Στίβεν Πετράτος: Η θεραπεία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας είναι πιο κοντά από ποτέ. Κι αυτό χάρη στις έρευνες επιστημόνων του Πανεπιστημίου Monash, με επικεφαλή τον κ. Πετράτο.
Μια ομάδα ερευνητών στο Πανεπιστήμιο Monash με επικεφαλής τον Δρ Steve Petratos, είναι ένα βήμα πιο κοντά στην ανάπτυξη μιας αποτελεσματικής θεραπείας για τη σκλήρυνση κατά πλάκας (MS), με τη δυνατότητα να αντιστρέψει τις επιπτώσεις της νόσου.
Στίβεν Πετράτος: Πότε ξεκίνησαν οι έρευνες
Πριν από περίπου δύο χρόνια, πρώτος ο «Νέος Κόσμος» είχε γράψει για τις πρωτοποριακές έρευνες του ομογενούς επιστήμονα Δρ Στίβεν Πετράτου για την εξεύρεση αποτελεσματικών θεραπειών για την αντιμετώπιση της Σκλήρυνσης κατά Πλάκας (ΣκΠ) ή αλλιώς πολλαπλής σκλήρυνσης.
Τότε, ο Δρ Πετράτος είχε εκφράσει την πεποίθηση ότι μέσα στην επόμενη διετία θα είχαν ολοκληρωθεί οι θεραπευτικές μέθοδοι. Δηλαδή, εκείνες, στις οποίες εργαζόταν. Σήμερα, δεκαοχτώ μήνες μετά από εκείνη τη δήλωση οι εξελίξεις φαίνεται ότι ξεπέρασαν τις προσδοκίες του ομογενούς επιστήμονα. Όλα δείχνουν ότι πολύ σύντομα τα εκατομμύρια ασθενών που υποφέρουν από ΣκΠ παγκοσμίως θα μπορούν να ατενίζουν με ελπίδα το μέλλον.
Στίβεν Πετράτος: Παλιό φάρμακο με νέα δράση
Ο Δρ Πετράτος και η ομάδα του στο Monash University εργάζονται πυρετωδώς ερευνώντας το φάρμακο DITPA. Αυτό ήδη χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση μιας άλλης σπάνιας γενετικής ασθένειας. Ελέγχεται λοιπόν αν το DITPA να είναι αποτελεσματικό και για τη θεραπεία της πολλαπλής σκλήρυνσης.
Σύμφωνα με τα ευρήματα των επιστημόνων, το φάρμακο αυτό προάγει την επαναμυελίνωση των κυττάρων του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Η καταστροφή της μυελίνης, της πολύτιμης αυτής ουσίας που θωρακίζει τις νευρικές ίνες, είναι χαρακτηριστικό της ΣκΠ. Αυτό, διότι αποτελεί την αιτία των συμπτωμάτων της νόσου. Για παράδειγμα, απώλεια κινητικού ελέγχου, μυϊκές συσπάσεις, ακράτεια, αδυναμία, απώλεια μνήμης και προβλήματα σχετικά με την ικανότητα σκέψης και προγραμματισμού.
Στα πειράματα εξομοίωσης με παράλυτα ποντίκια το συγκεκριμένο φάρμακο αποδείχτηκε ότι «ξεγελά» τα παθογόνα κύτταρα. Τα οδηγεί σε επαναμυελίνωση με αποτέλεσμα τα ποντίκια να μπορούν να περπατήσουν ξανά. Όπως δήλωσε στον «Νέο Κόσμο» ο Δρ Πετράτος πρόσφατα έλαβε χρηματοδότηση διάρκειας τριών ετών από τους οργανισμούς Trish MS Research Foundation και MS Research Australia. Συγκεκριμένα, η χρηματοδότηση δόθηκε για την ολοκλήρωση των πειραμάτων που απαιτούνται να προηγηθούν. Δηλαδή, πριν ανοίξει ο δρόμος για την τελική φάση των κλινικών δοκιμών του φαρμάκου DITPA.
Μια σπουδαία ανακάλυψη
Η νευροεκφυλιστική νόσος εκτιμάται ότι προσβάλλει περίπου 2,5 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως και περισσότερα από 25.000 στην Αυστραλία. Οι πιο αποτελεσματικές θεραπείες που διαθέτουμε σήμερα σχετίζονται με τον περιορισμό της πιθανότητας επανεμφάνισης της νόσου σε ασθενείς που βρίσκονται στα αρχικά στάδια της νόσου και μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί οριστική θεραπεία.
Συνεπώς, αν το φάρμακο πάνω στο οποίο εργάζεται ο Δρ Πετράτος και η επιστημονική του ομάδα αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματικό και στους ανθρώπους, τότε μιλάμε για μία πολύ σπουδαία ανακάλυψη που θα ανατρέψει τα μέχρι στιγμής δεδομένα χαρίζοντας ελπίδα σε εκατομμύρια ασθενείς σε ολόκληρο τον κόσμο.
Στίβεν Πετράτος: Κοντά στη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας
Είναι, λοιπόν, δυνατόν σε κάποιο εργαστήριο του Monash University να έχει ανακαλυφθεί η αναγεννητική θεραπεία που όλοι περιμένουν ως απάντηση στην ΣκΠ; «Ειλικρινά σε αυτή τη φάση δεν μπορώ να ξέρω», δήλωσε στον «Νέο Κόσμο» ο Δρ Πετράτος. «Γι’ αυτό και κάνουμε όλα τα απαραίτητα πειράματα έτσι ώστε να επιβεβαιώσουμε ότι το συγκεκριμένο φάρμακο παράγει όντως αυτό το αναγεννητικό αποτέλεσμα το οποίο ελπίζουμε όλοι».
Παράλληλα με τα πειράματα για το DITPA, ο ομογενής επιστήμονας – ερευνητής εργάζεται και σε μία άλλη θεραπεία με βάση τα βλαστοκύτταρα. «Η θεραπεία βασίζεται σε κύτταρα και γενετικά τροποποιημένους αδένες με στόχο την παραγωγή μιας θεραπευτικής πρωτεΐνης στον εγκέφαλο και την σπονδυλική στήλη με αναγεννητική δράση και οι μέχρι στιγμής μελέτες μας έχουν δώσει εξαιρετικά αποτελέσματα», εξηγεί ο Δρ Πετράτος.
MONASH – ΑΧΕΠΑ: Δυνατή συνεργασία
Η συνεργασία του ομογενούς επιστήμονα και της ομάδας του με τον καθηγητή Νευρολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και διευθυντή του Κέντρου Πολλαπλής Σκλήρυνσης ΑΧΕΠΑ, Νικόλαο Γρηγοριάδη, που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια συνεχίζεται με επιτυχία προς όφελος όχι μόνο του ερευνητικού εγχειρήματος αυτού καθεαυτού, αλλά και των Ελλήνων ασθενών που έτσι αποκτούν πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες. «Ελπίζω πως η συνεργασία μας με το ΑΧΕΠΑ και τον κ. Γρηγοριάδη θα συνεχιστεί και θα επεκταθεί στο μέλλον», λέει ο Δρ Πετράτος.
Στίβεν Πετράτος: Ελπίδα για το «αύριο»
«Η εξέλιξη στη θεραπευτική της πολλαπλής σκλήρυνσης έχει προχωρήσει πολύ τα τελευταία χρόνια», λέει ο ομογενής επιστήμονας. Ο ίδιος επί μία 25ετία έχει αφιερωθεί στην έρευνα για την αντιμετώπιση της ασθένειας. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η έλλειψη κεφαλαίων. Αυτών που θα επιτρέψουν αυτές οι θεραπείες να φτάσουν πιο γρήγορα στο στάδιο των κλινικών δοκιμών.
