Αυτοκτόνησε 51χρονος στην περιοχή της Άνω Πόλης, στη Θεσσαλονίκη, χθες, Παρασκευή, το απόγευμα, στο ισόγειο διαμέρισμα που ζούσε.
Όπως αναφέρει το protothema.gr, τον αδικοχαμένο άνδρα εντόπισαν νεκρό οι ηλικιωμένοι γονείς του, οι οποίοι κατοικούν στο ίδιο διαμέρισμα.
Συγκεκριμένα, άκουσαν έναν δυνατό θόρυβο και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα είδαν τον γιο τους μέσα σε λίμνη αίματος.
Ο 51χρονος φέρεται να αυτοκτόνησε χρησιμοποιώντας ένα αυτοσχέδιο πυροβόλο όπλο, ενώ στο δωμάτιο που εντοπίστηκε νεκρός, πληροφορίες κάνουν λόγο ότι υπήρχε συλλογή από φυσίγγια.
Οι αστυνομικοί ερεύνησαν το ενδεχόμενο της εγκληματικής ενέργειας, όμως δεν διαφαίνονται σχετικά ίχνη και την υπόθεση ανέλαβε το Αστυνομικό Τμήμα Λευκού Πύργου.
Ο 51χρονος είχε χάσει τη σύντροφό του σε τροχαίο
Σύμφωνα με το protothema.gr, παιδικός φίλος και γείτονας του 51χρονου αποκάλυψε ότι ο αυτόχειρας, πριν από μερικά χρόνια, έχασε την σύντροφό του σε τροχαίο δυστύχημα, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και από τότε αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα και μάλιστα, στο παρελθόν φέρεται να είχε νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική.
Ο ίδιος μάρτυρας, όπως κι άλλοι γείτονες, τον περιγράφουν ως έναν πολύ ήσυχο άνθρωπο, ο οποίος ζούσε στο διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους ηλικιωμένους γονείς του και δεν είχε προκαλέσει ποτέ κανένα απολύτως πρόβλημα.
Οι κάτοικοι της Μελίκης, στην Ημαθία ξαναζούν το Θαύμα
Το σπουδαίο θαύμα της δικής τους Παναγίας, που έσωσε το χωριό και εκατοντάδες ψυχές από τον θάνατο την περίοδο του Εμφυλίου, εξιστορείται στο παρακάτω άρθρο. Η εικόνα της Παναγιάς της Μελικιώτισσας, που ήταν «κρυμμένη» για περισσότερο από 50 χρόνια, «εμφανίστηκε» και πάλι. Αυτή τη φορά στα χέρια του νέου εφημέριου του Ναού της Αγίας Παρασκευής, του πατέρα Γεωργίου. Οι κάτοικοι της περιοχής αντιμετωπίζουν την επανεμφάνιση της ως σημάδι από τον Θεό ότι δεν τους έχει εγκαταλείψει.
Όπως λένε, η εικόνα παραμένει και σήμερα θαυματουργή.
Ο λαογράφος και δημοσιογράφος Γιώργος Μελίκης σε ανύποπτο χρόνο είχε καταγράψει το ιστορικό συμβάν και το έχει συμπεριλάβει στην έρευνα του ως το ανεξήγητο περιστατικό το οποίο κανείς από τους πρωταγωνιστές που το έζησαν δεν ξέχασε ποτέ.
Μέγα το θαύμα της Παναγίας Μελικιώτισσας
Η σπάνια μορφή της Παναγίας, που μαγνητίζει όποιον την αντικρίζει για πρώτη φορά, είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό που κάνει την εικόνα ξεχωριστή.
Το πρώτο που θα δει κανείς κι αυτό που οι Μελικιώτες αποκαλούν θαύμα είναι οι 55 σφαίρες που φέρει παντού η εικόνα, εκτός από το πρόσωπό της, που παρέμεινε αλώβητο.
