Πριν την κρίση όλοι μιλούσαν για τη γενιά των 700 ευρώ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν κατώτατο μισθό 751 ευρώ – Σήμερα όμως, ύστερα από 2,5 χρόνια διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι νέοι στη χώρα μας εργάζονται για τα μισά λεφτά, με μισθούς κάτω από 400 ευρώ μεικτά

Σε παρίες που δουλεύουν μόνο και μόνο για να πληρώνουν φόρους και να μην εισπράττουν επιδόματα μετέτρεψε τους εργαζόμενους η οικονομική πολιτική της τελευταίας τριετίας και ιδιαίτερα τους νέους. Ο κατώτατος μισθός μερικής απασχόλησης κατρακύλησε κατά 11%, δηλαδή κόπηκε ένας μισθός τον χρόνο!

Και αυτό, παρότι μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης το 2010, ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για τη «γενιά των 700 ευρώ», ενώ όταν μπήκε η χώρα στα μνημόνια υποσχόταν κατώτατο μισθό 751 ευρώ. Σήμερα, όμως, μετά το τρίτο μνημόνιο και 2,5 χρόνια διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι νέοι στη χώρα μας εργάζονται για τα μισά λεφτά, με μισθούς κάτω πια και από τα 400 ευρώ μεικτά ή τα 360 ευρώ τον μήνα καθαρά.

Τα στοιχεία των Ταμείων και του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (με βάση τον Ιανουάριο για λόγους εποχικότητας και συγκρισιμότητας) αποκαλύπτουν ότι, αντί να αυξηθούν οι μισθοί, την τελευταία τριετία αυξάνονται μόνο οι φόροι – και κυρίως οι έμμεσοι που πλήττουν όλους, ανεξαρτήτως οικονομικής επιφάνειας. Οι εργαζόμενοι έχασαν πάνω κι από έναν ολόκληρο μισθό τον χρόνο.

Συγκεκριμένα:

■ Από 1.059,18 ευρώ που ήταν ο μέσος μισθός τον Ιανουάριο του 2014, τον Ιανουάριο του 2017 (τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΕΦΚΑ) είχε πέσει πλέον στα 956,34 ευρώ μεικτά. Η εξέλιξη αυτή διαμορφώθηκε από τις ασφυκτικές οικονομικές και πολιτικές καταστάσεις της περιόδου αυτής (τριπλές εκλογικές αναμετρήσεις τη διετία 2014-2015, δημοψήφισμα, απειλή Grexit, φυγή κεφαλαίων, capital controls κ.λπ.). Την τριετία αυτή ο μέσος μισθός κοβόταν 30-40 ευρώ τον χρόνο. Ετσι, οι εργαζόμενοι έχασαν πάνω από 100 ευρώ τον μήνα σε σχέση με το 2014 ή συνολικά 1.250 ευρώ τον χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι ενώ το 2014 ο μέσος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα έπαιρνε 12.710 ευρώ τον χρόνο μεικτά, το 2017 βγάζει πλέον 11.476 ευρώ, δηλαδή έχασε ένα ολόκληρο μηνιάτικο που έπαιρνε ως το 2014.

Ειδικά οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές απασχόλησης, που κυρίως είναι νέοι αλλά και ηλικιωμένοι που δεν μπορούν να βρουν σταθερή εργασία, έχασαν ακόμα περισσότερα. Το 2014 έπαιρναν 443,56 ευρώ μεικτά κατά μέσο όρο. Το 2017 ο μέσος μισθός έπεσε κάτω και από τα 400 ευρώ, στα 394,13 ευρώ. Η μεγαλύτερη μείωση σημειώθηκε στη διάρκεια του 2015, όπου οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές απασχόλησης έχασαν 25 ευρώ τον μήνα ή πάνω και από μισό μισθό τον χρόνο (12 Χ 25 = 300 ευρώ ετησίως). Και συνολικά από το 2014 μέχρι το 2017, οι πιο φτωχοί εργαζόμενοι στη χώρα έχασαν 49,43 ευρώ, δηλαδή 600 ευρώ τον χρόνο ή σχεδόν ενάμιση μισθό ετησίως!

