Ένας χρόνος συμπληρώνεται αύριο από τη μέρα που ο «κακός» του ελληνικού κινηματογράφου Ανέστης Βλάχος έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κενό και σκορπώντας θλίψη τόσο στην οικογένειά του όσο και σε όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Με αφορμή τη συμπλήρωση του ενός χρόνου από τον θάνατό του, ο εγγονός του Ανέστης θέλησε να τιμήσει τη μνήμη του κάνοντας μια μακροσκελή ανάρτηση στον λογαριασμό του στο facebook και δημοσιεύοντας μερικά από τα μηνύματα που έλαβε για τον παππού του τα οποία μαρτυρούν την ποιότητα του χαρακτήρα και της ψυχής του.

Διάβασε παρακάτω ολόκληρη την ανάρτηση του εγγονού του Ανέστη Βλάχου

Την Τρίτη, 23 Αυγούστου 2022, συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ημέρα που ο Ανέστης Βλάχος έφυγε απ’ αυτή τη ζωή για την όντως ζωή. Σκεφτόμουν όλες αυτές τις ημέρες, πως θα μπορούσα να σκιαγραφήσω το προφίλ αυτού του ανθρώπου, βγαίνοντας από το στενό πλαίσιο της συγγενικής σχέσης.

Ήρθε στο νου μου τότε η πληθώρα συγκινητικών μηνυμάτων, που είτε είχαν αποδέκτη εμένα, είτε κάποιο άλλο πρόσωπο της οικογενείας μας, είτε αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο εις μνήμη του. Έτσι, με σεβασμό πάντοτε στην ιδιωτικότητά τους, προτίμησα ν’ αφήσω τους συντάκτες τους να μιλήσουν εκείνοι για το πρόσωπό του και για το πώς βίωσαν εκείνοι την επαφή μαζί του. Πάρα πολλά τα μηνύματα, πάμπολλες οι αναφορές. Δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθούν και να δημοσιευτούν όλα, αν και θα το ήθελα κάποια στιγμή να γίνει.

Σταχυολόγησα λοιπόν κάποια κατά την ταπεινή μου κρίση και τ’ αναρτώ όπως απεστάλησαν ή δημοσιεύτηκαν, χωρίς μετατροπές. Δεν χρειάζεται ρετουσάρισμα ο καρδιακός λόγος. Εις ό,τι με αφορά, θ’ αρκεστώ στους στίχους του Φίλιππου Γράψα, από ένα τραγούδι που έγραψε για τον Στέλιο Διονυσίου, με αφορμή το πέρασμα στην αιωνιότητα του πατέρα του δευτέρου, Στράτου: «Κι εγώ πάνω στα χνάρια του σε δύσκολη πορεία, με όνομα βαρύ σαν ιστορία». Αιωνία σου η μνήμη!

Τα μηνύματα:

«Όταν ήμουν ταχυδρόμος και είχα την περιοχή της Πλατείας Βικτωρίας, κάθε μέρα τον έβλεπα και πάντα είχε να πει μια καλή κουβέντα για μένα. Με κέρναγε πορτοκαλάδα και ήξερα την ώρα που θα τον βρω στο γωνιακό καφενείο. (Ήθελα κι εγώ να του μιλάω)».

«Κάναμε γυρίσματα στη Κόνιτσα για μια ταινία, κάθε μέρα ψώνιζε τρόφιμα, ρούχα κ. α. και τα πήγαινε στο αστυνομικό τμήμα στους δεκάδες κρατούμενους Αλβανούς (ήταν το πρώτο μεγάλο κύμα μετανάστευσης). Γύριζε πάντα με τα μάτια υγρά. Άνθρωπος!!!».
«Θυμάμαι τον Ανέστη Βλάχο διευθυντή στην κατασκήνωσή μου! Τον φοβόμουν τόσο, που ούτε που πλησίαζα τη γραμματεία. Μέχρι, που μια μέρα, βγαίνοντας από την πισίνα, ανακαλύπτω πως μου έχουν κλέψει τις σαγιονάρες. Άρχισα να κλαίω ασταμάτητα, με λυγμούς και να ζητάω τη μαμά μου. Τότε εκείνος γλυκός και τρυφερός, ήρθε να με ηρεμήσει, με πήγε αγκαλιά μέχρι τη γραμματεία και μου χάρισε ένα άλλο ζευγάρι. Από τότε τον αγάπησα και πήγαινα κάθε πρωί να τον καλημερίσω Ακόμα θυμάμαι τα μουσταρδί παντοφλάκια… Καλό ταξίδι υπέροχε… κακέ!».