«Καταβάλλονται τεράστιες προσπάθειες για την αντιμετώπιση των προχωρημένων σταδίων της νόσου», λέει ο Δρ Πετράτος. Ο ίδιος είναι αισιόδοξος ότι μέσα στα επόμενα 5 με 10 χρόνια θα δούμε αρκετές νέες θεραπείες για την προχωρημένη μορφή της ΣκΠ.
Όσο για τους ασθενείς που επιλέγουν να στραφούν σε πειραματικές θεραπείες στο εξωτερικό, ο Δρ Πετράτος είναι κατηγορηματικός: «Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν. Σκοπός είναι να εξασφαλίσουμε ότι οι ασθενείς αυτοί θα έχουν πρόσβαση σε μια επίσημη, επιστημονικά σταθμισμένη επιλογή θεραπείας χωρίς να χρειάζεται να φύγουν από τη χώρα και κυρίως χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους».
Καταφύγιο δισεκατομμυριούχων: Η σύγχρονη Κιβωτός του Νώε βρίσκεται στη Γερμανία και έχει κατασκευαστεί για τους κυρίαρχους του πλανήτη. Εγκέφαλος της όλης επιχείρησης διάσωσης του μεγαλοκεφαλαίου είναι η καλιφορνέζικη εταιρία Vivos. Το μεγάλο στολίδι της εταιρίας καταφυγίων, είναι το Vivos Europa One, «το πλέον τεράστιο και θωρακισμένο καταφύγιό μας, εγκατεστημένο στην καρδιά της Ευρώπης», μια επένδυση άνω του 1 δισ. δολαρίων.
Καταφύγιο δισεκατομμυριούχων – Χρήσιμες πληροφορίες: Η θωρακισμένη κιβωτός των κροίσων
Το καταφύγιο αντέχει σε πυρηνική έκρηξη, άμεση συντριβή αεροπλάνου και σεισμούς. Επίσης, αντέχει σε χημικούς και βιολογικούς παράγοντες, ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς, αλλά και κάθε ένοπλη ανθρώπινη επίθεση.
Ο χώρος των καταφυγίων βρίσκεται πίσω από 3 ξεχωριστές εισόδους. Οι θωρακισμένες πύλες εισόδου στις 3 κεντρικές υπόγειες αρτηρίες ανασηκώνονται από υδραυλικά συστήματα 40 τόνων. Επιπλέον, ακολουθούνται από μια δεύτερη σειρά θεόρατων χαλύβδινων θυρών, οι οποίες παρέχουν αεροστεγές περιβάλλον στη δομή ασφαλείας. Σκοπός είναι να κρατούν έξω χημικούς, βιολογικούς και κάθε άλλο τοξικό παράγοντα.
Το σημαντικότερο βέβαια χαρακτηριστικό του Vivos Europa One είναι το γεγονός πως μπορεί να αυτοσυντηρηθεί για «αρκετά χρόνια». Οι τρεις θεόρατες ντιζελογεννήτριες που τροφοδοτούν την υπόγεια αυτή πολιτεία διαθέτουν άφθονα κοιτάσματα για να δουλεύουν απρόσκοπτα για καιρό. Μάλιστα, εγγυώνται την αυτόνομη λειτουργία της εγκατάστασης χωρίς βοήθεια από τον εξωτερικό κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ταμιευτήρες πόσιμου νερού αλλά και τις υπόλοιπες εγκαταστάσεις (εξαερισμός, κλιματισμός κ.λπ.).
Εξίσου εντυπωσιακές είναι και οι δομές πάνω στην επιφάνεια της γης, που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και στρατώνα για εκατό οπλίτες, αν τα πράγματα γίνουν ακόμα πιο ζοφερά μετά την καταστροφή του κόσμου. Όλες αυτές οι δομές, οι αποθήκες καυσίμων, οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας κ.λπ., περιστοιχίζονται από ένα αδιαπέραστο τείχος που ολοκληρώνεται με συρματόπλεγμα. Μόλις οι πόρτες κλείσουν, ο μόνος τρόπος να μπαινοβγείς στην ιδιωτική έκταση είναι με ελικόπτερο.
Το Vivos Europa One θα φιλοξενήσει μια εκτεταμένη συλλογή ζωολογικών ειδών, ένα αρχείο με τα κειμήλια και τους θησαυρούς της ανθρωπότητας, ένα μητρώο σύγχρονων ρεκόρ, ακόμα και μια τράπεζα DNA με το γονιδίωμα εκατομμυρίων ανθρώπων.
Καταφύγιο δισεκατομμυριούχων – Χρήσιμες πληροφορίες: Πώς περνάς τη συντέλεια σαν βασιλιάς
Τα καταφύγια περιλαμβάνουν υποχρεωτικά πισίνα, γυμναστήριο, μπαρ, σκηνή ψυχαγωγίας, αίθουσα κινηματογράφου και τέτοια πράγματα. Η Vivos παρέχει σε κάθε ιδιωτικό ενδιαίτημα ρεύμα, ύδρευση και αποχέτευση, εξαερισμό και κλιματισμό, γραμμές επικοινωνίας, συστήματα ασφαλείας και ίντερνετ φυσικά. Όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι είναι στην αρμοδιότητα της εταιρίας, τόσο ο εξοπλισμός όσο και η λειτουργία τους.
Εδώ μιλάμε για εστιατόρια, φούρνους, ζυθοποιίες, κελάρια, παρεκκλήσια και αίθουσες προσευχής, παιδότοπους, αίθουσες συνεδριάσεων, κομμωτήρια και ινστιτούτα ομορφιάς, σχολικές αίθουσες, διάφορες εκπαιδευτικές δομές, ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σταθμό, κέντρο επικοινωνίας, δωμάτια υπολογιστών, εγκαταστάσεις ασφαλείας και κρατητήρια, θησαυροφυλάκια για τα τιμαλφή, δομές καθαρισμού του νερού, σταθμούς παραγωγής ενέργειας, μηχανουργεία, υδροπονικούς κήπους, πλήρως εξοπλισμένο νοσοκομείο και τόσα μα τόσα ακόμα!
Η Vivos θα παρέχει ακόμα όλες τις μεταφορές, τα θωρακισμένα οχήματα, τα ελικόπτερα, τους προστατευτικούς εξοπλισμούς, τη στελέχωση των δομών ασφαλείας και συντήρησης και ό,τι υπάρχει πάνω από το έδαφος, μεταξύ αυτών γεωργικός, κυνηγητικός και αλιευτικός εξοπλισμός, βάρκες, φουσκωτά κ.ά.
Ένας σκύλος έσωσε από πνιγμό ένα ελαφάκι που κολυμπούσε σε λίμνη. Ο ιδιοκτήτης του Ραλφ Ντορν, έψαχνε τον 6χρονο σκύλο του, ώσπου τελικά τον εντόπισε περίπου 60 μέτρα από την ακτή δίπλα σε ένα ελάφι.
«Δεν ξέρω πώς βρέθηκε εκεί το ελαφάκι αλλά ο Χάρλεϊ προφανώς δεν ρώτησε γιατί, απλώς ανέλαβε δράση», εξήγησε ο 62χρονος σε ανάρτηση στο Facebook, που ήδη μετρά 252.000 κοινοποιήσεις.
Ο Χάρλεϊ κολύμπησε δίπλα- δίπλα με το ελαφάκι μέχρι την ακτή. Ο Ντορν έβγαλε το ελαφάκι από το νερό και το τοποθέτησε στο έδαφος, ενώ ο Χάρλεϊ άρχισε να το γλείφει μαλακά.
