Η σύντροφός μου με παράτησε και πήρε τα παιδιά της και έφυγε μόνο και μόνο επειδή της είπα ότι είναι τεμπέληδες, ότι χασομεράνε και ότι θα ‘πρεπε να βοηθούν περισσότερο στο σπίτι.
Η κόρη της είναι 15 χρονών και άλλο πράγμα δεν κάνει, παρά μόλις γυρίσει από το σχολείο να αφήσει τσάντες, πιάτα, πιρούνια στο τραπέζι, πιάνει το κινητό και κάθεται εκεί μέχρι το βράδυ λες και της λείπει η επικοινωνία με τις φίλες της που είναι όλο το πρωί μαζί στο σχολείο. Ο γιος της, 17 χρονών, παίζει από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ σερί PlayStation και δεν τον νοιάζει που σε λίγο δίνει πανελλήνιες. Τζάμπα τόσα λεφτά στα φροντιστήρια, αφού πάει στη χάση και στη φέξη.
Όταν δεν είχαν σχολείο λόγω κορονοϊού, δεν ξύπναγαν αν δεν πήγαινε 3 το μεσημέρι. Παραδέχομαι ότι πολλές φορές θύμωσα και τα απείλησα ότι θα τα διώξω από το σπίτι αν δεν βοηθούσαν στις δουλειές. Η μαμά τους και εγώ είμαστε και οι δύο 38 χρονών, δουλεύουμε από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα και είμαστε μαζί 10 χρόνια.
Πριν από 1 μήνα επέστρεψα σπίτι και είδα ότι τα είχαν μαζέψει και είχαν φύγει. Η σύντροφός μου, μου είχε αφήσει ένα γράμμα στο οποίο μου έλεγε ότι με αγαπά αλλά δεν μπορεί να ανεχτεί τον τρόπο που συμπεριφέρομαι στα παιδιά της και το γεγονός ότι τα μισώ.
Την αγαπώ και θέλω να γυρίσει αλλά μόνο αν η κατάσταση με τα παιδιά της βελτιωθεί. Ούτε εγώ ούτε η μάνα τους είμαστε υπηρέτες τους. Στην ηλικία που είναι καλά θα κάνουν να καταλάβουν ότι η ζωή έχει ευθύνες και υποχρεώσεις και ότι δεν είναι όλη η ζωή ένα κινητό και ένα Playstation.
Αποφάσισα να γράψω στη σελίδα σας γιατι πραγματικά θέλω τη γνώμη σας
Νιώθω άσχημα ότι την κρεμάω αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Ήμουν με μια κοπέλα 5 χρόνια. Οταν μπλέξαμε ήταν παντρεμένη. Ξεκινήσαμε για το σ#ξ και στην πορεία ερωτευτήκαμε.
Τα πρωτα χρόνια σχέσης ζήλευα και της ζητούσα να χωρίσει αλλά δεν χώριζε.
Μάλιστα σε αυτά τα 5 χρόνια είχε μείνει έγκυος στο 2ο παιδι-από τον σύζυγο φυσικά-και ειχαμε διακοψει ένα διάστημα αλλά μετά τη συγχώρεσα και ξανασμίξαμε.
Γενικά δεν έκανε τίποτα να προχωρήσουμε μαζί και εγώ κάπου συνήθισα-βολεύτηκα σε αυτή την κατάσταση. Είχε αρχίσει να ξεθυμαίνει και ο έρωτας βλέποντάς τη να μην χωρίζει με τον άντρα της παρά τα προβλήματα που έλεγε πως είχαν κι έτσι κατά καιρούς είχα διάφορες περιπέτειες με αλλες γυναίκες. Όχι κάτι σημαντικό αλλά αρκετό για να μην ελπίζω ότι θα άφηνε μια μέρα τον άντρα της για μένα.
Έλα όμως που την άφησε ο άντρας…για τον άλλο κόσμο. Ο άνθρωπος σκοτώθηκε σε τροχαίο πριν δυο μηνες. Κηδείες, κλάματα, διαδικαστικα, κάπου απομακρυνθήκαμε.