«Καλημέρα. Συλλυπητήρια για τον εξαίρετο παππού σου! Μια ανθρώπινη όσο και τρυφερή ιστορία για τον παππού που πρέπει να γνωρίζεις! Για χρόνια πήγαινα τα παιδιά μου στην κατασκήνωση του Δήμου Αθηναίων. Εκεί βρήκα και τον παππού σου, κ. Ανέστη Βλάχο. Κάποια ημέρα έπιασε φωτιά εκεί κοντά… Δύο τη νύχτα έφτασα εκεί (εργαζόμουν σε εφημερίδα τότε και πήγα αφού σχόλασα), αναστατωμένη και αποφασισμένη να άρω τον πρώτο σε ηλικία γιό μου που ήταν εκεί. Ο άλλος μικρότερος ακολούθησε κι αυτός τον ίδιο δρόμο για τις κατασκηνώσεις του Δήμου. Μίλησα με τον θυρωρό κι αμέσως εμφανίστηκε ο κ. Ανέστης… ξάγρυπνος παρακολουθούσε την πορεία της φωτιάς σε παρακείμενη περιοχή… Μιλήσαμε και όλος τρυφερότητα μου είπε: Μανούλα, δεν θα σου τον δώσω, δεν θα τον αναστατώσω, δεν θα τον ξυπνήσω. Όμως, θα έλθεις μέσα μαζί μου, να πιούμε καφεδάκι να σε κεράσω πρωϊνό, να μείνουμε μαζί ξάγρυπνοι και θα σε ξεναγήσω στην περίφραξη της κατασκήνωσης να δεις την πυροπροστασία που έχουμε! Όντως, έμεινα έκθαμβη: σε πολύ κοντινή απόσταση το ένα από το άλλο, υπήρχαν πυροσβεστικά με το ανάλογο πλήρωμα… καθώς και σχεδόν ΟΛΟ το προσωπικό της κατασκήνωσης περιπολούσε μη τυχόν και πεταχτεί από μακριά κάποιο κουκουνάρι και πιάσει φωτιά η κατασκήνωση!!! Και ο εξαίρετος, τρυφερός και γλυκός κ. Ανέστης, όταν είδε πως ησύχασα και ξεκίνησα να φύγω μου είπε: είδες μανούλα, προστατεύουμε τα παιδιά καλύτερα από τα δικά μας!!! Θεωρώ πως όφειλα να σε ενημερώσω για αυτή την τρυφερή σκηνή που διαδραματίστηκε μεταξύ εμού και του κ. Ανέστη κάποια χρονιά μεταξύ του 1978-80!!!! Ευχαριστώ και καλό του Παράδεισο…».

«Με την αγάπη των Αθηναίων δημοτών, εξελέγη πρώτος σε σταυρούς δημοτικός σύμβουλος, με τον αείμνηστο Δήμαρχο Αθηναίων Δημήτρη Μπέη. Ο Ανέστης Βλάχος, ως Αντιδήμαρχος για το Πράσινο, για δύο τετραετίες, έβαλε τη σφραγίδα του στην Αθήνα και πέτυχε να τον μνημονεύουν 4 δεκαετίες αργότερα, κάτοικοι και δημοσιολογούντες, χωρίς να έχει βρεθεί ακόμα κάποιος να τον ξεπεράσει σε όραμα και ελπίδα. Καλό δρόμο να έχεις».