«Ο Χάρλεϊ δεν ήθελε να το αφήσει μόνο του. Καθόταν εκεί να το γλείφει και να το φροντίζει», λέει ο 62χρονος. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε και η μητέρα του ελαφιού, οπότε ο Ντορν μάζεψε αμέσως τον σκύλο μέσα στο σπίτι. Η μητέρα περίμενε μέχρι να φύγουν, πλησίασε το μικρό της και μετά έφυγαν μαζί.
Το επόμενο πρωί, ενώ ο Ντορν με την 64χρονη σύζυγό του, Πατρίτσια, έπιναν καφέ, παρατήρησαν πως ο Χάρλεϊ ήταν ανήσυχος.
«Έτρεχε από το ένα παράθυρο στο άλλο. Άνοιξα την μπροστινή πόρτα και ακούσαμε το ελαφάκι να φωνάζει. Ο Χάρλεϊ έτρεξε μέχρι τα δέντρα και το βρήκε. Τότε εκείνο σταμάτησε τις φωνές, άρχισαν να κουνούν τις ουρές τους, ακούμπησαν τις μύτες τους, μύρισαν ο ένας τον άλλο και μετά ο Χάρλεϊ επέστρεψε σπίτι μαζί μου», λέει ο ίδιος.
Μετά την σύντομη συνάντηση με τον Χάρλεϊ, το ελαφάκι παρέμεινε για λίγο αλλά μέχρι το τέλος της ημέρας, έφυγε ξανά με την μητέρα του. Ο Ντόρν, που εκτιμά πως το ελάφι ήταν μόλις λίγων ημερών, δεν έχει ξαναδεί τα ζώα έκτοτε.
«Από τότε που ήταν κουτάβι, είχε τόσο καλή καρδιά»
Η συγκινητική πράξη του Χάρλεϊ δεν εξέπληξε ωστόσο τον 62χρονο συνταξιούχο πιλότο. «Από τότε που ήταν κουτάβι, είχε τόσο καλή καρδιά. Πάντα έτσι ήταν με τα παιδιά και τα ζώα. Τα λατρεύει», είπε.
Ο Χάρλεϊ έχει εργαστεί ως σκύλος θεραπείας σε γηροκομεία της Βιρτζίνια ενώ έκανε επίσης παρέα σε παιδιά, στις ώρες ανάγνωσης, στην τοπική βιβλιοθήκη, λατρεύει τα εγγόνια του Ντόρν και κάνει εξαιρετική παρέα με την γάτα της οικογένειας, Zsu Zsu. «Είναι 100% προσκολλημένος πάνω τους», σημείωσε
Ψέματα μιας μάνας: Η αγάπη μιας μάνας, δεν συγκρίνεται με καμία άλλη αγάπη. Βάζουν πάντα πρώτα τα παιδιά τους ότι κι αν σημαίνει αυτό. Όλες οι μαμάδες του κόσμου, αξίζουν τον θαυμασμό και σεβασμό όλων μας.
Ψέματα μιας μάνας: Οι μαμάδες κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους
Οι μανάδες καταφέρνουν πάντα να βάλουν πρώτα τα παιδιά τους, παρά τις δυσκολίες, ακόμη και αν οι ίδιες καταλήξουν…τελευταίες. Ακολουθεί μια ιστορία όπου μια μητέρα έπρεπε να πει αρκετά ψέματα στο γιο της για να τον μεγαλώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τώρα πλέον που αποκαλύφθηκε η αλήθεια, η ιστορία της έγινε παγκοσμίως γνωστή.
Έχετε κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο για τα παιδιά σας ή θα το κάνατε αν χρειαζόταν; Αν πιστεύετε ότι οι μητέρες αξίζουν μόνο σεβασμό και θαυμασμό, η παρακάτω ιστορία θα σας αλλάξει γνώμη.
Ψέματα μιας μάνας: Ήμασταν μια πολύ φτωχή οικογένεια
“Η ιστορία ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί. Η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και ποτέ δεν είχαμε αρκετό φαγητό. Η μητέρα μου πάντα μου έδινε το δικό της πιάτο κι έλεγε «Φάε αυτό το ρύζι γιε μου εγώ δεν πεινάω». Αυτό ήταν το πρώτο ψέμα της μητέρας μου.
Καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου περνούσε τον ελεύθερο χρόνο της, ψαρεύοντας σε ένα ποτάμι. Έτσι από τα ψάρια που έπιανε, θα μπορούσε να μου προσφέρει ένα καλύτερο φαγητό για την ανάπτυξή μου. Καθώς έτρωγα, κάθονταν δίπλα μου και έτρωγε και αυτή ότι κρέας έμενε στα κόκαλα. Όταν της πρόσφερα από το φαγητό μου, έλεγε «Φάε το φαγητό σου γιε μου, δεν μου αρέσουν εμένα τα ψάρια»..
Αυτό ήταν το δεύτερο ψέμα…
Ψέματα μιας μάνας: Προσπαθούσε να καλύψει οικονομικά τις σπουδές μου
Αργότερα για να μπορέσω να σπουδάσω, έψαξε και βρήκε μία δεύτερη δουλειά. Ανακύκλωνε παλιά κουτιά από χαρτόνι και αυτό της έδινε κάποια επιπλέον χρήματα για να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ ξύπνησα και την βρήκα με ένα μικρό κερί να δουλεύει ακόμη. Της είπα να έρθει για ύπνο, αλλά μου απάντησε πως δεν είναι κουρασμένη. Αυτό ήταν το τρίτο της ψέμα…
Όταν έφτασαν οι τελικές εξετάσεις ζήτησε άδεια από τη δουλειά της για να με συνοδεύσει. με περίμενε μέσα στη ζέστη για ώρες και όταν τελείωσα ήρθε κοντά μου και μου έφερε ένα μπουκάλι με κρύο νερό. Την είδα κουρασμένη και εξαντλημένη και της είπα να το πιει εκείνη. Η απάντησή της ήταν «Δεν διψάω γιε μου, πιες το εσύ να δροσιστείς». Αυτό ήταν το τέταρτο ψέμα της μητέρας μου…
Ψέματα μιας μάνας: Προσπαθούσε μόνη να καλύψει τις ανάγκες μας
Μετά το θάνατο του πατέρα μου, η μητέρα μου έπρεπε να βρει τρόπο να καλύψει τις ανάγκες μας. Η κατάσταση της οικογένειάς μας χειροτέρευε και δυστυχώς όλα τα βάρη περνούσαν από πάνω της. Κάποιοι γείτονες της έλεγαν ότι πρέπει να παντρευτεί ξανά και να φτιάξει τη ζωή της από την αρχή. Αυτή όμως έλεγε «Δεν είμαι εγώ για τέτοια, είμαι μεγάλη γυναίκα με παιδί και δεν χρειάζομαι την αγάπη κανενός». Αυτό ήταν το πέμπτο ψέμα της μητέρας μου…
Αφού τελείωσα τις σπουδές μου και έπιασα δουλειά, ήταν ώρα για τη μητέρα μου να ξεκουραστεί, αλλά δεν ήθελε. Πήγαινε κάθε μέρα στη λαϊκή αγορά και πουλούσε κάποια λαχανικά για να καλύπτει τις δικές της ανάγκες. Εγώ δούλευα μακρυά και κάθε μήνα με το που έπαιρνα το μισθό μου, της ετοίμαζα ένα δέμα με τρόφιμα και διάφορα καλούδια, της έβαζα και ένα φάκελο με λεφτά και της τα έστελνα. Αυτή όμως τις περισσότερες φορές, κρατούσε τα πάντα εκτός από τα λεφτά. Με την πρώτη ευκαιρία μου τα έστελνε πίσω και μου έγραφε «Αγόρι μου δεν χρειάζομαι χρήματα, δόξα τον Θεό έχω αρκετά για να ζήσω. Κράτησε τα εσύ που είσαι νέος και έχεις ανάγκες». Αυτό ήταν το έκτο της ψέμα…
