Ο Νίκος Ευαγγελάτος πρόσφατα πραγματοποίησε μια σπάνια έξοδο με τον γιο του, Λάμπη. Πρόκειται για το μεγαλύτερο παιδί του, τον οποίο απέκτησε στον πρώτο του γάμο με τη Ζέτα Θεοδωρακοπούλου.
Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1999 και το 2003 ο παρουσιαστής ξαναπαντρεύτηκε με τη δημοσιογράφο, Τατιάνα Στεφανίδου, με την οποία έχει αποκτήσει δύο παιδιά, τον Νικόλα (1999) και τη Λυδία (2004).
Ο 26χρονος, πλέον, Λάμπης Ευαγγελάτος, δεν έχει καμία σχέση με τη δημοσιογραφία, αφού έχει σπουδάσει Πληροφορική στο ΕΚΠΑ. Μπαμπάς και γιος βρέθηκαν στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν τον αγώνα ΑΕΚ – Παναθηναϊκός.
Όπως θα δείτε στις φωτογραφίες, ο ίδιος έχει μεγαλώσει αρκετά και μάλιστα μοιάζει αρκετά στη μητέρα του.
Ο Ολυμπιακός έμεινε εκτός τελικού, κάνοντας μία εμφάνιση κατώτερη των δυνατοτήτων του απέναντι στην κάτοχο του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης στον ημιτελικό χθες (24/5).
Ο προπονητής των «ερυθρόλευκων», Γιώργος Μπαρτζώκας, όμως στα αποδυτήρια μετά τη λήξη του αγώνα, προσπάθησε να ανεβάσει το ηθικό των παικτών του που ήταν εύλογα απογοητευμένοι για την εικόνα που παρουσίασαν ειδικά στο α’ μέρος, αλλά και για τον αποκλεισμό.
Κατά την ομιλία του προς τους παίκτες του στα αποδυτήρια, ο Μπαρτζώκας υπενθύμισε στον Κώστα Παπανικολάου, τον Τόμας Ουόκαπ, τον Άλεκ Πίτερς τον Σακίελ ΜακΚίσικ, τον Κάνααν, τον Μιλουτίνοφ, τον Φαλ, τον Ράιτ και τους υπόλοιπους παίκτες του Ολυμπιακού πως υπάρχει ένας ακόμη τίτλος, αυτός του πρωταθλητή Ελλάδας.
«Σηκωθείτε όρθιοι παρακαλώ» είπε ο Μπαρτζώκας.
Εξάλλου, στη συνέντευξη Τύπου που είχε ακολουθήσει την ήττα από την πολυνίκη της διοργάνωσης Ρεάλ Μαδρίτης, ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε αναλάβει την ευθύνη λέγοντας συγκεκριμένα: «Εγώ είμαι περισσότερο υπεύθυνος απόψε, δεν μας βοήθησα όσο θα ήθελα».
Συγκεκριμένα, ο Γιώργος Μπαρτζώκας είπε προς τους παίκτες του Ολυμπιακού: «Πρέπει να είμαστε πραγματικά υπερήφανοι και ικανοποιημένοι απ’ ό,τι κάναμε αυτήν τη χρονιά. Τα δώσαμε όλα στη Euroleague, έχουμε ακόμα έναν τίτλο και χρειάζεται να κάνουμε ό,τι κάνουμε πάντα για να τον πάρουμε. Μην έχετε κατεβασμένα τα πρόσωπά σας παιδιά, τρία συνεχόμενα Final Four. Δεν ήμασταν τυχεροί σε κάποιες λεπτομέρειες. Δεν ξέρω, δεν ήμασταν αρκετά καλοί για τον τίτλο; Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση δώσαμε ό,τι καλύτερο είχαμε. Ψηλά τα κεφάλια. Σηκωθείτε όρθιοι παρακαλώ».
🔴⚪️The greatest glory in living lies not in never falling, but in rising every time we fall.
✊🏽 Chin up!
🗣️ Bartzokas: «We have one more title and we need to do what ever we can to get it».
Ο διπλωμάτης και ποιητής Γιώργος Σεφέρης υπήρξε ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με Νόμπελ και συγκεκριμένα με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1963, στην τελετή απονομής που έγινε στη Στοκχόλμη, παρέλαβε το επίζηλο βραβείο από τον βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύο.
Χαρακτηριστικό είναι πως από την μέρα που βραβεύτηκε μέχρι το τέλος της χρονιάς, στην Ελλάδα και την Κύπρο δημοσιεύτηκαν μόλις 29 καταμετρημένα δημοσιογραφικά και κριτικά, κείμενα, με αφορμή το σημαντικό αυτό γεγονός. Τα άμεσα, δημοσιογραφικά άρθρα, είναι επίσης ελάχιστα και τα περισσότερα φιλοξενούνται στις εφημερίδες «Καθημερινή», «Το Βήμα» και στο περιοδικό «Ο ταχυδρόμος».
Εντυπωσιακή είναι ωστόσο και η αδιάφορη στάση της πολιτείας την οποία αφηγείται ο κριτικός Αντρέας Καραντώνης στο βιβλίο του «Ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης». Επιστρέφοντας αεροπορικώς από την Στοκχόλμη είχε τηλεγραφήσει σε κάποια μέσα, αριθμό πτήσης και ώρα αφίξεως, υποδεικνύοντας την οργάνωση κάποιας υποδοχής. «Στο Ελληνικό βρήκαμε να μας περιμένουν δύο γυναίκες: η μάνα μου και η Ιωάννα Τσάτσου. Κανείς άλλος» αναφέρει ο ίδιος.