«Ο Ανέστης Βλάχος ανήκε σε μια γενιά Ελλήνων που ήξερε ότι η δουλειά φέρνει προκοπή και ότι στην τεμπελιά και στην ρουφιανιά αξίζει μόνον περιφρόνηση».

«Τέτοιοι άνθρωποι δεν χάνονται ποτέ. Όταν η ελληνική κοινωνία ξαναγυρίσει στις αρχές και τις αξίες που αποστάτησε ο κινηματογράφος θα προβάλει συνέχεια τον Ανέστη που εκπροσωπούσε όλες τις πτυχές μιας κοινωνίας που αγωνίζονταν να αναστηθεί από τις ίδιες της τις στάχτες. Άξιος και αθάνατος».

«Ο Ανέστης ανήκε στην μετεμφυλιακή γενιά που ανδρώθηκε στα δύσκολα χρόνια, που αγωνιζόταν να επιβιώσει ψάχνοντας για δουλειά, πάλευε για περισσότερη Δημοκρατία, ήθελε ανεξάρτητη Δικαιοσύνη σε ακηδεμόνευτη Πατρίδα. Ήταν αυτή η περήφανη άδολη γενιά των Λαμπράκηδων, του 114…. κι ο Ανέστης ήταν ένας από αυτούς. Μετά την μεταπολίτευση και την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ το 74 ερχόταν συχνά στον Άγιο Δημήτριο να δει τον πατέρα μου (ήταν από του πρώτους εργοδότες του και συνοδοιπόρους του), για συμβουλές, για υλικά, για υπεργολαβίες και πολλή πολιτική κουβέντα, μου έλεγε…

«Γαμβρούλη, κάτσε μαζί μας να μάθεις πως με τον Αντρέα θα αλλάξουμε την Ελλάδα, θα κάνουμε περήφανους Έλληνες». Στις 21 Απριλίου του 1975, όταν με είδε πιτσιρικά κρεμασμένο πάνω στην μάνδρα (είχαμε πάει ως Γυμνάσιο) απέναντι από την Αμερικάνικη πρεσβεία μου ‘πε «Γαμβρούλη το ξέρει ο πατέρας σου, θα μας χτυπήσουν, φύγε για το σπίτι γρήγορα…»

Την άλλη ημέρα ήρθε από το μαγαζί δήθεν για να φέρει εισιτήρια στον θεατρόφιλο πατέρα μου, πιο πολύ από ενδιαφέρον για εμένα μετά τα επεισόδια. Παράμερα με την χαρακτηριστική βραχνή φωνή του με ρωτά «σε χτύπησαν; Το ξέρει ο πατέρας σου; συμφώνησε;»
Δεν με χτύπησαν, μην ανησυχείτε, δεν του κρύβω τίποτα… Από τότε όταν κι όπου συναντιόμαστε είχαμε μια σχέση αλληλοεκτίμησης που κράτησε μέχρι το 2004, όσο ζούσε ο πατέρας μου, μετά χαθήκαμε ως σύντροφοι, όπως πολλοί και πολλά άλλα. Μετά το συνέδριο του 1996 ερχόταν στην εργασία μου στην Α’ Κεφαλαίου στην Λυκούργου να με δει. Έμαθα από τον Μυτιληνιό καφετζή ότι πήγαινε στο Δημαρχείο που στέκονταν οι ελαιοχρωματιστές για αναζήτηση δουλειάς και βοηθούσε παλιούς γνωστούς του, γεροντάκια, από το υστέρημά του».

«Καλημέρα ήθελα να σας πω πως ο παππούς σας μου έσωσε την ζωή στην Ύδρα. Θα πνιγόμουν. Από ψηλά με είδε και φώναξε να με βοηθήσουν. 1977 θα ‘ταν. Ήμουν με την σχολή μου εκεί. Πάντα το συζητώ γιατί από τότε δεν μπορώ να το ξεπεράσω μια και τρελαίνομαι για μπάνιο».