Ήταν 17 Μαρτίου του 1947. Ο εμφύλιος είχε αιματοκυλίσει την περιοχή. Στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, μερικές δεκάδες στρατιώτες-ορισμένοι μιλούν για 55 ψυχές μαζί με παιδιά και γυναίκες αναζήτησαν καταφύγιο για να προστατευτούν από τη μανία του πολέμου.
Κάποιος τους πρόδωσε. Πριν φτάσει το χάραμα, ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Είχε προηγηθεί η προσπάθεια των ανταρτών να σπάσουν την ξύλινη πόρτα της παλιάς εκκλησίας.
Στάθηκε αδύνατο. Τότε άρχισαν να πυροβολούν κατά ριπάς. Όταν άδειασαν τα όπλα τους, μπήκαν στον ρημαγμένο ναό και έμειναν … άφωνοι με όσα αντίκρισαν.
Κανείς από τους στρατιώτες και όσους βρίσκονταν μέσα δεν έπαθε το παραμικρό. Όλες οι σφαίρες βρίσκονταν πάνω στην εικόνα της Παναγίας, που στόλιζε το τέμπλο.
Μοναδικό σημείο όπου δεν υπήρχε ούτε μια σφαίρα ήταν το πρόσωπο της Θεοτόκου που εξακολούθησε να κοιτάζει τους πάντες με αγάπη.
Ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας είναι κύριος λόγος παιδικής θνησιμότητας σε πολλές χώρες. Τουλάχιστον 400.000 παιδιά, από νεογνά έως 19 ετών, διαγιγνώσκονται με καρκίνο κάθε χρόνο ενώ είναι γεγονός ότι αποτελεί μια πολύπλευρη νόσο, που η εμφάνισή της συνεχώς αυξάνεται.
H ιστορία της 5χρονης Ερατούς κόρη του γνωστού δημοσιογράφου και συγγραφέα, Ηλία Μαγκλίνη. Η γενναία Ερατώ το 2020 διαγνώστηκε με λευχαιμία και μετά από πολύμηνη νοσηλεία στο ΤΑΟ της Ογκολογικής Μονάδας Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη- ΕΛΠΙΔΑ», κέρδισε τη μάχη και πλέον μπορεί να απολαμβάνει ανέμελη τη ζωή, χωρίς να είναι κλεισμένη στο δωμάτιο του νοσοκομείου.
Με αφορμή τη σημερινή μηνιαία επίσκεψη για τον καθιερωμένο έλεγχο υγείας της μικρής, ο δημοσιογράφος σε ανάρτησή του στο Facebook μοιράζεται τις σκέψεις της Ερατούς για το πώς βίωσε την μάχη της με τον παιδικό καρκίνο. Η ατάκα της «Απαίσια ήταν» αποτυπώνει με όλη της την αθωότητα και την ωμή ειλικρίνεια όλα όσα ένιωσε αντιμετωπίζοντας κατάματα τον καρκίνο. Το μέλλον όμως είναι μπροστά της, φωτεινό και αισιόδοξο.
Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΚΟΡΗΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΩΝ
«Μπαμπά, θυμάσαι τότε που μείναμε εδώ πολύ καιρό; Που κοιμόμασταν εδώ;»
«Βέβαια».
«Απαίσια ήταν».
«Γελάσαμε όμως και πολύ μεταξύ μας».
«Ναι, μαμά. Γελάσαμε…»
(Σε αυτά τα δωμάτια του ισογείου, στο ΤΑΟ του «Ελπίδα», φάγαμε το 2020: δύο συνεχείς μήνες στο 19, άλλον έναν στο 17 πέρσι τετοιες μερες, και βέβαια πολλά πενθήμερα στο 18, στο 16, στο 12, τρεις νύχτες στο 29, από την πλευρά των ογκολογικών, σύνολο νοσηλείας τέσσερις μήνες από τους οκτώ της βαριάς χημειοθεραπείας. Το παιδί καλά το θυμάται).
Επισκέπτες από κάθε γωνιά της Ελλάδος αλλά και από γειτονικές χώρες δέχεται ο Ιερός Ναός του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου στο Νέο Προκόπιο της Εύβοιας, ο οποίος λειτουργεί ως Προσκυνηματικός, κάτω από την άμεση εποπτεία της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος.