Σε αυτό το δίμηνο έτυχε να ερωτευτώ μια ελεύθερη κοπέλα, ένα καλόψυχο πλλασμα, με την οποία θέλω να κάνω και οικογένεια αν όλα πάνε καλά.
Όμως η άλλη έχει βγάλει αφρούς, ζητάει να ειμαστε μαζι επισημα, να τη στηρίξω με τον θάνατο του άντρα της, τα παιδιά της κλπ.
5ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ? ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΗΣ ΘΥΜΗΘΗΚΕ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ?
Ξέρω πως έχω δίκιο αλλα ταυτόχρονα νιωθω πως την κρεμάω σε φάση κιόλας που ειναι πια μονογονεικη οικογενεια και με εχει αναγκη.
Εγώ την καινούρια κοπελα την θέλω και δεν θελω να χωρισουμε. Με την πρώτη όμως τι κανω;
Καλημέρα υπάρχει ένα θέμα που με καιει…. Καταρχάς σας τονίζω ότι εγώ είμαι ελεύθερος…. Και θέλω να θέσω το εξής ερώτημα,
Η αναγνώριση τέκνου γίνεται από την ημέρα που γίνεται η σύλληψη του μωρού δλδ κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης η κατά την γέννηση του;;;;
Παρεμπιπτόντως η εξέταση DNA θα γίνει τον άλλον μήνα γιατί η μητέρα του μωρού με έχει κοροϊδέψει διότι το φόρτωσε στον σύζυγό της κ παρόλες τις προσπάθειες που έχω κανει να την πείσω να του το πει πέφτουν στο κενό.
Ίσως δεν θέλει να είμαστε μαζί ίσως δεν θέλει να χάσει την βολεψη της δεν ξέρω …
Έχω ρωτήσει 3 δικηγόρους και ο καθένας μου έχει πει τα δικά του έναν τον έχω κ έχω κουραστεί να τον βλέπω κρυφά από το ιντερνετ γιατί είμαστε 650 χιλιόμετρα μακριά ευχαριστώ πολύ.
Απαντά η δικηγόρος, κυρία Ζαχαρούλα Γκριέλα
Το τέκνο που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου της μητέρας του ή μέσα σε τριακόσιες (300) ημέρες από τη λύση ή την ακύρωση του γάμου της τεκμαίρεται ότι έχει πατέρα τον σύζυγο της μητέρας του (τέκνο γεννημένο εντός γάμου). Ακόμη και εάν στην πραγματικότητα δεν κατάγεται από τον σύζυγο, το παιδί τεκμαίρεται ότι είναι του συζύγου.
Στην περίπτωση αυτή δεν μπορεί να γίνει εκούσια αναγνώριση του παιδιού από εσάς, δηλαδή με συμβολαιογραφική πράξη, αλλά μπορείτε μόνο να ασκήσετε αγωγή προσβολής πατρότητας, στο πλαίσιο της οποίας θα αποδείξετε ότι εσείς είστε ο βιολογικός πατέρας του παιδιού.
Η προθεσμία που έχετε για να ασκήσετε την αγωγή είναι δύο χρόνια από τον τοκετό. Μετά παραγράφεται το δικαίωμά σας.
Ονομάζομαι Δ. και είμαι 42 ετών. Είμαι σε μια σχέση εδώ και 7 χρόνια και ενώ όλα κυλούσαν κανονικά πριν ένα χρόνο έμαθα ότι η κοπέλα μου πήγε με κάποιον άλλον και φυσικά μου το είπε αμέσως και ότι το μετάνιωσε και διάφορα που δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα.
Aφού της έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία μετά από ένα μήνα μάθαμε ότι είναι έγκυος κάτι που ήταν δύσκολο γιατί ο γιατρός της της είχε πει ότι δεν μπορεί να μείνει λόγω κάποιων χαμηλών ορμονών και ήταν ψιλοεφυσηχασμενη….αποφασίσαμε να το κρατήσουμε και φυσικά να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία στην σχέση μας (τα λέω πολύ γρήγορα όλα αυτά έχουν γίνει άπειρες συζητήσεις και πράγματα) και επίσης το γεγονός ειπώθηκε και στον τρίτο άνθρωπο (που δεν γνώριζε περί εμάς ) που μπήκε αναμεσά μας.