Ψέματα μιας μάνας: Τα 2 τελευταία ψέματα
Μετά από 3 χρόνια δουλειάς και μεταπτυχιακών σπουδών, μία μεγάλη εταιρεία εμφανίστηκε στο δρόμο μου, η οποία με προσέλαβε με πολύ καλό μισθό και μου χρηματοδότησε το διδακτορικό που πάντα ονειρευόμουν. Τότε γύρισα και είπα στη μητέρα μου ότι η τύχη μας χαμογέλασε. Της ζήτησα να έρθει μαζί μου, να σταματήσει να δουλεύει και επιτέλους να απολαύσει και αυτή κάποιες στιγμές από τη ζωή της. Εκείνη όμως μου είπε, «Άσε με γιε μου στον τόπο μου, εγώ είμαι μια χαρά, κοίτα να κάνεις εσύ τη ζωή σου καλύτερη και μην κοιτάς εμένα». Αυτό ήταν το έβδομο ψέμα που μου είπε…
Στα γεράματά της απέκτησε καρκίνο στο στομάχι. Σε εμένα όμως δεν είπε τίποτα. Μία μέρα όμως αποφάσισα να πάω την δω χωρίς να την προειδοποιήσω. Όταν μπήκα στο σπίτι αμέσως κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά… Γερασμένη και εξασθενημένη καθόταν στο κρεβάτι, προσπαθούσε να γελάσει αλλά φαινόταν ότι έκανε υπερπροσπάθεια. Καθώς με κοιτούσε, με έπιασαν τα κλάματα, δεν άντεξα…
Τότε γύρισε και μου είπε «Γιε μου μην κλαις και μην στεναχωριέσαι, εγώ είμαι μια χαρά» και μου κράτησε το χέρι. Αυτό ήταν το όγδοο ψέμα της κι εκείνη τη στιγμή έκλεισε τα μάτια της για πάντα…”
Το σπίτι του Σάκη Ρουβά θα μπορούσε να έχει χτιστεί και στο Λος Άντζελες.
Ο Σάκης Ρουβάς και η Κάτια Ζυγούλη μένουν από τις πρώτες κιόλας μέρες της συγκατοίκησής τους στο Νέο Βουτζά. Οι δυο τους έχουν αποφασίσει να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στην εξοχή, λίγα χιλιόμετρα έξω από το κέντρο της Αθήνας έχοντας κοντά τους τη θάλασσα.
Μένοντας σε μία τόσο ωραίο περιοχή έχουν φροντίσει να δημιουργήσουν έναν καταπράσινο κήπο και ένα κοτέτσι, όπου ο Σάκης φροντίζει τις κότες του. Λατρεύουν τη φύση και τις δραστηριότητες σε αυτή.
Η μονοκατοικία τους έχει ένα ροζ σομόν χρώμα και όπως έχουμε δει και σε φωτογραφίες, διαθέτει και πισίνα. Επίσης, έχουμε δει τη μεγάλη βιβλιοθήκη τους γεμάτη βιβλία και την κουζίνα τους, όπου μοιάζει με vintage και κυμαίνεται σε παλ αποχρώσεις.
Δες πλούσιο φωτογραφικό υλικό τόσο από τους χώρους του σπιτιού, όσο και από τη θέα του παρακάτω:
Το φιδάκι είναι παιχνίδι των κινητών τηλεφώνων της εταιρίας Nokia, γνωστό κατά την δεκαετία του 2000 που αρχικά συναντιόταν σε αίθουσες ψυχαγωγίας με ηλεκτρονικά και όχι μόνο παιχνίδια, κυρίως κατά την δεκαετία του 1970.
staticworld
Το παιχνίδι αυτό στα κινητά Nokia ήταν ιδέα του προγραμματιστή Taneli Armanto της Nokia το 1997και έκανε το ντεμπούτο του στη συσκευή κινητού τηλεφώνου Nokia 6110.Αυτή η εκδοχή του παιχνιδιού για μονόχρωμα κινητά τηλέφωνα είναι η πρωτότυπη. Τα γραφικά του αποτελούνταν από μαύρα τετράγωνα και είχε 4 κατευθύνσεις.
Η Νokia το χρησιμοποίησε ως προ-φορτωμένο παιχνίδι σε κινητά τηλέφωνα όπως για παράδειγμα στο μοντέλο Nokia 3310. Πλέον το παιχνίδι αυτό μπορεί να παιχτεί και σε υπολογιστές.
ggpht
Ο παίχτης ελέγχει μια τελεία ή τετράγωνο σε ένα οριοθετημένο επίπεδο. Καθώς αυτό κινείται, αφήνει ένα ίχνος πίσω του που μοιάζει με κινούμενο φίδι. Μέσα στο οριοθετημένο επίπεδο εμφανίζονται αντικείμενα ή ζώα και στόχος του κινούμενου φιδιού είναι να τα φάει.
gogagah
Όσο περισσότερα αντικείμενα τρώει τόσο μακραίνει η ουρά του. Δεύτερος στόχος είναι να μην ακουμπήσει το τέλος της ουράς του με το κεφάλι του και να μην ακουμπήσει πουθενά πάνω στο οριοθετημένο επίπεδο κάνοντας ελιγμούς μέχρι να τερματίσει.
brandish
Στις 29 Νοεμβρίου 2012 το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης ανακοίνωσε ότι το Φιδάκι της Nokia είναι ένα από τα 40 παιχνίδια που η διεύθυνση θα επιθυμούσε να προσθέσει στη μελλοντική συλλογή του μουσείου.
Δείτε σε αυτή την κινούμενη εικόνα την αρχή και τον τερματισμό.
Ίσως 60 χρόνια μετά να είναι πολλά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για την αλήθεια και την αποκατάσταση της.
Η 18χρονη Αλεξάνδρα ήρθε στο Αιγάλεω από τη Μάνη για να μάθει ραπτική. Έμενε σε ένα σπίτι με συγγενείς της, τότε που στη γειτονιά είχε μόνο προσφυγικά σπίτια και πολλά δωματιάκια με κοινή αυλή.
Ήταν πολύ όμορφη. Δεν πήγαινε πουθενά αλλού, εκτός από το σπίτι, τη μοδίστρα και το περίπτερο.
Στο περίπτερο καθόταν με τη θεία μου τη Μαίρη, συνομήλικες τότε.
Αρραβωνιασμενη και ερωτευμένη, κάτι τη βασάνιζε αλλά φοβόταν να μιλήσει. Οι φίλες της όμως καταλάβαιναν.
Η σπιτονοικοκυρά της Ε., σχεδόν 80 πια, δε μπορεί να ξεχάσει την εικόνα με το κεφάλι της ανοιγμένο και τα μυαλά χυμενα στον τοίχο.
Έκανε πολλές απόπειρες να τη βιάσει ο θείος της, ο ίδιος ο αδερφός της μάνας της κι εκείνο το βράδυ, η Αλεξάνδρα, φαίνεται, αντιστάθηκε όσο ποτέ.
Της τίναξε τα μυαλά με το όπλο του.
Αν τώρα, στο 2020, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που λένε για την Ελένη Τοπαλουδη, ότι προκάλεσε, ότι εκδιδόταν, αν τώρα πέφτουν ισχυρά μέσα να καλύψουν τους φρικτούς δολοφόνους της, για σκεφτειτε τότε; τότε που ακόμα τα εγκλήματα τιμης, ήταν καθημερινότητα.