Αναλυτικά η ομιλία:
«Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα*.
Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα- πρώτα από τον εαυτό μου. Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος· «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν»**.
Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: «…θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε…»***. Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος· είχε μάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας, η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση. Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης – κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.
Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο, γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία· παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να ‘βρει καταφύγιο· απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Έχει τη χάρη ν’ αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία. Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία, που ένιωσε αυτά τα πράγματα· που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες, όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς· που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός:
να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής,
για να θυμηθώ το Σέλλεϋ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νομπέλ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.
Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.
Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα»
* Η ομιλία γράφτηκε και δόθηκε στα γαλλικά.
** «δεν πρέπει ο Ήλιος να ξεπερνάει το μέτρο· διαφορετικά, οι ίδιες οι Ερινύες θα προσφερθούν ως βοηθοί της Δικαιοσύνης»
*** Ο Σεφέρης αναφέρεται στο Μακρυγιάννη, ο οποίος όμως αποδίδει τη συγκεκριμένη φράση σε έναν Τούρκο μπέη.
Η Ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού στη Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στον Απεργό Πείνας Πάνο Ρούτσι στο Σύνταγμα
Μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής στην πλατεία Συντάγματος, με αφορμή την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο απεργός πείνας Πάνος Ρούτσι, ο οποίος συνεχίζει για μέρες την απεργία του, ζητώντας δικαιοσύνη και ικανοποίηση των αιτημάτων του.
Δείτε το βίντεο:
Κεντρική στιγμή της εκδήλωσης υπήρξε η ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία τόνισε τη σημασία της ενότητας, της αντίστασης και της αλληλεγγύης σε όσους παλεύουν με το σώμα και τη φωνή τους απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας.
Τα βασικά σημεία της ομιλίας
Η κ. Καρυστιανού στάθηκε στη θυσία και το θάρρος του Πάνου Ρούτσι, υπογραμμίζοντας ότι δεν αγωνίζεται μόνο για τον εαυτό του αλλά και για όλους όσοι βιώνουν την κοινωνική και θεσμική καταπίεση.
Κάλεσε τον κόσμο να παραμείνει ενωμένος και να μη λυγίσει απέναντι στην αδιαφορία και την καταστολή.
Αναφέρθηκε στην ανάγκη για σεβασμό των δικαιωμάτων και στην ευθύνη της πολιτείας να δώσει λύση πριν να είναι αργά.
Επισήμανε ότι η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς ένα σύνθημα αλλά μια πράξη αντίστασης, μια γέφυρα που συνδέει τους πολίτες με τον άνθρωπο που αγωνίζεται.
Η πλατεία Συντάγματος πλημμύρισε από κόσμο που κρατούσε πανό και φώναζε συνθήματα υπέρ του Ρούτσι, δημιουργώντας μια δυνατή εικόνα αλληλεγγύης. Η συγκίνηση ήταν διάχυτη, με αρκετούς παρευρισκόμενους να εκφράζουν τον φόβο τους για την επιδείνωση της υγείας του απεργού πείνας, αλλά και την αποφασιστικότητά τους να παραμείνουν στο πλευρό του.
Η ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού έκλεισε με το μήνυμα ότι “ο αγώνας του Πάνου είναι ο αγώνας όλων μας”, καλώντας σε συνεχή κινητοποίηση μέχρι να ακουστεί η φωνή του και να ικανοποιηθούν τα αιτήματά του.
Παρακολουθήστε, διαβάστε και εμπνευστείτε από τη συγκλονιστική ομιλία του Στιβ Τζομπς προς τους αποφοίτους του πανεπιστημίου Στάνφορντ, τον Ιούνιο του 2005, η οποία κατέκλυσε το διαδίκτυο λίγο μετά την είδηση του θανάτου του την Τετάρτη το βράδυ.
Φορώντας τζιν και σανδάλια, κάτω από μαύρο τελετουργικό χιτώνα του, ο Στιβ Τζομπς είχε τότε συγκινήσει τους πάντες μιλώντας ανοιχτά για όλα: για την υιοθεσία του, το ξεκίνημα της καριέρας του, την απόλυσή του, την απόρριψη, τον έρωτα, τον καρκίνο αλλά και το θάνατο.
Όμως, αυτό που έκανε το κοινό να δακρύσει, ήταν το τελευταίο κομμάτι του λόγου του, όπου ο ιδρυτής της Apple μιλούσε για την περιπέτεια της υγείας του, την απειλή του θανάτου αλλά και τη ματαιότητα της ζωής και κάλεσε τους φοιτητές να εκμεταλλευτούν το χρόνο όπως αυτοί οι ίδιοι θέλουν, αλλά πάνω απ΄ όλα να ακολουθούν την καρδιά τους.
Πρόκειται για μια κατάθεση ψυχής που παρά τα χρόνια που έχουν περάσει εξακολουθεί να συγκινεί και να εμπνέει και την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε σε βίντεο.
