Καλεσμένος στο «The 2night Show» με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου ήταν ο Φοίβος Παπαδάκης, ο οποίος μίλησε για το πως νιώθει που έχει πατέρα τον Γιώργο Παπαδάκη.

Ο νεαρός δημοσιογράφος κάνει τα πρώτα βήματά του στην τηλεόραση στο πλευρό της Μάριον Μιχελιδάκη στην εκπομπή «Μεσημέρι με τη Μάριον» στο OPEN.

«Υπήρχαν κάποια παιδιά που έλεγαν ότι πλήρωσε ο πατέρας μου»

«Θα απαντήσω με ένα παράδειγμα. Εγώ πήγα γυμνάσιο και λύκειο στη γερμανική σχολή Αθηνών. Είναι πολύ δύσκολο σχολείο, που για να μπεις στην έκτη δημοτικού, δίναμε πέντε τεστ. Απαιτούσαν πολύ διάβασμα και μελέτη. Εγώ εκείνη την περίοδο σαν παιδάκι διάβασα πάρα πολύ και πέρασα.

Τις πρώτες ημέρες στο σχολείο, που ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος κι αγχωμένος σε ένα νέο περιβάλλον, υπήρχαν κάποια λίγα παιδιά που μου έλεγαν ευθέως ότι ο πατέρας σου πλήρωσε για να μπεις στο σχολείο.

Αυτό με ενόχλησε πάρα πολύ αλλά μου έγινε αμέσως μάθημα να ξέρω τι να παίρνω σοβαρά και τι όχι. Δηλαδή κάποια πράγματα πρέπει να μπαίνουν από το ένα αυτί κι από το άλλο να βγαίνουν» σημείωσε ο 30χρονος Φοίβος Παπαδάκης.

Παρόλα αυτά, ο Φοίβος Παπαδάκης δεν θεωρεί ότι το τίμημα για την επιτυχία του πατέρα του ήταν ακριβό. Μέχρι σήμερα τον θαυμάζει, θεωρεί ότι είναι νούμερο ένα στη δουλειά του και τον θεωρεί «δάσκαλό» του στη δημοσιογραφία.

«Ο πατέρας μου δεν άλλαξε με την επιτυχία. Παραμένει ο ίδιος απλός άνθρωπος, ένας λαϊκός άνθρωπος. Δεν του αρέσουν τα μεγαλεία, για τον εαυτό του δεν σπαταλάει λεφτά, δεν χρησιμοποίησε ποτέ το όνομά του για να έχει ιδιαίτερη μεταχείριση σε πράγματα και καταστάσεις» αποκάλυψε.

«Όπως το γνωρίζεις κι εσύ πολύ καλά, ο χώρος της δημοσιογραφίας, ξέρεις, μπορείς να βάλεις πολύ εύκολα το χέρι στο μέλι. Ο πατέρας μου δεν το έβαλε ποτέ. Οπότε πρώτα τον εκτιμάω σαν άνθρωπο και δεύτερον για αυτό που είναι σαν δημοσιογράφος που για εμένα είναι το μεγαλύτερό μου πρότυπο», συμπλήρωσε ο Φοίβος.

Για την απόφασή του να ακολουθήσει τον δρόμο της δημοσιογραφίας, ο Φοίβος Παπαδάκης είπε:

«Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με δέκα τηλεοράσεις γιατί η δουλειά του πατέρα μου αυτή είναι. Εφημερίδες, περιοδικά, τον άκουγα να μιλάει στο τηλέφωνο, να οργανώνει την εκπομπή. Οι παρέες του ήταν από τον χώρο αυτό. Ήμουν δημοσιογράφος πριν το καταλάβω. Ερχόμουν κάποιες φορές ως παιδί μαζί του στο πλατό. Θυμάμαι ότι την πρώτη φορά που ήρθα στο πλατό μου έκανε τρομερή εντύπωση. Το κομμάτι της δημοσιογραφίας μπήκε μέσα μου από πολύ μικρή ηλικία. Δε με ενδιέφερε ποτέ η τηλεόραση. Εμένα η δημοσιογραφία με ενδιέφερε πάντα…Η τηλεόραση είναι πολύ κουραστική αλλά αυτό το τρέξιμο που έχει μου αρέσει».

