800 ευρώ το μήνα: Μπορεί κάποιος να ζήσει με 800 ευρώ μισθό; Δηλαδή, να καταφέρει να ζήσει με το προαναφερθέν ποσό για το χρονικό διάστημα ενός μήνα;

Η απάντηση έρχεται από ένα νεαρό άτομο, το οποίο είναι ηλικία 25 ετών. Η ανάλυσή του είναι ιδανική και βγαίνει μέσα από τη δική του καθημερινότητα. Αναλυτικότερα:

800 ευρώ το μήνα – Αληθινή ιστορία: Πώς ξεκινά η ιστορία

«Παίρνω μισθό 800 ευρώ το μήνα και αν αποφασίσω να φύγω από τους γονείς μου θα είναι σαν να αγοράζω μιζέρια διαρκείας».«Και αν παίρνεις τα 800, πάλι καλά να λες» ακούμε πολλές φορές από φίλους και γνωστούς. Πράγματι, αν το σκεφτείς και δεδομένων των συνθηκών, ένας μισθός αυτής της τάξης ακούγεται αρκετά ικανοποιητικός. Ζεις όμως σήμερα με 800 ευρώ το μήνα; Με τέτοιους μισθούς τα φτερά των νέων δεν θα μπορέσουν να ανοίξουν ποτέ. Κι όταν ανοίξουν μπορεί να είναι αργά. Καμία ανεξαρτησία. Αδυναμία ενηλικίωσης.

Οι περισσότεροι θέλουν και σκέφτονται να ζήσουν μόνοι αλλά δεν μπορούν. Το όνειρο τελειώνει πριν αρχίσει. Οι πιθανότητες να μη συμβεί για πολύ καιρό είναι πάρα πολλές. «Με λένε Χαράλαμπο Ανδρέου και η κοπέλα μου που είναι Ελληνίδα. Μου λέει καθημερινά «Να θυμάσαι πως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και δε μπορούν να αντεπεξέλθουν ακόμα και στις βασικές τους ανάγκες, οπότε εσύ που έχεις ένα Α εισόδημα, είσαι τυχερός!».

Πως όμως είμαι τυχερός; Κάθε μήνα πληρώνω: Ενοίκιο 400 ευρώ, πετρέλαιο 200 ευρώ, 120 ευρώ ρεύμα και νερό, 50 ευρώ τηλέφωνο. Να συνεχίσω; Ξέχασα να σας πω ότι τρώμε στους γονείς μου άρα δεν ψωνίζω τρόφιμα πέρα από λίγα πράγματα και παίρνω μισθό 890 ευρώ. Πείτε μου σας παρακαλώ αν εσείς δεν θα είχατε απελπιστεί; Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω γιατί αυτή τη στιγμή αντιπροσωπεύω ένα πολύ μεγάλο ποσοστό νέων που έχουν φτάσει στα όρια της απελπισίας».

800 ευρώ το μήνα – Αληθινή ιστορία: Τι αναφέρει στη συνέχεια

«Αρχικά να σας συστηθώ και να σας δώσω μια εικόνα του ατόμου μου. Ονομάζομαι Παναγιώτα Τάσου και έχω σπουδάσει Νομική στην Αγγλία. Ζώντας εκεί για 3 χρόνια είχα στο μυαλό ότι επιστέφοντας στην πατρίδα μου, θα έχω τις ίδιες επαγγελματικές ευκαιρίες. Δυστυχώς όμως, ζούμε στην εποχή των 800 ευρώ όπου υπάρχει η απαίτηση από την νεολαία να τα βγάζει πέρα. Αυτό είναι καιρός να το αντιληφθεί η κυβέρνηση μας, οι γονείς μας και γενικότερα ο κόσμος όλος. Εάν πάμε πίσω στις δικές τους εποχές και τους δώσουμε τα δικά μας δεδομένα.

Τότε ίσως καταλάβουν πως οι πλείστοι νέοι δεν ζουν στο κύκλο βολικότητας τους αλλά προσπαθούν με νύχια και με δόντια να φτάσουν όσα ονειρευτήκαν ή πιο αντικειμενικά, να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή χωρίς άγχος για το αύριο. Ένας νέος, σπουδάζει και ξοδεύει τον προσωπικό του χρόνο και τα λεφτά του για να αποκτήσει ένα πτυχίο για ένα καλύτερο μέλλον, κάνοντας αυτό που αγαπά και που έχει ονειρευτεί.

