Ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας είναι κύριος λόγος παιδικής θνησιμότητας σε πολλές χώρες. Τουλάχιστον 400.000 παιδιά, από νεογνά έως 19 ετών, διαγιγνώσκονται με καρκίνο κάθε χρόνο ενώ είναι γεγονός ότι αποτελεί μια πολύπλευρη νόσο, που η εμφάνισή της συνεχώς αυξάνεται.

H ιστορία της 5χρονης Ερατούς κόρη του γνωστού δημοσιογράφου και συγγραφέα, Ηλία Μαγκλίνη. Η γενναία Ερατώ το 2020 διαγνώστηκε με λευχαιμία και μετά από πολύμηνη νοσηλεία στο ΤΑΟ της Ογκολογικής Μονάδας Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη- ΕΛΠΙΔΑ», κέρδισε τη μάχη και πλέον μπορεί να απολαμβάνει ανέμελη τη ζωή, χωρίς να είναι κλεισμένη στο δωμάτιο του νοσοκομείου.

Με αφορμή τη σημερινή μηνιαία επίσκεψη για τον καθιερωμένο έλεγχο υγείας της μικρής, ο δημοσιογράφος σε ανάρτησή του στο Facebook μοιράζεται τις σκέψεις της Ερατούς για το πώς βίωσε την μάχη της με τον παιδικό καρκίνο. Η ατάκα της «Απαίσια ήταν» αποτυπώνει με όλη της την αθωότητα και την ωμή ειλικρίνεια όλα όσα ένιωσε αντιμετωπίζοντας κατάματα τον καρκίνο. Το μέλλον όμως είναι μπροστά της, φωτεινό και αισιόδοξο.

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΚΟΡΗΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΩΝ

«Μπαμπά, θυμάσαι τότε που μείναμε εδώ πολύ καιρό; Που κοιμόμασταν εδώ;»

«Βέβαια».

«Απαίσια ήταν».

«Γελάσαμε όμως και πολύ μεταξύ μας».

«Ναι, μαμά. Γελάσαμε…»

(Σε αυτά τα δωμάτια του ισογείου, στο ΤΑΟ του «Ελπίδα», φάγαμε το 2020: δύο συνεχείς μήνες στο 19, άλλον έναν στο 17 πέρσι τετοιες μερες, και βέβαια πολλά πενθήμερα στο 18, στο 16, στο 12, τρεις νύχτες στο 29, από την πλευρά των ογκολογικών, σύνολο νοσηλείας τέσσερις μήνες από τους οκτώ της βαριάς χημειοθεραπείας. Το παιδί καλά το θυμάται).

ΤΟ POST ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ ΤΗΣ ΕΡΑΤΟΥΣ:

Μια μαγική εμπειρία για όποιον το είχε επισκεφθεί την πρώτη φορά. Το όνομα του χωριού της είναι Βορβούσα ή Βωβούσα. Πρόκειται για χωριό του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου. Το χωριό βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα μακριά από το βορειο-ανατολικό τμήμα της πόλης των Ιωαννίνων.

 Το καλωσόρισμα της γέφυρας

Μόλις φτάσει κάποιος στο χωριό, τον καλωσορίζει με μια μεγάλη γέφυρα. Η συγκεκριμένη γέφυρα βρίσκεται πάνω από τον Αώο από το 1748 και συνδέει τους δύο μαχαλάδες από κάθε πλευρά του ποταμού. Πρόκειται για την παλαιότερη γέφυρα που βρίσκεται σε χρήση στο Ζαγόρι. Αυτή η γέφυρα είναι ένα από τα ελάχιστα ομοιώματα σε όλη τη χώρα. Ωστόσο, μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει πως είναι ανθεκτική.