«Θεωρώ πάρα πολύ δύσκολο η σχέση μου με τον πατέρα μου να γίνει σχέση συνεργασίας. Η σχέση μας είναι πατέρας-γιου, μπορούμε να μιλήσουμε σαν συνάδελφοι για πέντε λεπτά, να με συμβουλέψει αλλά μέχρι εκεί» απάντησε στο ενδεχόμενο να τον δούμε κάποια στιγμή να συνεργάζεται με τον πατέρα του στο «Καλημέρα Ελλάδα».

Τέλος, εξήγησε γιατί θεωρεί ότι η μητέρα του είναι ο «αφανής ήρωας» της οικογένειας και δηλώνει πως η δημιουργία της δικής του οικογένειας είναι στα πλάνα του.

«Η μητέρα μου είναι ο αφανής ήρωας της οικογένειας, έχει δουλέψει πολύ σκληρά, πολλά χρόνια. Νιώθω πολύ τυχερός για τους γονείς μου» πρόσθεσε.

Ψάρι που το βάρος του ξεπερνούσε τα 50 κιλά ψάρεψαν δυο Χανιώτες ερασιτέχνες ψαράδες την Κυριακή 22 Μαϊου ανοιχτά της Γραμπούσας. Ο Γιώργος Καζούλης και ο φίλος του Γιάννης έπιασαν και μάλιστα με… καλάμι, μια τεράστια βλαχοσφυρίδα που ζύγιζε πάνω από 50 κιλά!

Ο Γιώργος Καζούλης περιγράφει αυτή την σπάνια ψαριά:

“Στα μισά της μέρας, ενώ τα ψάρια ήταν δύσκολα ρίχνοντας ένα πλάνο στα 25μ πιανω ένα λουτσο γύρω στα 0,8κλ . Κατά τις 6 και μισή ένα 3κιλο φαγκρί χτυπά στα 165μ. Ενώ καταλαβαίνω ότι το ψάρι είναι καλό, ένα περίεργο σταμάτημα του ψαριού μου δίνει την αίσθηση ότι κάτι το κράτα ακίνητο για 3-4 δευτερόλεπτα. Όταν το φέρνω πάνω το ψάρι είχε γρατζουνιές από μαύρο ψάρι.

Πρόδωσε την ύπαρξη του στο κομμάτι ο βλάχος! Βάζω 3μ 0,70mm κάτω από ένα pe 2 με 0,47(μόνο και μόνο για το τρίψιμο) και ο μεσημεριανός λουτσους είναι πρωταγωνιστής (ψόφιος) πάνω στη ζοκα! Πριν το πάτωμα το ψάρι είναι πάνω.

Δεν μπορώ να το φέρω καθόλου, ενώ στην πρώτη ευκαιρία καταφέρνω να του πάρω 50μ , λέω δικό μας είναι. Στο πρώτο όμως κεφάλι κι ενώ πλησίαζε πάλι στο βυθό το κράτησα τόσο όσο! Αλλα 30μ προς την επιφάνεια και το επόμενο κεφαλι παίρνει μονο 5-6μ προς τα κατω. Μετά από 15 λεπτά αγωνίας βγαίνει στην επιφάνεια ο βασιλιάς του τόπου! Απίστευτο συναίσθημα να κρατάς ένα τέτοιο ψάρι στα χέρια σου”.

Οι εγχειρήσεις στον εγκέφαλο και στην καρδιά που έκανε ο Ιπποκράτης πριν από 2500 χρόνια. Ο πρώτος που έλαβε υπόψιν το περιβάλλον, τις εργασιακές συνθήκες και τον καιρό

Γεννήθηκε τον 5ο π.Χ. αιώνα στην Κω, όπου και σπούδασε ιατρική, στο φημισμένο Ασκληπιείο.

Μαθήτευσε κοντά σε σοφιστές, φιλοσόφους, αλλά και κοντά στον Ηρόδικο, που θεωρείται ο θεμελιωτής της ιατρικής γυμναστικής.

Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, ξεκίνησε να ταξιδεύει σε διάφορα μέρη, προκειμένου να επιμορφωθεί. Θεωρούσε ξεπερασμένο τον τρόπο που ασκούνταν η ιατρική μέχρι τότε και πίστευε πως ταξιδεύοντας, θα μπορούσε να εφοδιαστεί με την απαραίτητη γνώση, αλλά και εμπειρία για να εξασκήσει την ιατρική.

Επιστρέφοντας στην Κω από ένα ταξίδι του στην Αίγυπτο, ξεκίνησε τον «πόλεμο» εναντίον της σχολής της Κνίδου, που είχε επικεφαλής τον γιατρό Ευρυφόντα.

Η σχολή αυτή ήταν, μέχρι τότε, ότι ανώτερο υπήρχε και η γνώμη του Ευρυφόντα ήταν σεβαστή σε όλο τον κόσμο.

Σύμφωνα με τη σχολή της Κνίδου, η ιατρική ασκούνταν μέσα σε ναούς και ιερούς χώρους, ενώ τον ρόλο των γιατρών αναλάμβαναν ιερείς, που κρατούσαν μυστικές τις μεθόδους τους.

Ασθενής και θεραπευτής!

Οι ασθενείς δεν εξετάζονταν, αλλά κατέγραφαν οι ίδιοι τα συμπτώματα και τις παρατηρήσεις για την υγεία τους σε ειδικά δελτία και πρότειναν μόνοι τους τη θεραπεία.

Ο Ιπποκράτης μελέτησε αυτά τα δελτία και αποκάλυψε τα μυστικά της «ιερατικής» ιατρικής στην αγορά της Κω.

Ήταν το πρώτο «χτύπημα» εναντίον της σχολής της Κνίδου.

Η χαριστική βολή, όμως, του Ιπποκράτη, ήταν η ίδρυση της ιδιωτικής σχολής ιατρικής, στην οποία μπορούσε να μαθητεύσει όποιος ήθελε.

Έτσι, απάλλαξε την ιατρική από το μυστικισμό και τις δεισιδαιμονίες και ξεκίνησε την οργανωμένη διδασκαλία της.

Το παν είναι η πρόληψη

Ο Ιπποκράτης ήταν καινοτόμος και πρωτοπόρος σε όλους τους τομείς.

Πάνω από όλα ήταν επιστήμονας, που παρατηρούσε το αντικείμενό του, έκανε έρευνα και κατέγραφε τα συμπεράσματά του μεθοδικά.

Πίστευε ότι το παν είναι η πρόληψη και όχι η διάγνωση.

Σε αυτή τη θέση, μάλλον, συνέτεινε το γεγονός, ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ανεπτυγμένες θεραπευτικές και φαρμακευτικές μέθοδοι, άρα το ζήτημα ήταν να προλάβει την εκδήλωση κάποιας ασθένειας.

Για την αρρώστια υποστήριζε, ότι υπάρχουν στάδια «γέννηση, εξέλιξη, θάνατος».

Εντόπιζε την ασθένεια σαν πρόβλημα ολόκληρου του οργανισμού και όχι σε ένα συγκεκριμένο σημείο.

Γι΄ αυτό και η εξέταση, κατά τον Ιπποκράτη, έπρεπε να είναι εξονυχιστική.

Τόσο ο ίδιος, όσο και οι μαθητές του, εξέταζαν κάθε σημείο ενός ασθενή.

Τα μαλλιά, τα μάτια, τα νύχια, την αναπνοή, τον ύπνο, τη φαγούρα, ακόμα και τα δάκρυα, ήταν αντικείμενα μελέτης για τους «Ιπποκρατικούς» γιατρούς.

Ιδιαίτερη έμφαση έδινε ο Ιπποκράτης στα υγρά του σώματος, το αίμα, το φλέγμα, την κίτρινη και τη μαύρη χολή.

Θεωρούσε, πως η καλή υγεία ήταν αποτέλεσμα της σωστής αναλογίας των υγρών αυτών.

Γι’ αυτό, στις εξετάσεις του δοκίμαζε ακόμα και τα πτύελα και τα ούρα των ασθενών.