Δείτε το βίντεο με ελληνικούς υπότιτλους.
Διβάστε όλη την ομιλία την ομιλία του Στιβ Τζομπς:
«Είναι τιμή μου να βρίσκομαι εδώ μαζί σας, στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να πω την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο σημείο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό είναι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.
Η πρώτη, έχει να κάνει με το πώς συνδέεις τις κουκκίδες…
Εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως παρατηρητής φοιτητής για 18 μήνες ακόμη, πριν να τα παρατήσω οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό;
Όλα ξεκίνησαν πριν καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν μια νεαρή, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου κι έτσι όλα κανονίστηκαν ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Αλλά, μόλις γεννήθηκα, το ζευγάρι αποφάσισε την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κοριτσάκι. Έτσι, λοιπόν, οι γονείς μου, οι οποίοι βρίσκονταν σε λίστα αναμονής, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας που τους ενημέρωνε: “Έχουμε, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;”. Και είπαν: “Μα φυσικά”.
Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η μητέρα μου δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο και ότι ο πατέρας μου δεν είχε αποφοιτήσει καν από το γυμνάσιο. Έτσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα τελικά έγγραφα υιοθεσίας… Υποχώρησε, λίγους μήνες αργότερα, μόνο όταν οι γονείς μου υποσχέθηκαν ότι θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο.
Έτσι κι έγινε. 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά, αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ κι έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν στα δίδακτρα.
Μετά από 6 μήνες, δεν ήξερα αν τελικά αυτό άξιζε τον κόπο. Δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου κι αν το πανεπιστήμιο θα με βοηθούσε να το ξεκαθαρίσω. Κι ήμουν εδώ, να χαλάω τα χρήματα που οι γονείς μου μάζευαν μια ολόκληρη ζωή. Ετσι, αποφάσισα να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας πως όλα θα τακτοποιούνταν. Τότε, η απόφαση αυτή με τρόμαζε αλλά τώρα, κοιτάζοντας πίσω θεωρώ πως ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω λάβει.
Σταμάτησα λοιπόν να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν κι άρχισα να πηγαίνω μόνο σε όσα μου άρεσαν.
Δεν ήταν όλα ρόδινα τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στην εστία. Έτσι κοιμόμουν στο πάτωμα στα δωμάτια των φίλων μου. Μάζευα και πωλούσα μπουκάλια αναψυκτικών για 5 σεντς το ένα για ν’ αγοράζω φαγητό, ενώ κάθε Κυριακή βράδυ διένυα με τα πόδια 10 χιλιόμετρα από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη, για ένα δωρεάν καλομαγειρεμένο πιάτο στο συσσίτιο των «Χάρε Κρίσνα».
Το λάτρευα. Όπως και όλα όσα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και την διαίσθησή μου που αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητες. Και σας δίνω ένα παράδειγμα: To Κολλέγιο Ριντ, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, όλες οι ταμπελίτσες σε κάθε ντουλάπα, ήταν φτιαγμένες στο χέρι με τα πιο όμορφα καλλιγραφικά γράμματα.
Επειδή είχα παρατήσει το κανονικό πρόγραμμα και δεν αναγκαζόμουν να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα καλλιγραφίας. Έτσι, έμαθα για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να διαφοροποιώ το διάστημα ανάμεσα στα γράμματα και όλα όσα κάνουν την τυπογραφία σπουδαία τέχνη. Ήταν όμορφο, μνημειώδες, καλλιτεχνικά εξαιρετικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει και το έβρισκα συναρπαστικό!
Βέβαια, τίποτα τέτοιο δεν είχε κάποια ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλάδέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα μου ξανάρθαν πάλι στο μυαλό. Και τα ενσωματώσαμε όλα στον πρώτο Mac. Ήταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά καλαίσθητη τυπογραφία. Εάν δεν είχα παρατήσει το πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποικιλία σε γραμματοσειρές, ούτε γράμματα με αναλογικά διαστήματα. Και δεδομένου ότι τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, κανένας προσωπικός υπολογιστής να μην είχε τις παραπάνω τις εφαρμογές.
Εάν δεν τα είχα παρατήσει, δεν θα πήγαινα ποτέ στο μάθημα καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.
Φυσικά τότε, μου ήταν αδύνατον να συνδέσω τις κουκκίδες και να δω τόσο μπροστά. Αλλά έγινε πολύ ξεκάθαρο 10 χρόνια αργότερα αναμετρώντας το παρελθόν.
Βέβαια, δεν μπορείς να συνδέσεις τις κουκκίδες κοιτώντας μπροστά. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Έτσι, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να πιστεύεις πως οι κουκκίδες θα ενωθούν στο μέλλον, με κάποιον τρόπο…
Πρέπει πιστεύεις σε κάτι! Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου…
Η δεύτερη ιστορία μου έχει να κάνει με την αγάπη και την απώλεια…
Ήμουν τυχερός: ανακάλυψα νωρίς τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Ο Βοζ κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν ήμουν 20 χρονών. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια επιχείρηση δύο ατόμων σε μία εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.
Ένα χρόνο νωρίτερα, με το που έκλεισα τα 30, είχαμε βγάλει στην αγορά την καλύτερη δημιουργία μας, το Macintosh. Και τότε… απολύθηκα!
Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που έχεις ιδρύσει ο ίδιος; Να πώς: καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που θεωρούσα ταλαντούχο μάνατζερ για να διοικήσουμε μαζί την εταιρεία. Και πράγματι για κανένα χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά.
Αλλά αργότερα, το όραμα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν και τα τσουγκρίσαμε. Τότε, το Διοικητικό Συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος του. Έτσι λοιπόν, στα 30 μου βρέθηκα εκτός εταιρίας και μάλιστα με πολύ δημοσιότητα. Ό,τι ήταν ως τότε, το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό ήταν ολέθριο.
Για αρκετούς μήνες δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει όλη την προηγούμενη γενιά επιχειρηματιών, πως μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την παρέδιδαν. Συναντήθηκα με τον Ντέιβιντ Πάκαρντ και τον Μπομπ Νόις και προσπάθησα να απολογηθώ για το πώς τα κατέστρεψα όλα έτσι.
Ήμουν μια διάσημη αποτυχία και μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω το Σίλικον Βάλι. Αλλά κάτι άρχισε σιγά-σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Ακόμη αγαπούσα αυτό που έκανα. Όσα κι αν είχαν συμβεί στην Apple, αυτό δεν είχε αλλάξει, στο ελάχιστο.
Με είχαν απορρίψει αλλά ήμουν πάντα ερωτευμένος με ό,τι έκανα. Κι έτσι αποφάσισα να ξαναρχίσω από την αρχή! Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε πως η απόλυσή μου από την Apple ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να μου έχει συμβεί. Το βάρος του να είσαι επιτυχημένος, αντικαταστάθηκε από την ελαφρότητα του να ξεκινάς από την αρχή, αβέβαιος για οτιδήποτε. Με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.
Την επόμενη πενταετία ίδρυσα μια εταιρία, την NeXT κι ακόμη μια, την Pixar κι ερωτεύτηκα μια υπέροχη γυναίκα που έγινε σύζυγός μου.
Η Pixar, παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων φτιαγμένων εξ ολοκλήρου σε υπολογιστή -το “Toy Story”- και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο παραγωγής ταινιών ψηφιακής κίνησης στον κόσμο.
Τα γεγονότα πήραν απροσδόκητη τροπή όταν η Apple εξαγόρασε την NeXT. Έτσι επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και μέσα σε όλα αυτά, με τη Λορίν δημιουργήσαμε μια υπέροχη οικογένεια.
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ήταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά, ο ασθενής το χρειαζόταν. Μερικές φορές, η ζωή σε βαράει μ’ ένα τούβλο στο κεφάλι. Όμως μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο, ήταν ότι αγάπησα πολύ αυτό που έκανα. Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά θέλετε.
Κι αυτό αφορά τόσο την καριέρα που θα ακολουθήσετε, όσο και τον σύντροφο που θα επιλέξετε. Η δουλειά θα απασχολεί ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι σημαντικό.
Και ο μόνος τρόπος για να κάνεις σημαντικές δουλειές, είναι να αγαπήσεις αυτό που κάνεις. Εάν δεν το έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητεύεστε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην συμβιβάζεστε!
Κι όπως όλα στα “θέματα της καρδιάς”, όταν το βρείτε, θα το καταλάβετε. Και όπως κάθε σημαντική σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα κυλάει. Έτσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε μέχρι να το βρείτε. Μην επαναπαύεστε!
Η τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο…
Όταν ήμουν 17 ετών, διάβασα ένα ρητό που έλεγε: “Αν ζεις κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι βέβαιο ότι θα δικαιωθείς”!
Αυτό μου έκανε εντύπωση κι έκτοτε, εδώ και 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αναρωτιέμαι: “Αν αυτή ήταν η τελευταία της ζωής μου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;“. Κι όποτε η απάντηση ήταν “όχι” για κάποιες μέρες στη σειρά, ήξερα ότι έπρεπε να κάνω κάποια αλλαγή αμέσως.
Η συνεχής υπενθύμιση ότι σύντομα θα πεθάνω, με βοήθησε να πάρω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα, όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, η περηφάνια, όλοι οι φόβοι και οι ντροπές για μια αποτυχία, όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, διαλύονται μπροστά στο θάνατο και μένει μόνο ό,τι είναι στ’ αλήθεια σημαντικό.
Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για ν’ αποφύγεις την παγίδα του να σκέφτεσαι συνεχώς ότι έχεις κάτι να χάσεις.
Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός… Δεν υπάρχει κανένας λόγος λοιπόν, να μην ακολουθήσεις την καρδιά σου…
Πριν από περίπου έναν χρόνο, διαγνώστηκα με καρκίνο. Έκανα μαγνητική τομογραφία στις 7.30 το πρωί και φάνηκε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Δεν ήξερα καν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι είναι μία ανίατη μορφή καρκίνου και πως δεν θα ζούσα παραπάνω από τρεις με έξι μήνες…
Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να γυρίσω σπίτι και να ρυθμίσω τις εκκρεμότητές μου… Μια κλισέ φράση των γιατρών για να σε προετοιμάσουν για τον θάνατο. Στην ουσία, αυτό σημαίνει να προσπαθήσεις να πεις στα παιδιά σου μέσα σε λίγους μήνες, όλα όσα νόμιζες ότι θα μπορούσες να τους πεις στα επόμενα 10 χρόνια. Σημαίνει επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν την οικογένειά σου. Σημαίνει, τέλος, να βρεις τον τρόπο να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.