Μοναδικό φαινόμενο

Στην τελευταία τριετία όπου η Ευρωζώνη είχε βγει πια από την κρίση, γεγονός που έπρεπε να έχει συμπαρασύρει και την ελληνική οικονομία, μειώσεις μισθών παρατηρούνται μόνο στην Ελλάδα και πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Γι’ αυτό και «οι εργαζόμενοι φτωχοί» έγιναν θέμα δημοσιογραφικής έρευνας από το γερμανικό «Der Spiegel». Ανταποκριτής του περιοδικού μάλιστα ήταν εκείνος που χάλασε την αποχαιρετιστήρια επίσκεψη στην Αθήνα του Γερούν Ντάισελμπλουμ, στις 25 Σεπτεμβρίου, όταν πήρε το μικρόφωνο για να κάνει την τελευταία ερώτηση στο συνέδριο του Economist και είπε ευθέως στον απερχόμενο πρόεδρο του Eurogroup: «Καλά όσα λέτε για την πορεία και τις προοπτικές της Ευρωζώνης, αλλά πώς θα ζήσουν σήμερα οι νέοι στην Ελλάδα με 200 ή 300 ευρώ τον μήνα;». Φυσικά καταχειροκροτήθηκε από τους παριστάμενους στην κατάμεστη αίθουσα.

Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ απέφυγε να απαντήσει τότε, λέγοντας μόνο ότι πονάει και θλίβεται. Στην ερώτηση του «Spiegel» απάντησε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης, που μιλούσε στο ίδιο συνέδριο, λέγοντας ότι «όσο θα ανεβαίνει η ελληνική οικονομία και θα βελτιώνονται η παραγωγικότητα και οι δεξιότητες των νέων, τόσο θα ανεβαίνουν και οι μισθοί τους».

Απέφυγε έτσι να πέσει στην ευκολία να επαναλάβει την παλαιότερη εξαγγελία, ότι η κυβέρνηση θα αυξήσει «διά νόμου» τον κατώτατο μισθό 751 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα. Και ενδεχομένως ευτυχώς αν σκεφτεί κανείς τι κατάληξη είχε εκείνη η εξαγγελία. Γιατί θα μπορούσε να αποτελέσει έως και αντικείμενο μελέτης στα οικονομικά πανεπιστήμια όλου του κόσμου κάποτε, πώς μπορούν τα 511 και τα 586 ευρώ του ελάχιστου μισθού, αντί για 751, να καταντήσουν μόλις 200 ή 300 ευρώ.
Θύματα εξαπάτησης

Μέχρι και πριν από δυόμισι χρόνια, ακόμα και μετά την εκλογή της σημερινής κυβέρνησης, κυριαρχούσε η εξαγγελία για «κατώτατο μισθό 751 ευρώ». Υπουργοί όπως ο κ. Πάνος Σκουρλέτης υπόσχονταν πως θα έχει γίνει πράξη μέχρι το καλοκαίρι του 2016. Εν έτει 2017, όμως, και ενώ τον Μάρτιο υπεγράφη νέα Εθνική Συλλογική Σύμβασης Εργασίας, ο κατώτατος μισθός παρέμεινε παγωμένος, καθώς η ελληνική οικονομία παρέμενε ακόμη σε ύφεση. Ηταν μονόδρομος να συμβεί αυτό λόγω των μνημονίων; Ενδεχομένως όχι, αν ληφθεί υπ’ όψιν τι συνέβη σε άλλες χώρες που βρέθηκαν επίσης σε πρόγραμμα διάσωσης. Οπως έχει επισημάνει μιλώντας σε συνέδριο για την εργασία η σημερινή διοικήτρια του ΟΑΕΔ και καθηγήτρια Οικονομικών της Εργασίας και της Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Μαρία Καραμεσίνη, «κατά τη διάρκεια της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, ο κατώτατος μισθός πάγωσε σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. που πήραν δάνεια από διεθνείς θεσμούς. Σε όλες όμως ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε όταν έληξε η περίοδος του παγώματος. Εντέλει, σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. ο πραγματικός κατώτατος μισθός αυξήθηκε μεταξύ 2008 και 2016, με εξαίρεση την Ελλάδα, όπου καταβαραθρώθηκε και δεν εξασφαλίζει πλέον προστασία από τη φτώχεια, ενώ αποτελεί πλήγμα στην αξιοπρέπεια των νέων».
Την ίδια ώρα στην Ε.Ε. συζητείται η πρόταση για μία κοινή ευρωπαϊκή νόρμα σχετικά με το ύψος του κατώτατου μισθού στο 60% του διάμεσου μισθού κάθε οικονομίας, που μπορεί να βγάλει από τη φτώχεια περίπου 28.000.000 εργαζόμενους.
Ανεργία: 135.000 περισσότεροι σε 24 μήνες