Ο πρώτος που έλαβε υπ όψιν το περιβάλλον, τις εργασιακές συνθήκες και τον καιρό

Ξεχωριστή θέση στην ιατρική του Ιπποκράτη κατείχε η φύση.

Κατά τον πατέρα της σύγχρονης ιατρικής, στον άνθρωπο ενυπάρχει μια ζωική δύναμη, που καθορίζει την ισορροπία του οργανισμού και δεν είναι άλλη από τη φύση.

Γι’ αυτό, ερευνούσε το φυσικό περιβάλλον του ασθενή.

Τον τόπο διαμονής, το κλίμα στο οποίο ζούσε, αλλά και τις καιρικές μεταβολές του τόπου του.

Η σωστή διατροφή και η δίαιτα ήταν επίσης βασικές προϋποθέσεις για την καλή υγεία του ανθρώπου.

Λόγω της μαθητείας του κοντά στον Ηρόδικο, ο Ιπποκράτης έδινε μεγάλη σημασία στη φυσικοθεραπεία και στη βασική της μέθοδο, που είναι η μάλαξη.

Κι όλα αυτά, πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια, όταν οι περισσότεροι άνθρωποι, για να γίνουν καλά, προσεύχονταν στον Δία!

Οι χειρουργικές επεμβάσεις του Ιπποκράτη

Παρά τα σχεδόν ανύπαρκτα μέσα της εποχής του, ο Ιπποκράτης πραγματοποιούσε δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις.

Εκείνος και οι μαθητές του, αippokratis agalmaντιμετώπιζαν με επιτυχία περιστατικά της ορθοπεδικής, της καρδιοχειρουργικής και της βασικής χειρουργικής.

Ακόμα και επεμβάσεις στο ανθρώπινο κρανίο πραγματοποιούσε ο Ιπποκράτης, όπως διαβάζουμε σε αρκετά από τα έργα του.

Εκτός από την ίδια την επέμβαση, ο Ιπποκράτης έδινε μεγάλη σημασία στην προετοιμασία του ασθενούς και του χειρουργείου.

Στο έργο του Κατ’ ιατρείον, περιγράφει αναλυτικά πώς πρέπει να ετοιμάζεται ο ασθενής πριν την επέμβαση, πώς αποστειρώνονται τα εργαλεία, πως διαμορφώνεται ο χώρος, αλλά και πώς χρησιμοποιείται το τεχνητό και το φυσικό φως κατά την επέμβαση.

Το ήθος των «Ιπποκρατικών»

Για τον Ιπποκράτη δεν αρκούσε μόνο η επιστημονική γνώση των μαθητών του.

Ένας γιατρός έπρεπε να είναι φροντισμένος και καθαρός, για να μπορεί να φροντίσει τους άλλους.

Γι’ αυτό συμβούλευε τους μαθητές του να προσέχουν το σώμα, αλλά και την εμφάνισή τους.

Να φοράνε καθαρά και απλά ρούχα και να είναι εγκρατείς.

Ο χαρακτήρας του γιατρού ήταν επίσης πολύ σημαντικός για τον Ιπποκράτη.

Οι μαθητές του όφειλαν να είναι σοβαροί και σεμνοί, αλλά και να αστειεύονται με μέτρο. Να είναι αφιλοκερδείς, δίκαιοι και να αναγνωρίζουν τα λάθη τους.

Να σέβονται τις γυναίκες, να μην πραγματοποιούν εκτρώσεις και να μην σχετίζονται με γυναίκες ασθενείς.

Τέλος, να είναι ταπεινοί, καθόλου πονηροί και να μην αποκαλύπτουν ποτέ τα μυστικά των ασθενών τους.

Η παγκόσμια αναγνώριση της προσφοράς του Ιπποκράτη στην ιατρική, δικαιολογεί απόλυτα και τον τίτλο του πατέρα της σύγχρονης ιατρικής.

Πριν από 14 χρόνια, ένας 22χρονος έχασε άδοξα τη ζωή του στο 145ο χιλιόμετρο της παλιάς -πλέον- εθνικής οδού που ένωνε την Αθήνα με την Πάτρα. Σήμερα, η νέα Εθνική Οδός Κορίνθου-Πατρών έχει πάρει τ’ όνομά του.