Παραμυθένιο χωριό: Πότε χτίστηκε και από που πήρε το όνομά της, η γέφυρα της Βοβούσας
Η γέφυρα χτίστηκε το 1748. Χτίστης ήταν ο Αλέξης Μήσιος. Η γέφυρα αποτέλεσε το νεότερο αρχαιολογικό μνημείο. Οι κάτοικοι της Βοβούσας είναι κυρίως βλάχοι. Επίσης, εκεί μένουν και λίγοι Σαρακατσάνοι. Το όνομα της Βοβούσας πάρθηκε από τα νερά του Αώου ποταμού. Τα νερά του βγάζουν μια βοή καθώς διασχίζουν τη γέφυρα. Το βλάχικο όνομά της είναι «Μπαϊεάσα».

Ο Αώος κόβει ουσιαστικά το χωριό στα δύο. Περίεργο πράγμα, το οποίο θυμάται κάθε επισκέπτης του μέρους για καιρό. Ένα παραμυθένιο χωριό με ξεχωριστό και βουερό ποτάμι, το οποίο βρίσκεται στην κοιλάδα, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων. Η Βωβούσα περικυκλώνεται από δάση οξιών, ελάτων και μαυρόπευκων. Γύρω-γύρω απλώνονται ορισμένα λιβαδάκια και κάποιες βουνοκορφές.

Η Βωβούσα δεν είναι ένα γραφικό χωριό, αναφορικά με την αρχιτεκτονική. Όμως, η εικόνα της είναι βγαλμένη από θεατρική παράσταση. Είναι η ίδια, η ζωή.

Ακολουθούν φωτογραφίες από τη μαγευτική Βωβούσα:

Δείτε το βίντεο:

Μεγάλοι μύθοι έχουν αναφερθεί για το χτίσιμο των πυραμίδων. Πρόκειται για ένα από τα πιο αρχαία και άλυτα μυστήρια. Όμως, προσφάτως, ο ο αρχιτέκτονας-ερευνητής Jean-Pierre Houdin, κατέληξε σε κάποια σοβαρά συμπεράσματα. Πιθανότατα, αναφέρει τη μία και μοναδική εξήγηση για το συγκεκριμένο θέμα.

Ο Jean-Pierre Houdin ισχυρίζεται πως ξεσκέπασε το πέπλο μυστηρίου πάνω από τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Δηλαδή, την πυραμίδα του Χέοπα. Μάλιστα, αυτό έλαβε χώρα μετά από 4.500 χρόνια. Ο αρχιτέκτονας – ερευνητής αποκάλυψε το πώς οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι χάρισαν στην ανθρωπότητα ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου.

Όπως αναφέρει, ο ίδιος, «η πυραμίδα θα μπορούσε να κατασκευαστεί από μέσα, με τη βοήθεια μιας κυκλικής, εσωτερικής σήραγγας». Μάλιστα, χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη ανακάλυψη ως «τη μεγαλύτερη μετά τον τάφο του Τουταγχαμών».

Για να μεταφέρουν οι εργάτες 3.000.000 λίθους, με βάρος 2,5 τόνων ανά κομμάτι, τοποθέτησαν μια εξωτερική ράμπα για τα πρώτα 40 μέτρα. Στη συνέχεια κατασκεύασαν μια εσωτερική ράμπα σε σχήμα τιρμπουσόν. Αυτό έγινε για να ολοκληρώσουν το κατασκεύασμα ύψους 137 μέτρων.

Ο Houdin εξηγεί πως «Αυτή είναι η επικρατέστερη θεωρία από όλες γιατί είναι η μόνη που μπορεί να γίνει πράξη». Για να το αποδείξει, συνεργάστηκε με τη γαλλική εταιρεία κατασκευής τρισδιάστατων μοντέλων σχεδιασμού αυτοκινήτων και αεροπλάνων. Δηλαδή, τη Dassault Systemes. Δεκατέσσερις μηχανικοί της εργάστηκαν για δύο ολόκληρα χρόνια.

Μάλιστα, χρησιμοποιήθηκαν ραντάρ, ανιχνευτές θερμότητας, για να «καταρρίψουν τις δύο επικρατέστερες θεωρίες μέχρι σήμερα». Δηλαδή, πως τοποθέτησαν τις πέτρες από ψηλά ή τις έσυραν. Έτσι, φαίνεται πως οι πυραμίδες δε χτίστηκαν από εξωγήινους.