Η κυβέρνηση επιχαίρει ότι λόγω της σταθεροποίησης της οικονομίας -αλλά και της μείωσης των μισθών- μειώθηκε η ανεργία, ενώ επιρρίπτει ευθύνη στις προηγούμενες κυβερνήσεις που θεσμοθέτησαν τις ελαστικές μορφές απασχόλησης.

Η μείωση όμως των ποσοστών της ανεργίας που επιτυγχάνεται με νέες μειώσεις μισθών, με μερική απασχόληση και με φυγή των νέων επιστημόνων στο εξωτερικό «δεν είναι ούτε ουσιαστική, ούτε συνδυάζεται με αύξηση μισθών. Aντιθέτως δημιουργεί μια νέα γενιά “φτωχών” εργαζομένων των 360 ευρώ, αποκλειστικό δημιούργημα του κ. Τσίπρα και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ», επισημαίνει ο πρώην υπουργός Εργασίας και αρμόδιος τομεάρχης της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Βρούτσης, και συνεχίζει:

«Αρκεί να δει κανείς και να συγκρίνει από τα αδιάψευστα και απόλυτα ακριβή στοιχεία στην “Εργάνη” τη δραματική επιδείνωση στην αγορά εργασίας τη διετία 2015-2016 σε σύγκριση με τη διετία 2013-2014 που έχουμε στοιχεία. Οι πίνακες στα ετήσια τεύχη από την “Εργάνη” δείχνουν ότι τη διετία 2015-2016 οι εργαζόμενοι με αποδοχές κάτω από 500 ευρώ μεικτά (400 καθαρά) είναι περισσότεροι από την προηγούμενη διετία κατά 134.989».

Διεθνώς, πάντως, το πρόβλημα δεν εστιάζεται στην ύπαρξη των ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Στόχος τους δεν είναι να υποκαταστήσουν τη δημιουργία ποιοτικών νέων θέσεων εργασίας με πλήρη και καλά αμειβόμενη απασχόληση, αλλά έχουν συμπληρωματικό χαρακτήρα και συνυπάρχουν σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η απόλυτη κυριαρχία τους τα τελευταία 2 χρόνια σε βάρος των θέσεων πλήρους απασχόλησης. Τα στοιχεία της «Εργάνης» αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα της ιστορικής ανατροπής που συντελέστηκε σε βάρος των εργαζομένων. Το 2016 ο ρυθμός νέων προσλήψεων ανέκτησε τη δυναμική που είχε προτού καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία, αλλά το 2013 η πλήρης απασχόληση κυριαρχούσε με 63,73% (έναντι 36,27% των ευέλικτων μορφών απασχόλησης), ενώ τον Ιούλιο του 2017 οι ευέλικτες μορφές εκτινάχθηκαν στο 54,26%, σε βάρος της πλήρους απασχόλησης που κατέρρευσε στο 45,74%.

Τέσσερις ιστορίες με «εργαζόμενους φτωχούς»

του Βασίλη Τσακίρογλου

Βασίλης Κεφαλάς
34 ετών, διανομέας πίτσας

«€4 την ώρα,  ενώ πληρώνω και το μηχανάκι»