Το ιερό λείψανο του αγίου μεταφέρθηκε στο Νέο Προκόπιο της Ευβοίας το 1924 και αρχικά τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό του χωρίου, τον τιμώμενο επ’ ονόματι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Από το έτος 1930, σύμφωνα με στοιχεία της Ιεράς Μητρόπολης Χαλκίδος, άρχισε η ανέγερση μεγαλοπρεπούς Ιερού Ναού προς τιμήν του οσίου από τις εισπράξεις του Ι. Προσκυνήματος και διάφορες δωρεές και εισφορές. Στην εφημερίδα «Η ΜΙΚΡΑΣΙΆΤΙΚΗ» δημοσιεύεται η σχετική είδηση.
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κατάνυξη εορτάζεται η μνήμη του οσίου και στο Νέο Προκόπιο της Ευβοίας, με πολυαρχιερατική θεία Λειτουργία, λιτάνευση του ιερού Σκηνώματος στις οδούς της κωμοπόλεως, με την παρουσία των αρχών και τη συμμετοχή χιλιάδων προσκυνητών, οι οποίοι καταφθάνουν απ’ όλο τον κόσμο, κατά την 27η Μαΐου, εκάστου έτους.
Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε σ’ ένα χωριό της Μικράς Ρωσίας, σημερινή Ουκρανία, γύρω στο 1690, από γονείς ενάρετους και πιστούς και από την παιδική ηλικία έμαθε τα ιερά γράμματα.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος ως πιστός δούλος του Θεού έχει λάβει το χάρισμα της θαυματουργίας και γι’ αυτό δίκαια θεωρείται από τους πιστούς: προστάτης των πτωχών και των θλιβομένων, λιμάνι που προστατεύει από τους κινδύνους της αλμυρής και τρικυμισμένης θάλασσας του βίου τούτου, σωτηρία στις συμφορές, ποταμός δωρεών ανεξάντλητος, βρύση ευεργεσιών και πηγή Ιαμάτων αέναος.
Από τα πάμπολλα θαύματά του αναφέρονται στην παρούσα εργασία ολίγα, ικανά όμως να εμπνεύσουν και να κινήσουν τα χείλη προς δοξολογίαν «…ίνα σε γεραίρω, και πόθω ανυμνώ και προσκυνώ και μεγαλύνω σου Άγιε, έργα τα θεάρεστα».
Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο βιβλίο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Χαλκίδας Χρυσοστόμου, με τίτλο «O Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος, ο πολύαθλος και πρωταθλητής της υπομονής», το 1962 από απλός προσκυνηματικός Ναός που ήταν, με ομόφωνη γνώμη της Εκκλησίας και της Πολιτείας, υπογράφηκε νόμος βάσει του οποίου λειτουργεί σαν «Ευαγές Ίδρυμα», με σκοπούς που καθορίζονται στη διάταξη λειτουργίας και διαχείρισης αυτού.
Επίσης το 1977 θεμελιώθηκε ξενώνας και εγκαινιάσθηκε το 1989, από τον αοίδιμο Μητροπολίτη Χαλκίδος κυρό Χρυσόστομο Α’ (Βέργη). Είναι δυναμικότητας 160 κλινών και περιλαμβάνει εκτός από τα υπνοδωμάτια και αίθουσες διαλέξεων και συνεδρίων, Μουσείο, τραπεζαρίες κλπ βοηθητικούς χώρους.
Μέχρι σήμερα, μεταξύ άλλων, έχει φιλοξενήσει Ιερατικά Συνέδρια, Πανορθόδοξες Συνδιασκέψεις, που διεξάγονται υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για την αντιμετώπιση των αιρέσεων και των παραθρησκευτικών ομάδων, αλλά και λειτουργικά συμπόσια και εκδηλώσεις.