Χτίσιμο πυραμίδων – Λύση από το μυστήριο: Βίντεο με 3D απεικόνιση:

Πρόκειται για δίδυμες αδερφές από την Αγγλία, οι οποίες δεν έχουν κάποια ομοιότητα μεταξύ τους. Το ένα κορίτσι είναι λευκό και το άλλο είναι μαύρο. Μάλιστα, ακόμη και οι γονείς τους σοκαρίστηκαν, όταν τα αντίκρισαν για πρώτη φορά μετά από τη γέννησή τους.

Από εκεί και πέρα, οι άνθρωποι που τις γνωρίζουν για πρώτη φορά, δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι τα κορίτσια είναι δίδυμα. Η Λούσι έχει ανοιχτόχρωμο δέρμα με φακίδες, μπλε μάτια και ίσια κόκκινα μαλλιά. Όσον αφορά τη δίδυμη αδερφή της, Μαρία, είναι διαφορετική. Η Μαρία έχει σκούρο δέρμα, καστανά μάτια και καστανά μαλλιά.

Όσον αφορά τη μητέρα των κοριτσιών, εκείνη είναι σκουρόχρωμη. Αντίθετα, ο πατέρας τους έχει λευκό δέρμα. Μεγαλώνοντας στο Γκλούτσεστερ της Αγγλίας έγιναν κολλητές. Η μητέρα τους συνήθιζε να τις ντύνει, με τα ίδια ρούχα. Όμως, μεγαλώνοντας, σταμάτησαν να φορούν τα ίδια ρούχα και αξεσουάρ.

Μερικές φορές δέχονταν πειράγματα στο σχολείο. «Νόμιζαν ότι ήμουν υιοθετημένη και με αποκαλούσαν φάντασμα», είπε η Λούσι. Εν τω μεταξύ, η Μαρία πάντα ζήλευε τα ίσια μαλλιά της Λούσι. «Έκλαιγα γι’ αυτό. Μισώ τα σγουρά μαλλιά μου», είπε.

Τώρα στην ηλικία των 20, και τα δύο κοpίτσια φαίνονται ακόμη πιο διαφορετικά στην εξωτερική εμφάνισή τους. Επίσης, είναι διαφορετικές και σαν προσωπικότητες. Η Λούσι είναι εσωστρεφής και κλασική στο ντύσιμο και το στυλ της. Αντίθετα, η Μαρία είναι πιο εξωστρεφής και αγαπά να είναι μέσα στη μόδα. Εκτός από τις διαφορές τους, είναι πολύ δεμένες μεταξύ τους και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα.

Αληθινή ιστορία: Ακολουθεί βίντεο από τις δίδυμες αδερφές που δεν μοιάζουν:

Ακολουθούν φωτογραφίες από τις δίδυμες αδερφές που δεν μοιάζουν:

Ακολουθούν κι άλλες φωτογραφίες από τις δίδυμες αδερφές που δεν μοιάζουν:

Όσοι είχαμε την τύχη να έχουμε κοντά μας τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας ξέρουμε τι ευλογία ήταν αυτή για εμάς. Ο δεσμός αυτός είναι μοναδικός, γιατί ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να αγαπούν το παιδί διαφορετικά. Με μια αγάπη απαλλαγμένη από προσδοκίες και το αυστηρό μάτι του γονέα. Είναι μια αγάπη αλλιώτικη, που περικλείει και σένα μέσα. Σε αγαπάνε μέσα από το παιδί σου, και το αγαπάνε γιατί είναι η συνέχειά σου.

Αυτή η μεγάλη αγκαλιά των παππούδων δεν κάνει το παιδί μαλθακό και κακομαθημένο, το κάνει δυνατό, του παρέχει συναισθηματική ασφάλεια και πληρότητα. Και δεν το λέμε εμείς αλλά και οι έρευνες. Ας πάμε να δούμε και μερικά στοιχεία που ίσως δεν γνωρίζαμε.