Πλέον είμαστε στο σημείο που το μωρό γεννήθηκε είναι 9 μηνών η σχέση μας ευτυχώς είχε γερά θεμέλια και κατάφερε να λύσει λάθη του παρελθόντος. Η αναγνώριση έγινε από τον φυσικό πατέρα με ότι επιτρέπεται από τον νόμο περί επισκέψεων και διατροφής.
Σε μια τέτοια περίπτωση που εγώ μεγαλώνω ένα παιδί από την γέννηση του και φυσικά θέλοντας και μη θα έχει 2 ”μπαμπάδες” πως θα έπρεπε να με αποκαλεί εμένα με το όνομα μου σαν πατριός? μπαμπά? ξεχωρίζοντας αργότερα τι σημαίνει βιολογικός και φυσικός? γενικά ο φυσικός πατέρας είμαι εγώ αφού σε λίγο καιρό παντρευόμαστε και μένουμε στο ίδιο σπίτι.. Περιμένω την απάντηση κάποιας παιδοψυχολόγου
Απαντά η Ψυχολόγος – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια κυρία Κατωπόδη Βασιλική
Αγαπητέ αναγνώστη ,
Αναρωτιόμουν καθώς διάβαζα το γράμμα σου αν έχει τόσο πολύ σημασία το πως θα σε φωνάζει το παιδί που πρόκειται να μεγαλώσετε μαζί με την σύντροφό σου. Αν αισθάνεσαι εσύ καλά με το να σε φωνάζει μπαμπά είναι εντάξει αλλά σκέψου ότι εφόσον ο βιολογικός πατέρας του θα είναι παρόν στην ζωή του παιδιού μπορεί να είναι καθαρό ότι θα τον αποκαλεί πατέρα .
Από την άλλη δεν υπάρχει λόγος να σε αποκαλέσει πατριό αλλά θα μπορούσε να σε αποκαλεί με το όνομά σου. Το σημαντικό είναι πως θα σταθείς εσύ στην σχέση σου με την σύντροφό σου και σε σχέση με το μεγάλωμα του παιδιού αυτού κι όχι με το πως θα σε αποκαλεί .
Άλλωστε μπορεί να αποκτήσετε και δικα σας παιδιά με την σύντροφό σου οπότε δικαιωματικά θα σε αποκαλούν πατέρα.
Θα πρότεινα να αφήσεις τα γεγονότα να έρθουν πιο φυσικά και δίνοντας το στίγμα σου στο μεγάλωμα του παιδιού ως ενήλικας υποστηρικτής ακόμη κι αν δεν σε αποκαλεί μπαμπά.
Η κοπέλα μου είναι 26 ετών και εγώ 25. Είμαστε μαζί τέσσερα χρόνια και σχεδιάζαμε να παντρευτούμε και να κάνουμε πολλά παιδιά στο μέλλον. Όταν όμως κάνει ο άνθρωπος σχέδια, λένε, ο Θεός τα βλέπει και γελά. Έτσι έγινε και στην περίπτωσή μου αφού η κοπέλα μου έμεινε έγκυος αλλά ο πατέρας μπορεί να μην είμαι εγώ.