Έζησα με αυτήν τη διάγνωση όλη την ημέρα. Το ίδιο βράδυ μου έκαναν βιοψία στο στομάχι και στα έντερα. Πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα. Ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν οι γιατροί εξέτασαν τα ευρήματα, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνουπου θεραπευόταν χειρουργικά. Υποβλήθηκα σε χειρουργείο και τώρα είμαι καλά…
Αυτό ήταν το κοντινότερο σημείο που έχω φτάσει στον θάνατο. Και ελπίζω να παραμείνει το κοντινότερο για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας όμως βιώσει αυτή την εμπειρία, μπορώ να σας πω κάτι, με περισσότερη βεβαιότητα από εκείνους που μιλάνε μόνο θεωρητικά για τον Θάνατο: κανείς δεν θέλει να πεθάνει.
Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλυτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, ή καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Είναι ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου.
Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να ‘ρθει το καινούργιο. Αυτή τη στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς!.. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή κι εσείς θα εξελιχτείτε σιγά-σιγά σε “παλιό” και θα… ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η αλήθεια…
Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος, γι’ αυτό μην τον σπαταλάτε ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου! Μην παγιδεύεστε σε πεποιθήσεις που έχουν δημιουργήσει κάποιοι άλλοι! Μην αφήνετε τη βοή της γνώμης των άλλων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή…
Και πάνω απ’ όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας, καθώς γνωρίζουν ήδη αυτό που θες πραγματικά να γίνεις! Οτιδήποτε άλλο είναι δευτερεύον.
Όταν ήμουν νέος, υπήρχε μια καταπληκτική έκδοση με τίτλο “Ο Κατάλογος Όλης της Γης”που υπήρξε ένα από τα “ευαγγέλια” της γενιάς μου.
Συγγραφέας του ήταν ο Στιούαρτ Μπραντ, ένας τύπος που ζούσε εδώ γύρω, στο Μένλο Παρκ και το δημιούργησε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη του ’60, πριν τους προσωπικούς υπολογιστές και τις ηλεκτρονικές εκδόσεις, οπότε όλα γίνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού και φωτογραφιών Polaroid.
Ήταν κάτι σαν το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν απ’ αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από έξυπνες εφαρμογές και ιδέες.
Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις κι όταν το βιβλίο έκανε τον κύκλο του, έριξαν στην κυκλοφορία μία τελευταία έκδοση. Αυτό έγινε στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν ήμουν στη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο αυτής της τελευταίας έκδοσης, υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, έναν δρόμο όπου μπορεί να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, αν ψάχνετε την περιπέτεια.
Κάτω απ’ τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα που έλεγε: “Μείνε διψασμένος! Κάνε την τρέλα σου”! Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της τελευταίας έκδοσης…
“Μείνε διψασμένος! Μείνε τρελαμένος”!.. Αυτό ευχόμουν πάντα κι εγώ για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούργια ζωή, εύχομαι και σε σας ακριβώς το ίδιο:
Η ανοσία μετά από λοίμωξη με το στέλεχος Όμικρον του SARS-CoV-2 προσφέρει προστασία έναντι της λοίμωξης από άλλα στελέχη του SARS-CoV-2 μόνο στους εμβολιασμένους.
Τα στελέχη Δέλτα και Όμικρον του SARS-CoV-2 είναι τα πιο ευρέως διαδεδομένα στελέχη ανησυχίας σε όλη την υφήλιο. Παρόλο που το στέλεχος Δέλτα είναι πιθανότερο να προκαλέσει σοβαρή πνευμονική νόσο, το στέλεχος Όμικρον προκαλεί λιγότερο σοβαρή νόσο και κυρίως συμπτώματα από το ανώτερο αναπνευστικό.
Βασικό ερώτημα αποτελεί εάν η ραγδαία εξάπλωση του στελέχους Όμικρον μπορεί να οδηγήσει σε μαζική ανοσοποίηση του πληθυσμού έναντι του SARS-CoV-2 και η επίτευξη της συλλογικής ανοσίας να οδηγήσει προς το τέλος της πανδημίας. Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Γιάννης Ντάνασης, Πάνος Μαλανδράκης και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα νεότερα δεδομένα από την προ-δημοσίευση των R. K. Suryawanshi και συνεργατών (https://doi.org/10.1101/2022.01.13.22269243) σχετικά με την ανοσία μετά από λοίμωξη με το στέλεχος Όμικρον του SARS-CoV-2 σε μοντέλα COVID-19.