«Ημουν φοιτητής σε σχολή μηχανικών αυτοκινήτων, δουλεύω όμως ντελίβερι εδώ και 13 χρόνια, 36 ώρες την εβδομάδα -συνήθως σε βάρδιες εκτός κανονικού ωραρίου. Παίρνω 4 ευρώ την ώρα, αλλά πληρώνω από την τσέπη μου τη βενζίνη και τα σέρβις για το μηχανάκι. Και δεν έχω ασφάλιση. Το αφεντικό μου πληρώνει μόνο ένα μέρος της ασφαλιστικής εισφοράς. Και με όλα αυτά, όμως, είμαι από τους τυχερούς. Δεν είμαι αναγκασμένος να δουλεύω “μαύρα” όπως κάνουν τρεις στους τέσσερις από τους συναδέλφους που δουλεύουν κούριερ. Αλλά ζω μόνος και δεν έχω καμία τύχη να κάνω οικογένεια. Τα λεφτά που παίρνω φτάνουν μόνο για τα απολύτως απαραίτητα».

Στελλίνα Αντωνίου
24 ετών, μπαργούμαν στο ΚΘΒΕ

Πώς ζεις με 240 ευρώ τον μήνα

«Εχω σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία και Λογοτεχνία, αλλά επί του παρόντος δεν γίνονται προσλήψεις εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία. Η μόνη δουλειά που κατάφερα να βρω είναι στο εστιατόριο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Παίρνω 240 ευρώ τον μήνα στο χέρι. Εργάζομαι τρεις ημέρες την εβδομάδα, πολλές φορές έως και 12 ώρες. Συγκατοικώ με μια φίλη μου. Είναι 22 ετών και ο μισθός της είναι περίπου ίδιος με τον δικό μου. Τα χρήματα μάς φτάνουν ίσα-ίσα για να αγοράζουμε τρόφιμα και να μοιραζόμαστε ένα πακέτο τσιγάρα. Οταν έχουμε λεφτά εξοφλούμε τους λογαριασμούς μας, πάντα όμως η προτεραιότητά μας είναι να πληρώνουμε για τη θέρμανση. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα δεν έχουμε πλέον δικαιώματα, κάποιος είναι ευχαριστημένος ακόμη και εάν παίρνει ψίχουλα. Ξεκινάς με θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης όσο είσαι φοιτητής, για το χαρτζιλίκι. Και ξαφνικά, μια μέρα συνειδητοποιείς ότι αυτή είναι η δουλειά μου, η ύπαρξή μου».

Γιώργος Γεωργιάδης
27 ετών, καθηγητής Αγγλικών στονιδιωτικό τομέα

Δουλειά για 7 μήνες χωρίς ασφάλιση

«Εργάζομαι 25 ώρες την εβδομάδα, αλλά επισήμως φαίνεται ότι ο εργοδότης μου με πληρώνει μόνο για 15 προκειμένου να γλιτώνει τις ασφαλιστικές εισφορές και να μην είναι υποχρεωμένος να με αντιμετωπίζει ως εργαζόμενο πλήρους απασχόλησης. Η αμοιβή μου είναι 500 ευρώ τον μήνα, αλλά μόνο για 9 από τους 12 μήνες του χρόνου. Οπότε στην πραγματικότητα παίρνω 375 ευρώ τον μήνα. Νιώθω τριπλά χαμένος: δεν έχω πλήρη ασφάλιση, δεν παίρνω υπερωρίες ή επιπλέον αμοιβή όταν δουλεύω αργίες και δεν θα πάρω καν ολόκληρο το επίδομα ανεργίας εάν χάσω τη δουλειά μου. Μένω με την αδελφή μου που είναι δασκάλα σε δημόσιο σχολείο. Πολλές φορές δεν έχουμε λεφτά για να βγάλουμε τον μήνα – αλλά τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Από τους φίλους που έχω από το πανεπιστήμιο μόνο οι τρεις στους δέκα έχουν βρει μόνιμη δουλειά ως καθηγητές. Οι τρεις έφυγαν από την Ελλάδα και οι άλλοι παλεύουν να τα βγάλουν πέρα κάνοντας άσχετες δουλειές».