Η Αλεξάνδρα δεν έπαιρνε σκονάκια με τον μπακάλη, δεν έβγαινε βόλτες, δεν ήξερε πράγματι τι θα πει άνδρας. Ούτε καν ήξερε πού είναι το “Ροζικλαίρ”.
Η Αλεξάνδρα ήταν ένα φοβισμένο κορίτσι που νόμιζε ότι ο αρραβωνιαστικος της θα την έσωζε από το εφιάλτη που βιωνε καθημερινά.
Λένε ότι ο δολοφόνος ο ίδιος, ο θείος της δηλαδή, έγραψε τους στίχους και τους έδωσε. Για να μείνει στην ιστορία σαν πουτανα.
Στ ορκίζομαι Βαγγέλη μου
Για κάτσε να τα πουμε:
Η Αλεξάνδρα δολοφονήθηκε από τον ανώμαλο θείο της. Και βιάζεται καθημερινά εδώ και μισό αιώνα κάθε φορά που ακούγεται αυτό το τραγούδι. Μπείτε και δείτε ακόμα τι σχόλια αφήνει ο κόσμος για την δολοφονημένη Αλεξάνδρα.
Mε βίασαν όταν ήμουν 17, γέννησα στα 18 και το μωρό πέθανε όταν ήμουν 19.
Δεν μπορώ να θυμηθώ το χρώμα του ουρανού όταν ξύπνησα το πρωί μετά το βιασμό ή πώς ήταν η ζωή μου πριν την επίθεση. Πιστεύω πως έτσι γίνεται με όλες τις γυναίκες που βιάστηκαν. «Παγιδεύονται» κάπου ανάμεσα στο πριν και το μετά. Θυμάμαι όμως αυτό: ένα αγόρι από το σχολείο μου που πίστευα ότι ήταν φίλος μου. Τον κάλεσα σπίτι μου να δούμε ταινία και από την αρχή κιόλας του έργου άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το πόδι μου. Όταν του ζήτησα να σταματήσει μου είπε με θράσος «δεν θέλω». Σκέφτηκα πως αν σηκωθώ και φύγω δεν θα με ακολουθούσε και έτσι πήγα στην κουζίνα να πιω νερό.
Εκείνος όμως με ακολούθησε και θυμάμαι να με πιέζει έντονα πίσω από τον πάγκο της κουζίνας και να μου κόβει την αναπνοή. Το χέρι του από το στόμα μου πήγε στο λαιμό μου και με έπνιγε. Θυμάμαι τον ήχο των ρούχων μου που σκίζονταν, τα ουρλιαχτά μου και την απεγνωσμένη προσπάθειά μου να ξεφύγω. Ο χρόνος δεν περνούσε με τίποτα. Όσο κι αν πάλευα να ξεφύγω δεν μπορούσα μέχρι που στο τέλος κατέρρευσα και αφέθηκα στη μοίρα μου. Σταμάτησα να παλεύω και έμεινα ακίνητη. Ήταν λες και η ψυχή μου είχε αφήσει το σώμα μου και ο, τι συνέβαινε δεν συνέβαινε σ’ εμένα.
Δεν τον θυμάμαι να φεύγει από το σπίτι μου. Θυμάμαι μόνο το αίμα στον λευκό πάγκο της κουζίνας. Γενικά δεν θυμάμαι και πολλά. Δεν θυμάμαι αν όντως ούρλιαζα. Με θυμάμαι να μαζεύω τα ρούχα μου και να πηγαίνω στο δωμάτιό μου. Δεν σκέφτηκα να το πω στη μητέρα μου ή να καλέσω την αστυνομία. Γενικά δεν ήμουν σε θέση να επεξεργαστώ ό, τι μου είχε συμβεί. Κάθισα στο κρεβάτι και τύλιξα τα χέρια μου γύρω από τους ώμους μου, αλλά δεν άντεχα ούτε τα δικά μου χέρια. Αναρωτήθηκα αν ήμουν ικανή να αυτοκτονήσω, να πέσω και να πνιγώ στην πισίνα του σπιτιού μας. Φανταζόμουν τον εαυτό μου να βυθίζεται κοιτάζοντας τον πάτο της πισίνας και ανοίγοντας το στόμα.
Ήμουν αριστούχα μαθήτρια, μαζορέτα και μέλος της χορωδίας. Ήμουν μία κλασική έφηβη που ανησυχούσε για τις επιδόσεις της και αποζητούσε την τελειότητα. Ήμουν φιλόδοξη και είχα μεγάλες προσδοκίες από τον εαυτό μου, αλλά μέσα σε τρεις μήνες μετά το βιασμό οι βαθμοί μου έπεσαν κατακόρυφα, έφυγα από τις μαζορέτες, άρχισα να αρρωσταίνω όλο και πιο συχνά και να λείπω από το σχολείο, έχασα κιλά, προσπάθησα να αυτοκτονήσω και σταμάτησα να κάνω σχέδια.
Λίγους μήνες μετά το βιασμό μου η μητέρα μου βρήκε ένα βιβλίο με τίτλο «Πώς θα συνέλθεις μετά από ένα βιασμό» τυλιγμένο σε μία εφημερίδα κάτω από το κρεβάτι μου. Έβαλε τα κλάματα και μου ζήτησε συγνώμη γιατί όπως μου είπε, δεν κατάλαβε τι μου συνέβαινε, ενώ ήταν φως φανάρι. Ένιωσα την ενοχή και την ανησυχία της σαν δύο χοντρά, ασφυκτικά πλοκάμια γύρω μου. Εκείνη την εποχή δεν ήθελα να με αγαπάει κανείς. Ένιωθα ότι το σώμα και η ψυχή μου ήταν βρώμικα.
Τη στιγμή που πίστευαν ότι τίποτα δεν μπορούσε να κάνει τα πράγματα χειρότερα, μία επίσκεψη στο γυναικολόγο με διαβεβαίωσε ότι μπορούσαν να γίνουν πολύ χειρότερα απ’ ότι πίστευα. Ήθελε η μητέρα μου να με εξετάσει ο γιατρός για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, αλλά η διάγνωση ήταν άλλη: εγκυμοσύνη. Ήμουν τόσο ασταθής διανοητικά τους μήνες μετά το βιασμό, το μυαλό μου ήταν τόσο μακριά από το σώμα μου, που δεν σκέφτηκα καν ότι οι αναγούλες, οι εμετοί και οι ίλιγγοι το διάστημα μετά ήταν συμπτώματα εγκυμοσύνης. Η περίοδος μου ήταν πάντα ασταθής και το στομάχι μου τώρα τελευταία όχι στα καλύτερά του, αλλά μια εγκυμοσύνη; Τι θα γινόταν παρακάτω;
Η νοσοκόμα μου έριξε μία γρήγορη ματιά και ξεκίνησε να γράφει. «Ξέρεις ποιος είναι ο πατέρας;», ρώτησε ξερά και αυταρχικά.
«Με βίασαν» της είπα καθώς παρακολουθούσα το στείλω να σταματάει ανάμεσα στα δάχτυλά της.
Η μητέρα μου ήταν μαζί μου σε κάθε εξέταση και σε κάθε υπερηχογράφημα που έκανα. Ήμουν τόσο φοβισμένη στο καθένα απ’ αυτά που δεν ήθελα να κοιτάξω καν την οθόνη και να αντιμετωπίσω τα αδιαμφισβήτητα αποδεικτικά στοιχεία το βιασμού μου.