Οι ερευνητές έδειξαν ότι η λοίμωξη με το στέλεχος Δέλτα και όχι η λοίμωξη με το στέλεχος Όμικρον οδηγεί στην ανάπτυξη ευρείας ανοσίας έναντι πολλαπλών στελεχών του SARS-CoV-2 σε ποντίκια. Παρόλο που ο ορός από ποντίκια που έχουν ιαθεί μετά από λοίμωξη με το στέλεχος Όμικρον εμφανίζει εξουδετερωτική ικανότητα μόνο έναντι του Όμικρον, ο ορός από ποντίκια που έχουν ιαθεί μετά από λοίμωξη με το στέλεχος Δέλτα εμφανίζει εξουδετερωτική ικανότητα έναντι τόσο του Δέλτα όσο και άλλα στελεχών ανησυχίας, συμπεριλαμβανομένου του Όμικρον. Αυτό δε συνέβη και στην περίπτωση της λοίμωξης με το αρχικό στέλεχος της Γουχαν WA1, παρόλο που τόσο το WA1 και το Δέλτα δημιούργησαν μια ισχυρή προ-φλεγμονώδη απάντηση διαμεσολαβούμενη από κυτοκίνες.
Επιπλέον, και τα δύο στελέχη αναπαράχθηκαν στον ίδιο βαθμό στην ανώτερη αναπνευστική οδό και στους πνεύμονες των ποντικιών που είχαν μολυνθεί, καθώς και σε οργανίδια που ανθρώπινου αεραγωγού. Αντίθετα, ο βαθμός ιικού πολλαπλασιασμού στους πνεύμονες, η έκφραση προ-φλεγμονωδών κυτοκινών και συνολικά η βαρύτητα της νόσου ήταν σημαντικά μειωμένη με το στέλεχος Όμικρον. Επιπρόσθετα, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι ο ορός ανθρώπων που είχαν εμβολιαστεί και στη συνέχεια νόσησαν είτε με το στέλεχος Δέλτα είτε με το στέλεχος Όμικρον εμφάνισε διασταυρούμενη εξουδετερωτική ικανότητα με άλλα στελέχη του SARS-CoV-2.
Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης μελέτης δείχνουν ότι η λοίμωξη με το στέλεχος Όμικρον ενισχύει την προυπάρχουσα ανοσία έναντι πολλαπλών στελεχών SARS-CoV-2 από τα εμβόλια COVID-19, ενώ από μόνης της πιθανότατα δεν οδηγεί σε διασταυρούμενη χυμική ανοσία σε μη εμβολιασμένα άτομα.
Περίπου 70 φορές πιο γρήγορα μολύνει η παραλλαγή Όμικρον από ό,τι η μετάλλαξη Δέλτα και το αρχικό στέλεχος Covid-19, αν και η σοβαρότητα της μόλυνσης είναι πιθανό να είναι πολύ χαμηλότερη, σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ.
Οπως μεταδίδει το Bloomberg, η Όμικρον βρέθηκε 24 ώρες μετά τη μόλυνση στον ανθρώπινο βρόγχο, σύμφωνα με δήλωση που έγινε από το Πανεπιστήμιο την Τετάρτη.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι η πιο πρόσφατη παραλλαγή αναπαράγεται σε πολύ χαμηλότερο βαθμό στον πνευμονικό ιστό, πάνω από 10 φορές λιγότερο από το αρχικό στέλεχος, γεγονός που μπορεί να σηματοδοτεί «χαμηλότερη σοβαρότητα της νόσου».
Η μελέτη υποδηλώνει ότι η Όμικρον περνάει από τον έναν άνθρωπο στον άλλον πιο γρήγορα, αλλά δεν προκαλεί τόση ζημιά στους πνεύμονες όσο τα προηγούμενα στελέχη.
Another analysis by @BalazsLab also supports these findings. In this lab study w/ pseudoviruses, Omicron showed greater ability to infect cells than other variants, which was ~ 4 times more infectious than the original strain, also more than Delta. https://t.co/Zvql8tNJKTpic.twitter.com/0fKoAE2LfX
Οπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, οι πρώτες παρατηρήσεις έχουν δείξει ότι οι περισσότεροι ασθενείς δεν χρειάζονται οξυγόνο ή εντατική θεραπεία για την ασθένεια, αλλά πολλοί ειδικοί και φορείς δημόσιας υγείας, συμπεριλαμβανομένου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έχουν ζητήσει προσοχή.
«Μολύνοντας πολύ περισσότερους ανθρώπους, ένας πολύ μολυσματικός ιός μπορεί να προκαλέσει πιο σοβαρή νόσο και θάνατο, παρ’ όλο που ο ίδιος ο ιός μπορεί να είναι λιγότερο παθογόνος», αναφέρει ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.
Ακόμη κι αν η Όμικρον αποδειχθεί οριστικά ότι είναι λιγότερο σοβαρή, η εξάπλωσή της μπορεί να ασκήσει προκλήσεις στα συστήματα Υγείας σε όλο τον κόσμο.
Η Ομηρική (Ελληνική) Γλώσσα, αποτελεί τη βάση επάνω στην οποία στηρίχτηκαν πλήθος σύγχρονων γλωσσών.
Ακόμα κι αν δεν υπήρχε καμία άλλη αναφορά, ακόμα κι αν δεν είχε διασωθεί κανένα προκατακλυσμιαίο μνημείο, θα αρκούσε η Ελληνική Γλώσσα ως απόδειξη της ύπαρξης στο παρελθόν, μίας εποχής μεγάλου πολιτισμού…
Στη γλώσσα μας είναι εμφυτευμένη όλη η γνώση που κατέκτησε ο άνθρωπος, έως την παρούσα στιγμή.