Η μητέρα του Πάνου Μυλωνά, ο οποίος έχασε τη ζωή του πριν από 14 χρόνια, μιλάει για το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας που έχει ιδρύσει και για τη σήραγγα που πήρε το όνομα του παιδιού της.

Πριν ένα χρόνο, ο Υπουργός Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης έδινε στην κυκλοφορία τον αυτοκινητόδρομο της νέας Εθνικής Οδού Κορίνθου-Πατρών. Στην ομιλία του, πέρα από τις πληροφορίες που έδωσε για τις κατασκευαστικές υποδομές, ανακοίνωσε και τα ονόματα των σηραγγών, ανάμεσα στα οποία βρισκόταν το όνομα του Πάνου Μυλωνά.

Ανάμεσα στα ονόματα που ακούστηκαν ήταν η πιο εύστοχη και συγκινητική επιλογή, αφού αυτό το όνομα κρύβει πίσω του μια ιστορία που συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά μιας αρχαίας τραγωδίας. Ο Πάνος Μυλωνάς ήταν μόνο ένας από τους ανθρώπους που άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο του δρόμου-καρμανιόλα που υπήρχε.

Το 2004 στην προσπάθειά του να φτάσει με το αυτοκίνητο του στη σχολή Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών του Πανεπιστημίου Πατρών όπου φοιτούσε, ένας οδηγός έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του και μπήκε στην αντίθετη λωρίδα, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν. Αν και το αυτοκίνητο του Πάνου εκτινάχθηκε σε ένα πάρκινγκ 200 μέτρα από το σημείο του δυστυχήματος, ο ίδιος μπόρεσε να μαζέψει το αυτοκίνητο φρενάροντας. Την ίδια στιγμή, όμως, μια μηχανή έπεσε με ανεξέλεγκτη ταχύτητα επάνω του με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ακαριαία.

Η μητέρα του Πάνου Μυλωνά ήταν εκεί, όταν ο Χρήστος Σπίρτζης ανακοίνωνε από το μικρόφωνο πως το όνομα του γιου της θα δοθεί στη σήραγγα Αιγείρας της Ολυμπίας Οδού. Όταν της τηλεφωνώ, η φωνή της είναι σταθερή, γεμάτη απ’ αυτήν την πραότητα που επιβάλλει η ατέρμονη οδύνη. Μετά το δυστύχημα που κόστισε τη ζωή του Πάνου, εκείνη δημιούργησε το Ελληνικό Ινστιτούτο Έρευνας και Εκπαίδευσης για την Οδική Ασφάλεια και την Πρόληψη & Μείωση των Τροχαίων Ατυχημάτων, το οποίο πήρε το όνομα του γιου της.

Η προσπάθεια της μητέρας του Πάνου Μυλωνά, να μην χαθούν άλλες ζωές στην άσφαλτο

Κύριος σκοπός του Ινστιτούτου είναι η υποστήριξη και προώθηση δραστηριοτήτων σε θέματα τα οποία προάγουν την οδική ασφάλεια, την κυκλοφοριακή αγωγή, τη μελέτη, την έρευνα, την ενημέρωση και εκπαίδευση, στοχεύοντας κατ’ εξοχήν στην πρόληψη και μείωση των τροχαίων ατυχημάτων. Με ένα πείσμα ακαταμάχητο εδώ και χρόνια προσπαθεί να μεταβολίσει τον πόνο της απώλειας σε ένα συγκεκριμένο στόχο: «Να μη χαθούν άλλες ζωές στην άσφαλτο. Κανείς να μη νιώσει ό,τι ένιωσα εγώ χάνοντας τον Πάνο», λέει.

Πριν από 14 χρόνια, έκανε την ίδια διαδρομή για να φτάσει στο Νοσοκομείο του Ρίο, μόλις ειδοποιήθηκε πως ο γιος της είχε ατύχημα. Λίγη ώρα αργότερα, μια νοσοκόμα τής έφερνε τα ρούχα του σε μια μαύρη σακούλα.