«Είχα τη χαρά και την τιμή να έχω πολλές και συχνές φιλικές, συντροφικές συναντήσεις και συνομιλίες μαζί του. Αγαπούσε τη Θεσσαλονίκη γιατί τη θεωρούσε ότι έχει μια ανεπιτήδευτη λαϊκότητα, σαν κι αυτή που κι ο ίδιος επιθυμούσε για τον εαυτό του. Μου έλεγε: “Λευτέρη, οι ρόλοι του “κακού” δείχνουν σε όλους πόσο σημαντικό είναι το Ενάρετο” (και – σκέφτομαι- ότι στους ηθοποιούς, νέους και μεγαλύτερους, έδειχναν πόσο μεγάλο ταλέντο ήταν ο ίδιος) !!».

Διακοπές στη Γαύδο έκανε η Κλέλια Ρένεση και μέσω του προσωπικού της λογαριασμoύ στον Instagram, πρόσφατα είχε προχωρήσει σε δυο καταγγελίες. Η μια αφορούσε τη μια από τις δυο βρύσες που υπήρχαν διαθέσιμες για τους κατασκηνωτές, την οποία ο Δήμος έκλεισε και η δεύτερη καταγγελία αφορούσε το δημοτικό σχολείο του νησιού.

Μετά από ένα μήνα διακοπών στη Γαύδο με παρέα την κόρη της, η Κλέλια Ρένεση επέστρεψε στην Αθήνα και είναι έτοιμη να μπει πάλι στα τηλεοπτικά πλατό.

Η ηθοποιός θέλησε να αποχαιρετήσει και να ευχαριστήσει δημόσια τους ανθρώπους που ήταν στο πλευρό της και της χάρισαν μοναδικές στιγμές στη Γαύδο, και το έπραξε με ένα λυρικό post.

«Ένα μήνα στην γύρα με τη μικρή. Ένα μήνα το σπίτι μας η γη κ τα δέντρα κ άνθρωποι που συναντήσαμε κ μας άνοιξαν την καρδιά κ το σπίτι τους. Στα ευλογημένα χώματα της Κρήτης και της Γαύδου γίναμε ένα με τον τόπο, τον μοιραστήκαμε, τον γιορτάσαμε, τον πονέσαμε. Οι βαλίτσες άδειασαν κ τα ρούχα πλύθηκαν, κ τα μάτια είναι ακόμα χορτάτα απ τις ομορφιές της γης κ των ανθρώπων. Μια μια οι εικόνες κ τα απέραντα ευχαριστώ.. στον κεδρο που μας φιλοξένησε, στις παραλίες που πλαγιάσαμε, στην θάλασσα που μας αγκάλιασε, στα λιμάνια που πατήσαμε, στους καπετάνιους που συναντήσαμε, στα κύματα που μετρήσαμε..στα κοχύλια που χαζέψαμε, στο αεράκι που μας χάιδεψε, στην φροντίδα κ την παρέα των ανθρώπων μας» έγραψε αρχικά η Κλέλια Ρένεση και στην συνέχεια ευχαρίστησε έναν προς έναν όλους τους ανθρώπους.

«Τα καράβια φτιάχτηκαν για ταξίδια κ οι ψυχές μας για ν ανταμώσουν άλλες ψυχές! Όσο βαστάν τα πόδια μας, θα βγαίνουμε στ ανοιχτά! Υγ/ όποιος πει ότι η ζωή του μονογονέα είναι περιορισμένη, πείτε του να κάνει στη μπάντα γιατί μας κόβει τη θέα.. βουρ» κατέληξε στην ανάρτησή της η ηθοποιός.

Η πρωταθλήτρια Ευρώπης στα 35 και τα 20 χλμ. βάδην, δήλωσε υπερήφανη για την επιτυχία της.