«Θέλετε μήπως αυτή τη φορά να μάθετε το φύλο;», μας ρώτησε ο γιατρός και εγώ εντελώς άνευρα έγνεψα καταφατικά.«Είναι κορίτσι». Δεν υπήρχε λόγος να αρνούμαι. Σε ένα μήνα θα γεννούσα, έπρεπε να ξέρω.
Αμέσως παρατήρησα το βλέμμα του να σκοτεινιάζει. Σκούπισε τον ιδρώτα του, κοίταξε και ξανακοίταξε την οθόνη, συνοφρυώθηκε. Η νοσοκόμα καθάρισε την κοιλιά μου από το ζελέ και μας ζήτησε να την ακολουθήσουμε στο γραφείο του γιατρού. Μόλις καθίσαμε η μητέρα μου έπιασε το χέρι μου. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κοιτάζω την καρέκλα απέναντί μου. Και οι δύο ξέραμε ότι θα ακούγαμε κάτι τρομερό.
Ο γιατρός μπήκε στην αίθουσα κρατώντας το υπερηχογράφημα. Μας έδειξε μία περιοχή στον εγκέφαλο του παιδιού, που ενώ έπρεπε να είχε γκρίζο χρώμα είχε μαύρο. Το αποκάλεσε υδρανεγκεφαλία, ένα συγγενές ελάττωμα κατά το οποίο προκαλείται συσσώρευση υγρού στον εγκέφαλο λόγω διαταραχών του ισοζυγίου υγρών. Το έμβρυο συνεχίζει να μεγαλώνει επειδή το στέλεχος του εγκεφάλου είναι ακόμα άθικτο, αλλά θα γεννηθεί τυφλό, με περιορισμένες γνωστικές ικανότητες, επιρρεπές σε κρίσεις, διαβήτη, αϋπνία, υποθερμία και πολλά άλλα. Ο κατάλογος ήταν τεράστιος.
«Τα παιδιά αυτά δεν ζουν καθόλου ή ζουν ελάχιστα», είπε ο γιατρός όσο πιο ουδέτερα μπορούσε σαν θεατής σε καταστροφή. Η μητέρα μου ρώτησε ποιες ήταν οι επιλογές μας, αλλά η εγκυμοσύνη μου είχε προχωρήσει (ήμουν ήδη 8 μηνών) και η έκτρωση δεν ήταν ανάμεσα στις επιλογές μας. Ούτε πριν όταν το μάθαμε ήταν. Είχε περάσει το προβλεπόμενο διάστημα.
«Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι», είπε. «Λυπάμαι πολύ».
Οι λέξεις που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν «άδικο» και «απάνθρωπο». Είχα ήδη υποστεί ένα τραύμα. Δεν ήταν αρκετό; Ήμουν τόσο εύθραυστη, η ζωή μου κρεμόταν από μία κλωστή, ήμουν απελπισμένη για μία έστω ψεύτικη αίσθηση ομαλότητας, αλλά ο Θεός δεν σκόπευε να μου κάνει τη χάρη.
Παράτησα το σχολείο λίγο πριν το τελειώσω. Λίγο η προχωρημένη εγκυμοσύνη, λίγο ο βιαστής μου, που τον έβλεπα παντού μπροστά μου και ας μην ήταν εκεί με ανάγκασαν να μείνω σπίτι και να περιμένω να γεννήσω. Η μητέρα μου και ο πατριός μου με ρώτησαν πολλές φορές αν ήθελα να τον καταγγείλω, αλλά δεν είχα τη δύναμη να πω όλα όσα έγιναν εκείνη τη νύχτα σε ένα δωμάτιο μπροστά σε τόσους αγνώστους. Δεν ήμουν αρκετά δυνατή. Ήμουν σε μία φάση που με το ζόρι επιβίωνα. Η κατάθλιψη, το άγχος, ο θυμός, η θλίψη ήταν τα συναισθήματα που είχαν ριζώσει βαθιά μέσα στην καρδιά μου.
Η κόρη μου γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου του 2005. Την ονόμασα Zoe Lily. Στο μαιευτήριο δεν ήθελα καν να την αγγίξω, γιατί πίστευα ότι και εγώ και εκείνη θα πονούσαμε περισσότερο. Φοβόμουν μήπως πέθαινε στην αγκαλιά μου, φοβόμουν να την κοιτάξω. Τις πρώτες μέρες οι γιατροί έκριναν καλύτερο να την πάρουν μακριά μου. Με επισκέφτηκε ένας ψυχίατρος, ο οποίος με ρώτησε πώς ήθελα να συνεχίσουμε. Με ρώτησε αν ήθελα να την ταΐσω με το μπιμπερό ή να τη θηλάσω. Το παιδί λόγω της ασθένειάς του δεν είχε το ένστικτο να τραφεί από μόνο του και μου μίλησε γενικά και για κάποια άλλα μέτρα που έπρεπε να πάρουμε για να τη βοηθήσουμε να κρατηθεί στη ζωή. Μου εξήγησε ότι οι πιο βασικές λειτουργίες του σώματος της ελέγχονταν από το μυαλό της, αλλά ένα παιδί με υδρανεγκεφαλία δεν λειτουργεί όπως ένα φυσιολογικό παιδί. Μου εξήγησε ευγενικά ότι έπρεπε να κάνουμε τη ζωή της όσο πιο άνετη μπορούσαμε μέχρι τη στιγμή που θα έφευγε ειρηνικά από κοντά μας.
Με θυμάμαι… Ένα κοριτσάκι 18 ετών θύμα βιασμού, που είχε παραλύσει. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα. Τελικά τη θήλασα και όλα αυτά ήταν σαν ένα κακόγουστο αστείο. Γιατί να πρέπει να φάει αφού σε λίγο θα πεθάνει; Γιατί να το αγαπήσω και μετά από λίγο να μου φύγει; Γιατί να γεννηθεί αν ήταν να υποφέρει έτσι;
Λίγες μέρες μετά πήραμε το μωρό μαζί μας στο σπίτι παρόλο που ξέραμε καλά ότι θα πέθαινε. Έζησε μόνο ένα χρόνο, αλλά την αγαπήσαμε πολύ.
Για να την ταΐσουμε έπρεπε να χρησιμοποιούμε κόλπα. Μόλις βάζαμε το μπιμπερό στο στόμα της πιέζαμε απαλά με το δάχτυλό μας κάτω από το πηγούνι της προς τα πάνω μέχρι να κρατήσει τη θηλή του μπιμπερό στο στόμα της και να ρουφήξει το γάλα. Μας έπαιρνε δύο ώρες για να πιει όλο της το γάλα. Την κρατούσαμε αγκαλιά ολόκληρες νύχτες, άγρυπνες ώρες επειδή το σώμα της δεν μπορούσε να μεταβολίσει τις ορμόνες του ύπνου. Πάθαινε επιληπτικές κρίσεις και προσπαθούσα να την κρατήσω ακίνητη για να μη χτυπήσει. Την έπαιρνα αγκαλιά και μύριζα το προσωπάκι της, τα μαλλιά της προσπαθώντας να απομνημονεύσω την απαλή μυρωδιά της. Πολλές φορές ευχήθηκα η καρδιά της να σταματήσει για να μην ταλαιπωρείται.
Μέσα στο κατακαλόκαιρο, τυλιγόμασταν με κουβέρτες γιατί δεν μπορούσε να ρυθμίσει τη θερμοκρασία της. Για έναν ολόκληρο χρόνο μπαινοβγαίναμε στα νοσοκομεία. Δεν γνωρίσαμε γιορτές, Χριστούγεννα. Ανήμερα των Χριστουγέννων συγκεκριμένα, τα χείλη της έγιναν μπλε και σταμάτησε να τρώει επειδή είχε μία λοίμωξη στα νεφρά. Παραλίγο να χάσει τη ζωή της από τα τόσα αντιβιοτικά που πήρε.