Όμως, καθώς τα χρόνια περνούν γρήγορα και δουλεύοντας καθημερινά σε μια δουλειά που δεν είναι η ειδικότητα σου απλά και μόνο από ανάγκη, τότε είναι που βλέπεις τους νέους να χάνουν ολοένα και πιο πολύ το σθένος τους και τον ενθουσιασμό τους καθώς δεν έχουν κανένα κίνητρο το οποίο τους κρατά ζωντανούς.

800 ευρώ το μήνα – Αληθινή ιστορία: Πώς συνεχίζει μετέπειτα

Βλέπω καθημερινά νέους να παλεύουν για μια θέση εργασίας η οποία είναι σχετική με αυτό που έχουν σπουδάσει και συνεχώς παίρνουν την ίδια απάντηση η οποία έχει καταντήσει να είναι η καραμέλα του αιώνα: «Δεν έχεις την απαραίτητη εμπειρία» πως ένας νέος να αποκτήσει την εμπειρία όταν όλες οι πόρτες είναι κλειστές; Και εάν βρει καμία πόρτα μισάνοιχτη, τότε σου λένε το άλλο το κουφό: «θα σου δίνω 600,00 ευρώ γιατί δεν έχεις εμπειρία και μετά βλέπουμε διότι μέσα από εδώ θα μάθεις πολλά». Ποιος μπορεί να ανταπεξέλθει; ΚΑΝΕΙΣ!!!

Πιο συγκεκριμένα, εγώ είμαι 25 χρονών και δεν μπορώ να ανταπεξέλθω στις δικές μου προσωπικές ανάγκες με τον μισθό των 800 ευρώ και που καθημερινά τρώω στο πατρικό μου σπίτι που δεν πληρώνω ούτε ρεύμα ούτε νερό ούτε ενοίκιο. Είναι ντροπή να ζούμε στον 21ο αιώνα και παιδιά στην ίδια ηλικία με μένα, να μην μπορούν να ζήσουν μόνοι τους, ανεξάρτητοι ή με το ταίρι τους εξαιτίας των υψηλών ενοικίων τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τον χαμηλό μισθό που λαμβάνουν.

Οι νέοι δεν μπορούν να παντρευτούν και να κάνουν την δική τους οικογένεια στην ηλικία που οι ίδιοι το νιώθουν επειδή οικονομικά δεν μπορούν. Τα μόνα συναισθήματα που μου προκαλούνται πλέον, όταν μιλάμε για την Κύπρο και την επαγγελματική κατάρτιση σε συνδυασμό με τον μισθό, είναι αίσχος και ντροπή. Πως ο νέος των 800 ευρώ μπορεί να ζήσει όταν έχει να πληρώνει την συντήρηση του αυτοκινήτου του, καύσιμα, τις προσωπικές του ανάγκες οι οποίες στην δική μου περίπτωση είναι ένας καθημερινός καφές με φίλους, αισθητικός ή κομμωτήριο, υποχρεώσεις όπως γάμοι και βαφτίσεις, τηλέφωνο, κ.α. Πως μπορεί να ζήσει την οικογένεια του;

800 ευρώ το μήνα – Αληθινή ιστορία: Τι άλλο προσθέτει

Καθημερινά βλέπουμε οικογένειες να διαλύονται και ο λόγος είναι το οικονομικό. Επίσης, βλέπουμε πολλά άτομα να ξενιτεύονται και να αποχωρίζονται τις οικογένειες τους για να μπορούν να έχουν ένα καλύτερο μισθό. Είναι εύκολο να κρίνεις δύσκολο όμως να το ζεις. Στο τέλος, βλέπεις να φέρνουν προσωπικό από το εξωτερικό και μένεις εσύ να κοιτάς αφηρημένα και με απλανές βλέμμα το κενό. Διερωτάσαι τι έκανες λάθος για ακόμα μια φορά. Μην απογοητεύεστε φίλοι μου. Δεν κάνατε κανένα λάθος απλά διεκδικήσατε ότι σας ανήκει και αυτό όπως βλέπεται δεν αρέσει σε κανένα.

