σε ένα ερωτηματολόγιο γύρω από την σεξουαλική τους ζωή και με το στοματικό σεξ.
Οι ερευνητές κατέληξαν ότι εκείνες οι γυναίκες που έκαναν στοματικό σεξ στους συντρόφους τους, ένιωθαν πιο ικανοποιημένες και γεμάτες από τη ζωή τους.
Μετά από τα συμπεράσματα αυτά, αποφάσισαν να δουν τι συμβαίνει με το ανδρικό σπέpμα που δίνει ψυχική ικανοποίηση στις γυναίκες.
Ανέλυσαν λοιπόν τη χημική του σύσταση όπου και βρήκαν ότι περιέχει ουσίες που δρουν άμεσα στον εγκέφαλο και βελτιώνουν τη ψυχική διάθεση. Επιπλέον, ενισχύουν το συναίσθημα αγάπης.
Αντίθετα, όσες από τις γυναίκες δεν έκαναν στοματικό σεξ, παρουσίαζαν συμπτώματα που έφταναν στα όρια της κατάθλιψης. Μάλιστα, τα συμπτώματα ήταν όμοια με εκείνα των γυναικών που δεν είχαν καθόλου σεξουαλική ζωή και απείχαν εντελώς από την σεξουαλική επαφή.
Τι περιέχει το σπέpμα;
Κορτιζόλη: είναι η ορμόνη της αγάπης, η ορμόνη που ενισχύει την αγάπη και την συντροφικότητα
Οιστρόνη και ωκυτοκίνη: ορμόνες που καταπολεμούν στον εγκέφαλο την κατάθλιψη και μας ανεβάζουν και βελτιώνουν την ψυχική διάθεση, μάλιστα η ωκυτοκίνη χαρακτηρίζεται και ως η ορμόνη της αγάπης (βλέπε: Η ορμόνη της αγάπης: ωκυτοκίνη)
Θυροτροπίνη: ορμόνη που βοηθάει τον οργανισμό να καταπολεμήσει την κατάθλιψη, όπως και η σεροτονίνη
Μελατονίνη: βοηθάει στην καλύτερη ποιότητα του ύπνου
Εκτός λοιπόν από την σεξουαλική ικανοποίηση και το συναισθηματικό “δέσιμο” της στενής επαφής που μπορεί να δώσει το στοματικό σεξ και στα δύο φύλα, τα οφέλη του τελικά είναι περισσότερα στις γυναίκες καθώς ενισχύει και λειτουργεί μέσα από τις ορμόνες που περιέχει ενισχυτικά στην γυναικεία καλή ψυχική υγεία μέσα από συναισθήματα αγάπης, συντροφικότητας, ευτυχίας και πνευματικής υγείας!.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Archives of Sexual Behavior
Μια «επιδημία» καρκίνου του λαιμού φέρεται να είναι σε έξαρση στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, με τους ειδικούς να στρέφουν το βλέμμα στο στοματικό σεξ και στο κατά πόσο ευθύνεται για το φαινόμενο.
Ο Δρ Hisham Mehanna, από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ του Ηνωμένου Βασιλείου, σημείωσε ότι το 70% των περιπτώσεων καρκίνου του λαιμού προκαλούνται από τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV), έναν συνήθως αβλαβή ιό που μεταδίδεται σεξουαλικά και έχει συνδεθεί με πολλαπλές μορφές καρκίνου.
Η Δρ Mehanna εξήγησε ότι τα άτομα που υπόκεινται σε στοματικό σεξ με πολλαπλούς συντρόφους, κινδυνεύουν έως και εννέα φορές περισσότερο να προσβληθούν από καρκίνο του λαιμού, σε περίπτωση επαφής με μολυσμένο άτομο.
Ο επιστήμονας επεσήμανε μιλώντας στο The Conversation: «Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, υπήρξε μια ταχεία αύξηση του καρκίνου του λαιμού στη Δύση, σε βαθμό που ορισμένοι τον αποκαλούσαν «επιδημία».
«Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε έναν συγκεκριμένο τύπο καρκίνου του λαιμού που ονομάζεται στοματοφαρυγγικός καρκίνος». Ο στοματοφαρυγγικός καρκίνος είναι ο πιο κοινός τύπος καρκίνου του λαιμού. Εμφανίζεται στις αμυγδαλές και στο πίσω μέρος του λαιμού.
Οι γιατροί θεωρούν ότι η μόλυνση από τον ιό HPV είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη της νόσου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Daily Mail.
Ο Δρ Mehanna συνέχισε: «Ο HPV μεταδίδεται σεξουαλικά. Για τον καρκίνο του στοματοφάρυγγα, ο κύριος παράγοντας κινδύνου είναι ο αριθμός των σεξουαλικών συντρόφων σε όλη τη διάρκεια της ζωής, ειδικά όσον αφορά το στοματικό σεξ.
«Όσοι έχουν εφαρμόσει στοματικό σεξ με έξι ή περισσότερους συντρόφους στη ζωή τους έχουν 8,5 φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν στοματοφαρυγγικό καρκίνο από εκείνους που δεν το κάνουν».
Ο αριθμός των περιπτώσεων αυξάνεται, ωστόσο, έως και 1,3% ετησίως στις γυναίκες και 2,8% στους άνδρες, σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία .
Σημειώνεται, ότι περισσότερες από 50.000 περιπτώσεις καρκίνου του στόματος ή του στοματοφαρυγγικού καρκίνου διαγιγνώσκονται στις ΗΠΑ κάθε χρόνο, προκαλώντας περισσότερους από 10.000 θανάτους ετησίως.
Υπάρχει ένα εμβόλιο για τον HPV, αλλά μόνο το 54% των Αμερικανών το έχει λάβει – ποσοστό πολύ χαμηλότερο από το 80& τοις εκατό που πιστεύεται ότι είναι ένα ποσοστό – όριο για την ασφάλεια του πληθυσμού.
Ο εντυπωσιακός χριστουγεννιάτικος στολισμός του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος χάριζει και φέτος μαγική διάσταση στις γιορτινές μέρες. Μετά το σούρουπο το Κέντρο Πολιτισμού μεταμορφώνεται σε μία χριστουγεννιάτικη πολιτεία γεμάτη φως, λες και είναι πασπαλισμένο με χρυσόσκονη.
Ειδικότερα φέτος, στο χριστουγεννιάτικο φωτισμό πρωταγωνιστεί η φωτεινή εγκατάσταση των beforelight (της ομάδας που μεταμόρφωσε την οδό Πιττάκη) και αυτά τα Χριστούγεννα παρενέβη στο Πάρκου του Κέντρου Πολιτισμού με εντυπωσιακούς φωτεινούς κύκλους.
«Μην πάτε εκεί μέσα», μας προειδοποίησε ένας περαστικός, ενώ ετοιμαζόμασταν να μπούμε στην οικία Κοντού, στο «στοιχειωμένο σπίτι» που βρίσκεται στα Λεχώνια του Βόλου.
Φυσικά και αδιαφορήσαμε για τη συμβουλή, πιθανότατα όμως να αποτελέσαμε εξαίρεση, διότι, όπως αποδείχτηκε, οι μόνοι άλλοι τολμηροί είναι προφανώς κάποιοι πιτσιρικάδες που «στολίζουν» το σπίτι με γκράφιτι.
Βγαίνοντας από τον Βόλο και ακολουθώντας τη διαδρομή προς το Νότιο Πήλιο, πάνω σε μια στροφή στα Λεχώνια ο ταξιδιώτης μένει έκπληκτος βλέποντας ένα σπίτι που η όψη του δεν έχει την παραμικρή σχέση με την τυπική αρχιτεκτονική του Πηλίου.
Πρόκειται για εξαιρετικό δείγμα εκλεκτικισμού, σχεδιασμένο από τον Ιταλό μηχανικό Εβαρέστο ντε Κίρικο, τον πατέρα του ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο, την ίδια εποχή που κατασκεύαζε τη σιδηροδρομική γραμμή η οποία ενώνει τον Βόλο με τις Μηλιές, αλλά και τους σταθμούς του τρένου, στις αρχές του περασμένου αιώνα
Πρώτοι κάτοικοί του ήταν η οικογένεια Κοντού. Ο ίδιος ο Κοντός είχε υπηρετήσει ως πρέσβης της Υψηλής Πύλης στη Βιέννη και εγκαταστάθηκε στα Λεχώνια όταν αποσύρθηκε.