Ο Όσιος Ιωάννης σημειώνεται επίσης, «είναι υπέροχο παράδειγμα για την “εν Θεώ” ζωή των ανθρώπων, γιατί αποκαλύπτει με τα θαύματά του, τη θεία δύναμη και μας καθοδηγεί να γνωρίσουμε ψυχικώς μια όντως άγια ζωή, ευεργετική για τον άνθρωπο».
Ο προσκυνητής, φεύγοντας από το Ιερό Προσκύνημα του Οσίου Ιωάννου, επιστρέφει «εις τα οικεία» ανανεωμένος και μεταμορφωμένος, όπως οι άγιοι Απόστολοι από το όρος Θαβώρ, για να συνεχίσει με νέες δυνάμεις τον αόρατο πόλεμο μέσα στην καθημερινή ασφάλτινη πραγματικότητα και να έχει με τις πρεσβείες του οσίου νικηφόρα έκβαση, τονίζει επίσης η Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος.
Η χάρη του ιερού λειψάνου πλημμυρίζει τους πιστούς, παραμυθεί και γαληνεύει τις καρδιές τους γεμίζοντάς τες με αναστάσιμη ελπίδα, καλλιεργεί δε λογισμούς και διάθεση μετανοίας.
Μία οδός κοντά στο παλιό αεροδρόμιο θα ονομαστεί προς τιμήν του Σήφη Μιγάδη, του πιλότου που πριν 44 χρόνια κατάφερε να αποτρέψει ένα μεγάλο αεροπορικό δυστύχημα στον λόφο Πανί.
Όλα ξεκίνησαν την Τρίτη 9 Αυγούστου που στα social media έγιναν αναφορές ότι την ίδια ημέρα, ακριβώς πριν από 44 χρόνια, στις 9 Αυγούστου του 1978, ένα ΒΟEING 747, το Olympic Zeus «έξυσε» τον λόφο Πανί του Αλίμου, περνώντας μόνο 2 μέτρα και 74 εκατοστά πάνω από την επικείμενη συντριβή του.
Το Olympic Zeus της «Ολυμπιακής» με 348 επιβάτες και 20 μέλη πληρώματος «έχασε» τον ένα του κινητήρα στη διάρκεια της απογείωσης. Ο πιλότος Σήφης Μιγάδης και ο συγκυβερνήτης Κωνσταντίνος Φικάρδος έδωσαν μάχη για να κρατήσουν το υπέρβαρο θηρίο στον αέρα, ενώ πετούσαν μόνο 48 μέτρα από το έδαφος, σπάζοντας ακόμη και κεραίες σε ταράτσες, με καλύτερο σενάριο τη συντριβή του στο όρος Αιγάλεω.
Λίγο πριν το κρίσιμο σημείο, ο Σήφης Μιγάδης κατάφερε να στρίψει, να αδειάσει καύσιμα και με την ψυχή στο στόμα, να προσγειωθεί ξανά, μετά από 20 λεπτά τρόμου, αλλά χωρίς κανείς από τους επιβάτες να αντιληφτεί κάτι! Οι δύο ήρωες κατάφεραν ενάντια σε όλες τις πιθανότητες και τις προδιαγραφές της Boeing, δρώντας με ψυχραιμία και θάρρος να αποφευχθεί η μεγαλύτερη εθνική μας αεροπλοϊκή τραγωδία. Χαρακτηριστικό είναι ότι στους προσομοιωτές της Βοeing με προσομοίωση της συγκεκριμένης πτήσης το Olympic Zeus συντριβόταν!
Να αναφέρουμε ότι ο Σήφης Μιγάδης είχε πολεμήσει στη μάχη της Κρήτης, το 1941, ενώ απολύθηκε από την Ολυμπιακή την περίοδο της δικτατορίας στη χώρα μας και επαναπροσλήφθηκε στη μεταπολίτευση και ήταν από τους πιλότους-σύμβολα για τη στάση ζωής και αγώνες του. Η αναφορά του συμβάντος 44 χρόνια μετά έκανε πολλούς χρήστες να αναφέρουν ότι είναι άδικο που η πολιτεία δεν τιμά τέτοιους ήρωες.