Πριν από τέσσερις μήνες επισκέφθηκε τους γονείς της στην επαρχία και έμεινε εκεί ένα Σαββατοκύριακο. Το βράδυ του Σαββάτου βρέθηκε σε ένα μαγαζί με παλιούς συμμαθητές και συμμαθήτριές της, κάτι σαν reunion και του έδωσαν να καταλάβει. Ήπιαν όλοι τους σχεδόν μέχρι λιποθυμίας και φεύγοντας σχεδόν χαράματα το μόνο που θυμάται είναι να κάνει σεξ στο αυτοκίνητο με δύο παλιούς της συμμαθητές. Το αποτέλεσμα; Τώρα είναι έγκυος και δεν ξέρουμε αν το παιδί είναι δικό μου ή κάποιου εκ των δύο συμμαθητών της. Όταν τη ρώτησα τι πιστεύει εκείνη, μου είπε ότι το παιδί μπορεί να είναι οποιουδήποτε. Μου είπε επίσης ότι μέσα της εύχεται να είναι δικό μου γιατί με αγαπάει και θέλει πολύ να γίνουμε οικογένεια.
Δεν ξέρω αν μπορώ να δεχτώ την απιστία της και το ενδεχόμενο το παιδί να είναι κάποιου άλλου. Δεν αντέχω να περιμένω μέχρι να γεννηθεί για να κάνουμε τεστ DNA και να μάθουμε την αλήθεια. Όταν της τα εξήγησα όλα αυτά αποφάσισε να φύγει από το σπίτι και να πάει να μείνει στους γονείς της. Θίχτηκε και από πάνω. Δεν μιλάμε και πολύ τελευταία. Την τελευταία φορά μου είπε ότι δεν έχει ανάγκη κανέναν άντρα στη ζωή της αυτή τη στιγμή.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Την αγαπάω και θέλω να γίνουμε οικογένεια, αρκεί το παιδί να είναι δικό μου αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να της έχω εμπιστοσύνη. Ακόμα και τώρα που βρίσκεται στους γονείς της δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει. Ποιος μου εγγυάται ότι τα ίδια που λέει σε μένα, δεν τα λέει και στους άλλους δύο υποψηφίους μπαμπάδες και όποιος κάτσει. Τόσο καχύποπτος έχω γίνει.
Η αληθινή ιστορία του Σάκη, μιλά για την σύντροφό του, την οποία θέλει να παντρευτεί, όμως εκείνη του έχει θέσει όρο, να πάει τα παιδιά στη μητέρα του. Ο άνδρας της συγκεκριμένης ιστορίας αναρωτιέται τι να κάνει.
Η κοπέλα μου δέχτηκε να παντρευτούμε με τον όρο να δώσω τα παιδιά στη μάνα μου
«Καλή σας μέρα και με το καλό να έρθει η νέα χρονιά με όμορφες στιγμές, αγάπη και πάνω απ’ όλα υγεία για όλους. Επειδή, χωρίς υγεία δεν πάμε πουθενά. Η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Κάτι που αν η αγαπημένη μου σύζυγος είχε, θα ήταν σήμερα κοντά μου και κοντά στα δυο μας παιδιά. Όμως, δυστυχώς αρρώστησε και έφυγε από τη ζωή μέσα σε μόλις 4 μήνες από τη διάγνωσή της.
Τις μέρες ή μάλλον τους μήνες που ακολούθησαν δεν τους θυμάμαι καθόλου. Από τις ελάχιστες μνήμες που έχω, θυμάμαι εμένα να προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου. Θυμάμαι να προσπαθώ να στηρίξω τα δύο μας παιδιά. Εκείνα όταν έχασαν τη μανούλα τους ήταν μόλις 4 και 6 ετών. Με τη βοήθεια των δικών μας ανθρώπων και με τον καιρό τα καταφέραμε και νικήσαμε. Σήμερα, είμαστε πιο δεμένοι από ποτέ».
«Δύο χρόνια μετά το θάνατο της γυναίκας μου, έκανα σχέση με άλλη γυναίκα. Εκείνη, με τον καιρό διαπίστωσα ότι είχε όλα τα φόντα να γίνει μία εξαιρετική σύζυγος. Μπορούσε να γίνει μία καταπληκτική μάνα για τα παιδιά μου. Ήταν γλυκιά, στοργική, έδειχνε να αγαπάει τα παιδιά μου και ήταν και τα παιδιά πολύ ενθουσιασμένα με εκείνη κάτι που στα 2 χρόνια σχέσης με οδήγησε να της κάνω πρόταση γάμου».