Η κακοδαιμονία του σπιτιού άρχισε ευθύς αμέσως με την κατοίκησή του. Κατά το μύθο, μια σαύρα έπεσε στην καράφα με το γάλα που θα έπιναν τα τρία παιδιά της οικογένειας. Πέθαναν από δηλητηρίαση και το ταφικό τους μνημείο, στο νεκροταφείο Βόλου, παρουσιάζει ακριβώς ένα τραπέζι, τρία καρεκλάκια, την καράφα και τη σαύρα στο χείλος της.
Αλλες εκδοχές πάνω στο ίδιο θέμα είναι πως τα παιδιά δηλητηριάστηκαν από μια υπηρέτρια προκειμένου να κληρονομήσουν το σπίτι κάποιοι συγγενείς και μια ακόμα πως ένα κοινωνικό νόσημα (φυματίωση ή σύφιλη) ανάγκασε την οικογένεια να μετοικήσει.
Στη συνέχεια το σπίτι άρχισε ν’ αλλάζει χέρια και οι ένοικοι να πεθαίνουν (κατά το μύθο ή την πραγματικότητα) αιφνιδίως ή τουλάχιστον περίεργα. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής η οικία Κοντού έγινε αρχηγείο της Γκεστάπο, ήγουν κολαστήριο. Πολλοί ήσαν εκείνοι που βασανίστηκαν εκεί ή δολοφονήθηκαν. Οι Γερμανοί μάλιστα, εγκαταλείποντάς την, σκότωσαν και τις δύο τελευταίες κατοίκους του, τις οποίες είχαν κρατήσει για να τους υπηρετούν.
Κρότοι από αλυσίδες
Αρα για να επιστρέψουμε στην αρχή, η παραίνεση του περαστικού είχε να κάνει με το μύθο (;) για τους κρότους από αλυσίδες και τα βογγητά που ακούγονται κάποιες νύχτες από το εσωτερικό του σπιτιού.
Αμέσως μετά τον πόλεμο διαιρέθηκε σε περισσότερες από μία κατοικίες και άρχισε να ερειπώνεται, μέχρι να φτάσει στη σημερινή τραγική του κατάσταση. Ωστόσο ήδη από το 1985 και ενώ εξακολουθούσε να ερειπώνεται, είχε χαρακτηριστεί με απόφαση της Μελίνας Μερκούρη διατηρητέο.
Εν τέλει, με πίστωση 200 εκατ. δρχ. αγοράστηκε το 1999 από τον τότε Δήμο Αρτέμιδος, με δήμαρχο το σημερινό αντιπεριφερειάρχη Βόλου Δημήτρη Αλεξόπουλο, από τους τελευταίους ιδιοκτήτες του, τους αδελφούς Χατζησταματίου. Στόχος ήταν και είναι να στεγάσει το Διαδημοτικό Πολυκέντρο Πολιτισμού, Ιστορίας και υπηρεσιών του Δήμου Αρτέμιδος.
«Υστερα από εκδήλωση ενδιαφέροντος του δήμου, η μελέτη μάς ανατέθηκε και αρχίσαμε να δουλεύουμε το 2005» λέει η Κατερίνα Δωρή του ομώνυμου γραφείου και προσθέτει: «Σημειώστε πως το γραφείο μας έχει καταξιωθεί και από την αναστήλωση του Δημοτικού Θεάτρου της Πάτρας, έργου του Τσίλερ».
Ηδη κατά την Αποτύπωση που έγινε σε συνεργασία με το Στούντιο 75 του Στέφανου Πάντου-Κίκου (υπεύθυνου για τη μελέτη που αφορούσε το Εθνικό Θέατρο), τη μελέτη παθολογίας του κτηρίου και την προμελέτη, αναζητήθηκε η διερεύνηση της αρχικής του μορφής.