Μάρκος Καρύδης 30 ετών,
υπάλληλος σε φαστ φουντ

 «Μένω ακόμη με τη μητέρα μου»

«Είμαι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ αλλά δεν βρήκα δουλειά ως γυμναστής. Οι συνθήκες δουλειάς στα φαστ φουντ είναι άθλιες. Οι μισοί από τους συναδέλφους μου αναγκάζονται να δουλεύουν ανασφάλιστοι. Ενα φεγγάρι είχαμε στο μαγαζί δίδυμα αδέλφια και το αφεντικό ασφάλιζε μόνο τον έναν από τους δύο. Δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα και παίρνω 490 ευρώ τον μήνα. Δεν μου πληρώνουν υπερωρίες, ούτε κάτι επιπλέον αν δουλέψω Χριστούγεννα ή αργίες. Η εκμετάλλευση των εργαζομένων είναι ακόμη πιο άγρια σε μικρές επιχειρήσεις. Μας παρακολουθούν διαρκώς με κάμερες. Μένω ακόμη με τη μητέρα μου γιατί δεν υπάρχει καμία περίπτωση με τον μισθό μου να νοικιάσω δικό μου διαμέρισμα. Μαζί με τη μαμά μου με το ζόρι καταφέρνουμε να πληρώσουμε τις δόσεις του στεγαστικού δανείου για το σπίτι. Τα λεφτά σπάνια μας φτάνουν για περισσότερο από τις πρώτες δύο εβδομάδες του μήνα».

[spiegel] [protothema]

Ντελιβεράδες, σεκιουριτάδες, τηλεφωνήτριες, κούριερ και καθαρισμοί – Στον ιδιωτικό τομέα 126.956 εργαζόμενοι αποτελούν τη γενιά των mini jobs.

Από ωρομίσθιους αποτελείται συνήθως η νέα μορφή εργασίας στους νέους, οι οποίοι αμείβονται με 2-3 ευρώ την ώρα για έξτρα απασχόληση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, στον ιδιωτικό τομέα 126.956 εργαζόμενοι αμείβονται με μεικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ. Είναι ωρομίσθιοι ή απασχολούμενοι με εκ περιτροπής εργασία 2-3 ημερών ή ακόμη και μερικών ωρών την εβδομάδα.

Οι ωρομίσθιοι εργαζόμενοι, τους οποίους ο ΟΑΕΔ δεν θεωρεί άνεργους, έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια τις εταιρίες πωλήσεων, την προώθηση προϊόντων μέσω τηλεφώνου, τα e-shop, τις εταιρίες σεκιούριτι, τα ντελίβερι και τα συνεργεία καθαρισμού.

Οι ελαστικές αυτές μορφές απασχόλησης ξεπερνούν, σύμφωνα με την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», το 50% των νέων προσλήψεων. Οι μισθοί που καλούνται να αποδεχθούν οι «εξτρατζήδες» αγγίζουν τα 360 ευρώ.

Πωλητές που αμείβονται για δίωρη απασχόληση τη μέρα, στην ουσία με τις μετακινήσεις καλύπτουν περίπου 8 ώρες στον δρόμο και βγάζουν 90-100 ευρώ τον μήνα.

Τηλεφωνήτριες για την πώληση υπηρεσιών και προϊόντων εργάζονται 3-4 ώρες από 2 έως 4 φορές την εβδομάδα. Η αμοιβή τους κυμαίνεται από 72 έως 240 ευρώ τον μήνα.

Οι εταιρίες σεκιούριτι αμείβουν τους φύλακες με 2,50-3,20 ευρώ την ώρα καθαρά, χωρίς νυχτερινά, δώρα, αργίες και υπερωρίες. Για παράδειγμα, κάποιος φύλακας που θα δουλέψει 15 βάρδιες σε έναν μήνα θα λάβει 240 ευρώ.

Ντελίβερι και κούριερ αμείβονται με 4-5 ευρώ την ώρα, ωστόσο συνηθίζεται οι εργοδότες να δηλώνουν ότι εργάζονται μόνο 2 ώρες την ημέρα προκειμένου να υπάρχει κάλυψη σε περίπτωση ατυχήματος.

Πολλές είναι και οι γυναίκες που δουλεύουν φασόν από το σπίτι με αμοιβή 2 ευρώ την ώρα.

[news]

Στις 9 μ.μ. ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από τη σφαίρα του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα , στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα στα Εξάρχεια. Μια ώρα μετά, η πληροφορία της εν ψυχρώ δολοφονίας έχει διαδοθεί και το κέντρο της Αθήνας παίρνει φωτιά.