«Ο γιος μου έχασε τη ζωή του από αυτό που αγαπούσε περισσότερο, χωρίς να φταίει, γιατί στον δρόμο δεν αρκεί να είσαι μόνο εσύ προσεκτικός», λέει η μητέρα του Πάνου, Βάσω Μυλωνά, μιλώντας για τον γιο της. Από μικρός ασχολήθηκε με αγώνες καρτ και από τα 13 του είχε ξεκινήσει να αρθρογραφεί στο περιοδικό «Modeling». Παράλληλα με τις σπουδές του, εργαζόταν ως συντάκτης στο περιοδικό Auto Motor und Sport και μάλιστα το εκπροσωπούσε σε διοργανώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αντιμετώπιζε το αυτοκίνητο ως τεχνολογικό επίτευγμα, αλλά και ως μέσο επέκτασης της ανθρώπινης κινητικότητας. Σε ηλικία μόλις 22 ετών ήταν ο νεότερος δημοσιογράφος στην Ευρώπη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι (WRC). «Ήταν ένα παιδί ταλαντούχο, αλλά πολύ σεμνό και αυτό τον έκανε αγαπητό σε όλους», λέει η ίδια.

Πάνος Μυλωνάς: Η ονοματοδοσία της σήραγγας

Για την ονοματοδοσία της σήραγγας δεν γνώριζε αρχικά. Το έμαθε όσο βρισκόταν καθ’ οδόν για τα εγκαίνια του νέου αυτοκινητόδρομου. «Με είχαν καλέσει με την ιδιότητα της Προέδρου του Ινστιτούτου. Μου είπαν πως θα βάλουν ένα πούλμαν για προσκεκλημένους και πήρα ένα ταξί για να φτάσω ως το πούλμαν. Δεν μπορούσα να πάω με το αυτοκίνητό μου, επειδή αυτός είναι ένας δρόμος που δεν μπορώ να τον οδηγήσω πια.

Ο οδηγός με είδε συγχυσμένη και στεναχωρημένη. Μάλιστα, είχα ξεχάσει κάτι στο σπίτι γύρισα να το πάρω. Του ζήτησα συγγνώμη επειδή με περίμενε αρκετή ώρα. Για κάποιο λόγο, του είπα πως είχα να πάω σε αυτά τα εγκαίνια και πως ήταν δύσκολο για μένα. Γύρισε, με κοίταξε και με ρώτησε αν είμαι η μητέρα του Πάνου Μυλωνά. Μου είπε πως παρακολουθεί αυτά που κάνουμε, πως είχε χάσει κι εκείνος τον αδερφό του στον δρόμο προς την Πρέβεζα και πως οι δράσεις του Ινστιτούτου τον είχαν συγκινήσει. Τον ρώτησα τι του χρωστάω όταν έφτασα και δεν δέχτηκε να τον πληρώσω. Είπε πως είναι εκείνος που μου χρωστάει. Δεν ήξερα τι να πω, έμεινα για λίγο εκεί διότι είχαν βουρκώσει τα μάτια μου και δεν ήθελα να με δει κανείς έτσι.

Αργότερα μπήκα στο λεωφορείο, κοιτούσα τον δρόμο και σκεφτόμουν τον Πάνο. Αυτός ο δρόμος δεν έχει καμιά σχέση με τον δρόμο που ξέραμε, έχει αλλάξει – παρόλο που σε πολλά σημεία είναι η ίδια χάραξη. Όταν φτάναμε στο σημείο που χάθηκε ο Πάνος, χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν ο Χρήστος Σπίρτζης και μου είπε «Κυρία Μυλωνά, μπορείτε να μου βεβαιώσετε ποια ήταν η σχολή του Πάνου; Θα δώσουμε σε μια σήραγγα το όνομα του». Τον ευχαρίστησα, αλλά δεν μπορούσα να μιλήσω γιατί η φωνή μου έτρεμε», λέει περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε για την ονοματοδοσία, ενώ η φωνή της τρεμοπαίζει ξανά όταν μιλάει για το χειροκρότημα του κόσμου την ώρα που ακούστηκε το όνομα του γιου της.