Αμέσως λοιπόν ο Δήμαρχος Αλίμου, Ανδρέας Κονδύλης σε ανάρτηση στα social media, ανακοίνωσε ότι:
«Πραγματικό κατόρθωμα, στα όρια του απίθανου. Όντως, αξίζει να ονομάσουμε μία οδό “Σήφη Μιγάδη”, και μάλιστα κοντά στο πρώην Αεροδρόμιο. Πιθανότατα θα μας δοθεί η δυνατότητα τώρα που με την επένδυση-ανάπλαση θα ανοίξουν δίοδοι προς το πάρκο και κάποιοι νέοι δρόμοι μέσα στον Άλιμο.»
Έτσι λοιπόν σαράντα τέσσερα χρόνια μετά την ηρωική του πράξη, ο Σήφης Μιγάδης θα έχει το δρόμο του και μάλιστα κοντά στο αεροδρόμιο.
Μπαμπάς φοράει κοντό σορτσάκι για δώσει ένα μάθημα στην κόρη του. Το βίντεο με τα 47 εκατομμύρια προβολές.
Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να ζητήσει ένας γονιός από το παιδί του να αλλάξει κάτι στη συμπεριφορά του. Ανάλογα πάντα με την ιδιοσυγκρασία του. Ο συγκεκριμένος μπαμπάς θέλησε να πει στην έφηβη κόρη του ότι δεν του αρέσει να φορά πολύ κοντά σορτσάκια με έναν μάλλον χιουμοριστικό τρόπο και έγινε viral.
Ο Τζέισον Χάιλι, πατέρας δύο παιδιών, αφού έκοψε τζιν του και το μετέτρεψε σε σορτσάκι, μπήκε στο δωμάτιο της 14χρονης κόρης του Κένταλ. Μάλιστα το τράβηξε σε βίντεο το οποίο πόσταρε στο Facebook και έγινε viral, έχοντας πάνω από 47 εκατ. προβολές και 200.000 κοινοποιήσεις. «Φοράτε τα δικά σας έξω; Θα φοράω και γω τα δικά μου», έγραψε ο Τζέισον.
«Πρέπει να μιλήσουμε. Βάλε το σορτς σου να δούμε ποιος το φοράει καλύτερα», είπε ο Τζέισον μπαίνοντας στο δωμάτιο της κόρης του. Οπως αποκάλυψε στο Today, πριν μπει στο δωμάτιο της Κένταλ, την είδε να αγοράζει ένα σορτς το οποίο του φάνηκε πολύ κοντό και της είπε να αγοράσει άλλο. Οταν εκείνη δεν τον άκουσε και βγήκε με το κοντό σορτς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.
«Τα παιδιά είναι παιδιά και προσπαθούν να σε φτάσουν στα όρια. Τότε, επιδιώκω να “διορθώσω” τη συμπεριφορά τους με χιούμορ. Δεν χρειάζεται να φωνάζεις και να τα τιμωρείς για να πάρουν το μήνυμα», δηλώνει χαρακτηριστικά ο Τζέισον.
Μια μαγική εμπειρία για όποιον το είχε επισκεφθεί την πρώτη φορά. Το όνομα του χωριού της είναι Βορβούσα ή Βωβούσα. Πρόκειται για χωριό του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου. Το χωριό βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα μακριά από το βορειο-ανατολικό τμήμα της πόλης των Ιωαννίνων.
Το καλωσόρισμα της γέφυρας
Μόλις φτάσει κάποιος στο χωριό, τον καλωσορίζει με μια μεγάλη γέφυρα. Η συγκεκριμένη γέφυρα βρίσκεται πάνω από τον Αώο από το 1748 και συνδέει τους δύο μαχαλάδες από κάθε πλευρά του ποταμού. Πρόκειται για την παλαιότερη γέφυρα που βρίσκεται σε χρήση στο Ζαγόρι. Αυτή η γέφυρα είναι ένα από τα ελάχιστα ομοιώματα σε όλη τη χώρα. Ωστόσο, μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει πως είναι ανθεκτική.