Στις πορείες που οργανώνονται την επόμενη μέρα με κατεύθυνση τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής, η κοινωνική σύνθεση των συμμετεχόντων περιλαμβάνει ως επί το πλείστον παιδιά στην ηλικία του Αλέξη. Λίγο μεγαλύτερους ή λίγο μικρότερους έφηβους που για πρώτη φορά κατεβαίνουν στο δρόμο στις 7 Δεκεμβρίου του 2008 και γυρίζουν στο σπίτι τους στα τέλη Γενάρη του 2009. Άνθρωποι που δεν έχουν προλάβει να χρωματιστούν κομματικά και πολιτικά δημιουργούν αυθόρμητα και απατρονάριστα ένα δικό τους κίνημα που σε αντίθεση με τα κινήματα του ’60-’70 δεν περιέχει ελπίδα, αλλά απόγνωση.

Κάνουν καταλήψεις στα σχολεία τους, πορείες στα Αστυνομικά Τμήματα των περιοχών τους, κατεβαίνουν στο Σύνταγμα καθημερινά, δίνουν λουλούδια στις δυνάμεις καταστολής και ξαπλώνουν μπροστά τους για να αναπαραστήσουν νεκρά σώματα. Συγκρούονται με τα ΜΑΤ και εισπνέουν δακρυγόνα, απαξιώνουν το πολιτικό και το μιντιακό σύστημα και οργανώνουν τα δικά τους δίκτυα αντιπληροφόρησης. Κυρίως ασχολούνται με ένα τρόπο σχεδόν ποιητικό και έχουν μια εκτός ελέγχου λαχτάρα για αλλαγή.

Μερικούς μήνες μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου το ΠΑΣΟΚ αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας και υπογράφει λίγο αργότερα το πρώτο Μνημόνιο. Σήμερα, επτά χρόνια και τρία Μνημόνια μετά, η γενιά αυτή μεγάλωσε και πρωταγωνιστεί σε μια Ελλάδα που διανύει μια περίοδο βαθιάς ύφεσης. Οι προοπτικές μπροστά τους μοιάζουν περιορισμένες ενώ τα αποτυπώματα της κοινωνικής έκρηξης του Δεκέμβρη του 2008 είναι σήμερα απτά, αναγνωρίσιμα και συνθέτουν το προφίλ της σύγχρονης ελληνικής νεολαίας που δηλώνει κάτι παραπάνω από δυσαρεστημένη με τον κόσμο, τις δυνάμεις καταστολής και την πολιτική της χώρας. Μεγάλο κομμάτι αυτής της γενιάς εντάχθηκε στον αναρχικό χώρο και όσοι αναρχικοί δέχτηκαν να μας μιλήσουν προϋπόθεση ήταν να μην δείξουμε τα πρόσωπά τους.

Νίκος

 «Όταν ξεκίνησαν τα γεγονότα ήμουν ακριβώς στην ηλικία του Αλέξη. Αρχικά ήμουν αδιάφορος και θυμάμαι πως με παρακίνησαν οι συμμαθητές μου να κατέβω στις πορείες. Τότε δεν είχα καμιά επαφή κανένα πολιτικό χώρο, απλά μου φάνηκε σωστό το να πάρω μέρος στις κινητοποιήσεις. Μετά ξεκίνησα να ψάχνομαι, αυτό ήταν η αφορμή για να οργανωθώ, να διαβάσω, να αποκτήσω αναρχική πολιτική συνείδηση. Από εκείνο τον Δεκέμβρη που ένας αστυνομικός σκότωσε ένα παιδί στην ηλικία μου, δεν είδαμε καμιά αλλαγή στον τρόπο που λειτουργεί η αστυνομία. Αντιθέτως η κατάσταση έχει γίνει χειρότερη και από θαύμα δεν έχουμε παρόμοιες περιπτώσεις δολοφονιών. Η περίπτωση του Γρηγορόπουλου παραμένει χαραγμένη μέσα μας και δεν θα έπρεπε να τον ξεχάσουμε. Ούτε τον Αλέξη, ούτε τον Καλτεζά, ούτε κανένα νεκρό. Αυτό που έχω να πω για την Κυριακή είναι ότι ο κόσμος δεν χρειάζεται να περιμένει κι άλλες αφορμές για να εξεγερθεί. Έχει ήδη αρκετές και κάθε μορφή αντίστασης είναι καλή γιατί δείχνει πως συνειδητοποιούμε ότι κάτι πηγαίνει πολύ λάθος τριγύρω μας. Στην Ελλάδα απέχουμε πολύ από το να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα. Αυτό προϋποθέτει να αλλάξουν τα μυαλά των ανθρώπων και σήμερα δεν είμαστε, ούτε και ζούμε σαν άνθρωποι».