Έχοντας γράψει τη δική της χρυσή ιστορία σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, η πρωταθλήτρια Ευρώπης στα 35 και τα 20 χλμ. βάδην, Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, επέστρεψε στην Ελλάδα με τα δύο χρυσά μετάλλια στις αποσκευές της.

Η ίδια δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά και τα συναισθήματά της, κατά την άφιξη στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», καθώς έγινε η πρώτη γυναίκα που έκανε «νταμπλ» στη διοργάνωση, με δυο χρυσά μετάλλια σε διαφορετικές αποστάσεις του ίδιου αγωνίσματος

«Ήταν εκπληκτικά όσα ένιωσα μόλις τερμάτισα, ήταν μεγάλη μου τιμή. Χαίρομαι που έκανα το ”νταμπλ” στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και χαίρομαι πάρα πολύ που είμαι Ελληνίδα και έφερα τα μετάλλια στη χώρα μου. Θα χαρώ τη στιγμή μου, δεν θέλω να πάω στο παρελθόν. Έχω να θυμηθώ μόνο την προσωπική μου διαδρομή, μέχρι εδώ, και τίποτα άλλο», είπε χαρακτηριστικά.

Δείτε το βίντεο:

Για τους επόμενους στόχους της, η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη ανέφερε πως πλέον έχει μπροστά της το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2023 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι. «Έχουμε στόχους, βήμα-βήμα θα το κάνουμε μέσα από την προπόνηση και τους αγώνες», τόνισε.

«Είμαι στην Καρδίτσα αλλά μεγάλο μέρος το περνάω με τον προπονητή μου για την προετοιμασία. Έρχομαι και στην Αθήνα αρκετά συχνά, για να μπορώ να είμαι με τον προπονητή. Είναι πάρα πολύ δύσκολα, αρκετά τα χιλιόμετρα, είναι μοναχικά…», είπε στη συνέχεια για τις δυσκολίες και τις θυσίες που χρειάζεται ο πρωταθλητισμός.

Τέλος, αναφορικά με το αν πράγματι αναγκαζόταν να κάνει προπονήσεις τη νύχτα και η μητέρα της τη συνόδευε με ποδήλατο, ανέφερε ότι: «Υπήρχαν μέρες που είχε πάρα πολύ ζέστη, έχουν περάσει ένα-δυο χρόνια, που έκανα προπόνηση τη νύχτα. Τώρα μπορεί η οικογένειά μου και με στηρίζει και κάνω την προπόνησή μου στην ώρα της».

Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη έγραψε ιστορία στο Μόναχο, κατακτώντας δύο χρυσά μετάλλια στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου. Το πρώτο στα 35χλμ. βάδην και το δεύτερο στα 20χλμ. βάδην.

Η πρωταθλήτρια Ευρώπης, λίγο πριν επιστρέψει στην Ελλάδα, μίλησε στον ΣΚΑΪ και τόνισε μεταξύ άλλων ότι θέλει να γυρίσει να πιει ένα ουζάκι και να φάει μεζεδάκια.

«Η μπίρα με περίμενε στο ξενοδοχείο μόλις έφτασα μετά το δεύτερο μετάλλιο. Ήταν καταπληκτική ατμόσφαιρα. Μου είχαν τάξει την μπίρα, αλλιώς δεν έμπαινα να τρέξω στο 20άρι (γέλια). Τώρα θέλω να γυρίσω στη μαμά μου, να φάω τα μεζεδάκια, να πιω ένα ουζάκι, να δω τους δικούς μου ανθρώπους, να χαλαρώσω και να δω τους δικούς μου ανθρώπους που έχω καιρό να τους δω. Το έχω ανάγκη», ανέφερε η 38χρονη Αντιγόνη Ντρισμπιώτη.

