Ένας περίεργος οίκος ανοχής με κούκλες του σεξ άνοιξε πρόσφατα στη Γερμανία και μάλιστα είναι ιδιαίτερα δημοφιλής. Το Bordoll, έτσι ονομάζεται, βρίσκεται σε έναν καταπράσινο δρόμο στο Ντόρτμουντ και διευθύνεται από μία 29χρονη γυναίκα που ονομάζεται Έβελιν Σβαρτς. Αυτή τη στιγμή, ο οίκος ανοχής στεγάζει 11 κούκλες από σιλικόνη και τις νοικιάζει για 80 ευρώ την ώρα.
Κάθε κούκλα των 30 κιλών έχει το δικό της όνομα και είναι αισθητικά μοναδική. Η Σβαρτς τις εισήγαγε από την Ασία, με την κάθε μία να κοστίζει περίπου 2.000 ευρώ. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του οίκου ανοχής, οι κούκλες είναι «εξαιρετικά υψηλής ποιότητας».
«Οι κούκλες είναι πραγματικά οι γυναίκες των ονείρων» γράφει στην ιστοσελίδα, υποστηρίζοντας πως είναι «πάντα πρόθυμες».
Οι 11 κούκλες κατηγοριοποιούνται ως «πραγματικές», «πολύ αδύνατες» ή «φανταστικές» και παρατίθενται στην ιστοσελίδα με τις πλήρεις προδιαγραφές τους – από το χρώμα των μαλλιών τους μέχρι τις αναλογίες του σώματός τους.
Οι πελάτες ενθαρρύνονται επίσης να φέρνουν μαζί τους στολές για να ντύσουν τις κούκλες.
Η Σβαρτς εξηγεί πως ο οίκος ανοχής είναι πολύ δημοφιλής, με τις κούκλες να είναι κλεισμένες για περίπου 12 φορές την ημέρα από άνδρες κάθε ηλικίας από όλη τη χώρα. Υποστηρίζει δε, πως το 70% των πελατών της επιστρέφουν για δεύτερη φορά, και πως συχνά έχουν «ανεκτικές» συζύγους, που περιμένουν έξω στο αυτοκίνητο.
Η Σβαρτς ανέφερε επίσης, πως πρόσφατα αναγκάστηκε να αντικαταστήσει την «Άννα», μια από τις πιο δημοφιλείς κούκλες του οίκου ανοχής, γιατί ένας πελάτης την έσπασε.
Με τη Γερμανία να μην έχει αποκλειστεί ποτέ από φάση ομίλων Παγκοσμίου Κυπέλλου, οι παίκτες της Εθνικής ομάδας της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας του 2014 απογοήτευσαν τους απανταχού οπαδούς τους και το κατάφεραν φέτος, καθώς αποκλείστηκαν πρόωρα από το Μουντιάλ του 2018, μετά την ήττα- σοκ από τη Νότιο Κορέα με 2-0.
Το μόνο που έπρεπε να κάνουν οι Γερμανοί ήταν να κερδίσουν την φιλότιμη αλλά πολύ πιο αδύναμη Νότιο Κορέα, μετά τη δραματική τους νίκη απέναντι στους Σουηδούς στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Νίκη που φάνηκε πως ήταν ο… επιθανάτιος ρόγχος του αποκλεισμού που ήρθε σήμερα, καθώς η απογοητευτική Γερμανία- με μόνο κάποιες εξάρσεις- δεν μπορούσε ούτε αυτό να καταφέρει, να κερδίσει μια ομάδα που ούτε την εμπειρία, ούτε τη λάμψη ούτε φυσικά την ποιότητα της “Νάσιοναλμανσαφτ” έχει.
Οι Νοτιοκορεάτες, όμως, έγραψαν ιστορία καθώς κατάφεραν να “ταπεινώσουν” και να στείλουν σπίτι τους τους Γερμανούς, και να αποχωρήσουν με ψηλά το κεφάλι από τη διοργάνωση, επικρατώντας των Πρωταθλητών Κόσμου του 2014 με 2-0, με δυο γκολ στο 92′ και το 96′.
Από τον όμιλο πλέον περνάνε η Σουηδία με 6 βαθμούς και το Μεξικό επίσης με 6 βαθμούς, ενώ Γερμανία και Νότιος Κορέα μένουν στους 3 βαθμούς και αποκλείονται από τη συνέχεια του Μουντιάλ 2018.
Απαγόρευση εισόδου στη χώρα αλλά και κάθε πολιτικής δραστηριότητας επέβαλε η Γερμανία στον πρώην Υπουργό Οικονομικών και επικεφαλής του ΜέΡΑ 25, Γιάνη Βαρουφάκη και άλλα δύο πρόσωπα.
«Το έλλειμμα δημοκρατίας στην Ευρώπη γίνεται όλο και μεγαλύτερο, είναι ώρα οι δημοκράτες πολίτες να πάρουν θέση απέναντι σε μία Ευρώπη που βυθίζεται ξανά στο σκοτάδι», τονίσθηκε μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση του κόμματος.
«Σήμερα, το Υπουργείο Εσωτερικών της Γερμανίας εξέδωσε “Betätigungsverbot” (απαγόρευση δραστηριότητας) εναντίον του Γιάνη Βαρουφάκη και ακόμη δύο ακαδημαϊκών μετά την εισβολή της αστυνομίας στο συνέδριο για την Παλαιστίνη, το οποίο επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο Βερολίνο.