Μάιρα

 «Πήγαινα Β΄ Γυμνασίου όταν ο Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε. Το αρχικό συναίσθημα ήταν το σοκ. Αργότερα ήρθε η οργή. Την επόμενη της δολοφονίας πήγαμε στο σχολείο και υπήρχε από όλους τους μαθητές διάθεση για κινητοποίηση παρά το γεγονός πως υπήρχαν καθηγητές που μας απειλούσαν με αποβολές γιατί θεωρούσαν πως ο Γρηγορόπουλος ευθυνόταν. Η άμεση αντίδραση μας ήταν να κάνουμε πορείες στο Αστυνομικό τμήμα της περιοχής μας, ενώ, επειδή ήμασταν και λίγο η γενιά του msn, θυμάμαι πως είχε έρθει σε όλους μας ένα μήνυμα να ανάψουμε κεριά στα μπαλκόνια και να κρεμάσουμε λευκά σεντόνια σαν ένδειξη πένθους σε ό, τι έγινε. Χωρίς να έχουμε καθοδήγηση από κανέναν και χωρίς κάποιος από εμάς να ανήκει σε κάποιο πολιτικό χώρο. Εγώ πολύ αργότερα, όταν μπήκα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, οργανώθηκα από το πρώτο έτος στη Νεολαία Συνασπισμού και μετέπειτα στη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, απ’ όπου και αποχώρησα φέτος, ωστόσο συμμετέχω σε κινητοποιήσεις και πορείες.

Ο θάνατος του Γρηγορόπουλου ήταν ένα κινητήριο έναυσμα ώστε να δραστηριοποιηθώ πολιτικά προς την Αριστερά. Ήταν μια στιγμή που προσωποποιήθηκαν τα πάντα. Είδαμε ξαφνικά πως αυτά δεν γίνονται μόνο στην Αμερική, αλλά ένας αστυνομικός σκότωσε ένα παιδί εδώ δίπλα μας κι αυτό αυτόματα διαμόρφωσε και την άποψη μου προς τις δυνάμεις καταστολής. Τότε υπήρχαν δυο ειδών παιδιά όπως και σήμερα υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που ήθελαν να αντιδράσουν σε ό,τι είχε γίνει και αυτοί που ήθελαν να χάσουν μάθημα και δεν ασχολήθηκαν. Υπάρχουν παιδιά που γνώρισα μέσω της πολιτικοποίησης μου όμως, που το βίωσαν πολύ έντονα αυτό. Με τις πορείες στο κέντρο, με την κηδεία, με όλη την πολιτική κατάσταση. Για εμάς ήταν τόσο τραυματική αλλά παράλληλα γόνιμη εμπειρία το να κατέβουμε εκείνη τη στιγμή στο δρόμο, οπότε ήταν και πολύ σημαντικό σημείο έναρξης για την πολιτικοποίηση μας».