Τα παιδιά που έχουν κοντά τους και γιαγιάδες και παππούδες…

1. Θωρακίζονται συναισθηματικά

Σύφμωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης τα παιδιά που μεγαλώνουν κοντά στους παππούδες τους είναι πιο υγιή συναισθηματικά και παρουσιάζουν μικρότερα προβλήματα συμπεριφοράς, ενώ μπορούν να αντιμετωπίσουν σθεναρά τις δυσκολίες της ζωή τους. Με λίγα λόγια, οι παππούδες και γιαγιάδες παρέχουν στα εγγόνια τους μια αίσθηση ασφάλειας και υποστήριξης που τα βοηθά τα παιδιά να διαχειρίζονται καλύτερα τις αντιξοότητες.

2. Διαχειρίζονται καλύτερα το άγχος

Σύμφωνα με έρευνα τα παιδιά γνωρίζουν την “ιστορία” της οικογένειας τους και που είναι σε θέση αν την βιώνουν μέσα από τις διηγήσεις των παππούδων τους είναι πιο ανθεκτικά συναισθηματικά, έχουν καλύτερο έλεγχο της ζωής τους ακόμα και όταν ο “έξω” κόσμος δείχνει να καταρρέει.

Για του λόγου το αληθές, μια ομάδα ερευνητών μελέτησε την ψυχολογία των παιδιών μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, για να διαπιστώσει ότι τα παιδιά που γνώριζαν πολλά για τις οικογενειακές ρίζες τους, ήταν σε θέση να διαχειριστούν καλύτερα το άγχος. Πως λειτουργεί αυτό; Όταν ένα παιδί μαθαίνει για τα δύσκολα χρόνια των παππούδων του, για τις ζωές τους, για το πώς επιβίωσαν και πώς τελικά τα κατάφεραν στα δύσκολα χρόνια, το βοηθά να κατανοήσει ότι είναι μέρος αλλά και συνέχεια μιας όμορφης ιστορίας, που δεν αφορά μόνο αυτά. Του δημιουργεί το αίσθημα του “ανήκω”, του προσφέρει ασφάλεια και τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται ψύχραιμα στις στρεσογένες καταστάσεις.

3. Μαθαίνουν να σέβονται τους ηλικωμένους

Η επαφή με τον παππού και τη γιαγιά, δημιουργεί σεβασμό και αγάπη για τους ηλικιωμένους, γεγονός πάρα πολύ σημαντικό, ειδικά για την εποχή μας που η προχωρημένη ηλικία απαξιώνεται όλο και περισσότερο. Σε αυτό συνηγορεί και ανάλογη μελέτη από το Βέλγιο σύμφωνα με την οποία τα παιδιά που μεγάλωσαν κοντά στους παππούδες τους ήταν λιγότερο πιθανό να εκδηλώσουν προκαταλήψεις έναντι των ηλικιωμένων.

4. Η σχέση παππούδων και εγγονιών θωρακίζει την ψυχική υγεία και των δύο

Μια μελέτη του Boston College το 2014 συνέδεσε τις ζεστές συναισθηματικές σχέσεις μεταξύ παππούδων και ενήλικων εγγονιών με χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και για τις δυο πλευρές.

Όσον αφορά τους παππούδες και τις γιαγιάδες η επαφή τους με νέα ερεθίσματα και καινούριες ιδέες τους “ανανέωνει” ενώ όσον αφορά τα εγγόνια, επωφελούνται από την εμπειρία ζωής και τις συμβουλές που μοιράζονται με τους παππούδες τους.

5. Τα εγγόνια χαρίζουν περισσότερα χρόνια ζωής στους παππούδες τους

Η επιστήμη είναι σαφής. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες που είναι ενεργοί στο μεγάλωμα των εγγονιών τους κερδίζουν κατά μέσο όρο πέντε επιπλέον χρόνια ζωής!

Απόδοση από mother.ly, Έλενα Θάνου

Ο αποχωρισμός του παιδιού είναι μία δύσκολη υπόθεση για τη μητέρα, αφού μπορεί όλες να θέλουν τα παιδιά τους να είναι ανεξάρτητα, αλλά όταν έρθει η ώρα, δεν μπορούν να το διαχειριστούν.

Ο γιος μου θέλει να μείνει μόνος του αλλά εγώ δεν είμαι έτοιμη να τον αποχωριστώ. Τί να κάνω; Το σημερινό θέμα της ιστορίας μας, νομίζουμε ότι θα κάνει πολλές μητέρες εκεί έξω να ταυτιστούν. Μπορεί όλες να θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ανεξάρτητα, όμως στην πράξη, δεν είμαστε έτοιμες να τα αποχωριστούμε όταν έρθει ο καιρός.

Η αναγνώστρια που αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας την σημερινή ιστορία, φαίνεται πως αντιμετωπίζει ακριβώς αυτό το πρόβλημα. Ο γιος της αποφάσισε πως ήρθε η στιγμή να φύγει από το σπίτι, όμως, εκείνη δεν είναι ακόμη έτοιμη να το αποδεχτεί. Ζητάει την συμβουλή μας.

Με τον άντρα μου είμαστε 30 χρόνια παντρεμένοι και έχουμε αποκτήσει δύο παιδιά. Το δεύτερο παιδί μας, ο γιoς μας, ήρθε στη ζωή μας πολλά χρόνια μετά από το πρώτο και αυτό μας έκανε να του έχουμε λίγη παραπάνω αδυναμία. Από μικρός ήταν ένα ξεχωριστό παιδί.

Ήταν άριστος μαθητής χωρίς εμείς να τον πιέσουμε ποτέ γι’ αυτό. Είναι ένα ευαίσθητο πλάσμα, με πολλούς φίλους και κοινωνικές ευαισθησίες. Δεν του αρέσει το άδικο και από τα 18 του ονειρευόταν να γίνει ανεξάρτητος. Εξαιτίας των πεποιθήσεών του, αποφάσισε να μην σπουδάσει.

Αποχωρισμός του παιδιού: Από μικρή ηλικία είχε έναν σταθερό μισθό και μία ασφάλεια

Ήθελε να ασχοληθεί περισσότερο με την τέχνη, αλλά όχι σε ακαδημαϊκό επίπεδο, οπότε γράφτηκε σε ένα θεατρικό εργαστήρι για να έχει ένα χόμπι και βρήκε δουλειά σε εργοστάσιο μόλις ολοκλήρωσε το φανταρικό του. Οπότε από μικρή ηλικία είχε έναν σταθερό μισθό και μία ασφάλεια.

Φυσικά και είμαι περήφανη για εκείνον, ακόμη κι αν αποφάσισε να μην εκμεταλλευτεί τους καλούς του βαθμούς. Μπορεί να μην μας το είπε ποτέ αλλά πιστεύω ότι αποφάσισε να μην σπουδάσει για να μην μας επιβαρύνει οικονομικά.

Ήξερε ότι την περίοδο που τελείωνε το σχολείο τα οικονομικά μας προβλήματα ήταν πολλά και σίγουρα δε θα είχαμε χρήματα για να τον συντηρούμε στις σπουδές. Αποφάσισε λοιπόν να πιάσει γρήγορα δουλειά για να φύγει αυτό το έξοδο από το κεφάλι μας.

Αποχωρισμός του παιδιού: Διατηρεί δεσμό με μία μεγαλύτερη κοπέλα και φαίνεται τρελά ερωτευμένος

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο διατηρεί σχέση με μία κοπέλα τρία χρόνια μεγαλύτερή του. Με αυτή την κοπέλα φαίνεται τρελά ερwτευμένος. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν την συμπάθησα χωρίς να μου έχει κάνει κάτι προσωπικό. Απλά κάτι πάνω της δεν μου αρέσει.

Αποχωρισμός του παιδιού: Έχει σταματήσει να ενδιαφέρεται για οτιδήποτε άλλο πέρα από εκείνη

Φυσικά δεν της το έδειξα ποτέ αν και σε εκείνον πολλές φορές μου έχουν ξεφύγει σπόντες που λίγο μετά το μετανιώνω. Απλά νομίζω ότι από την στιγμή που ήρθε στην ζωή του, ο γιος μας σταμάτησε να ενδιαφέρεται για οτιδήποτε άλλο πέρα από εκείνη.