Αυτοί θέλουν βουβούς «δούλους». Ο νέος αξίζει πολλά περισσότερα. Έρχεται στην πατρίδα του διψασμένος να δουλέψει και να φέρει νέες καινοτομίες στον τομέα του και εσείς που τα περισσότερα τα βρήκατε έτοιμα, απλά τους κόβετε τα φτερά. Έτσι απλά, επειδή αυτό σας ήρθε στο μυαλό. Δεν θα σας περάσει όμως! Στηρίζεστε στην νεολαία και θα δείτε, θα σας αποδείξουμε το πόσο λάθος είστε. Όπως και να έχουν τα πράγματα, αγαπητοί μου φίλοι σας καταλαβαίνω γιατί ζούμε τις ίδιες ακριβώς καταστάσεις.

Πρέπει να παλέψουμε για τα δικαιώματά μας! Μην δέχεστε να εργάζεστε με το ποσό των 800 ευρώ και να σας πείθουν πως είναι και πολύ ικανοποιητικός μισθός. Μόνο εμείς μπορούμε να σταματήσουμε αυτό το φαινόμενο. Μας έχουν ανάγκη και αν σταματήσουμε να δουλεύουμε για αυτούς τους εξευτελιστικούς μισθούς, τότε μόνο θα ξεκινήσουν να αλλάζουν τα δεδομένα». «Με λένε Χριστίνα Ελευθερίου και έχω σπουδάσει Οικονομικά στη Σκωτία. Εδώ και 3 χρόνια δουλεύω σε μια ιδιωτική εταιρεία με 800 ευρώ μισθό τον μήνα. Είμαι 24 ετών και μένω με τους γονείς μου.

800 ευρώ το μήνα – Αληθινή ιστορία: Τι επιπλέον, αναφέρει

Θέλω να ανεξαρτητοποιηθώ επιτέλους και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι το να μείνω μόνη μου. Οι επιλογές μου αυτή τη στιγμή είναι να ψάξω για ενοίκιο ή να μείνω στο παλιό σπίτι της γιαγιάς και του παππού μου που έχουν πεθάνει. Γενικά δεν είμαι άτομο που έχει πολλές απαιτήσεις από ένα σπίτι, θα μένω εκεί περίπου 5 ώρες την μέρα + ύπνο + σαββατοκύριακα, δεν βγαίνω ιδιαίτερα. Οπότε φτάνουμε στις ερωτήσεις μου… Είναι δυνατόν να μείνεις μόνη νοικιάζοντας με 500 ευρώ; Αξίζει περισσότερο να φτιάξω το παλιό σπίτι;

Εντωμεταξύ πληρώνω 200 ευρώ το μήνα δόση για το αυτοκίνητο και 200 ευρώ βενζίνη. Άντε και κανένας αισθητικός, κανένας καφές και κανένα ρουχαλάκι, άλλα 150 ευρώ. Ποια είναι η γνώμη σας; Θα μπορέσω ποτέ να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου; Δικό μου σπίτι, οικογένεια, ταξίδια… Ποτέ! Σας ευχαριστώ που φροντίσατε να πάψουμε πια οι νέοι να κάνουμε όνειρα. Θάψατε τα όνειρα των νέων μας!!!». «Ονομάζομαι Κατερίνα Εφφέ και τέλειωσα το Ξενοδοχειακό τμήμα της Τεχνικής Σχολής Λάρνακας. Η αλήθεια δεν μου άρεσε να δουλεύω στα ξενοδοχεία και κάνω εντελώς διαφορετικές δουλειές.

Σήμερα είμαι 30 χρονών και μένω με τους γονείς μου γιατί είναι δύσκολο με 850 ευρώ που παίρνω το μήνα να μένω μόνη μου, να μπορώ δηλαδή να πληρώνω και ενοίκιο. Έχω πάρει δάνειο για να αγοράσω αυτοκίνητό και πέρα απο 200 ευρώ τον μήνα βενζίνη, πληρώνω και δόση καθώς και μια επέμβαση που έκανα στο παρελθόν. Επίσης, πληρώνω τηλέφωνο, ασφάλεια υγείας αλλά και κοινωνικές υποχρεώσεις όπως γάμοι, βαφτίσεις και γενέθλια. Να φανταστείτε προσπαθώ εδώ και 4 χρόνια να φτιάξω το δωμάτιο μου. Θέλω να αγοράσω καινούργια έπιπλα αλλά δεν τα κατάφερα μέχρι τώρα.