Τη λύση έδωσε μια φωτογραφία του 1935 που βρέθηκε στο αρχείο του φωτογράφου Ζήμερη στον Βόλο.
Είχε και υπηρέτες
Εντυπωσιακό στοιχείο που δείχνει και τη φιλοσοφία, σαφώς ταξική, μιας ολόκληρης εποχής είναι ο διαχωρισμός των χώρων όπου κινούνταν το υπηρετικό προσωπικό από εκείνους της οικογένειας. Πράγματι, από την κύρια είσοδο ανεβαίνει κανείς τη σκάλα για τους δύο επάνω ορόφους, ενώ ο πλευρικός διάδρομος βγάζει προς τις κουζίνες.
Αριστερά και δεξιά αυτού του διαδρόμου υπάρχουν δύο τυφλές μεγάλες αίθουσες, οι οποίες επικοινωνούν από το πίσω μέρος με τις κουζίνες για να γίνεται το σερβίρισμα. Η είσοδος των μελών της οικογενείας μπορούσε να γίνει τόσο από τις κουζίνες όσο κι απ’ έξω, κάτω από τα στέγαστρα τα οποία δεν υπάρχουν πια και που η μελέτη προβλέπει την ανακατασκευή τους. Οι καλεσμένοι, όταν άνοιγαν αυτές οι αίθουσες-σαλόνια, έμπαιναν απ’ έξω.
Κατά τη μελέτη προβλέπονται κάποιες στοιχειώδεις αλλαγές στο αρχικό σχέδιο, όπως ασανσέρ που θα λειτουργεί στο πίσω μέρος του κτηρίου, κάτι που επιβάλλει η κείμενη νομοθεσία για να εξυπηρετούνται άτομα με ειδικές ανάγκες. Και ακόμα μια κομψή μεταλλική σκάλα εξωτερικά για να φθείρεται όσο το δυνατόν λιγότερο το κεντρικό κλιμακοστάσιο, έργο τέχνης από μόνο του.
Η ανατολική κύρια αίθουσα μπορεί να στεγάσει αναψυκτήριο με υπαίθριο χώρο στη βεράντα, ενώ η αντίστοιχη δυτική μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αίθουσα διαλέξεων.
Πρόθεση τόσο των μελετητών όσο και της δημοτικής αρχής είναι να μη δημιουργήσουν ένα μουσειακό χώρο, αλλά ένα χώρο ζωντανό, που θα χαίρονται τόσο οι ντόπιοι όσο και οι επισκέπτες.
Η οριστική μελέτη από τις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου Βόλου έχει εγκριθεί. Μένει να ολοκληρωθεί η μελέτη εφαρμογής, ώστε να εγκριθεί και από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, για να γίνει η δημοπράτηση και να προχωρήσει το έργο.
ΥΓ. Για να συντηρεί το σπίτι την ιστορία του, έφυγε από τη ζωή μόλις ολοκληρώθηκε η προμελέτη ο επιβλέπων αρχιτέκτονας Μιχάλης Μούχος και μόλις ολοκληρώθηκε η οριστική μελέτη, ο αρχιτέκτονας Μιχάλης Δωρής.
Σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της Αθήνας, την άλλοτε αρχοντική και σήμερα στην επικαιρότητα μονίμως για δυσάρεστους λόγους, Πλατεία Αμερικής, υπάρχει ένα κτήριο που ξαφνιάζει.
Στον αριθμό 54 της οδού Θήρας, ανάμεσα σε πολυκατοικίες και απέναντι σε ένα μοντέρνο δημόσιο σχολείο, το τελευταίο που θα περίμενε να αντικρύσει κανείς είναι ένας Νεογοτθικός πύργος, μέσα σ’ έναν πυκνό , εγκαταλελειμένο κήπο , που πλέον κατοικείται μόνον από γάτες.
Στις αρχές του 20ου αιώνα , οι οδοί Πατησίων και Αχαρνών ήταν οι κύριες οδικές αρτηρίες που οδηγούσαν στις εξοχές και αποτέλεσαν την πρώτη επέκταση του σχεδίου πόλεως Αθηνών.