Παραμυθένιο χωριό: Πότε χτίστηκε και από που πήρε το όνομά της, η γέφυρα της Βοβούσας
Η γέφυρα χτίστηκε το 1748. Χτίστης ήταν ο Αλέξης Μήσιος. Η γέφυρα αποτέλεσε το νεότερο αρχαιολογικό μνημείο. Οι κάτοικοι της Βοβούσας είναι κυρίως βλάχοι. Επίσης, εκεί μένουν και λίγοι Σαρακατσάνοι. Το όνομα της Βοβούσας πάρθηκε από τα νερά του Αώου ποταμού. Τα νερά του βγάζουν μια βοή καθώς διασχίζουν τη γέφυρα. Το βλάχικο όνομά της είναι «Μπαϊεάσα».
Ο Αώος κόβει ουσιαστικά το χωριό στα δύο. Περίεργο πράγμα, το οποίο θυμάται κάθε επισκέπτης του μέρους για καιρό. Ένα παραμυθένιο χωριό με ξεχωριστό και βουερό ποτάμι, το οποίο βρίσκεται στην κοιλάδα, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων. Η Βωβούσα περικυκλώνεται από δάση οξιών, ελάτων και μαυρόπευκων. Γύρω-γύρω απλώνονται ορισμένα λιβαδάκια και κάποιες βουνοκορφές.
Η Βωβούσα δεν είναι ένα γραφικό χωριό, αναφορικά με την αρχιτεκτονική. Όμως, η εικόνα της είναι βγαλμένη από θεατρική παράσταση. Είναι η ίδια, η ζωή.
Μεγάλοι μύθοι έχουν αναφερθεί για το χτίσιμο των πυραμίδων. Πρόκειται για ένα από τα πιο αρχαία και άλυτα μυστήρια. Όμως, προσφάτως, ο ο αρχιτέκτονας-ερευνητής Jean-Pierre Houdin, κατέληξε σε κάποια σοβαρά συμπεράσματα. Πιθανότατα, αναφέρει τη μία και μοναδική εξήγηση για το συγκεκριμένο θέμα.
Ο Jean-Pierre Houdin ισχυρίζεται πως ξεσκέπασε το πέπλο μυστηρίου πάνω από τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Δηλαδή, την πυραμίδα του Χέοπα. Μάλιστα, αυτό έλαβε χώρα μετά από 4.500 χρόνια. Ο αρχιτέκτονας – ερευνητής αποκάλυψε το πώς οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι χάρισαν στην ανθρωπότητα ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου.
Όπως αναφέρει, ο ίδιος, «η πυραμίδα θα μπορούσε να κατασκευαστεί από μέσα, με τη βοήθεια μιας κυκλικής, εσωτερικής σήραγγας». Μάλιστα, χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη ανακάλυψη ως «τη μεγαλύτερη μετά τον τάφο του Τουταγχαμών».
Για να μεταφέρουν οι εργάτες 3.000.000 λίθους, με βάρος 2,5 τόνων ανά κομμάτι, τοποθέτησαν μια εξωτερική ράμπα για τα πρώτα 40 μέτρα. Στη συνέχεια κατασκεύασαν μια εσωτερική ράμπα σε σχήμα τιρμπουσόν. Αυτό έγινε για να ολοκληρώσουν το κατασκεύασμα ύψους 137 μέτρων.
Ο Houdin εξηγεί πως «Αυτή είναι η επικρατέστερη θεωρία από όλες γιατί είναι η μόνη που μπορεί να γίνει πράξη». Για να το αποδείξει, συνεργάστηκε με τη γαλλική εταιρεία κατασκευής τρισδιάστατων μοντέλων σχεδιασμού αυτοκινήτων και αεροπλάνων. Δηλαδή, τη Dassault Systemes. Δεκατέσσερις μηχανικοί της εργάστηκαν για δύο ολόκληρα χρόνια.