Κάθε ελληνική λέξη-όρος φέρει ένα βαρύ φορτίο νόησης, φορτίο που οι προγενέστεροι ‘εξόδευσαν’, για να κατακτήσουν γνωστικά τη συγκεκριμένη έννοια και να την ‘βαπτίσουν’ με το συγκεκριμένο όνομα-λέξη».
Παραδείγματα:
AFTER = Από το ομηρικό αυτάρ= μετά. Ο Όμηρος λέει: “θα σας διηγηθώ τι έγινε αυτάρ”.
AMEN = λατινικά: amen. Το γνωστό αμήν προέρχεται από το αρχαιότατο ή μήν = αληθώς, (Ιλιάδα Ομήρου β291-301), ημέν. Η εξέλιξη του ημέν είναι το σημερινό αμέ!
BANK = λατινικά pango από το παγιώ, πήγνυμι. Οι τράπεζες πήραν την ονομασία τους από τα πρώτα ‘τραπέζια’ (πάγκους) της αγοράς…
BAR = λατινικά: barra από το μάρα = εργαλείο σιδηρουργού.
BOSS = από το πόσσις = ο αφέντης του σπιτιού.
BRAVO = λατινικό, από το βραβείο.
BROTHER = λατινικά frater από το φράτωρ.
CARE = από το καρέζω.
COLONIE από το κολώνεια = αποικιακή πόλη.
DAY = Οι Κρητικοί έλεγαν την ημέρα ‘δία’. Και: ευδιάθετος = είναι σε καλή μέρα.
DISASTER = από το δυσοίωνος + αστήρ
DOLLAR = από το τάλλαρον = καλάθι που χρησίμευε ως μονάδα μέτρησης στις ανταλλαγές. π.χ. «δώσε μου 5 τάλλαρα σιτάρι». Παράγωγο είναι το τάλληρο, αλλά και το τελλάρo!
DOUBLE = από το διπλούς – διπλός.
EXIST = λατινικά ex+sisto από το έξ+ίστημι= εξέχω, προέχω.
EXIT = από το έξιτε = εξέλθετε
EYES = από το φάεα = μάτια.
FATHER = από το πάτερ (πατήρ).
FLOWER = λατινικά flos από το φλόος.
FRAPPER = από το φραγκικό hrappan που προέρχεται από το (F)ραπίζω = κτυπώ (F= δίγαμμα).
GLAMO UR = λατινικό gramo ur από το γραμμάριο. Οι μάγοι παρασκεύαζαν τις συνταγές τους με συστατικά μετρημένα σε γραμμάρια και επειδή η όλη διαδικασία ήταν γοητευτική και με κύρος, το gramo ur -glamou r , πήρε την σημερινή έννοια.
HEART, CORE = από το κέαρ = καρδιά.
HUMOR = από το χυμόρ = χυμός (Στην ευβοϊκή διάλεκτο, όπως αναφέρεται και στον Κρατύλο του Πλάτωνος, το τελικό ‘ς’ προφέρεται ως ‘ρ’. Π.χ. σκληρότηρ αντί σκληρότης).
I = από το εγώ ή ίω, όπως είναι στην βοιωτική διάλεκτο.
ILLUSION = από το λίζει = παίζει.
ΙS = από το είς.
KARAT = εκ του κεράτιον, (μικρό κέρας για τη στάθμιση βάρους).
KISS ME = εκ του κύσον με = φίλησέ με ( …;είπε ο Οδυσσέας στην Πηνελόπη).
LORD = εκ του λάρς. Οι Πελασγικές Ακροπόλεις ονομάζονταν Λάρισσες και ο διοικητής τους λάρς ή λαέρτης. Όπως: Λαέρτης – πατέρας του Οδυσσέα).
LOVE = λατινικό: love από το ‘λάFω’. Το δίγαμμα (F) γίνεται ‘αυ’ και ‘λάF ω ‘ σημαίνει “θέλω πολύ”.
MARMELADE = λατινικά melimelum από το μελίμηλον = κυδώνι.
MATRIX = από το μήτρα.
MATURITY = λατινικά: maturus από το μαδαρός= υγρός.
MAXIMUM = λατινικά: maximum από το μέγιστος.
MAYONNAISE = από την πόλη Mayon, που πήρε το όνομά της από το Μάχων = ελληνικό όνομα και αδελφός του Αννίβα.
ME = από το με.
MEDICINE = λατινικά :medeor από το μέδομαι, μήδομαι = σκέπτομαι, πράττω επιδέξια. Και μέδω = φροντίζω, μεδέων = προστάτης.
MENACE = από το μήνις.
MENTOR = από το μέντωρ.
MINE = από το Μινώαι (= λιμάνια του Μίνωα, όπου γινόταν εμπόριο μεταλλευμάτων. «Κρητών λιμένες, Μίνωαι καλούμεναι». (Διοδ.Σικελ.Ε’84,2).
MINOR = λατινικά: minor από το μινύς = μικρός. Στα επίσημα γεύματα είχαν το μινύθες γραμμάτιον, ένα μικρό κείμενο στο οποίο αναγραφόταν τι περιελάμβανε το γεύμα. Παράγωγο το …; menu!
MODEL = από το μήδος= σχέδιο (η ίδια ρίζα με τη μόδα (= moda ).
MOKE = από το μώκος = αυτός που χλευάζει.