«Από την ημέρα που χάσαμε τον Πάνο, μέσα σε μια δεκαετία είχαμε 53% μείωση στα θανατηφόρα τροχαία και θέλω να πιστεύω πως το Ινστιτούτο με τη διαρκή δράση του έχει συμβάλλει σε αυτό».

Πριν από 14 χρόνια, έκανε την ίδια διαδρομή για να φτάσει στο Νοσοκομείο του Ρίο, μόλις ειδοποιήθηκε πως ο γιος της είχε ατύχημα. Λίγη ώρα αργότερα, μια νοσοκόμα τής έφερνε τα ρούχα του σε μια μαύρη σακούλα. Έναν χρόνο μετά παρά τις δυσκολίες, η κυρία Μυλωνά κατάφερε να ξεκινήσει το Ινστιτούτο: «Όταν ο Πάνος έφυγε, έγινε μια μεγάλη διαμαρτυρία και μέσα από το site του Πανεπιστημίου μαζεύτηκαν μέσα σε έναν μήνα 3.500 υπογραφές ανθρώπων που προσυπέγραψαν για τον άδικο χαμό του Πάνου, του γιου μου, που δεν γύρισε ποτέ στη σχολή του.

Πάνος Μυλωνάς: Η ιδέα για το Ινστιτούτο

Έγραφαν συνθήματα για την καρμανιόλα που είχαμε για εθνικό δρόμο. Έτσι ξεκίνησε η ιδέα για το Ινστιτούτο. Το Πανεπιστήμιο δημιούργησε μια υποτροφία που δίνεται κάθε χρόνο στον καλύτερο μηχανολόγο. Τη δεύτερη χρονιά που δόθηκε η υποτροφία, άλλο ένα περιστατικό που με είχε συγκινήσει ήταν ότι είχαν κάνει κατάληψη στην Πρυτανεία και το Πανεπιστήμιο ήταν κλειστό. Για να γίνει η τελετή για την απονομή της υποτροφίας, άνοιξαν το Πανεπιστήμιο για να μπούμε. Υπήρχε πάντα σεβασμός για τον Πάνο. Έχει αναδειχθεί μέσα από την ιστορία του γιου μου μεγαλείο της ανθρώπινης ζωής και της αξίας της, ακριβώς όπως θα ήθελε κι εκείνος», εξηγεί.

Σήμερα, 14χρόνια μετά, το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς», είναι πλέον συμβουλευτικό όργανο του ΟΗΕ, προωθεί τη χάρτα οδικής ασφάλειας σε επτά χώρες, ενώ κάνει συνεχόμενες δράσεις με εκπαιδευτικά προγράμματα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένας άλλος φορέας -κυβερνητικός ή μη- τόσο ενεργός και αποτελεσματικός στον συγκεκριμένο τομέα. «Από την ημέρα που χάσαμε τον Πάνο, μέσα σε μια δεκαετία είχαμε 53% μείωση στα θανατηφόρα τροχαία και θέλω να πιστεύω πως το Ινστιτούτο με τη διαρκή δράση του έχει συμβάλλει σε αυτό», λέει η ίδια όταν τη ρωτώ τι έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια στην οδική συμπεριφορά των ανθρώπων.

Λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο, επισημαίνει πως «για να σταματήσουν να πεθαίνουν άνθρωποι στην άσφαλτο θα πρέπει να γίνεται εφαρμογή του κώδικα οδικής κυκλοφορίας, να εφαρμόζεται η νομοθεσία και να υπάρχει συστηματική αστυνόμευση. Χρειάζεται μια συνεχής ενημέρωση των οδηγών και το θέμα της οδικής συμπεριφοράς είναι κάτι που θέλει διαρκή προσπάθεια γιατί παραμένει πρόβλημα. Ένας αυτοκινητόδρομος δεν λύνει όλα τα προβλήματα. Θα πρέπει να υπολογίζουμε περισσότερο την αξία της ανθρώπινης ζωής».

Πηγή: i-diakopes.gr

Η δημοσιοποίηση του περιστατικού στο ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης όπου μαθητής κάνει μια άνευ προηγουμένη λεκτική επίθεση σε καθηγήτρια από την οποία ζητά επιτακτικά να του σβήσει μια απουσία μονοπωλεί την επικαιρότητα, στάθηκε η αφορμή ώστε η Διευθύντρια σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, Άννα Τιρικανίδου να εκφράσει τις σκέψεις της για όσα αντιμετωπίζει τόσα χρόνια στο εκπαιδευτικό της πόστο.