«Δέχτηκε και ήμουν πανευτυχής! Όμως κι ενώ κάναμε τις ετοιμασίες του γάμου (όλα αυτά λίγο πριν ξεκινήσει η δεύτερη καραντίνα) με έπιασε ένα βράδυ και με λίγα λόγια μου άσκησε βέτο. Ή δίνω τα παιδιά στη μάνα μου να τα μεγαλώσει εκείνη και παντρευόμαστε ή κρατάω τα παιδιά αλλά με χωρίζει. Αυτή την αλλαγή από τη μία μέρα στην άλλη δεν την κατάλαβα. Ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι κάποιος της έβαλε λόγια. Aπό μόνη της δεν έδειχνε άνθρωπος που θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο. Πάντα όταν ήταν με τα παιδιά μου πέρναγε πολύ καλά. Ανυπομονούσε να τα δει γι’ αυτό. Αυτό, μου κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση. Μου επιβάλλει στην ουσία να τα δώσω στη μάνα μου να τα μεγαλώσει εκείνη λες και είναι κουτάβια.
Αναρωτιέται τι να κάνει
Λογικά κάποιος της πιπίλισε το μυαλό και της είπε «πού πας να μπλέξεις, είναι και αγόρια, σε λίγο θα μπουν στην εφηβεία, θα κάνουν τα δικά τους, θα τα έχετε μέσα στα πόδια σας, δεν θα σας αφήνουν να ησυχάσετε, κάποια στιγμή θα κάνετε και δικά σας παιδιά, δεν θα χωράτε» και λογικά της έβαλε ιδέες που δεν είχε σκεφτεί μέχρι τώρα», ανέφερε στη συνέχεια για την αληθινή ιστορία του, ο Σάκης.
«Το θέμα είναι ότι μου τα παρουσίασε με τέτοιο τρόπο που έβαλε και εμένα σε σκέψεις και σκέφτομαι μήπως τελικά είναι καλύτερα και για μας αλλά και για εκείνα, να μείνουν με τη μητέρα μου. Δεν λέω, καλόβολα παιδιά είναι αλλά το σπίτι μας είναι μικρό, πώς θα χωρέσουμε 4 άτομα συν κάποιο παιδάκι/παιδάκια που μπορεί να έρθουν στη ζωή μας μετά το γάμο;»
«Φυσικά δεν είναι μόνο αυτό, μόνο το θέμα του χώρου δηλαδή. 2 χρόνια έζησα την απόλυτη κόλαση και θέλω να ξαναζήσω σαν ένας φυσιολογικός άντρας. Θέλω να είμαι με τη γυναίκα που αγαπώ, να ζήσουμε τη ζωή μας σαν κανονικοί νιόπαντροι και να κάνουμε τα δικά μας χωρίς να έχω την έγνοια των παιδιών μου»
«Ξέρω πως ακούγεται σκληρό αυτό που λέω, αλλά δεν το λέω με την κακή έννοια. Τα παιδιά μου τα λατρεύω, αλλά πιστεύω ότι στην παρούσα φάση θα είναι και εκείνα καλύτερα στη γιαγιά τους. Εγώ στα 37 μου έμεινα χήρος και στα 39 μου, μου δίνεται μία δεύτερη ευκαιρία που δεν θέλω να χάσω εξαιτίας τους. Αν δεχτώ φυσικά και ανησυχώ για τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει στην ψυχολογία τους, αλλά με τον καιρό θα με καταλάβουν».
Νιώθω πολύ μπερδεμένος και έχω φτάσει σε σημείο να μη μπορώ να καταλάβω αν αυτό που μου συμβαίνει είναι φυσιολογικό ή αν είναι τόσο παράλογο που κοντεύει να γίνει φυσιολογικό.