800 ευρώ το μήνα – Αληθινή ιστορία: Πώς κλείνει, η ιστορία

Δεν ζεις με 850 ευρώ τον μήνα. Με ρωτάνε οι γονείς μου: «πότε θα παντρευτείς;» και τους απαντώ «Πως να παντρευτώ, να κάνω οικογένεια, για να στερούνται και τα παιδιά μου; Πως θα τα μεγαλώσω; Πως θα χτίσω σπίτι με 850 ευρώ όταν τώρα που είμαι μόνη και μένω μαζί σας δεν τα καταφέρνω;» Εσείς που κάθε μήνα έχετε μισθό 4000-5000 ευρώ και όταν σας κόψουν 5 ευρώ βγαίνετε να το πείτε στα κανάλια, ελάτε και ρωτήστε εμάς των 850 ευρώ αν ζούμε που πριν λίγους μήνες μας είπατε ότι είναι υψηλός ο κατώτατος μισθός των 800 ευρώ.

Επίσης, ξέχασα να σας πω ότι τον 13ο μισθό μας τον έκοψαν γιατί λένε υπάρχει κρίση…». «Γεια σας! Είμαι η Μαρία Χρίστου, είμαι 21 ετών και παίρνω μισθό περίπου 750 ευρώ το μήνα. Είναι ένας πολύ χαμηλός μισθός που δεν φτάνουν ούτε τα άτομα της δικής μου ηλικίας. Έχουμε τόσα έξοδα … Εγώ προσωπικά μένω στο πατρικό μου και αυτό με βοηθάει πολύ αφού δεν πληρώνω ενοίκιο.

Πληρώνω όμως τις βενζίνες μου που τρέχω όλη μέρα πάνω κάτω. Πάω δουλειά, πάω στα μαθήματα μου αλλά και σε διάφορες άλλες υποχρεώσεις. Το δικό μου παράπονο είναι ότι δουλεύω παρά πολλές ώρες και παίρνω ένα ποσό το οποίο μέχρι τα μέσα του μήνα, έχει εξαφανιστεί . Πολλές φορές δεν μπορώ να πάω ούτε για καφέ με τις φίλες μου και αναγκάζομαι να ζητάω χρήματα από τους γονείς μου. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο…».

Η ιστορία της: Πρόκειται για τη Λίτσα Σαλτζή, η οποία έφυγε από την Ελλάδα, με τα τρία παιδιά της. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από το να μεταναστεύσουν στη Σουηδία για ένα καλύτερο αύριο. Η ίδια εργάζεται στην πόλη του Γκέτεμποργκ και νιώθει δικαιωμένη για την επιλογή της.

 Η ιστορία της: Πώς πήρε την απόφαση

Η νεαρή νοσηλεύτρια από τις Σέρρες πήρε πριν από πέντε χρόνια την πιο γενναία απόφαση που έχει πάρει στη ζωή της. Να εγκαταλείψει την πατρίδα της και να ξενιτευτεί μαζί με τα παιδιά της στη Σουηδία. Εκεί, αναζήτησε μια καινούρια αρχή και ένα καλύτερο μέλλον.

Με την οικονομική κρίση να ρημάζει ό,τι είχε απομείνει από την ήδη συρρικνωμένη εργασιακή αγορά των Σερρών. Γνωρίζοντας, πως οι επιλογές της δεν μετρούνταν ούτε στα δάχτυλα του ενός χεριού, αναζήτησε την καλύτερη δυνατή λύση για εκείνη και την οικογένειά της.

Επιπλέον, ως μονογονέας έπρεπε να στηριχθεί στις δικές της δυνάμεις. Ήταν αποφασισμένη να κόψει μια και καλή τον ομφάλιο λώρο με την οικογένειά της. Εκείνη, που την στήριζε σε όλες τις δύσκολες στιγμές με όσες δυνάμεις είχαν απομείνει.

Ξενιτεύτηκε λοιπόν στο παγωμένο Γκέτεμποργκ. Μια πόλη που ενδεχομένως να θυμούνται οι παλιότεροι από τις μνημειώδεις αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού με την ομώνυμη ομάδα τον Μάρτιο του 1985. Αυτό, έγινε με φόντο την πρόκριση στα ημιτελικά του κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το Γκέτεμποργκ είναι μια πόλη, με 520.000 κατοίκους στην πόλη και 937.000 στη μητροπολιτική περιοχή. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας, μετά τη Στοκχόλμη.