Μάλιστα, χρησιμοποιήθηκαν ραντάρ, ανιχνευτές θερμότητας, για να «καταρρίψουν τις δύο επικρατέστερες θεωρίες μέχρι σήμερα». Δηλαδή, πως τοποθέτησαν τις πέτρες από ψηλά ή τις έσυραν. Έτσι, φαίνεται πως οι πυραμίδες δε χτίστηκαν από εξωγήινους.
Χτίσιμο πυραμίδων – Λύση από το μυστήριο: Βίντεο με 3D απεικόνιση:
Πρόκειται για δίδυμες αδερφές από την Αγγλία, οι οποίες δεν έχουν κάποια ομοιότητα μεταξύ τους. Το ένα κορίτσι είναι λευκό και το άλλο είναι μαύρο. Μάλιστα, ακόμη και οι γονείς τους σοκαρίστηκαν, όταν τα αντίκρισαν για πρώτη φορά μετά από τη γέννησή τους.
Από εκεί και πέρα, οι άνθρωποι που τις γνωρίζουν για πρώτη φορά, δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι τα κορίτσια είναι δίδυμα. Η Λούσι έχει ανοιχτόχρωμο δέρμα με φακίδες, μπλε μάτια και ίσια κόκκινα μαλλιά. Όσον αφορά τη δίδυμη αδερφή της, Μαρία, είναι διαφορετική. Η Μαρία έχει σκούρο δέρμα, καστανά μάτια και καστανά μαλλιά.
Όσον αφορά τη μητέρα των κοριτσιών, εκείνη είναι σκουρόχρωμη. Αντίθετα, ο πατέρας τους έχει λευκό δέρμα. Μεγαλώνοντας στο Γκλούτσεστερ της Αγγλίας έγιναν κολλητές. Η μητέρα τους συνήθιζε να τις ντύνει, με τα ίδια ρούχα. Όμως, μεγαλώνοντας, σταμάτησαν να φορούν τα ίδια ρούχα και αξεσουάρ.
Μερικές φορές δέχονταν πειράγματα στο σχολείο. «Νόμιζαν ότι ήμουν υιοθετημένη και με αποκαλούσαν φάντασμα», είπε η Λούσι. Εν τω μεταξύ, η Μαρία πάντα ζήλευε τα ίσια μαλλιά της Λούσι. «Έκλαιγα γι’ αυτό. Μισώ τα σγουρά μαλλιά μου», είπε.
Τώρα στην ηλικία των 20, και τα δύο κοpίτσια φαίνονται ακόμη πιο διαφορετικά στην εξωτερική εμφάνισή τους. Επίσης, είναι διαφορετικές και σαν προσωπικότητες. Η Λούσι είναι εσωστρεφής και κλασική στο ντύσιμο και το στυλ της. Αντίθετα, η Μαρία είναι πιο εξωστρεφής και αγαπά να είναι μέσα στη μόδα. Εκτός από τις διαφορές τους, είναι πολύ δεμένες μεταξύ τους και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα.
Αληθινή ιστορία: Ακολουθεί βίντεο από τις δίδυμες αδερφές που δεν μοιάζουν:
Ακολουθούν φωτογραφίες από τις δίδυμες αδερφές που δεν μοιάζουν:
Ακολουθούν κι άλλες φωτογραφίες από τις δίδυμες αδερφές που δεν μοιάζουν:
Όσοι είχαμε την τύχη να έχουμε κοντά μας τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας ξέρουμε τι ευλογία ήταν αυτή για εμάς. Ο δεσμός αυτός είναι μοναδικός, γιατί ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να αγαπούν το παιδί διαφορετικά. Με μια αγάπη απαλλαγμένη από προσδοκίες και το αυστηρό μάτι του γονέα. Είναι μια αγάπη αλλιώτικη, που περικλείει και σένα μέσα. Σε αγαπάνε μέσα από το παιδί σου, και το αγαπάνε γιατί είναι η συνέχειά σου.
Αυτή η μεγάλη αγκαλιά των παππούδων δεν κάνει το παιδί μαλθακό και κακομαθημένο, το κάνει δυνατό, του παρέχει συναισθηματική ασφάλεια και πληρότητα. Και δεν το λέμε εμείς αλλά και οι έρευνες. Ας πάμε να δούμε και μερικά στοιχεία που ίσως δεν γνωρίζαμε.