Μάλιστα, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αδιαφορία των γονιών όταν τους ενημερώνει ότι το παιδί τους χρειάζεται να επισκεφθεί ψυχολόγο λόγω προβλημάτων συμπεριφοράς και δεν διστάζει να παραδεχθεί ότι τα “Ελληνόπουλα σήμερα μεγαλώνουν χωρίς όρια”.

Αυτό είναι το κείμενο της Άννας Τιρικανίδου

Στα 9 χρόνια που ασκώ καθήκοντα διευθύντριας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, έχω συμβουλέψει περίπου 50 γονείς μαθητών, να επισκεφθούν ειδικό(κοινωνικό λειτουργό ή ψυχολόγο), προκειμένου να βοηθηθούν τα παιδιά τους. Το έκανα, αφού εξήντλησα όλα τα περιθώρια παρέμβασης από την πλευρά του Συλλόγου Καθηγητών και με βαριά καρδιά. Αφιέρωσα αμέτρητες ώρες, εντός κι εκτός ωραρίου μου, ν’ ασχολούμαι με τους εν λόγω μαθητές, σε σημείο που ένιωθα ενοχές, γιατί δε μου περίσσευε ποιοτικός χρόνος για τους υπόλοιπους μαθητές.

Είμαι φύσει και θέσει υπομονετικός άνθρωπος και δεν παραδίδω αμαχητί τα όπλα. Από τους 50 γονείς, μόνο δύο ακολούθησαν τη συμβουλή μου. Περίπου 30 γονείς με εξύβρισαν χυδαία και με απείλησαν με αναφορά στην προϊσταμένη αρχή μου. Οι υπόλοιποι 15 απλά διαφώνησαν, γέλασαν ή μου είπαν ότι χρειάζομαι εγώ ψυχολόγο, για την ακρίβεια ψυχίατρο. Όταν η χώρα αποκτήσει το νομικό εκείνο πλαίσιο, το οποίο θα επιτρέπει στον Σύλλογο Καθηγητών, να παραπέμπει στις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες μαθητές, που χρήζουν αποδεδειγμένα εξατομικευμένης και εξειδικευμένης παρέμβασης, τότε δε θα συμβαίνουν θλιβερά περιστατικά, όπως αυτό που κυκλοφορεί σε βίντεο και δείχνει μαθητή να ουρλιάζει σε βάρος καθηγήτριάς του και να την απειλεί χυδαία, κατά τη διάρκεια του μαθήματος σ’ ΕΠΑΛ της χώρας.

Εξίσου προβληματική η απάθεια των συμμαθητών

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι οι συμμαθητές του γελούν αμέριμνοι, σπάζοντας πλάκα. Δεν αισθάνθηκε ούτε ΕΝΑΣ την ανάγκη και την ευθύνη, να τον σταματήσει, να παρέμβει πυροσβεστικά, νουθετώντας τον. Λογικά, κάποιος από αυτούς τράβηξε το βίντεο και στη συνέχεια το δημοσιοποίησε, για να εξευτελίσει την καθηγήτρια, χωρίς ν’ αναλογιστεί ότι δημοσιοποιεί ένα περιστατικό τραγικής παραβατικότητας.

Τα Ελληνόπουλα μεγαλώνουν δίχως όρια

Τα ελληνόπουλα μεγαλώνουν δίχως όρια κι ωσάν να είναι κάτι ξεχωριστό, το οποίο προορίζεται να κατοικοεδρεύσει στο σβέρκο όλων ημών, οι οποίοι επιθυμούμε συνειδητά κι αγαπητικά, να εργαστούμε παρέχοντας εκπαίδευση υψηλού(ναι, υψηλού)επιπέδου κι όχι διεκπεραιωτική. Μερικές φορές η μοναξιά της αξιοπρέπειας είναι αποκαρδιωτική και συνθλίβει.

Αυτό είναι το post της καθηγήτριας