Το ξεκίνημα στο Γκέτεμποργκ

«Έπρεπε να πάρω μια απόφαση στα γρήγορα. Επειδή, δεν άντεχα άλλο να ζω εις βάρος των γονιών μου. Αντίθετα, ήθελα ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μου» δήλωσε η νοσηλεύτρια από τις Σέρρες. Στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα. Η ίδια πόλη ζούσε συγγενικό της πρόσωπο. Όμως, η προσαρμογή σε μια ξένη πόλη με διαφορετική κουλτούρα, ρυθμούς και κανόνες δεν ήταν δα και το ευκολότερο πράγμα στο κόσμο.

«Έπρεπε να μάθουμε τη γλώσσα και έτσι ξεκινήσαμε όλοι να διαβάζουμε. Τα παιδιά φοίτησαν σε ειδικό σχολείο για να μάθουν τα Σουηδικά. Σιγά – σιγά ξεκίνησε η ένταξή τους σε κανονικό σχολείο» προσθέτει. Έχοντας εργαστεί ως νοσηλεύτρια σε γηροκομείο στις Σέρρες. Γνωρίζοντας ότι το εν λόγω επάγγελμα έχει ζήτηση στο Γκέτεμποργκ, έστειλε βιογραφικά σε όλες τις κλινικές της πόλης. Είχε ελπίδα να προσληφθεί και να ξεκινήσει να εργάζεται, κάτι που δεν άργησε να συμβεί.

Σήμερα λοιπόν, μπορεί να νιώθει περήφανη διότι, όχι μόνο κατάφερε να ξεπεράσει τις αρχικές δυσκολίες, αλλά γιατί μπορεί να ζει άνετα μαζί με τα υπόλοιπα τρία μέλη της οικογένειάς της. Καταρχάς λαμβάνει έναν αξιοπρεπή μισθό περίπου 31.000 σουηδικές κορώνες (3.000 ευρώ) ενώ το κράτος την «βομβαρδίζει» με ένα σωρό επιδόματα, όπως επίδομα ενοικίου, για παράδειγμα λαμβάνει 200 ευρώ για ενοίκιο 1.000 ευρώ που πληρώνει και από 140 ευρώ για κάθε παιδί. Μάλιστα, της χορηγείται και επίδομα διατροφής από τη στιγμή που δεν καταβάλλει διατροφή ο πρώην σύζυγός της στην Ελλάδα, λαμβάνοντας επιπλέον 200 ευρώ για κάθε παιδί της.

Αυτό, ωστόσο, που την εντυπωσίασε περισσότερο απ’ όλα δεν είναι τα κοινωνικά επιδόματα, ούτε οι λοιπές παροχές και η άρτια οργάνωση, αλλά οι εργασιακές συνθήκες που αντιμετώπισε στην κλινική από την πρώτη κιόλας μέρα που έπιασε δουλειά.

Η πρώτη μέρα στην δουλειά και οι συνθήκες εργασίας

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μου μέρα που η διευθύντρια της κλινικής, όταν άφησα τα κλειδιά, μου είπε “ευχαριστούμε πολύ για σήμερα που δούλεψες για εμάς”. Νόμιζα ότι μου το έλεγε επειδή ήταν η πρώτη μου μέρα. Στη πορεία διαπίστωσα ότι το λέει κάθε μέρα σε όλους μας», θυμάται η Λίτσα Σαλτζή.

Για να προσθέσει: «Στη δουλειά μας λένε καθημερινά οι προϊστάμενοί μας ότι δεν πρέπει να έχουμε στρες. Μας υπενθυμίζουν ότι πρέπει να έχουμε τον προσωπικό μας χρόνο και να μην ξεχνάμε το διάλειμμά μας, διότι όντας ξεκούραστοι μπορούμε να αποδώσουμε καλύτερα και να είμαστε πιο ήρεμοι όταν ερχόμαστε σε επαφή με τους ασθενείς».

Αναζητώντας τα αρνητικά που ενδεχομένως κρύβει η καθημερινότητα για έναν μετανάστη στο Γκέτεμποργκ, η Λίτσα Σαλτζή επισημαίνει τις καιρικές συνθήκες, καθότι το χειμώνα επικρατούν πολικές θερμοκρασίες και τη νοσταλγία που νιώθεις για την πατρίδα. «Κατά τα άλλα οι ζωές μας είναι τακτοποιημένες και η στήριξη που σου προσφέρει το σουηδικό κράτος για να προχωρήσεις ένα βήμα παραπέρα είναι πραγματικά αξιομνημόνευτη» συμπληρώνει η νεαρή νοσηλεύτρια.