Αυτό συνεπάγεται όχι μόνο απαγόρευση εισόδου στη Γερμανία, αλλά ακόμη και διαδικτυακής συμμετοχής και δραστηριότητας σε πολιτικές εκδηλώσεις στη χώρα, με τη γερμανική κυβέρνηση να ξεπερνά κάθε όριο αυταρχισμού.
Οι άλλοι δύο άνθρωποι για τους οποίους εκδόθηκε αντίστοιχη απαγόρευση είναι ο ακαδημαϊκός Σαλμάν Αμπού Σίτα και ο χειρουργός, Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, Γκασάν Αμπού Σίτα, τον οποίο μάλιστα συνέλαβαν και υπέβαλαν σε τρίωρη ανάκριση στο αεροδρόμιο του Βερολίνου.
Και οι δύο, μαζί με τον Γιάνη Βαρουφάκη, επρόκειτο να συμμετάσχουν στο Συνέδριο για την Παλαιστίνη που διοργάνωναν η “Εβραϊκή Φωνή για την Ειρήνη” και το ΜέΡΑ25 Γερμανίας, με κεντρικό αίτημα την κατάπαυση του πυρός και τον σταματημό της Γενοκτονίας στη Γάζα.
Το έλλειμμα δημοκρατίας στην Ευρώπη γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Η Γερμανία, πρώτη από όλoυς, γνωρίζει καλύτερα τι κινδύνους κρύβει αυτή η στάση της. Είναι η ώρα οι δημοκράτες πολίτες να πάρουν θέση απέναντι σε μία Ευρώπη που βυθίζεται ξανά στο σκοτάδι», επεσήμανε το ΜέΡΑ 25.
«Αυτή είναι η ομιλία που ενόχλησε, κρίνετε μόνοι σας»
Ο Γιάνης Βαρουφάκης ανέφερε πως ο Γερμανός Υπουργός Εσωτερικών τού απαγόρευσε την είσοδο στη Γερμανία, όπως και τη συμμετοχή σε κάθε ομιλία ακόμη μέσω της πλατφόρμας Zoom ή κάποιου άλλου βίντεο.
Το γερμανικό Υπ. Εσωτερικών εξέδωσε "Betätigungsverbot" εναντίον μου: απαγόρευση κάθε πολιτικής δραστηριότητας. Όχι μόνο απαγόρευση εισόδου στη Γερμανία, αλλά και απαγόρευση συμμετοχής μέσω Zoom. Εδώ η ομιλία που τους ενόχλησε. Κρίνετε μόνοι σας. https://t.co/0s9eHsdGmU
Αυτό γιατί, όπως επεσήμανε, λόγω ομιλίας «που δημοσίευσα στο μπλογκ για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε Ισραήλ και Παλαιστίνη. Απαγορεύθηκε να εκφωνήσω αυτήν την ομιλία στο παλαιστινιακό συνέδριο στο Βερολίνο, όπου η αστυνομία με τη σοφία που διαθέτει, εισέβαλε στον χώρο και με τη βία διέλυσε την εκδήλωση».
Μάλιστα, στη συνέχεια του βίντεο, αναρωτιέται εάν η Γερμανία αισθάνεται άνετα που στη δημοκρατία της συμβαίνει κάτι τέτοιο, ενώ, έκανε λόγο για προαναγγελία θανάτου των διαστάσεων.
Yanis Varoufakis BANNED by Germany's Interior Ministry from carrying out any political activity in Germany.
They're so desperate to silence anyone who dares speak out against Germany's complicity in the ongoing genocide in Gaza.
Θέση επί του ζητήματος των «διώξεων» κατά Ρώσων καλλιτεχνών που έχει ξεκινήσει τις τελευταίες ημέρες σε ένδειξη αλληλεγγύης στην Ουκρανία, που δέχεται τη Ρωσική εισβολή, πήρε η ηθοποιός Ελένη Γερασιμίδου στην katiousa.gr.
Κύμα οργής έχει σαρώσει τα μέσα κοινωνικού δικτύου – και δικαιολογημένα – με την πρωτοφανή και απόλυτα σκοταδιστική απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού να κάνει επί της κυριολεξίας “cancel”, τη μετάδοση της «Λίμνης των Κύκνων» του Τσαϊκόφσκι.
Υπενθυμίζουμε, πως πολιτισμικό «θύμα» της Ευρώπης, δεν έπεσε μόνο η επιφανειακή συμμετοχή της Ρωσίας στη Eurovision, αλλά ακόμη και ένας από τους «ογκόλιθους» της παγκόσμιας μουσικής, ο Τσαϊκόφσκι, όταν σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η Φιλαρμονική του Ζάγκρεμπ αφαίρεσε δύο από τα τρία έργα του Τσαϊκόφσκι που θα ερμήνευε σε συναυλία της, ως ένδειξη αλληλεγγύης στην Ουκρανία. Τα δύο έργα που αφαιρέθηκαν αντικαταστάθηκαν από έργα των Μπετόβεν και Σάμουελ Μπάρμπερ, ενώ στο πρόγραμμα παρέμεινε μόνο το Κονσέρτο για βιολί σε Ρε μείζονα.
Ακολουθεί η τοποθέτηση της Γερασιμίδου:
«Προς επίσημους πολιτιστικούς φορείς και όργανα
Δηλώνω υπευθύνως και έχουσα σώας τας φρένας:
Θα υφίσταμαι στο εξής όλες τις απορρέουσες εκ καταγωγής κυρώσεις.
Ομολογώ ότι η εκ μητρός γιαγιά μου ήρθε από τη Ρωσία.
Ως εκ τούτου οποιοδήποτε σχέδιο ενασχόλησης με ρωσικό έργο δυσχεραίνει την ήδη βεβαρημένη θέση μου στα πολιτιστικά δρώμενα της ελληνικής Επικράτειας.
Επίσης υπόσχομαι να καταθέσω κατάλογο έργων που απορρίπτονται.
Λόγω του ότι ο κατάλογος είναι τεράστιος -κυρίως με αξιοκρατικά κριτήρια- τολμώ να ζητήσω την αρωγή των ειδικών, μην κάνω κάνα λάθος.
Χαράζει η ανατολή του 20ού αιώνα και οι λαοί της Βαλκανικής οραματίζονται ένα ελπιδοφόρο μέλλον χωρίς τον Οθωμανό δυνάστη πάνω από τις κεφαλές τους. Την ίδια περίοδο, οι Νεότουρκοι αρχίζουν να σχεδιάζουν ένα αποτρόπαιο έγκλημα που έμελλε να καταγραφεί στην ιστορία ως η πρώτη γενοκτονία της σύγχρονης ανθρωπότητας. Βλέποντας ότι είναι προ των θυρών η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποφασίζουν τη δημιουργία μιας νέας Τουρκίας στα εδάφη της Ανατολής, «αποκαθαρμένης» από τους χριστιανικούς και τους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς.
Οι λεπτομέρειες αυτού του αποτρόπαιου σχεδίου, που σημειώνεται ότι σχεδιάστηκε εν ψυχρώ και όχι κατά τη διάρκεια πολεμικών γεγονότων, συζητείται στα μυστικά συνέδρια των Νεοτούρκων που διεξάγονται στη Θεσσαλονίκη το 1908, 1909, 1910 και 1911, και προβλέπει την απομάκρυνση όλων των χριστιανικών πληθυσμών, ήτοι Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων από τα εδάφη της Μικράς Ασίας ακόμα και με τη χρήση βίας, για να δημιουργηθεί εκεί το νέο τουρκικό κράτος, το οποίο θα κατοικείται αποκλειστικά από Τούρκους και μουσουλμάνους.
Τελικώς οι διεργασίες και οι σχεδιασμοί ολοκληρώνονται και οι Νεότουρκοι, στο τελευταίο συνέδριό τους, του 1911, λαμβάνουν την εξής απόφαση:
Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική θρησκεία και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται. […] Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας. Και είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένοπλη βία […]. Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλειστεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης θα θεωρείται προδοσία προς την τουρκική αυτοκρατορία.
Μετά την τελική απόφαση του συνεδρίου του 1911, αρχίζουν οι συσκέψεις και οι προετοιμασίες σε επιτελικό και πρακτικό επίπεδο. Σε μυστική σύσκεψη των Νεοτούρκων, υπό την προεδρία του Ταλαάτ Πασά (φωτ. δεξιά), είς εκ των συμμετεχόντων, ο δρ Σακίρ Μπεχαεντίν, αναφέρει τα εξής:
Τα έθνη που απέμειναν από παλιά στην Αυτοκρατορία μας, μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Να ξεκαθαρίσουμε τη γη μας. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της επανάστασής μας.
Στην ίδια σύσκεψη ένας άλλος συμμετέχων, ο δρ Ναζίμ, λέει:
Θέλω να επιζήσει ο Τούρκος. Και θέλω να ζήσει μόνο σ αυτά τα εδάφη και να είναι ανεξάρτητος. Εκτός των Τούρκων, όλα τα άλλα στοιχεία να εξοντωθούν, άσχετα σε ποια θρησκεία ή πίστη ανήκουν. Αυτή η χώρα πρέπει να καθαρίσει από τα ξένα στοιχεία. Οι Τούρκοι πρέπει να κάνουν την εκκαθάριση.
Η εφαρμογή του σχεδίου
Το σχέδιο αρχίζει να τίθεται σε εφαρμογή στα τέλη του 1913 και το 1914, με τον Μεγάλο Διωγμό, οπότε, παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου –υποτίθεται για «λόγους ασφαλείας»–, υπό την καθοδήγηση των συμμάχων Γερμανών, εκτοπίζονται και χάνουν τη ζωή τους πολλές δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Θράκης και των παραλίων.
Η εκκένωση της Θράκης
Ενώ είναι σε εξέλιξη η γενοκτονία των Ελλήνων, στις 24 Απριλίου του 1915 αρχίζει η γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων και 700.000 Ασσυρίων. Οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι, δυο ιστορικοί και αυτόχθονες λαοί της Ανατολής, ελλείψει δικού τους εθνικού κράτους και ισχυρών διεθνών συμμάχων, οδηγούνται ανυπεράσπιστοι στο θάνατο από έναν λαό που είναι εισβολέας. Οι θανατηφόροι εκτοπισμοί και οι σφαγές ολοκληρώνονται μέσα στην ίδια χρονιά, για να τελεστεί έτσι η πρώτη γενοκτονία του 20ού αιώνα. Εν τω μεταξύ η γενοκτονία των Ελλήνων συνεχίζεται χωρίς διακοπή. Εκτός από τους αναγκαστικούς εκτοπισμούς, εφαρμόζεται η αναγκαστική στράτευση των Ελλήνων, οι οποίοι αντί να υπηρετούν σε κανονικές μονάδες, τοποθετούνται στα περίφημα «αμελέ ταμπουρού» (τάγματα εργασίας), τα οποία δεν είναι τίποτε άλλο από μονάδες θανάτου. Εκεί, στα κάτεργα του Ερζερούμ, του Άσκαλε, του Χαρπούτ και του Ερζινγικάν, χάνει τη ζωή του η αφρόκρεμα του ανδρικού πληθυσμού των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής. Αμελέ ταμπουρού
Ειδικά στην περιοχή του Πόντου αναπτύσσεται το αντάρτικο, από φυγόστρατους, οι οποίοι βγήκαν στα βουνά αφού είτε δραπέτευσαν από τα κάτεργα των ταγμάτων εργασίας είτε αρνήθηκαν να οδηγηθούν σ’ αυτά. Την ίδια περίοδο, το βαθύ κράτος των Νεοτούρκων αναπτύσσει παρακρατικές και παραστρατιωτικές ομάδες και ομάδες έμμισθων «ατάκτων», οι οποίοι επιτίθενται και λεηλατούν και καταστρέφουν ελληνικά χωριά του Πόντου στις περιοχές της Τραπεζούντας, της Αργυρούπολης, της Νικόπολης, της Κερασούντας, των Κοτυώρων (Ορντού), της Έρπαας, της Αμάσειας, της Αμισού και της Παύρας.
Τη δράση των παρακρατικών και των παραστρατιωτικών ομάδων και των «ατάκτων» ενισχύει με χρήμα, όπλα και πυρομαχικά, και νομιμοποιεί ο Μουσταφά Κεμάλ, μετά την αποβίβασή του στη μαρτυρική Αμισό, τις 19 Μαΐου 1919. Λίγες μέρες μετά συναντάται με τον αρχισφαγέα Τοπάλ Οσμάν και αφού ενημερώνεται για την κατάσταση στην περιοχή, του δίνει υλική και πολιτική στήριξη καθώς και νομιμοποίηση να ολοκληρώσει το έργο του.
Δύο χρόνια μετά, και αφού έχει οδηγηθεί στη σφαγή μεγάλο μέρος των Ελλήνων του μαρτυρικού Πόντου, με εντολή του Κεμάλ συστήνονται τα περιβόητα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας (İstiklâl Mahkemeleri), στα οποία δικάζονται με συνοπτικές διαδικασίες και οδηγούνται στην αγχόνη οι πιο σημαντικοί Έλληνες, η πνευματική και οικονομική ηγεσία των πόλεων και των κοινοτήτων του Πόντου.
Το έγκλημα συνεχίζεται και τα επόμενα χρόνια, και ολοκληρώνεται μέχρι το 1923 και την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Ο απολογισμός είναι τραγικός. Ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του σχεδίου γενοκτονίας των Ελληνικών πληθυσμών της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, έχουν χάσει τη ζωή τους 353.000 Έλληνες του Πόντου και περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Έλληνες της Θράκης και της Μικράς Ασίας.
Μερικές από τις μαρτυρίες ξένων διπλωματών
Τα γεγονότα των σφαγών και του εξανδραποδισμού των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής, παρά την κάλυψη που έδιναν στην σύμμαχο Τουρκία, απαθανατίζονται σε επίσημες αναφορές διπλωματών που υπηρετούσαν σε διπλωματικές Αρχές της περιοχής.
Σε έγγραφο του Αυστριακού υπουργού Εξωτερικών για τους διωγμούς των Ελλήνων, που απευθύνεται προς τον ομόλογό του στο Βερολίνο, αναφέρονται τα εξής:
Η πολιτική των Τούρκων είναι μέσω μιας γενικευμένης καταδίωξης του ελληνικού στοιχείου, να εξοντώσει τους Έλληνες ως εχθρούς του κράτους, όπως πριν τους Αρμένιους. Οι Τούρκοι εφαρμόζουν τακτική εκτόπισης των πληθυσμών, δίχως διάκριση και δυνατότητα επιβίωσης, απ’ τις ακτές στο εσωτερικό της χώρας, ώστε οι εκτοπιζόμενοι να είναι εκτεθειμένοι στην αθλιότητα και το θάνατο από πείνα.
Τα εγκαταλειπόμενα σπίτια των εξοριζομένων λεηλατούνται από τα τουρκικά τάγματα τιμωρίας ή καίονται και καταστρέφονται. Και όλα τα άλλα μέτρα τα οποία εις τους διωγμούς των Αρμενίων ευρίσκοντο εις ημερησίαν διάταξιν, επαναλαμβάνονται τώρα εναντίον των Ελλήνων.
Από την πλευρά του ο μαρκήσιος Παλαβιτσίνι σε αναφορά του τον Ιανουάριο του 1918 γράφει τα εξής:
Είναι σαφές ότι οι εκτοπισμοί του ελληνικού στοιχείου δεν υπαγορεύονται ουδαμώς από στρατιωτικούς λόγους και επιδιώκουν κακώς εννοουμένως πολιτικούς σκοπούς.
Την ίδια περίοδο ο Αυστριακός πρόξενος της μαρτυρικής Αμισού, Κβιατόφσκι, αναφέρει στους προϊσταμένους του τα εξής:
Όπως επανειλημμένως ετόνισα, θεωρώ τον εκτοπισμόν των Ελλήνων της ποντιακής παραλίας εν τω πλαισίω της εκτελέσεως του προγράμματος των Νεοτούρκων, το οποίον επιδιώκει την εξασθένησιν του χριστιανικού στοιχείου ως μίαν καταστροφήν μεγίστης απηχήσεως, ήτις θα έχη εις την Ευρώπην ζωηρότερον αντίκτυπον από τας αγριότητας εναντίον των Αρμενίων.
Το 1921 ο Βρετανός αρμοστής της Κωνσταντινούπολης ενημερώνει εγγράφως τον υπουργό Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας:
Οι Τούρκοι φαίνεται ότι δρουν βάσει προμελετημένου σχεδίου για την εξόντωση των μειονοτήτων […]. Όλοι οι άνδρες ηλικίας άνω των 15 ετών της περιφερείας Τραπεζούντος και της ενδοχώρας εκτοπίστηκαν στα τάγματα εργασίας του Ερζερούμ, Καρς και Σαρήκαμις.
Αναφορά στα περιβόητα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας της Αμάσειας
Βρισκόμαστε στο 1921. Το νεόκοπο κεμαλικό καθεστώς, για να ολοκληρώσει το έγκλημα, σχεδιάζει την εξολόθρευση της οικονομικής, πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας του Ελληνισμού του Πόντου.
Στο πλαίσιο του σχεδιασμού αυτού ιδρύει τα περιβόητα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας, στα οποία οδηγούνται όλα τα ηγετικά στελέχη των Ελλήνων του Πόντου. Έτσι η Αμάσεια από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1921 γίνεται τόπος εγκλεισμού και θανάτου.
Για πέντε μήνες το φρενοκομείο της πόλης μετατρέπεται σε φυλακή. Πολλοί από τους συλληφθέντες πεθαίνουν κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού.
Όπως μας πληροφορεί ο εκ Πόντου διανοούμενος και συγγραφέας Γεώργιος Κανδηλάπτης:
Το δικαστήριο στήνεται με πρόφαση την καταδίωξη των δημιουργών του Ποντιακού ζητήματος, αλλά ουσιαστικά με σκοπό την καταστροφή του άνθους των ομογενών του Πόντου, δηλαδή των εμπόρων, δικηγόρων, γιατρών, φαρμακοποιών, δασκάλων, ιερέων, δημοσιογράφων.
Η αναφορά αυτή ήταν αφιερωμένη στα θύματα της Γενοκτονίας που διέπραξαν οι Τούρκοι από το 1914 μέχρι το 1923 εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των λοιπών μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Ανατολής.
Επικεντρώθηκε στη Γενοκτονία του Ελληνισμού του Πόντου και στην περίπτωση των μελλοθανάτων που απέστειλαν επιστολές στους οικείους τους, λίγες ημέρες πριν οδηγηθούν στην αγχόνη, μετά από μια δίκη παρωδία στα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας της μαρτυρικής Αμάσειας, το 1921.
Οι αναφορές αυτές και οι εκδηλώσεις μνήμης που γίνονται για τη Γενοκτονία δεν στοχεύουν στην αναμόχλευση και τη διαιώνιση του μίσους. Είναι πράξεις ανάχωμα σε πολιτικές που οδηγούν σε νέες γενοκτονίες. Είναι πράξεις δικαίωσης των αδικοχαμένων νεκρών και λύτρωσης των λαών της περιοχής. Είναι πράξεις ευθύνης για τις γενιές που θα έρθουν.
Ενα ερωτικό τρίγωνο με φόντο την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Γενοκτονία των Αρμενιών με αξιοζήλευτο καστ (από τον Οσκαρ Αϊζακ μέχρι τον Ζαν Ρενό και τον Κρίστιαν Μπέιλ). Ο λόγος για τη «Μεγάλη Υπόσχεση» του Τέρι Τζορτζ.
Ο Mίκαελ, ένας εξαίρετος σπουδαστής ιατρικής συναντά την πανέμορφη δασκάλα χορού Άνα στα τέλη του 1914.
Η αρμένικη κληρονομιά τους θα τους φέρει κοντά, αλλά σύντομα εκείνος θα συγκρουστεί με την τωρινή αγάπη της Άνας, έναν Αμερικανό φωτορεπόρτερ, που είναι αποφασισμένος να εκθέσει όλη την αλήθεια για τη γενοκτονία των Αρμενίων.
Όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία καταρρέει, τόσο πιο έντονα οι τρεις τους θα χρειαστεί να τιθασεύσουν τα πάθη τους, προκειμένου να σωθούν.
Ο Τέρι Τζορτζ είναι αναμφίβολα ένας σημαντικός σεναριογράφος, με ταινίες στο ενεργητικό του , όπως το «Στο όνομα του πατρός» και τον «The Boxer», εδώ όμως περνάει από τη θέση του σκηνοθέτη (αν και το αρχικό πλάνο ήταν να αναλάβει την ταινία ο Μάρτιν Σκορτσέζε, που τελικά κράτησε για τον εαυτό του μόνο τον ρόλο του εκτελεστή παραγωγού) καλείται για να αφηγηθεί την ιστορία ενός τριγώνου σε μια περίοδο της ιστορίας που δεν βλέπουμε συχνά στον κινηματογράφο.
Το 1914 κι ενώ ο Μεγάλος Πόλεμος παραμονεύει, η Οθωμανική Αυτοκρατορία καταρρέει. Ένας Αρμένιος φοιτητής ιατρικής, ο Μίκαελ Μπογκοσιάν , είναι αποφασισμένος να φέρει τη μοντέρνα επιστήμη στο χωριό της καταγωγής του στη Νότια Τουρκία, όπου Τούρκοι μουσουλμάνοι και Αρμένιοι χριστιανοί ζουν ειρηνικά για αιώνες.
Εκεί θα γνωρίσει την επίσης Αρμένια Άνα, που όμως διατηρεί ερωτικό δεσμό με τον Αμερικανό φωτορεπόρτερ Κρις Μάγιερ.
Όσο οι Τούρκοι συνασπίζονται με τους Γερμανούς και η Αυτοκρατορία στρέφεται βίαια εναντίον των εθνικών μειονοτήτων της, οι δύο άντρες πρέπει να συμφιλιωθούν και να ξεπεράσουν τον ανταγωνισμό τους, για να επιβιώσουν από τα γεγονότα που απειλούν τις ζωές τους.
Ο Τζορτζ μιλάει ανοιχτά για την γενοκτονία των Αρμενίων, πλάθοντας χαρακτήρες, που από τη μια βασανίζονται από το προσωπικό τους δράμα και ταυτόχρονα ξεπερνούν τους εγωισμούς τους, προκαλώντας στην ουσία τον θεατή του να αναλογιστεί την ευθύνη του απέναντι στην ιστορική συγκυρία.
Ακολουθώντας όμως μια συμβατική κινηματογράφηση, που σε σημεία θυμίζει τηλεοπτικές σειρές, δεν αποφεύγει το μελόδραμα και περισσότερο στρέφεται σε μια εκπαιδευτική λογική, που στόχο έχει να γνωρίσει στο κοινό ένα τραγικό κομμάτι της Ιστορίας για το οποίο δεν λέγονται πολλά.
Ο Όσκαρ Ισαάκ και η Σαρλίζ Λε Μπον υποδύονται το κεντρικό ερωτικό ζευγάρι με ευαισθησία, ενώ ο Κρίστιαν Μπέιλ στο ρόλο του ανθρωπιστή Κρις Μάγιερ αποκαλύπτει την ευάλωτη πλευρά του ανθρώπου που γίνεται αυτόπτης μάρτυρας μιας τραγωδίας, αλλά αποφασίζει να δράσει και να προσφέρει το δικό του λιθαράκι στον αγώνα για την αλήθεια.
Αυτό το θηρίο, το κτήνος, ένα ύπουλο κάθαρμα που κρύβεται πάντα σε μια γωνιά για να χτυπήσει κρυφά, κατάφερε επί δεκαετίες ολόκληρες να μην τολμά κανείς να αναφέρει το όνομά του.
Όλοι τον έτρεμαν, όλοι έφτυναν τον κόρφο τους όταν κάποιος ψέλλιζε το όνομά του.
Τον έλεγαν με άλλες λέξεις, όχι με το όνομά του. Το «κακό», το «ξορκισμένο», το «επάρατο», χίλια δυο άλλα, όχι όμως το πραγματικό του όνομα.
Αδηφάγος, σκληρός, ένιωθε ανίκητος καθώς κατάπινε πόλεις ολόκληρες σε όλο τον κόσμο. Και κόμπαζε αφού δεν τον έπιανε τίποτα. Μήτε φάρμακο μήτε εμβόλιο.
Κατάφερε, εκμεταλλευόμενος τον φόβο αλλά και τον ανείπωτο πόνο των ανθρώπων, να δημιουργήσει απίθανες δοξασίες. Ότι μολύνει ακόμα και το χώμα, απίθανα πράγματα.
Αλλά με το πέρασμα των χρόνων, οι άνθρωποι όχι μόνο τον κοιτούσαν στα μάτια παλεύοντας μαζί του αλλά ξεστόμιζαν και το όνομά του: καρκίνος.
Ναι, έκλεισε πολλά σπίτια, ρήμαξε οικογένειες, άπλωσε τη σκιά του, ολόμαυρη ράχη.
Και καμιά φορά –καθόλου σπάνιο- έπαιρνε και δυο και τρεις από την ίδια οικογένεια.
Τώρα στέκεται στο ξανά στο κρεβάτι της Φώφης Γεννηματά, τριγυρίζοντας όμως και σε κάμποσα άλλα σπιτικά: της Ελένης και της Μαρίας, του Κώστα, του Φώτη, του Μάριου, της Ελπίδας, ένα σωρό ανθρώπων που παλεύουν καθημερινά.
Φυσικά τους τρομάζει, εξυπακούεται. Φυσικά τους κλέβει τον ύπνο, την ανάσα, γεμίζει την ψυχή τους με τρέμουλο.
Αλλά τώρα αντικρίζει κάτι που δεν έβλεπε παλιότερα: τον κοιτάνε κατάματα.
Η Φώφη το έκανε αυτό χρόνια πριν, γεμάτη δεκαετία, όταν της χτύπησε με δύναμη την πόρτα και εισέβαλε βίαια στο σπίτι της.
Μετά το αρχικό σοκ, του έβγαλε τη γλώσσα, σήκωσε με αυθάδεια απέναντί του τα μανίκια, τον πάλεψε γενναία και τον έδιωξε, μια νίκη θριαμβευτική που γέμισε με ελπίδα πολλούς ανθρώπους.
Κι είχε μιλήσει τόσο γενναία, τόσο δυνατά.
«Όταν ήμουν εγώ 44 ετών, αρρώστησα και μετά από λίγα χρόνια συνέβη και στην αδελφή μου. Αλλά δόξα τω Θεώ, είμαστε εδώ, είναι όλα καλά. Η πρώτη αντίδραση όλων των ανθρώπων είναι: “Γιατί σε μένα;”, κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Αλλά αν μείνεις σε αυτή την αντίδραση, δεν θα τη βγάλεις καθαρή στο τέλος. Πρέπει να κάνεις το επόμενο βήμα, να φύγεις γρήγορα από αυτή τη λογική. Αν έμενα στο γιατί σε μένα, δεν θα είχα τρία παιδιά και ίσως να μη ζούσα σήμερα»
Τον ήξερε καλά τον αλήτη, από την καλή κι απ’ την ανάποδη. Της είχε διαλύσει το σπίτι, την είχε στοιχειώσει.
Ήταν είκοσι χρονών κορίτσι όταν χτύπησε τη μητέρα της Κάκια Βέργου, που πάλεψε ηρωικά δέκα ολόκληρα χρόνια, φεύγοντας ταλαιπωρημένη μόλις στα 54 χρόνια της.
Μετά από επτά μήνες, στις 25 Απριλίου 1994, ο αλήτης πήρε και τον πατέρα της Γιώργο –στα 55 του-, βυθίζοντάς την σε πένθος που έμοιαζε με βουνό.
Τους ξεκλήρισε ο καρκίνος, τους ξερίζωσε, φύτρωσε μαύρο στις ψυχές τους.
Τώρα παλεύει η ίδια ξανά με το θηρίο, με το ψυχρό ιατρικό ανακοινωθέν του Ευαγγελισμού να ηχεί με ήχο ηλεκτρικό.
«Η Φώφη Γεννηματά νοσηλεύεται με συμπτώματα ατελούς ειλεού, υποτροπή της βασικής της νόσου»
Ναι, θα τον κοιτάξει ξανά στα μάτια, κι όταν συνέλθει από το αρχικό σοκ θα του ξαναβγάλει γλώσσα. Είχε εκπαιδευτεί από μικρή. Κι όπως έλεγε τότε…
«Το 1984, όταν αρρώστησε η μητέρα μου, πολύ δύσκολα μπορούσε να πει κανείς τη λέξη καρκίνος. Είχε καρκίνο στο μαστό. Ήταν ένα στίγμα για όλη την οικογένεια. Ένας από τους λόγους που επέλεξα να μιλήσω στη συνέχεια εγώ ήταν γιατί έπρεπε αυτό το πράγμα να το σπάσουμε. Δεν τελειώνει η ζωή. Δεν σταματάς να είσαι γυναίκα και πρέπει να συνεχίσεις να ζεις»
Αυτή την πάλη που ξεκινάει πάλι από την αρχή, τη χρωστάει στα τρία παιδιά της και τον άντρα της, στη μνήμη των γονιών της, στον ίδιο της τον εαυτό…
Την πιο δύσκολη μάχη της ζωής του με τον καρκίνο δίνει ο μικρός Νικόλας. Σε τελευταία ανάρτησή της η οικογένειά του αναφέρει, ότι σε αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές γίνονται και μικρά θαύματα.
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
«Μπήκαμε στον τρίτο μας χρόνο σε αυτή τη δύσκολη μάχη με τον καρκίνο, και δυστυχώς δεν γίνεται ευκολότερη. Οι τελευταίοι μήνες ήταν πολύ δύσκολοι για τον Νικόλα. Αλλά, έστω και με όλες τις δυσκολίες, όλοι προσευχόμαστε για τον Νικόλα μας, και μερικές φορές βλέπουμε κάποιες αναλαμπές από τα θαύματα που κράτησαν τον Νικόλα μας μας εδώ κοντά μας να μάχεται δυνατά.
Από τον τέλος του 2022, ο Νίκολας είχε προσβληθεί από τέσσερις ιούς που δεν θεραπεύονταν με αντιβιοτικά. Τα λευκά του αιμοσφαίρια ήταν τόσο χαμηλά που δεν μπορούσε ο οργανισμός του να καταπολεμήσει κανέναν από αυτούς τους ιούς. Μας έδιναν αμέτρητα φάρμακα για να παίρνει κάθε πρωί και κάθε βράδυ.
Το γενναίο μας αγόρι, στο τέλος σταματήσει να τρώει και να πίνει επειδή τον πονούσε τόσο πολύ, οπότε έπρεπε να του δίνουμε «φαγητό» μέσω της κεντρικής γραμμής του απλά και μόνο για να τον κρατήσουμε στη ζωή.
Ήταν τόσο εξαντλημένος που κοιμόταν όλη μέρα και το βάρος του έπεσε στα 14 κιλά. Έχασε τόσα κιλά που έβλεπες όλα του τα κόκαλα.
Οι γιατροί ανησυχούσαν πάρα πολύ και μας είπαν ότι έπρεπε να τον κάνουν ακόμη μια χειρουργική επέμβαση για να του εισάγουν ένα σωληνάκι στο στομάχι του, ώστε να μπορούν να τον ταΐζουν απευθείας μέσω αυτού. Και αυτό που έγινε ήταν για εμάς ένα μικρό θαύμα, αφού σιγά σιγά κατάφερε να ανακτήσει λίγο τον εαυτό του, να πίνει λίγο νερό και άρχισε να τρώει λίγο φαγητό.
Οι γιατροί δεν προχώρησαν με την επέμβαση και παρακολουθούσαν την πρόοδο του. Ευτυχώς, συνέχισε σιγά σιγά να τρώει περισσότερο. Για εμάς, η πιο χαρούμενη μέρα μας ήταν όταν ζήτησε πίτσα!
Ευχαριστούμε τον Θεό για αυτό το μικρό θαύμα, όσο μικρό και να ακούγεται στα αυτιά του κόσμου. Τώρα είμαστε στα 15 κιλά. Για ένα αγόρι 6 ετών είναι πολύ λίγα τα 15 κιλά, έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε για να επιστρέψουμε σε οτιδήποτε σχεδόν φυσιολογικό. Αλλά το ότι ξεκίνησε σιγά σιγά το φαγητό είναι ένα θαύμα με το οποίο νιώθουμε ευλογημένοι.
Παρόλα αυτά, παρατηρούμε άλλα πράγματα τον τελευταίο καιρό, όπως εξογκώματα στο λαιμό του, πυρετό, και νυχτερινή εφίδρωση. Οι γιατροί του έκαναν υπερηχογράφημα την περασμένη εβδομάδα και είναι βέβαιοι ότι όλα αυτά οφείλονται σε όλες τις θεραπείες. Εμείς απλά παρακαλούμε τον Θεό να έχουν δίκιο.
Αυτή τη στιγμή ακόμη δίνουμε στον Νικόλα μας πολλά φάρμακα και παυσίπονα, και μέρα και νύχτα, για τους ιούς και τον πόνο. Μια παρενέργεια των θεραπειών είναι ο πόνος στα νεύρα, και το αγόρι μας Νίκολας χρειάζεται συνεχώς ένα συγκεκριμένο φάρμακο για να βοηθήσει τον πόνο να υποχωρήσει. Δυστυχώς, δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να του δώσουμε όλα αυτά τα φάρμακα και τα παυσίπονα.
Οι τελευταίοι μήνες ήταν πάρα πολύ δύσκολοι για τον Νικόλα και για εμάς. Είμαστε ευγνώμονες που ο Νικόλας μας είναι εδώ μαζί μας, και θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας. Μέσα από το σκοτάδι υπάρχει φως. Στα καρναβάλια, καταφέραμε να του φορέσουμε και στολή του τίγρη του και ξετρελάθηκε από την χαρά του.
Σας παρακαλούμε, συνεχίστε να προσεύχεστε για τον Νικόλα μας, μας να ανακτήσει τις δυνάμεις του μετά από αυτόν τον πολύ σκληρό αγώνα με τους ιούς, για να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε και πάλι τις θεραπείες για αυτό το τέρας που λέγεται καρκίνος. Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να μένει στο νοσοκομείο για 2,5 χρόνια και να υποβάλλεται σε τόσα πολλά. Χρειαζόμαστε το θαύμα του Θεού για πλήρη θεραπεία του μωρού μας, και για να επιστρέψει σύντομα στο σπίτι του.
Λέγεται Βασιλική Κωνσταντινοπούλου, στα 26 της χρόνια κέρδισε τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, η επίδοσή της είναι στις 20 καλύτερες όλων των εποχών για Ελληνίδα αθλήτρια, αλλά αυτή δεν είναι η μεγαλύτερή νίκη της.
Η ζωή της έμοιαζε μέχρι τώρα με… σκωτσέζικο ντους. Την οικογενειακή ευτυχία, τον γάμο της με τον επίσης Μαραθωνοδρόμο Γιάννη Γκρέκα και τη γέννηση του γιού τους ήρθε να ταράξει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Η Βασιλική Κωνσταντινοπούλου είναι η νικήτρια του Μαραθωνίου της Αθήνας φέτος. Είναι 25 χρόνων και δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που διαγνώστηκε με μυελοειδές καρκίνωμα του θυρεοειδούς… Νίκες της ζωής… #AthensMarathon#μαραθωνιοςpic.twitter.com/E4liqDJ0jU
Η ίδια το είχε περιγράψει παλαιότερα σε συνέντευξή της:
«Λίγο μετά την γέννηση του γιου μου διαγνωστικα με μυελωειδές καρκίνο του θυρεοειδούς, ο οποίος είχε προχωρήσει και στους λεμφαδένες της δεξιάς πλευράς του λαιμού. Σίγουρα το να ακούς μια τέτοια διάγνωση στο μυαλό σου έρχονται μόνο αρνητικές σκέψεις. Θα έλεγα ότι θέλει πολύ μεγάλη πίστη στο ότι θα τα καταφέρεις και πώς δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να παλέψεις. Έτσι ήταν και για εμένα. Μπορεί στο πρώτο άκουσμα να μου κόπηκαν τα πόδια, αλλά μετά κοίταξα το παιδί μου και πεισματικά είπα στον εαυτό μου: Θα τα καταφέρεις!»
Συγχαρητήρια στην πρώτη γυναίκα που τερμάτισε στον 39ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Βασιλική Κωνσταντινοπούλου το όνομά της! Πρώτη φορά που τρέχει στον Μαραθώνιο, πρώτη γυναίκα και πρώτη πανελληνιονίκης! Μπράβο Βασιλική!#IAMAuthentic#ama2022#AthensMarathonpic.twitter.com/1L6rtQcpy8
Κι όχι απλά τα κατάφερε, αλλά έγινε και αθλήτρια διεθνοιύς επιπέδου. Πέρσι στην πρώτη της συμμετοχή σε Μαραθώνιο ήταν 3η, φέτος έκοψε πρώτη το νήμα.
Η ίδια περιέγραψε παραστατικά, αμέσως μετά τον τερματισμό της, την εμπειρία της πρώτης μεγάλης νίκης, αλλά και της μεγάλης επίδοσης:
«Είναι σαν όνειρο. Ένας αθλητής του Μαρ;αθωνίου έχει ονειρευτεί άπειρες φορές να τερματίζει σε Μαραθώνιο. Άλλο όμως το όνειρο κι άλλο να το ζεις. Χρειάζεται να ξεπεράσεις τα όρια, να δοκιμάσεις τον εαυτό σου για να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις του αγώνα. Είναι φανταστικο. Καλύτερο κι από το ομορφότερο όνειρο…»