Για το αν περίμενε πως θα κατακτήσει δεύτερο χρυσό μέσα σε λίγες μέρες, είπε: «Δεν ήμουν έτοιμη ή σίγουρη για το δεύτερο χρυσό. Είχα γυμναστεί πολύ σκληρά, ένιωσα ότι δεν τα είχα δώσει όλα στα 35 χλμ. και πήρα την απόφαση να μπω και στα 20 χλμ. Είναι θέμα προπόνησης όλα τα πράγματα στη ζωή μας. Είχα κάνει πάρα πολλά χιλιόμετρα και μέσα στο 20άρι σκεφτόμουν ότι είχα κάνει πολλά χιλιόμετρα.

Έτσι πίστευα πως θα μπορούσα να βγάλω το 20άρι, όχι όμως για μετάλλιο. Πίστευα για την οκτάδα, αλλά μέσα στον αγώνα μού βγήκε και ήρθε το χρυσό. Η βροχή μου αρέσει, μου ταιριάζει και δεν μπορώ να έχω κανένα παράπονο από αυτό».

Μιλώντας για το καλό κλίμα στην ελληνική αποστολή, είπε: «Είναι ίσως η μοναδική αποστολή που είναι τόσο δεμένη και αγκαλιασμένη. Δεν υπάρχουν μεταξύ μας διάφορα, όλοι χαιρόμαστε με τη χαρά του άλλου. Όλο το κλίμα ήταν καταπληκτικό, οι παράγοντες, οι προπονητές… Επιτέλους βλέπουμε ένα τέτοιο κλίμα σε τόσο μεγάλη αποστολή».

Για τους επόμενους στόχους της; «Προχθές έχασα το πανελλήνιο ρεκόρ για πολύ λίγο. Αν το είχα καταλάβει, είμαι σίγουρη πως θα το είχα κάνει. Κοίταξα να απολαύσω τον τερματισμό παρά να κάνω το ρεκόρ. Ο προπονητής μου είπε ‘δεν πειράζει, για να έχεις να κυνηγάς κάτι του χρόνου’. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι κοντά αλλά και μακριά. Οι αθλητές περνάνε ζόρικα, θα προσπαθήσω να βρεθώ σε πολύ καλή κατάσταση και εκεί».

Ο προπονητής της, Ναπολέων Κεφαλόπουλος, δήλωσε στην ίδια εκπομπή: «Ο τελευταίος που πρέπει να πάρει τα συγχαρητήρια είμαι εγώ. Γιατί εγώ ήμουν αποτρεπτικός για να συμμετάσχει και στα 20 χλμ. βάδην».

Δείτε το βίντεο:

Μια σοβαρότατη καταγγελία έρχεται στο «φως». Μια έγκυος γιατρός στο Νοσοκομείο του Αγρίνιου έχει αναγκαστεί να εφημερεύει επί τουλάχιστον 24 ώρες, καθώς φαίνεται πως δεν έχει βρεθεί αντικαταστάτης.

Μάρτυρας καταγγέλλει ότι η έγκυος παθολόγος εφημερεύει εδώ και τουλάχιστον 24 ώρες στα επείγοντα περιστατικά του νοσηλευτικού ιδρύματος και ότι παρά τις προσπάθειες που γίνονται για να βρεθεί αντικαταστάτης ώστε να ξεκουραστεί, δεν μπορεί να βρεθεί ιατρός, σύμφωνα με το e-thessalia.gr

Ειδικότερα, πολίτης που επικοινώνησε με το παραπάνω μέσο κατήγγειλε ότι δεν έχει βρεθεί αντικαταστάτης και ότι εκφράζεται ανησυχία ακόμη και από τους ασθενείς. Καταλήγοντας εξέφρασε την απορία αν ο Διοικητής του Νοσοκομείου Αγρινίου έχει ενημερωθεί για την υπόθεση.

Η εν λόγω περίπτωση υπογραμμίζει το πρόβλημα της υποστελέχωσης που αντιμετωπίζει το νοσοκομείο του Αγρινίου και όχι μόνο. Κάτι το οποίο επιβαρύνει σημαντικά τους ιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό, με αποτέλεσμα, ενδεχομένως, να μην παρέχονται οι καλύτερες δυνατές υπηρεσίες υγείας στους ασθενείς.