Όλη μου η ζωή κατέρρευσε λίγο μετά το διαζύγιο, όταν βρέθηκα να ζω στο όριο της φτώχιας. Εκεί που ζούσα μια κανονική μεσοαστική ζωή και μεγάλωνα τα πέντε μου παιδιά στο σπίτι, μείναμε και οι 6 άστεγοι και με μόλις 60 ευρώ στο τραπεζικό μας λογαριασμό.

Είχα δεί πολλούς φίλους να παίρνουν διαζύγιο και επειδή είχα πάρει και εγώ πρίν από εκείνους, ήξερα τη διαδικασία και τη καταλάβαινα. Όταν αποφασίζεις να χωρίσεις, προσλαμβάνεις δικηγόρο, βάζεις με τον/τη πρώην σύζυγο όλα τα οικονομικά σας στο τραπέζι, τα μοιράζετε και ύστερα προχωράτε ο καθένας μόνος του περισσότερο ελεύθερος αλλά και περισσότερο «φτωχός». Για μένα όμως τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά.

Όταν εγώ και ο άντρας μου χωρίσαμε, παραδέχτηκε ότι σε όλη τη διάρκεια του γάμου μας, δεν ήταν και πολύ ειλικρινής με τα οικονομικά μας. Για την ακρίβεια, όλα μας τα λεφτά είχαν κάνει φτερά. Θα μου πείτε «Καλά εσύ δεν το ήξερες;». Όχι δεν το ήξερα. Ο άντρας μου ήταν διευθυντής στο οικονομικό τμήμα μιας εταιρίας και λόγω επαγγελματικής εμπειρίας, τον εμπιστευόμουν οπότε και τον άφησα να διαχειρίζεται όλα τα οικονομικά μας. Εξάλλου ήμουν πολύ απασχολημένη να μεγαλώνω 5 παιδιά και να φροντίζω το σπίτι και το μόνο που έκανα όσον αφορά τα χρήματα, ήταν απλώς να τα ξοδεύω συνετά.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που μου έδειξε το χαρτί με τις ανύπαρκτες οικονομίες μας. Ήταν τότε που ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Πολύ σύντομα θα γινόμουν μια μόνη μαμά με πέντε παιδιά και με μηδενική υποστήριξη, χωρίς καμία καριέρα ή δουλειά στην οποία θα μπορούσα να στραφώ για να ζήσω και δεν ήξερα τι να κάνω. Ήμουν χαμένη. Και όχι μόνο. Ήμουν και πανικοβλημένη. Και θυμωμένη. Και έκλαιγα από τη στιγμή που μου το είπε μέχρι που έφτασα στο σπίτι. Έπρεπε να δω τι θα κάνω και σύντομα.

Στην αρχή προσφέρθηκαν οι γονείς μου να μας στηρίξουν. Μείναμε μαζί τους τα πρώτα δύο χρόνια και ειδικά ο πατέρας μου, ανέλαβε όλα τα έξοδα των παιδιών. Τα παιδιά μου το δέχθηκαν καλά διότι αγαπούσαν τους γονείς μου, φαίνονταν δηλαδή να προσαρμόζονται. Ο μόνος που δεν μπορούσε να προσαρμοστεί ήμουν εγώ.

Δυσκολεύτηκα πολύ να το χωνέψω. Το να γυρίζω πίσω στο πατρικό μου μετά από 24 χρόνια που έμενα μόνη μου, ήταν μεγάλο χαστούκι. Έπρεπε να παλέψω όχι μόνο με τη κατάθλιψη που ήταν αναμενόμενο να εμφανιστεί, αλλά και με ένα δύσκολο διαζύγιο το οποίο ο πρώην άντρας μου και ο επιθετικός δικηγόρος του, ήθελαν πάση θυσία να κερδίσουν. Από την άλλη, και οι γονείς μου δυσκολεύονταν να προσαρμοστούν. Εκεί που ήταν οι δυο τους και φρόντιζαν μόνο για τους εαυτούς τους, έπρεπε να αναλάβουν μια ολόκληρη οικογένεια και τα έξοδά της, κάτι που σίγουρα δεν ονειρεύονταν ότι θα ζούσαν στα 60 τους.