MONEY = λατινικό: moneta από το μονία = μόνη επωνυμία της Θεάς Ήρας: Ηραμονία. Στο προαύλιο του ναού της Θεάς στη Ρώμη ήταν το νομισματοκοπείο και τα νομίσματα έφεραν την παράστασή της, (monetae).
MOTHER = από το μάτηρ, μήτηρ.
MOVE = από το ομηρικό αμείβου = κουνήσου!
MOW = από το αμάω = θερίζω.
NIGHT = από το νύχτα.
NO = λατινικό: non, ne εκ του εκ του νη: αρνητικό μόριο (“νέ τρώει, νέ πίνει”), ή ( νηπενθής = απενθής, νηνεμία = έλλειψη ανέμου.
PAUSE = από το παύση.
RESISTANCE = από το ρά + ίστημι.
RESTAURANT = από το ρά + ίσταμαι = έφαγα και στηλώθηκα.
RESTORATION = λατινικά restauro από το ρά+ίστημι, όπου το ρά δείχνει συνάρτηση, ακολουθία, π.χ. ρά-θυμος, και ίστημι = στήνομαι.
SERPENT = λατινικά serpo από το έρπω (ερπετό). H δασεία (‘) προφέρεται ως σ = σερπετό.
S3X = από το έξις. Η λέξη δασύνεται και η δασεία μετατρέπεται σε σίγμα και = s + έξις.
SIMPLE = από το απλούς (η λέξη δασύνεται).
SPACE = από το σπίζω = εκτείνω διαρκώς.
SPONSOR από το σπένδω = προσφέρω ( σπονδή).
TRANSFER από το τρύω (διαπερνώ) + φέρω. Transatlantic = διαπερνώ τον Ατλαντικό.
TURBO = από το τύρβη = κυκλική ταραχώδης κίνηση.
YES = από το γέ = βεβαίως.
WATER = από το Ύδωρ (νερό), με το δ να μετατρέπεται σε τ.
Eργασία βασισμένη σε Μελέτη της ομογενούς καθηγήτριας Αναστασίας Γονέου, Με τίτλο «Ελληνική Γλώσσα – τροφός όλων των γλωσσών»
Θέση για το Μακεδονικό πήρε η ΠΑΕ ΑΕΛ. Στις φανέλες των παικτών της, στο εντός έδρας παιχνίδι με τον Πανιώνιο, αναγράφεται το εξής μήνυμα: “Ο Αλέξανδρος μιλούσε ελληνικά”.
Μια ακόμα φορά που η ΑΕΛ παίρνει θέση για θέματα που απασχολούν και είναι στην επικαιρότητα για την ελληνική κοινωνία. Στον αγώνα με τον Πανιώνιο, για την 20ή αγωνιστική της Super League Σουρωτή, ακούστηκε από τα μεγάφωνα το μήνυμα “ο Αλέξανδρος μιλούσε ελληνικά“, για το Μακεδονικό.
Όταν έκαναν την εμφάνισή τους στον αγωνιστικό χώρο οι παίκτες των “βυσσινί”, το ίδιο μήνυμα αναγραφόταν στο μπροστινό μέρος της φανέλας κάθε ποδοσφαιριστή.
Σε άλλα παιχνίδια οι Θεσσαλοί είχαν αναγράψει στη φανέλα: “Τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας” και “Μάνδρα, 23 νεκροί, ντροπή”.
Η ομάδα της Λάρισας σε ανακοίνωσή της αναφέρει ότι αφού παρέμεινε χωρίς βασικό χορηγό στη φανέλα της αποφάσισε να στείλει ένα μήνυμα αποτυπώνοντας σε αυτή τη φράση: «Τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας».
Όπως υποστηρίζει η ομάδα και λόγω του σχετικού κανονισμού, έκανε γνωστή ως όφειλε την πρόθεσή της στην Super League, η οποία «απέρριψε προφορικά και εκ προοιμίου την πρόταση, χαρακτηρίζοντας το εν λόγω μήνυμα ως άκρως πολιτικό!».
Τελικά όμως με φανέλα που έγραφε τη φράση «Τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας» στη θέση του χορηγού κατέβηκε προχθές, η Λάρισα στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό.
Υπενθυμίζεται ότι η ομάδα είχε βγάλει ανακοίνωση στην οποία ανέφερε ότι είχε ενημερώσει σχετικά τη Super League η οποία όμως δεν έδωσε σχετική άδεια καθώς έκρινε το μήνυμα «άκρως πολιτικό», κάτι που απαγορεύεται.
Παρά την απόφαση της Super League η ομάδα αποφάσισε να κατέβει με τις συγκεκριμένες εμφανίσεις στον αγώνα. Εφόσον αυτό γράφτηκε στο φύλλο αγώνα, τότε θα υπάρξει πρόστιμο για την ΑΕΛ.
Από την πλευρά του ο γενικός γραμματέας Αθλητισμού Ιούλιος Συναδινός εξέφρασε την αμέριστη στήριξή του στην απόφαση της ΑΕΛ, μάλιστα πήγε στον αγώνα και φόρεσε και ο ίδιος την φανέλα της ομάδας με το μήνυμα για τα προσφυγόπουλα.
Την υποστήριξή του στην ΑΕΛ εξέφρασε και ο Δήμος Λάρισας.