Εκεί εγκαταστάθηκε η νέα αστική τάξη , σε μονοκατοικίες με κήπους , από τις οποίες ελάχιστες δυστυχώς έχουν διασωθεί.
Οπως αναφέρει στην έκθεσή της η εισηγήτρια του ΥΠΕΧΩΔΕ κυρία Ιωάννα Σωτηρίου για το συγκεκριμένο ακίνητο.
Πρόκειται για ένα από τα σπάνια δείγματα εφαρμογής του νεογοτθισμού που εκπορεύθηκε από την Αγγλία στα μέσα του 19ου αιών.
Μάλιστα μια ιδιαίτερα επιτυχημένη εκδοχή αυτού του στυλ. Βρίσκεται κεντρικά τοποθετημένο σε μεγάλη, για την αστική πυκνότητα της πόλης , κατάφυτη ιδιοκτησία. Στην εποχή του αποτελούσε πρότυπο « βίλας εξοχής».
Ο νεογοτθισμός εκφράζεται εύγλωττα με την φρουριακού τύπου αρχιτεκτονική του , που χρησιμοποιεί με μέτρο στοιχεία του ανάλογου λεξιλογίου , όπως τα στηθαία τύπου επάλξεων, τα οξυκόρυφα τόξα των ανοιγμάτων, οι ιδιότυποι πεσσοί του κεντρικού πρόπυλου, οι ρόδακες, τα εμβλήματα κλπ.
Ταυτόχρονα όμως το κτήριο διαρθρώνεται άψογα με βάση επιτηδευμένους κανόνες του νεοκλασικού λεξιλογίου, έχοντας τριμερή διάρθρωση με κεντρική μορφολογική ενότητα, διαβάθμιση της διακόσμησης, μέτρο και ρυθμό με την επανάληψη στοιχείων σε άλλη κλίμακα, κορνίζες ανοιγμάτων, ταινία στέψης κλπ.
Σήμερα, παρόλο που περιβάλλεται ασφυκτικά από πανύψηλες , ακαλαίσθητες πολυκατοικίες, αποτελεί μιαν όαση αρχιτεκτονικής δεξιοτεχνίας και φυσικού τοπίου σε επίπεδο γειτονιάς, δηλαδή ένα τοπόσημο, εντοπίζει η κυρία Σωτηρίου.
Πολεμίστρες, λοιπόν, οικόσημα, δυο πανύψηλοι κάκτοι που δεσπόζουν στην είσοδο, αλλά και η ολοφάνερη εγκατάλειψη δίνουν τροφή στη φαντασία κάθε περαστικού, που έχει τη δική του εκδοχή για το μοναδικό αυτό κτήριο. Κάποιοι μάλιστα κάνουν σχετικές αναρτήσεις στο internet.
Κάστρο, ή μοναδικό αρχιτεκτονικό δείγμα, σίγουρα αποτελεί μια ανάσα ρομαντισμού και παράδοσης στα πραγματικά δύσκολα θέματα της πολύπαθης αυτής περιοχής.
Κάπου κάνει τα όποια προβλήματα να φαντάζουν παροδικά και όχι άλυτα! Εξ άλλου η ομορφιά μπορεί να δράσει κατευναστικά στα πάθη και τη μελαγχολία των ανθρώπων, παλαιών και νέων κατοίκων.
Κτισμένο το 1914, ιδιοκτησία της αρχοντικής κεφαλονίτικης οικογένειας Τυπάλδου ( Tipaldus ) της Χρυσής Βίβλου με ρίζες από τη Νάπολη της Ιταλίας , ακατοίκητο από το 1993, χαρακτηρισμένο διατηρητέο το 2008.
Εχει υποστεί σημαντικές ζημιές από σεισμούς, καιρικά φαινόμενα , αλλά και ανθρώπινες εισβολές. Σε πείσμα όλων αυτών, ο Πύργος στέκει όρθιος και περήφανος.
Θα μπορούσε να αναπαλαιωθεί και να αξιοποιηθεί ώστε να αποτελέσει ένα φάρο αισιοδοξίας και ένα μήνυμα ότι το όνειρο παραμένει ζωντανό και το κέντρο της Αθήνας ούτε γκετοποιείται ούτε ερημώνεται.