Ξαφνικά ξεκίνησε να ξενυχτάει και δεν μου αρέσει αυτό. Με τι μυαλό θα πηγαίνει στην δουλειά του αν είναι κάθε μέρα με 4 και 5 ώρες ύπνου; Επίσης, σχεδόν όλον τον μισθό του τον χαλάει για εκείνη. Δώρα, ταξίδια, καφέδες, ταβέρνες. Βέβαια σύμφωνα με τον ίδιο η ίδια πολλές φορές του κάνει παρατήρηση γι’ αυτό.

Σύμφωνα πάντα με τον ίδιο έχει την δική της δουλειά και δεν της αρέσει που την κερνάει συνέχεια ή που της αγοράζει διαρκώς δώρα. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο αυτό ισχύει ή είναι λόγια του γιoυ μου, για να μου “χρυσώσει το χάπι” . Πριν δύο μήνες λοιπόν ξεκίνησε να μου κάνει συζήτηση για το τι θα γινόταν αν ήθελε να μετακομίσει.

Ο πατέρας του χάρηκε αλλά εγώ σκοτείνιασα. Του είπα ότι ακόμη είναι μικρός και ότι δεν υπάρχει λόγος από τα 24 του, να δίνει χρήματα σε λογαριασμούς και ενοίκια, ενώ θα μπορούσε να τα τρώει αποκλειστικά για δικές του ευχαριστήσεις. Ο πατέρας του βέβαια δεν συμφωνεί μαζί μου.

Θεωρεί ότι από μία ηλικία και μετά τα παιδιά πρέπει να φεύγουν από το σπίτι και να γίνονται ανεξάρτητα. Και ‘γω το πιστεύω αυτό, απλά πιστεύω ότι είναι μικρός ακόμη. Άλλωστε η μεγάλη μου κόρη έχει φύγει εδώ και χρόνια για άλλη πόλη και ο γιος μου ήταν η μόνη συντροφιά μου.

Αποχωρισμός του παιδιού: Θέλει να φύγει από το σπίτι και να μετακομίσει στην κοπέλα του

Τώρα που θα φύγει τι θα κάνω; Το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν μου είπε ότι δε θα μείνει μόνος του, αλλά μαζί της, για να μοιράζονται τα έξοδα. Και ότι το σπίτι δε θα είναι σε ενοίκιο. Θα είναι δικό της. Με λίγα λόγια, θα πάρει τις βαλίτσες του και θα μείνει στο σπίτι της κοπέλας, που εκείνη έμενε εδώ και χρόνια.

Με ακόμη πιο λίγα λόγια θα σπιτωθεί. Και κάθε φορά που θα καυγαδίζουν εκείνη θα είναι σε θέση να του χτυπάει το γεγονός ότι τον φιλοξενεί. Κι αν χωρίσουν θα αναγκαστεί να φύγει και να ξαναγυρίσει πίσω. Για μένα το πιο σωστό θα ήταν να κάτσει μαζί μας.

Αποχωρισμός του παιδιού: Προτιμότερο θα ήταν να έπιαναν ένα σπίτι από την αρχή μαζί

Όμως ακόμη κι αν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να του αλλάξουμε την γνώμη, το προτιμότερο θα ήταν να έπιαναν ένα σπίτι από την αρχή μαζί κι ας πληρώναμε κι εμείς για το ενοίκιο. Τουλάχιστον να ξέρω ότι το παιδί μου δε σπιτώθηκε από μία κοπέλα που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι.

Αποχωρισμός του παιδιού: Δεν μου αρέσει η επιρροή που έχει στη ζωή του

Άλλωστε δεν την εμπιστεύομαι καθόλου. Πιστεύω ότι προσπαθεί να ελέγξει τον γιo μου με τους δικούς της τρόπους. Του τραβάει χρήματα και εκτός αυτού πολλές φορές συμπεριφέρεται λες και είναι η μάνα του. Δεν μου αρέσει η επιρροή που έχει στην ζωή του.