Τα παιδιά που έχουν κοντά τους και γιαγιάδες και παππούδες…
1. Θωρακίζονται συναισθηματικά
Σύφμωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης τα παιδιά που μεγαλώνουν κοντά στους παππούδες τους είναι πιο υγιή συναισθηματικά και παρουσιάζουν μικρότερα προβλήματα συμπεριφοράς, ενώ μπορούν να αντιμετωπίσουν σθεναρά τις δυσκολίες της ζωή τους. Με λίγα λόγια, οι παππούδες και γιαγιάδες παρέχουν στα εγγόνια τους μια αίσθηση ασφάλειας και υποστήριξης που τα βοηθά τα παιδιά να διαχειρίζονται καλύτερα τις αντιξοότητες.
2. Διαχειρίζονται καλύτερα το άγχος
Σύμφωνα με έρευνα τα παιδιά γνωρίζουν την “ιστορία” της οικογένειας τους και που είναι σε θέση αν την βιώνουν μέσα από τις διηγήσεις των παππούδων τους είναι πιο ανθεκτικά συναισθηματικά, έχουν καλύτερο έλεγχο της ζωής τους ακόμα και όταν ο “έξω” κόσμος δείχνει να καταρρέει.
Για του λόγου το αληθές, μια ομάδα ερευνητών μελέτησε την ψυχολογία των παιδιών μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, για να διαπιστώσει ότι τα παιδιά που γνώριζαν πολλά για τις οικογενειακές ρίζες τους, ήταν σε θέση να διαχειριστούν καλύτερα το άγχος. Πως λειτουργεί αυτό; Όταν ένα παιδί μαθαίνει για τα δύσκολα χρόνια των παππούδων του, για τις ζωές τους, για το πώς επιβίωσαν και πώς τελικά τα κατάφεραν στα δύσκολα χρόνια, το βοηθά να κατανοήσει ότι είναι μέρος αλλά και συνέχεια μιας όμορφης ιστορίας, που δεν αφορά μόνο αυτά. Του δημιουργεί το αίσθημα του “ανήκω”, του προσφέρει ασφάλεια και τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται ψύχραιμα στις στρεσογένες καταστάσεις.
3. Μαθαίνουν να σέβονται τους ηλικωμένους
Η επαφή με τον παππού και τη γιαγιά, δημιουργεί σεβασμό και αγάπη για τους ηλικιωμένους, γεγονός πάρα πολύ σημαντικό, ειδικά για την εποχή μας που η προχωρημένη ηλικία απαξιώνεται όλο και περισσότερο. Σε αυτό συνηγορεί και ανάλογη μελέτη από το Βέλγιο σύμφωνα με την οποία τα παιδιά που μεγάλωσαν κοντά στους παππούδες τους ήταν λιγότερο πιθανό να εκδηλώσουν προκαταλήψεις έναντι των ηλικιωμένων.
4. Η σχέση παππούδων και εγγονιών θωρακίζει την ψυχική υγεία και των δύο
Μια μελέτη του Boston College το 2014 συνέδεσε τις ζεστές συναισθηματικές σχέσεις μεταξύ παππούδων και ενήλικων εγγονιών με χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και για τις δυο πλευρές.
Όσον αφορά τους παππούδες και τις γιαγιάδες η επαφή τους με νέα ερεθίσματα και καινούριες ιδέες τους “ανανέωνει” ενώ όσον αφορά τα εγγόνια, επωφελούνται από την εμπειρία ζωής και τις συμβουλές που μοιράζονται με τους παππούδες τους.
5. Τα εγγόνια χαρίζουν περισσότερα χρόνια ζωής στους παππούδες τους
Η επιστήμη είναι σαφής. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες που είναι ενεργοί στο μεγάλωμα των εγγονιών τους κερδίζουν κατά μέσο όρο πέντε επιπλέον χρόνια ζωής!