Άρχισαν οι φλέβες της να σπάνε. Πήρε κυριολεκτικά μία σακούλα φάρμακα. Λίγο αργότερα διαγνώστηκε με διαβήτη. Τα προβλήματα υγείας της ήταν πολλαπλά, την ταλαιπωρούσαν, την πονούσαν και δεν ήξερα τι να κάνω για να την ανακουφίσω.
Το παιδί βρισκόταν πια σε μία κατάσταση που δεν μπορούσαμε να του προσφέρουμε τίποτα. Πιστέψαμε πως ήταν καλύτερα να μείνει στο νοσοκομείο. Στο σπίτι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα για εκείνη και εν τω μεταξύ η μητέρα μου έπρεπε να επιστρέψει και πάλι στη δουλειά της. Με το παιδί στο νοσοκομείο και τη μητέρα μου να δουλεύει ξεκίνησα μαθήματα στο τοπικό πανεπιστήμιο. Έκανα μία σχέση με έναν άντρα, ο οποίος δύο χρόνια αργότερα έγινε σύζυγός μου. Η ζωή μου ήταν ακόμα σε μία φάση που δεν μπορούσα να την ελέγξω. Μου έλειπε το παιδί μου, αλλά στο σπίτι δεν μπορούσα να του προσφέρω καμία βοήθεια.
Το Πάσχα έπαθε μία λοίμωξη στο ουροποιητικό και είχε υψηλό πυρετό. Ο γιατρός μας ζήτησε να προετοιμαστούμε γιατί το τέλος πλησίαζε. Όταν η κατάστασή της κρίθηκε σταθερή, ο γιατρός μας επέτρεψε να την πάρουμε σπίτι.
Σε αντίθεση με την ημέρα του βιασμού μου που την είχα πια ξεχάσει, θυμάμαι ξεκάθαρα την ημέρα που το παιδί μου πέθανε. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τη μέρα εκείνη.
Προς το τέλος οι γιατροί πρότειναν να πάρουμε το παιδί στο σπίτι. Θα ήταν πολύ καλύτερα αν «έφευγε» στο σπίτι του κοντά σε αγαπημένα του πρόσωπα. Το επόμενο πρωί αποφασίσαμε να μην πάει η μητέρα μου στη δουλειά της για να κάτσει με τη μικρή, ενώ εγώ θα πήγαινα στο μάθημά μου γιατί ήμασταν κοντά σε περίοδο εξεταστικής και κάποια εργαστήρια δεν μπορούσα να τα χάσω. Μόλις θα τελείωνα, θα γύρναγα σπίτι για να φύγει η μητέρα μου. Φίλησα τη μικρή και έφυγα για το πανεπιστήμιο.
Την ώρα που μιλούσα με τον καθηγητή μου εξηγώντας του την κατάσταση – ότι έπρεπε να φύγω λίγο νωρίτερα από το μάθημα, αλλά και ότι θα απουσιάσω από το απογευματινό – ένιωσα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου, αλλά δεν απαντούσε. Την ξαναπήρα, το ίδιο.
Τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για την απώλεια του παιδιού σου, ακόμα και όταν ξέρεις ότι πλησιάζει. Την ώρα που έφτασα σπίτι μου είδα να βγαίνει ο καλύτερός μου φίλος. «Πρέπει να πάμε αμέσως στο νοσοκομείο», μου είπε. «Η Zoe μόλις πέθανε». Σωριάστηκα στο έδαφος. Δεν με κρατούσαν τα πόδια μου. Έβγαλα μία κραυγή όπως τότε μετά το βιασμό. Ένιωσα όπως τότε. Λες και η ψυχή μου δεν ήταν στο σώμα μου.
Η καρδούλα της δεν άντεξε και σταμάτησε. Πέθανε στα χέρια του πατριού μου. Δεν μπόρεσα να είμαι κοντά της όταν πέθανε. Ένιωσα τελείως άδεια μέσα μου. Στο σπίτι εξαφανίσαμε ό, τι ήταν δικό της. Το μόνο που κράτησα ήταν μία πετσετούλα της και ένα ζευγάρι καλτσάκια. Πόσο θα ήθελα να ήταν εδώ, να φιλήσω τα χεράκια της. Αποφάσισα να τη θάψουμε με την κουβερτούλα της, την οποία όσο ζούσε δεν αποχωριζόταν στιγμή. Ήθελα να ήταν εδώ, να ξαπλώσω δίπλα της, να της πω ότι όλα πέρασαν και να μη στεναχωριέται. Πώς θα μπορούσα να συνεχίσω τη ζωή μου; Ήταν λες και άνοιξε μία τεράστια μαύρη τρύπα και είχα πέσει μέσα.
Η θλίψη εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να κατέχει ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου. Έχουν περάσει 12 χρόνια από τότε, αλλά δεν το έχω ξεπεράσει. Μέσα μου νιώθω κομμάτια. Ένα μέρος μου εξακολουθεί ακόμα να σκουπίζει το αίμα από το λευκό πάγκο. Ένα μέρος μου εξακολουθεί να είναι ακόμα σωριασμένο στον κήπο έξω από το σπίτι μου. Μπορεί να έχω κάνει τρεις κόρες, που λατρεύω, αλλά θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι δεν πονάω γι’ αυτό που ο θάνατος μου πήρε. Θυμάμαι πώς ήμουν τότε πριν με βιάσει ο φίλος μου. Ένα κορίτσι γεμάτο όνειρα και φιλοδοξίες. Ένα κορίτσι που τραυματίστηκε ανεπανόρθωτα και που σε τόσο νεαρή ηλικία πέρασε τα πάνδεινα. Αυτό το κορίτσι δεν άξιζε το έλεος του Θεού; Ή ζωή μου ήταν λιγότερο σημαντική;
Αν είχα τη δυνατότητα να κάνω έκτρωση, θα την έκανα και δεν μετανιώνω καθόλου γι’ αυτό που λέω. Δεν θα ήταν δολοφονία, αλλά χάρη προς το παιδί μου που υπέφερε τόσα. Ένα τόσο δα μωράκι δεν πρέπει να υπομένει τόσο πολύ πόνο στο σύντομο χρονικό διάστημα της ζωής του. Μπορεί να το αγάπησα όσο τίποτε άλλο στη ζωή μου, αλλά πονάω για όσα αναγκάστηκε να ζήσει. Η καρδούλα της θα μπορούσε να είχε σταματήσει όσο ήταν ακόμα ζεστή και ασφαλής μέσα μου, να είχε πεθάνει τότε στην κοιλιά μου και όχι να ταλαιπωρηθεί τόσο.
Όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθώ πολλές γυναίκες που έπεσαν θύματα βιασμού και άλλες που κυοφορούν άρρωστα παιδιά και μοιράζονται με άλλες γυναίκες το δίλημμα τους για το αν πρέπει να κάνουν έκτρωση ή όχι. Βλέπω ότι τα σώματά μας συνεχίζουν να εμπορευματοποιούνται και να εκμεταλλεύονται χάριν της άγνοιας. Ο φόβος, η δειλία και η προκατάληψη είναι ό, τι χειρότερο στη ζωή ενός ανθρώπου. Ή θρησκεία επίσης συμβάλει στην άγνοια. Όταν κουβαλάς μέσα σου ένα άρρωστο παιδί, το οποίο έχει ελάχιστο προσδόκιμο ζωής, γιατί να το αφήσεις να υποφέρει τόσο και μαζί του και εσύ; Αν έχετε αντίθετη άποψη, σας καλώ να καθίσετε απέναντί μου και να ακούσετε την ιστορία μου με κάθε λεπτομέρεια και τότε θα μου πείτε: Τι θα κάνατε εσείς στη θέση μου;
Ξόδεψα 12 χρόνια κρατώντας τα μυστικά αυτά μέσα μου. Κουράστηκα πια. Γιατί να τα κρατάω τη στιγμή που μπορούν να βοηθήσουν τόσες άλλες γυναίκες; Κοιτάξτε τη φωτογραφία μου με την κόρη μου και πείτε μου. Εξακολουθείτε να έχετε την ίδια άποψη;
Το άρθρο αυτό απευθύνεται σε όλα τα 17χρονα κορίτσια που βιάστηκαν, σε όλα εκείνα τα 18χρονα κορίτσια που έγιναν μανούλες παρά τη θέλησή τους, σε όλες εκείνες τις γυναίκες που έφεραν στον κόσμο παιδιά με ειδικές ανάγκες και παιδιά καταδικασμένα να ζήσουν λίγο. Είναι δικό σου το σώμα, όπως και η ζωή σου και οι κρίσιμες αποφάσεις βαρύνουν μόνο εσένα. Κανείς δεν χρειάζεται να ζητάει ειδική άδεια για να αποφασίσει τί είναι καλύτερο για τον εαυτό του και τα παιδιά του, ακόμα και εκείνα που ποτέ δεν μπόρεσαν να γεννηθούν και ίσως δεν γεννηθούν ποτέ.
Μια σοκαριστική υπόθεση βλέπει το φως της δημοσιότητας στη Νέα Ιωνία Βόλου, καθώς μια μητέρα παρέδωσε το 9χρονο παιδί της σε ορφανοτροφείο, λόγω χρεών όπως διαβάσαμε στο Έθνος.
Η 48χρονη μητέρα εμφανίστηκε στην Πρόνοια και είπε: «σας δίνω το παιδί μέχρι να σταθώ στα πόδια μου. Δεν μπορώ να το ζήσω». Όσον αφορά στην άτυχη 9χρονη κόρη, που παρακολουθούσε μαθήματα στο Ειδικό Σχολείο, υποβάλλεται σε μετάγγιση αίματος κάθε 20 ημέρες, σύμφωνα με την τοπική ιστοσελίδα gegonota.news.
Στο σπίτι της ζούσε χωρίς ρεύμα και νερό, ενώ πολλές φορές της έλειπε και το φαγητό. Η ασθένεια της μικρής δρομολόγησε άμεσα τις διαδικασίες και δόθηκε στο Ορφανοτροφείο με εισαγγελική παραγγελία. Έκλαιγε ασταμάτητα για 15 ημέρες η μικρή και ηρέμησε μόνο όταν είδε ξανά την μητέρα της.
«Πώς να ζούσα το παιδί, χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό , χωρίς φαγητό. Μετά τον θάνατο του πατέρα της πριν τρία χρόνια κοιμόταν μαζί μου. Έπρεπε να της δώσω να καταλάβει πως την αφήνω για το καλό της και πως σύντομα θα είμαστε ξανά μαζί. Έκτοτε, πέρασαν έξι μήνες και το παιδί παραμένει στο ίδρυμα», είπε η μητέρα στα gegonota.news.
Η 48χρονη μοδίστρα, έχασε τον σύζυγό της πριν από τρία χρόνια από πνευμονία. Οι συνθήκες εργασίας του δημιούργησαν το πρόβλημα της υγείας του. Η οικονομική κατάστασή τους ήταν εξαιρετικά δύσκολη, αλλά μετά τον θάνατο του συζύγου υπήρξε η οικονομική κατάρρευση.
«Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ»
«Ο πατέρας μου θα μπορούσε να βοηθήσει αλλά δεν θέλει. Δεν ενέκρινε ποτέ τον σύζυγό μου και οι σχέσεις μας διαταράχθηκαν. Έχει μια νέα ζωή και δεν χωράμε σε αυτή, παρότι από την πρώην σύζυγο αποκόμισε μια μεγάλη κληρονομιά. Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρεται και στην ετεροθαλή αδελφή του. Παντού λοιπόν έβλεπα αδιέξοδο. Μια ημέρα είπα πως δεν θα πεθάνει το παιδί μου και έτσι σηκώθηκα το πρωί, την φίλησα και πήγα γραμμή στην Πρόνοια. Δεν μπορώ να ζήσω το παιδί , θα πεθάνει. Δεν έχω φαγητό, ρεύμα, νερό. Πόνεσα βαθιά αλλά λύση δεν υπήρχε. Εάν δεν το έδινα εγώ, κάποια στιγμή θα έπαιρναν το παιδί. Μάνα είμαι. Έπρεπε να αποφασίσω εάν θα πεθάνει δίπλα μου με την κατάσταση που ζούσαμε ή θα σωθεί μακριά μου», είπε.
Η μητέρα βλέπει την 9χρονη κόρη της κάθε 20 ημέρες. Την συνοδεύει στο Νοσοκομείο για τις μεταγγίσεις, ενώ η ίδια ζει σε ένα συγγενικό σπίτι, σε κάποιο χωριό της Θεσσαλίας, που για ευνόητους λόγους δεν καταγράφουμε.
Tο χρέος στη ΔΕΗ είναι 10.000 ευρώ και στη ΔΕΥΑΜΒ 2. 650 ευρώ. Από το 2014 κανένας διακανονισμός δεν τηρήθηκε και το χρέος εκτοξεύθηκε. «Μπορώ να δουλέψω ως μοδίστρα στο σπίτι και να φροντίζω το παιδί μου ταυτόχρονα. Μπορώ να κάνω όποια δουλειά χρειαστεί. Πρέπει να ζήσουμε και το μόνο που ζητάω είναι να δουλέψω», κατέληξε.
Η Δούκισσα Νομικού δεν καλημέρισε σήμερα τους τηλεθεατές μέσα απο το «Πρωινό», με τον Γιώργο Λιάγκα να γνωστοποιεί ότι απουσιάζει για επαγγελματικούς λόγους από την εκπομπή.
Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν ισχυεί, αφού η ίδια δεν ταξίδεψε στο Μιλάνο για την Εβδομάδα Μόδας, όπως είχε ακουστεί.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η Δούκισσα Νομικού δε βρίσκεται στο πλευρό του Γιώργου Λιάγκα, εξαιτίας κάποιων ενστάσεων που είχε σχετικά με τη θεματολογία της εκπομπής, αλλά και του γενικότερου κλίματος που επικρατούσε τις τελευταίες μέρες στα Studio ΚΑΠΑ.
Συγκεκριμένα τα χαμηλά νούμερα τηλεθέασης που σημειώνει η εκπομπή σε συνδυασμό με ορισμένα αστεία που δεν άρεσαν στην παρουσιάστρια, η έλλειψη χημείας με τους συνεργάτες της, αλλά και το αίτημα της να βγαίνει από τις 10:00 στον αέρα, συντέλεσαν στην εξέλιξη αυτή.
Μάλιστα η απόφασή της να μη συνεχίσει στην πρωινή εκπομπή, λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα της, φαίνεται να είναι οριστική με τους ιθύνοντες του καναλιού να συνεδριάζουν αυτήν την ώρα, προσπαθώντας είτε να τη μεταπείσουν, είτε να οργανώσουν ένα πλάνο, προκειμένου η αποχώρησή της να μην πάρει μεγάλες διαστάσεις.
Το μέλλον της ξανθιάς παρουσιάστριας στο «Πρωινό» παραμένει άγνωστο με τους υπεύθυνους του σταθμού να κρατάνε έως τώρα σιγή ιχθύος επί του θέματος.