Τι θα κάνατε στη θέση μου; Εγώ του μίλησα όμως είναι ανένδοτος και ο πατέρας του θεωρεί ότι προσπαθώ να τον κρατήσω για πάντα κοντά μου. Δεν προσπαθώ να τον κρατήσω για πάντα κοντά μου, όμως θέλω να ξέρω ότι εκεί που θα πάει θα είναι καλά. Έχω άδικο;

Πηγή: Daddy cool

Ερευνητές ανακάλυψαν κάποιες ανησυχητικές επιδράσεις στην πνευματική λειτουργία ατόμων που δουλεύουν πολλές ώρες και είναι πάνω από 40 ετών.

40 ώρες δουλειάς την εβδομάδα μπορεί να φαίνεται απίστευτα κουραστικό σε πολλούς.

Αλλά πρέπει να το ανεχτούμε μέχρι να βγούμε στην σύνταξη.

Βασικά, μπορεί και όχι. Οι ειδικοί λένε, σύμφωνα με μια έρευνα, ότι τουλάχιστον για τα άτομα άνω των 40 θα έπρεπε να μειωθούν οι ώρες εργασίας ανά εβδομάδα.

Μήπως πρέπει να το γιορτάσουμε;

Υπάρχει μια απολύτως λογική εξήγηση γι’αυτό…

Δυστυχώς, στην ηλικία των 40 οι πνευματικές ικανότητες αρχίζουν να πέφτουν σε σχέση με την δεκαετία των 20 και των 30.

Στην έρευνα αυτή, ερευνητές από το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας της Μελβούρνης εξέτασαν τον αριθμό των ωρών που δούλευαν οι άνθρωποι και την επίδοση τους σε διάφορα ψυχολογικά τεστ. Τα τεστ εξέτασαν την βραχυπρόθεσμη μνήμη και την συγκέντρωση.

Βρέθηκε ότι ήταν πιο ευεργετικό για την ψυχολογική τους επίδοση να δουλεύουν περίπου 25 ώρες την εβδομάδα, αλλά οι περισσότερες ώρες εργασίας συσχετίστηκαν με κακή επίδοση στα τεστ αυτά.

Αυτό σημαίνει ότι θα ήταν καλύτερο γι’αυτά τα άτομα να δουλεύουν 3 μέρες την εβδομάδα.

Φαίνεται ότι όσοι είναι πάνω από 40 χρειάζονται κίνητρο, αλλά η υπερβολή μπορεί να αποβεί επιβλαβής για την σκέψη, την προσοχή και την μνήμη τους.

Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, γιατί η ηλικία συνταξιοδότησης όλο και αυξάνεται.

Αν δίνεστε πραγματικά στην δουλειά σας, τότε οι πνευματικές σας ικανότητες μπορεί να υποφέρουν… Τα άτομα που δούλευαν 60 ώρες την εβδομάδα έδειξαν χειρότερη πνευματική επίδοση από όσους δεν δούλευαν καθόλου.

Υπήρξαν όμως και κριτικές γι’αυτή την έρευνα. Ο Geraint Johnes, καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Lancaster, είπε στο BBC: “Η έρευνα εξέτασε μόνο άτομα άνω των 40 κι έτσι δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα άτομα άνω των 40 είναι διαφορετικά από τους υπόλοιπους εργαζόμενους”.

Από τεχνικής άποψης, η έρευνα θα μπορούσε μόνο να διαφοροποιήσει τα άτομα άνω και κάτω των 40 αν συμμετείχε και ομάδα νεαρότερων ατόμων. Μπορεί και όσοι είναι κάτω των 40 να επηρεάζονται εξίσου αρνητικά από τις καθορισμένες ώρες εργασίας.

Αλλά και πάλι, αυτό σημαίνει ότι όσοι είναι πάνω από 40 έχουν πιο φρέσκο μυαλό όταν δουλεύουν λιγότερες από 25 ώρες την εβδομάδα.