Όσο έψαχνα δουλειά ενώ παράλληλα έκανα ότι δουλειά του ποδαριού έβρισκα για να συνεισφέρω έστω και λίγα χρήματα, δεν μπορούσα με τίποτα να αποφύγω τις κρίσεις πανικού και την απελπισία στη νέα μου ζωή. Πολλές φορές ένιωσα ότι χάνω τον κόσμο, ότι πέθαινα. Σήμερα όμως είμαι περήφανη που μπορώ και ζω τα παιδιά μου. Βρήκα μια καλή δουλειά και δεν φοβάμαι πια τι θα ξημερώσει, όχι μόνο λόγω της δουλειάς, αλλά επειδή βρήκα και τη δύναμη μέσα μου.

Εάν έμαθα κάτι από όλα όσα πέρασα, είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου και μόνο σε αυτόν. Να πιστεύεις στις ικανότητές σου και να μην στηρίζεσαι στους άλλους, ακόμη και αν σ’ αυτούς ανήκει ο ίδιος ο άνθρωπός σου. Κάτι άλλο που έμαθα είναι ότι στον πανικό, πρέπει να κρατάς το μυαλό σου στη θέση του για να μπορέσεις να προχωρήσεις και να μην τρελαθείς. Όταν μετακόμισα με τους γονείς μου, η γυναίκα του αδερφού μου, μου έκανε δώρο μια κούπα που έγραφε «Πίστεψε σε σένα». Θα μου πείτε ότι είναι θεωρητικό, αλλά μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Εάν δεν πιστέψετε σε εσάς, γιατί να πιστέψουν οι άλλοι σε εσάς;

Κάτι άλλο που πρέπει να κάνετε είναι να βάζετε μικρούς στόχους. Να δώσετε χρόνο και χώρο στον εαυτό σας και να μην τα περιμένετε όλα εδώ και τώρα. Ξεκινήστε από το να βάλετε πλυντήριο μέχρι να στείλετε βιογραφικά ή να ανοίξετε ένα blog και να γράφετε σε αυτό. Ό,τι θα σας βοηθήσει να νιώσετε καλύτερα και να μπείτε ξανά στους ρυθμούς σας.

Ένα ακόμη βασικό κομμάτι στη φάση του διαζυγίου, είναι η προσεκτική επιλογή των φίλων. Ανθρώπων δηλαδή που σας καταλαβαίνουν, που σας στηρίζουν και σας ενθαρρύνουν, που πιστεύουν σε εσάς και δεν σας κρίνουν. Δυστυχώς στο διαζύγιο, γίνονται πολλά ξεκαθαρίσματα στις σχέσεις των ανθρώπων κυρίως με τους φίλους τους, αλλά το θετικό είναι ότι στο τέλος, μένουν στη ζωή σας οι άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν.

Μη ντραπείτε να ζητήσετε βοήθεια και μην περιμένετε να φτάσετε στο αμήν για να πείτε σε κάποιον τι χρειάζεστε. Μπορεί να είστε περήφανοι, αλλά βάλτε λίγο τον εαυτό σας στη θέση των ανθρώπων που σας αγαπούν: Εάν κάποιο από τα αγαπημένα σας πρόσωπα, είχε ανάγκη, δεν θα θέλατε να το βοηθήσετε; Θα θέλατε να σας αποκλείσει και να περνάει το ζόρι του μόνο του χωρίς εσείς να ξέρετε τίποτα γι’ αυτό; Μη φοβάστε να παραδεχτείτε ότι αντιμετωπίζετε προβλήματα και μη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια. Είναι ανθρώπινο. Όπως ανθρώπινα είναι και τα συναισθήματά σας.

Μην τα θάβετε. Με το να τα θάβετε δεν τα εξαφανίζετε, ίσα ίσα συμβάλλετε στο να εμφανιστούν αργότερα, σε πιο έντονη μορφή. Μια φίλη μου, μου είχε πεί το εξής σοφό «Όταν έχετε θυμό μέσα σας, είναι σαν να πίνετε δηλητήριο και να περιμένετε να πεθάνει ο άλλος». Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που θα το νιώσετε και θα το ξανανιώσετε. Το πρόβλημα είναι όταν ριζώνει και δεν σας αφήνει να δείτε καθαρά!

Πηγή: singleparent.gr