Νίκος

 «Το 2008 όταν άκουσα την είδηση για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, ήταν για μένα κάτι πολύ περίεργο, επειδή ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός. Αυτό που με άφησε άφωνο όμως, ήταν κυρίως το ότι βρέθηκαν και βρίσκονται άνθρωποι που υπερασπίζονται τον Κορκονέα. Ο θάνατος του Γρηγορόπουλου έδειξε στη γενιά μας ότι ο αστυνομικός δεν συνεπάγεται κάτι καλό απαραίτητα, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή σαν έφηβοι είχαμε μια εξιδανικευμένη εικόνα για τον κόσμο η οποία κατέρρευσε στα δελτία των 8. Στη συνέχεια ακόμη κι αν ήθελες να πεις πως «απλά συνέβη ένα τυχαίο περιστατικό και ίσως να μην συνέβαινε ποτέ σε εμένα», αναπόφευκτα μπαίνεις στη θέση του Γρηγορόπουλου γιατί ξέρεις πως δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό αστυνομικής βίας. Δεν ξέρω τι μπορώ να περιμένω σήμερα, τα πάντα συμβαίνουν τριγύρω μας σαν να είναι φτιαγμένα για να υπάρχουν ειδήσεις στα δελτία. Ακόμη και οι πολιτικοί, έχουν γίνει περισσότερο τηλεπερσόνες. Πολιτικά δεν θα μπορούσα να ανήκω σε κανένα κόμμα, ούτε και στον αναρχικό χώρο. Επιλέγω να είμαι ουμανιστής και να πιστεύω πως όταν ο κόσμος καταλάβει πως αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν θα δει πως είναι θέμα χρόνου να αποδομήσει όλους τους πολιτικούς χώρους και να βρεθεί στο ίδιο στρατόπεδο. Δυστυχώς αυτό που παρατηρώ είναι πως η γενιά μου έχει παραιτηθεί και πως οι ηλικιωμένοι έχουν περισσότερη διάθεση για αλλαγή».

Σωτήρης

 «Τη στιγμή που έμαθα για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, έβλεπα μια ταινία που τη διέκοψε ένα έκτακτο δελτίο. Προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται όταν μετά από μια ώρα άρχισαν να μεταδίδονται πλάνα από την Αθήνα να καίγεται. Με τα επεισόδια αυτά και τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου ο αστυνομικός ενώ ήταν κάτι καλό στη συνείδηση μου, έγινε αυτόματα ένας άνθρωπος που πληρώνεται για να χτυπάει κόσμο. Τα περιστατικά βίας είναι πια αναρίθμητα και αυτό που θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι είναι πως ακόμη κι αν υπερασπίζονται τον αστυνομικό στην ουσία και οι ίδιοι τον φοβούνται. Κι όμως ακόμη και τότε χωριστήκαμε σε δυο στρατόπεδα. Με θυμάμαι δηλαδή να τσακώνομαι στα διαλείμματα με συμμαθητές μου για τον Γρηγορόπουλο. Σήμερα βρίσκομαι στον αναρχικό χώρο επειδή μόνο εκεί μπορώ να δω τον εαυτό μου. Δεν είναι όμως ο Δεκέμβρης που πρέπει να βαφτεί μαύρος. Ο κόσμος πρέπει να δείξει την οργή του απέναντι στην καταστολή και την εξαθλίωση που βιώνει. Κι αυτό πρέπει να το κάνει όλους τους μήνες του χρόνου. Όπως και η αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους που δυστυχούν δεν θα πρέπει να προέρχεται μόνο από αναρχικά στέκια και καταλήψεις, αλλά από όλο τον κόσμο. Έχεις μια κουβέρτα επιπλέον σπίτι σου. Τη δίνεις σε κάποιον που δεν έχει. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι το να αναπτύξουμε κοινωνικό ιστό».

[vice]

Ο Αρκάς χτες σχολίασε χτες με μια γελοιογραφία του την κατάσταση του ελληνικού νοικοκυριού με ένα σκίτσο που περιγράφει την τραγικότητα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας που μεγάλο μέρος της αδυνατεί να βάλει πετρέλαιο για να ζεστάνει το σπίτι της.

[ARKAS -The Original Page]

Μια απίστευτη  γελοιογραφία με πρωταγωνιστή τον Καραγκιόζη πάνω σε καΐκι να… στοχεύει τα… αέρια του στο τουρκικό Ορούτς Ρέις κάνει θραύση στα κοινωνικά δίκτυα.

To σκίτσο στοχεύει με χιούμορ στην τουρκική προκλητικότητα του ερευνητικού πλοίου Ορούτς Ρέις που μπαινοβγαίνει στα νερά μας.

Βέβαια αξίζει να σημειώσουμε και την… υποβρύχια λεπτομέρεια.

Δείτε ολόκληρο το σκίτσο: