Δραματικές επιπτώσεις στην υγεία και τη διαβίωση των παιδιών έχουν οι κοινωνικοικονομικές ανισότητες και οι επιπτώσεις αυτές επηρεάζουν τη πορεία και στην ενήλικη ζωή τους

Το 13% των παιδιών στις χώρες του ΟΟΣΑ, ζουν σε σχετική εισοδηματική φτώχεια και το ποσοστό αυξάνεται περισσότερο από 20% σε χώρες όπως η Ισπανία, η Τουρκία και οι ΗΠΑ.

Ειδικά στην Ευρώπη, περισσότερο από το 10% των παιδιών με χαμηλό εισόδημα συνεχίζουν να ζουν σε στέγαση πολύ κακής ποιότητας.

Στην Ελλάδα, το 10% των παιδιών μέχρι 15 ετών αντιμετωπίζουν στέρηση τροφής στο σπίτι τους, όταν στον ΟΟΣΑ το ποσοστό είναι 6% κατά μέσο όρο.

Tο 8,8% των παιδιών στη χώρα μας αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις αγαθών και το 46% εντοπίζουν τις ελλείψεις σε ορισμένα αγαθά στο σπίτι τους.

Παρόλα αυτά, μόνο το 4% των παιδιών στην Ελλάδα δεν έχει ίντερνετ στο σπίτι.

Τα παραπάνω καταγράφονται σε έκθεση του ΟΟΣΑ «Ξεκινώντας άνισα: Πώς είναι η ζωή για τα μειονεκτούντα παιδιά;» και αφορά για τα παιδιά που αντιμετωπίζουν κοινωνικοοικονομικές ανισότητες διεθνώς. Στην έκθεση τονίζεται η σημασία της ευμάρειας των παιδιών για κάθε τομέα της μετέπειτα ενήλικης ζωή τους.

Σε ότι αφορά τα δεδομένα για τη χώρα μας, η πλειονότητα των παιδιών διατηρεί την υγεία του, ενώ απολαμβάνει και τη στήριξη της οικογένειάς του.

Συγκεκριμένα, μόνο το 1,89% των παιδιών μέχρι 15 ετών αντιμετωπίζουν περιορισμούς στις δραστηριότητές τους εξαιτίας προβλημάτων υγείας, ποσοστό 8,11% αναγνωρίζει ότι η υγεία του είναι μέτρια ή κακή, ενώ μόλις το 16% των παιδιών 11-15 ετών γυμνάζεται μέτρια ή έντονα τουλάχιστον μια ώρα την ημέρα.

Και ενώ σχεδόν ένα στα τέσσερα παιδιά (24,5%) είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο, η βρεφική θνησιμότητα φτάνει το 3,7 ανά 1000 γεννήσεις, όταν στην Ισλανδία η βρεφική θνησιμότητα είναι μόλις 1,1 τοις χιλίοις με την Κολομβία να καταλαμβάνει τη χειρότερη θέση με 17,3 τοις χιλίοις.

Οικογενειακή στήριξη

Αντίθετα, το 78% των παιδιών νοιώθει ότι έχει πλήρη υποστήριξη από την οικογένειά του σε επίπεδο ψυχοκοινωνικό, αν και το 86% των παιδιών θεωρεί τον εαυτό του επαρκή για να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του. Το 47,5% μάλιστα επιδεικνύει έντονη ωριμότητα και αναγνωρίζει ότι η εξυπνάδα του καθενός δεν αλλάζει. Το 63% των παιδιών, θεωρεί ότι η ζωή του έχει νόημα και σκοπό, όμως μόνο το 30,5% των παιδιών δηλώνουν ικανοποιημένα με τη ζωή τους συνολικά.

Μόλις το 18% των νέων 15-29 ετών δεν απασχολούνται σε κάποια εργασία ή δεν φοιτούν σε κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα, ενώ ένα 6% των παιδιών μέχρι 15 ετών είναι πρώτοι στα θετικά μαθήματα (μαθηματικά, φυσική, χημεία κλπ).

Παιδική ευμάρεια

Όμως, όπως επισημαίνει η έκθεση, η παιδική ηλικία είναι μια κρίσιμη περίοδος στη ζωή. Τα πράγματα που μαθαίνουμε, κάνουμε και βιώνουμε στην παιδική ηλικία παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ποιοι είμαστε και ποιοι γινόμαστε και μπορεί να αφήσει μόνιμες επιπτώσεις στη ζωή μας για χρόνια. Γιατί τότε τα άτομα αρχίζουν να αναπτύσσουν τις δεξιότητες και τις ικανότητες που απαιτούνται για την επιτυχία τους στη μετέπειτα ζωή, από το επάγγελμα που θα διαλέξουν, τις γνώσεις που θα αποκτήσουν αλλά και τις δεξιότητες για να ζήσουν σε έναν ψηφιοποιημένο κόσμο με αυτοπεποίθηση, κριτική σκέψη, ικανότητα για επίλυση προβλημάτων και να αναπτύξουν ικανότητες για τη συμβολή τους στην κοινωνία, όπως η ενσυναίσθηση, η διαχείριση των εντάσεων και η ανάληψη ευθύνης.

Η παιδική ηλικία είναι επίσης μια κρίσιμη περίοδος για την υγεία και τη σωματική ανάπτυξη, για την κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη, για τη διαμόρφωση της συμπεριφοράς και για μια σειρά άλλων παραγόντων που βοηθούν στη διαμόρφωση προοπτικής και ευημερίας στη μετέπειτα ζωή.

Ωστόσο, δεν έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες να απολαύσουν μια καλή παιδική ηλικία και μια ενήλικη ζωή στη συνέχεια. Η ευημερία των παιδιών απαιτεί συνεχή υποστήριξη από τις οικογένειες, τα σχολεία και την ευρύτερη κοινότητα, παράγοντες που δεν είναι πάντα διαθέσιμοι σε όλα τα παιδιά.

Παιδιά από κοινωνικά και οικονομικά μειονεκτικά περιβάλλοντα υστερούν ιδιαίτερα σε πολλούς τομείς ευημερίας. Τα μειονεκτούντα παιδιά συχνά τα πηγαίνουν χειρότερα στο σχολείο και συχνά αφήνουν την εκπαίδευση με λιγότερες γνώσεις και δεξιότητες από τους συνομηλίκους τους.

Έχουν επίσης συχνά χειρότερη σωματική και ψυχική υγεία, λιγότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και αναφέρουν λιγότερη ικανοποίηση από τη ζωή τους.

Χειρότερα σε όλους τους τομείς

Όπως καταγράφεται στην έκθεση, τα παιδιά από κοινωνικά και οικονομικά μειονεκτικά περιβάλλοντα τα πηγαίνουν χειρότερα σε όλους σχεδόν τους τομείς ευημερίας.

Χαρακτηριστικά, τα παιδιά από μειονεκτικά περιβάλλοντα:

• Πολύ συχνά δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά υλικά αγαθά, όπως βασικά τρόφιμα, καλή ποιότητα στέγασης και διαδίκτυο. Ειδικά στην Ευρώπη, περισσότερο από το 10% των παιδιών με χαμηλό εισόδημα συνεχίζουν να ζουν σε στέγαση πολύ κακής ποιότητας.
• Συνήθως παρουσιάζουν κακή έκβαση της υγείας τους, είναι συνήθως υπέρβαρα ή παχύσαρκα και αναγνωρίζουν τα ίδια την κακή τους υγεία. Κατά μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ, περίπου το 25% των μειονεκτούντων παιδιών 11, 13 και 15 ετών είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα έναντι 16% των παιδιών από τα πιο ευνοημένα νοικοκυριά. Και περισσότερα από ένα στα έξι μειονεκτούντα παιδιά στην ίδια ηλικιακή ομάδα βαθμολογούν τη δική τους υγεία ως «μέτρια» ή «κακή», σε σύγκριση με ένα στα δέκα προνομιούχα παιδιά.
• Πάνε χειρότερα στην εκπαίδευση. Είναι σχεδόν απίθανο να έχουν καλές επιδόσεις σε διεθνείς αξιολογήσεις μαθητών. Π.χ. μόνο το 6% των μειονεκτούντων 15χρονων έχουν υψηλές επιδόσεις σε θετικά μαθήματα και έχουν περιορισμένες φιλοδοξίες για μελλοντική εκπαίδευση, όταν στα πιο ευνοημένα νοικοκυριά, έχει υψηλές επιδόσεις το 29% των παιδιών.
• Συχνότερα αναφέρουν χειρότερη κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας μειωμένη υποστήριξη από την οικογένεια και χαμηλότερα επίπεδα αυτοπεποίθησης και ικανοποίησης από τη ζωή. Κατά μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ, έως και το 19% των μειονεκτούντων 15χρονων δηλώνουν χαμηλή ικανοποίηση από τη ζωή τους στο σύνολό της, σε σύγκριση με το 14% των πιο ευνοημένων, με απόσταση έως και 10 ποσοστιαίες μονάδες σε ορισμένες χώρες.

Η σχέση με την οικογένεια

Αυτές οι ανισότητες ευημερίας έχουν τις ρίζες τους στη φτώχεια που αντιμετωπίζουν τα κοινωνικά και οικονομικά μειονεκτούντα παιδιά στο σπίτι, στο σχολείο και στην κοινότητα.

Τα αποτελέσματα της ευημερίας των παιδιών δεν προκύπτουν από το πουθενά. Οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν στο σπίτι, στο διαδίκτυο, στο σχολείο και στην κοινότητα, έχουν τις επιπτώσεις τους.

Η οικογενειακή ζωή είναι διαφορετική για παιδιά από κοινωνικοοικονομικά μειονεκτικά υπόβαθρα. Μπορεί να ζουν με χαμηλότερα εισοδήματα, να έχουν γονείς που εργάζονται σε επαγγέλματα χαμηλότερης δεξιότητας ή να έχουν γονείς με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο. Όμως οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά, ξεπερνούν κατά πολύ το εισόδημα ή το επάγγελμα των γονέων ή την εκπαίδευση μόνο.

Σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ, το κοινωνικοοικονομικό μειονέκτημα συνδέεται με χειρότερες συνθήκες και περιβάλλοντα σε όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής των παιδιών, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στην πορεία της ευημερίας τους:

• Στο σπίτι, τα παιδιά που προέρχονται από μειονεκτικά περιβάλλοντα είναι συχνά πιο πιθανό να χάσουν σημαντικές οικογενειακές δραστηριότητες και να βιώσουν κακής ποιότητας σχέσεις με τους γονείς. Για παράδειγμα, κατά μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ, το 36% των μειονεκτούντων παιδιών ηλικίας 11, 13 και 15 ετών αναφέρουν ότι δυσκολεύονται να μιλήσουν με τους γονείς τους, σε σύγκριση με το 28% μεταξύ των πιο ευνοημένων.
• Στο σχολείο, τα παιδιά από μειονεκτούντα περιβάλλοντα αντιμετωπίζουν συχνά περιβάλλον μάθησης χαμηλότερης ποιότητας, είναι πιο πιθανό να βιώσουν εκφοβισμό και πιο συχνά αναφέρουν έλλειψη σύνδεσης με το σχολείο τους. Στον ΟΟΣΑ, μόνο τα δύο τρίτα των 15χρονων από μειονεκτικά υπόβαθρα αναφέρουν ότι αισθάνονται ότι ανήκουν στο σχολείο, σε σύγκριση με τα τρία τέταρτα μεταξύ των πιο ευνοημένων.
• Με τους συνομηλίκους τους, τα παιδιά από μειονεκτούντα περιβάλλοντα λιγότερο συχνά νιώθουν ότι έχουν αρκετούς φίλους και λιγότερο συχνά αναφέρουν ότι αισθάνονται καλά ότι υποστηρίζονται από τους φίλους τους. Κατά μέσο όρο σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ, μόνο λίγο πάνω από το μισό (58%) των μειονεκτούντων παιδιών ηλικίας 11, 13 και 15 ετών αναφέρουν ότι αισθάνονται υψηλή υποστήριξη από τους φίλους τους, πέφτοντας έως και το 30% σε ορισμένες χώρες.
• Στην κοινότητα, τα παιδιά από μειονεκτικά περιβάλλοντα μεγαλώνουν συχνότερα σε τοπικές περιοχές χειρότερης ποιότητας, θέτοντας όρια στις ευκαιρίες τους να κοινωνικοποιηθούν και να συμμετέχουν στην κοινοτική ζωή. Για παράδειγμα, κατά μέσο όρο στις ευρωπαϊκές χώρες του ΟΟΣΑ, το 11% των παιδιών χαμηλού εισοδήματος ζουν σε νοικοκυριά που αναφέρουν προβλήματα εγκληματικότητας και βίας στην περιοχή τους, σε σύγκριση με 7% για τα παιδιά υψηλού εισοδήματος.
• Στο Διαδίκτυο, τα παιδιά από μειονεκτούντα περιβάλλοντα μπορεί να υστερούν σε δυνατότητες να αξιοποιήσουν πλήρως τον ψηφιακό κόσμο. Οι μειονεκτούντες 15χρονοι είναι πολύ λιγότερο πιθανό να χρησιμοποιούν ψηφιακές συσκευές για σχολικές εργασίες ή να διαβάζουν τακτικά ειδήσεις στο διαδίκτυο. Σε πολλές χώρες, είναι επίσης πολύ λιγότερο πιθανό να πιστεύουν ότι το Διαδίκτυο είναι πολύτιμος πόρος για την πρόσβαση σε πληροφορίες. Αντίθετα, υπάρχει μικρή διαφορά στον κίνδυνο των παιδιών να βιώσουν διαδικτυακό εκφοβισμό ή προβληματική χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ανάλογα με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση.

Συντονισμένη αντιμετώπιση

Ο ΟΟΣΑ στην έκθεσή του επισημαίνει πως η αντιμετώπιση των κοινωνικών ανισοτήτων για την παιδική ευημερία απαιτεί συντονισμένη πολιτική δράση, εξαιτίας του εύρους και τους βάθους των κοινωνικών ανισοτήτων.

Διαφορετικοί τομείς της παιδικής ευημερίας και διαφορετικές πτυχές της ζωής των παιδιών είναι συχνά αλληλένδετες, πράγμα που σημαίνει ότι αυτές οι προσπάθειες πολιτικής είναι πιθανό να είναι πλήρως αποτελεσματικές μόνο όταν σχεδιάζονται και υλοποιούνται με συντονισμένο και συνεκτικό τρόπο από τις Κυβερνήσεις, αλλά και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.

Είναι σημαντικό, καταλήγει η έκθεση «να τεθούν σε εφαρμογή δομές πολιτικής που να λαμβάνουν υπόψη την πολυδιάστατη και αλληλεξαρτώμενη φύση της ευημερίας των παιδιών και να διασφαλίζουν ότι πολλοί σχετικοί παράγοντες μοιράζονται την κατανόηση των βασικών προκλήσεων και συνεργάζονται για την επίτευξη κοινών στόχων».

Ένας 66χρονος άνδρας στην Καλιφόρνια θεραπεύτηκε από την HIV λοίμωξη, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση που έγινε από την ιατρική ομάδα του Ιατρικού Κέντρου “City of Hope”. Πρόκειται για το τέταρτο άτομο παγκοσμίως που πετυχαίνει «ίαση» του AIDS.

Ο 66χρονος είναι ο δεύτερος ασθενής που κηρύσσεται ελεύθερος του HIV/AIDS φέτος. Τον περασμένο Φεβρουάριο μια γυναίκα από τη Νέα Υόρκη, είχε ανακοινωθεί ότι επίσης θεραπεύτηκε.

Ο ασθενής που πήρε την κωδική ονομασία “City of Hope” από το όνομα του ιατρικού κέντρου, όπως και ο ασθενής του Βερολίνου και του Λονδίνου που ήταν οι πρώτοι που θεωρήθηκαν θεραπευμένοι από τη λοίμωξη, ουσιαστικά πέτυχε διαρκή ύφεση του AIDS μετά τη μεταμόσχευση μυελού των οστών στην οποία υποβλήθηκε λόγω λευχαιμίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι και ένας ακόμη ασθενής από το Ντίσελντορφ έχει αναφερθεί ότι έχει πετύχει ύφεση της HIV λοίμωξης, γεγονός που ανεβάζει τον αριθμό των ιαθέντων ατόμων σε 5 παγκοσμίως.

Η Τζάνα Ντίκτερ, ειδικός Μολυσματικών Ασθενειών στο Ιατρικό Κέντρο “The City of Hope” με δηλώσεις της στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων εξηγεί ότι ο 66χρονος άνδρας είναι ο γηραιότερος που πετυχαίνει διαρκή ύφεση της λοίμωξης HIV δημιουργώντας βάσιμες ελπίδες για τους ηλικιωμένους φορείς του ιού που επίσης πάσχουν από καρκίνο.

Περισσότερα στοιχεία για την περίπτωση του 66χρονου θα ανακοινωθούν στο επικείμενο Παγκόσμιο Συνέδριο για το AIDS στο Μόντρεαλ του Καναδά.

Ο ίδιος σε δήλωσή του που μοιράστηκε στον Τύπο αναφέρει χαρακτηριστικά: «Όταν διαγνώστηκα το 1988, όπως και πολλοί άλλοι τότε, πίστευα ότι πρόκειται για θανατική ποινή. Δεν πίστευα ότι θα έρθει η μέρα που δεν θα έχω πια HIV. Είναι πραγματικά ευγνώμων».

Σύμφωνα με την Δρ Ντίκτερ, ο άνδρας στην πορεία του χρόνου είδε πολλούς φίλους και αγαπημένους του ανθρώπους να πεθαίνουν από AIDS ενώ και ο ίδιος κάποια περίοδο της ζωής του νόσησε σοβαρά, αλλά λόγω της συμμετοχής του στις πρώιμες κλινικές μελέτες για τις αντιρετροϊκές θεραπείες κατάφερε να επιβιώσει για 31 χρόνια.

Το 2019 έχοντας διαγνωστεί με λευχαιμία υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών από αλλογενή δότη με μια σπάνια μετάλλαξη που εξαιτίας της έλειπε μέρος του γονιδίου CCR5, πράγμα που κάνει τους φορείς της μετάλλαξης ανθεκτικούς στον ιό HIV.

Το 2021 αφού εμβολιάστηκε και έναντι της Covid-19 σταμάτησε την λήψη των αντιρετροϊκών φαρμάκων, αφού είχε πια πετύχει ύφεση τόσο του AIDS όσο και της λευχαιμίας.

Η Δρ Ντίκτερ εξηγεί ότι ο 66χρονος υποβλήθηκε και σε χαμηλής έντασης χημειοθεραπεία, ενώ χαρακτηρίζει τη μεταμόσχευση μυελού των οστών μια πολύπλοκη διαδικασία με σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες «που δεν είναι κατάλληλη λύση για τους περισσότερους ανθρώπους με HIV».

Και οι δυο τους δέχτηκαν φρικτή επίθεση με καυστικό υγρό, αλλά κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους και να βρουν τη δύναμη να συνεχίσουν.

Ο λόγος για την Ιωάννα Παλιοσπύρου και την Κωνσταντίνα Κούνεβα, δυο γυναίκες που αναδείχθηκαν σε σύμβολα δύναμης και οι οποίες ήταν μάλλον θέμα χρόνου να συναντηθούν.

Οι δυο τους μοιράστηκαν τις τραυματικές εμπειρίες τους, μιλώντας για τον δύσκολο δρόμο που διανύουν με πόνο, μοσχεύματα και χειρουγεία.

«Είπα απλά στους εργαζομένους τα δικαιώματα τους, το αυτονόητο. Ούτε έκλεψα, ούτε σκότωσα, ούτε έκανα κάποιο σκάνδαλο. Δεν ξέρω γιατί μου έκαναν αυτή την επίθεση» είπε μεταξύ άλλων η Κούνεβα στις δηλώσεις που μοιράστηκε η Ιωάννα Παλιοσπύρου στο λογαριασμό της στο Instagram και πρόσθεσε:

«Τα χειρουργεία δεν τελειώνουν. Έχω κάνει πάνω από 40 σίγουρα. Αυτό το υγρό καίει το κόκκαλο για 20 μέρες. Δε μπορεί να βοηθήσει κάτι για να σταματήσει το έγκαυμα. Καίει και καταστρέφει. Εκτός από το μέτωπο, όλα τα άλλα είναι μοσχεύματα. Δε μπορώ να καταλάβω από που έρχεται ο ήχος. Έχω χάσει ένα μάτι και το άλλο υπολειτουργεί.

Εκτός από το μέτωπο, όλα τα άλλα είναι μοσχεύματα. Δε μπορώ να καταλάβω από που έρχεται ο ήχος. Έχω χάσει ένα μάτι και το άλλο υπολειτουργεί».

«Δύο πράγματα μου δίνανε δύναμη. Το παιδί μου και οι φωνές από την αυλή στο νοσοκομείο. Μαζευόντουσαν εργαζόμενοι και διαδήλωναν για μένα. Άνοιγα τα παράθυρα και τους άκουγα. Έ ή ώ ί ».

Υπενθυμίζεται ότι η Κωνσταντίνα Κούνεβα διεκδικούσε καλύτερες συνθήκες εργασίας ως συνδικαλιζόμενη καθαρίστρια.

Τα μεσάνυχτα στις 22 Δεκεμβρίου 2008, ενώ επέστρεφε από τη δουλειά στο σπίτι, δέχτηκε επίθεση από δύο αγνώστους, που την περιέλουσαν με βιτριόλι και την υποχρέωσαν να το καταπιεί, προκαλώντας απώλεια της όρασης από το ένα μάτι και βλάβες σε εσωτερικά όργανα.

«Η Κωνσταντίνα Κούνεβα παρότι έχει περάσει τα πάνδεινα, είναι ακόμα εδώ, μάχεται και δε σταματάει. Και εμείς τη χειροκροτάμε» γράφει για εκείνη η Ιωάννα Παλιοσπύρου.

Ακούστε όλα όσα είπαν:

Η φοιτήτρια του ΑΠΘ που αποφοίτησε με το «απόλυτο» 10άρι στην βαθμολογία της, μπορεί να έγραψε ιστορία, όμως τονίζει πως θέλει να μείνει στην Ελλάδα και όχι στο εξωτερικό, όπως μπορεί να περίμενε κάποιος.

Η Ελίνα Χατζηδημητρίου μίλησε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης Status 107.7 και ξεκαθάρισε πως «δεν θα ήθελα να συνεχίσω τη ζωή μου μόνιμα στο εξωτερικό, θα ήθελα να πάω για ένα διάστημα, π.χ. για πέντε χρόνια, για να κάνω διδακτορικό, να αποκτήσω κάποια εμπειρία, και διδακτική, και μετά θα ήθελα να επιστρέψω στη χώρα μου».

Παράλληλα, ανέφερε ότι δεν αισθάνεται να έχει στερηθεί κάτι από την εφηβεία της λόγω της εντατικής μελέτης. Μάλιστα, όπως είπε, στο Λύκειο ήταν μαθήτρια του «20» όχι όμως και στο Γυμνάσιο.

«Δεν ασχολήθηκα ποτέ με καταλήψεις, κινητοποιήσεις και δραστηριότητες εκτός των σπουδών μου και δεν θα με ενοχλούσε η παρουσία της αστυνομίας, αν κάνει τη δουλειά της», πρόσθεσε στη συνέχεια.

Με μία νέα ανάρτηση επέστρεψε στα social media η Αφροδίτη Λατινοπούλου.

Hπρώην πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας, με νέο της βίντεο στρέφεται ενάντια στην υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, αλλά και στους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων, χαρακτηρίζοντας «αφύσικο» το να δημιουργείται οικογένεια από άτομα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

«Δεν είναι φυσιολογικό ένα παιδί να μεγαλώνει με δυο μπαμπάδες ή με δυο μαμάδες. Το παιδί θέλει τη μητέρα του και τον πατέρα του και αυτό έχει διευκρινιστεί χρόνια τώρα μέσα απο αμέτρητες έρευνες. Όχι 52 φύλα να το μπερδεύουν σκοπίμως για να προωθούν κάποιοι τη δική τους ατζέντα με το έτσι θέλω».

Αναλυτικά η Αφροδίτη Λατινοπούλου αναφέρει:

«Ολοένα και περισσότερο αυξάνεται η πίεση από τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και από συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης προς την κυβέρνηση προκειμένου να νομοθετήσει τον πολιτικό γάμο και την υιοθεσία από ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Για να το κλείνουμε το θέμα μια και καλή, τόσο εγώ όσο και η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας δεν θέλει να ακούσει για γάμους μεταξύ ανδρών ή γυναικών, πόσω μάλλον για υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Είναι κάτι το παράλογο το αφύσικο και κόντρα στη θρησκεία μας.

Κάποιοι θα πουν πως αρκετές χώρες στην Ευρώπη τα έχουν υιοθετήσει όλα αυτά. Ξεχνούν βέβαια πως πολλές χώρες δεν έχουν κάνει αυτό το μοιραίο λάθος. Στην τελική αν θέλουμε να συγκριθούμε με την Ευρώπη θα ήταν προτιμότερο να συγκριθούμε με τα επίπεδα των μισθών που λαμβάνουν στην αγοραστική τους δύναμη, στο εκπαιδευτικό τους σύστημα, στο οδικό τους δίκτυο και τα μέσα μεταφορά που έχουν ή ακόμη και τις προσβάσεις που διαθέτουν για τους πολίτες τους που έχουν κάποια αναπηρία.

Το τελευταίο που μας ενδιαφέρει να συγκριθούμε είναι το εάν δέχονται τους γάμους των ΛΟΑΤΚΙ και αν τους κρίνουν κατάλληλους για θετούς γονείς. Τόσο η βιολογία όσο και η θρησκεία είναι ξεκάθαρες σε αυτά τα θέματα. Δεν είναι φυσιολογικό ένα παιδί να μεγαλώνει με δύο μπαμπάδες ή με δύο μαμάδες. Το παιδί θέλει τη μητέρα του και τον πατέρα του και αυτό έχει διευκρινιστεί χρόνια τώρα μέσα από αμέτρητες έρευνες. Όχι 52 φύλα να το μπερδεύουν σκοπίμως για να προωθούν κάποιοι τη δική τους ατζέντα με το έτσι θέλω. Θέλω να πιστεύω πως η κυβέρνηση δεν θα υποκύψει στη συντονισμένη πίεση τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και των λόμπι που τη στηρίζουν παγκοσμίως και ούτε θα διανοηθεί να επιτρέψει να υιοθετηθούν παιδιά από ΛΟΑΤΚΙ άτομα λες και τα παιδιά είναι προϊόντα που πρέπει να ξεστοκάρει για να αδειάσουν τα ιδρύματα.Ο θεσμός της οικογένειας στη χώρα μας είναι ιερός διότι μέσα από αυτόν γίνεται η ζύμωση των αυριανών πολιτών.

Ο πατέρας και η μητέρα παίζουν ξεχωριστό αλλά εξίσου καθοριστικό ρόλο στην ανατροφή, την εξέλιξη και τη διαμόρφωσή του χαρακτήρα τους. Δεν πρέπει να τον προσβάλουν μερικοί με ανόητες μόδες για να το παίζουν προοδευτικοί. Όποιοι δεν τα σέβονται αυτά και επιδιώκουν συστηματικά την αποδόμηση της κοινωνίας μας θα μας βρουν απέναντί τους».