Με τη σύντροφό μου τη Μαρία είμαστε μαζί δύο χρόνια. Όταν τη γνώρισα είχε πάρει διαζύγιο τους τελευταίους τρεις μήνες από τον πρώην άντρα της αλλά διατηρούσαν αρκετά καλές επαφές λόγω του παιδιού τους. Μέχρι εδώ όλα καλά. Γνώρισα αμέσως την κορούλα της , την οποία κατασυμπάθησα και με κατασυμπάθησε και επειδή τα πράγματα με την κοπέλα μου πήγαιναν πολύ καλά αποφασίσαμε γρήγορα να μείνουμε μαζί.
Η καθημερινότητά μας ήταν πολύ καλή και μπορώ να πω ότι βρήκαμε πολύ γρήγορα τους ρυθμούς μας εκτός από ένα πράγμα που κάνει και δεν μπορώ να εξηγήσω.
Κάθε βράδυ πριν πέσουμε για ύπνο παίρνει τηλέφωνο τον πρώην άντρα της για να του πει καληνύχτα. Θα το θεωρούσα πιο φυσιολογικό αν έπαιρνε π.χ. τη μητέρα της ή τον πατέρα της αλλά εκείνη παίρνει τον πρώην άντρα της κάτι που με βάζει σε υποψίες. Υπάρχει περίπτωση να τον θέλει ακόμα;
Της έχω κάνει νύξη πολλές φορές αλλά στο τέλος μου το γυρνάει μπούμερανγκ και βγάζει εμένα φταίχτη. «Τι θες;», μου λέει. «Να είμαστε τσακωμένοι και να τρέχουμε στα δικαστήρια όπως κάνουν τα υπόλοιπα ζευγάρια; Δεν χαίρεσαι που είμαστε αγαπημένοι και δεν έχουμε τσακωμούς και κόντρες;».
Από αυτήν την άποψη δεν μπορώ να πω, δίκιο έχει, καλά τα λέει αλλά εγώ που είμαι από την άλλη πλευρά δεν μπορώ να πω ότι δεν αγχώνομαι με αυτό που γίνεται. Δεν είναι φυσιολογικό. Μόνο εγώ το βλέπω έτσι; Να το δείτε ότι κάτι συμβαίνει μεταξύ τους στο τέλος θα με χωρίσει για να γυρίσει σε εκείνον. Βγαίνουμε κανένα βράδυ και γυρνάμε αργά αλλά και πάλι δεν πτοείται. Και 2, και 3 και 4 η ώρα να γυρίσουμε θα τον πάρει να του πει καληνύχτα. Δεν έχουν ιδιαίτερες γλύκες στο τηλέφωνο. Του λέει για παράδειγμα «Έλα μου, τι κάνεις, πώς είσαι, είμαι καλά, το παιδί καλά, γυρίσαμε, καλή σου νύχτα».
Βοηθήστε με γιατί θα τρελαθώ. Μπας και το κακό έρχεται και δεν το βλέπω ή μήπως είμαι υπερβολικός και της την λέω αδίκως;
Ζωή Ανδρονικίδου από την ομάδα των Μαχητών και Κωνσταντίνα Σπυροπούλου από την ομάδα των Διασήμων έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό απόψε για να αποδείξουν ότι αξίζουν να βρίσκονται στο Survivor.
Ήταν η πρώτη τους κούρσα στο ριάλιτι επιβίωσης και οι δύο ήταν έτοιμες για όλα. «Δεν έχεις άγχος; Τι σκέφτεσαι;», ρώτησε λίγο πριν την έναρξη του αγώνα η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου την αντίπαλό της με την ίδια να την αγνοεί επιδεικτικά. Λίγο αργότερα όμως την «πλήρωσε» με την αρχική συμπεριφορά της… Μπορεί αρχικά η Διάσημη να βρισκόταν δεύτερη, όμως ήταν πιο εύστοχη και κατάφερε να σηκώσει πρώτη τις δύο σημαίες του τερματισμού.
«Ήμουν λίγο αργή», σχολίασε η γνωστή παρουσιάστρια η οποία φάνηκε ιδιαίτερα χαρούμενη για τον πόντο που χάρισε στην ομάδα της. Την ίδια ώρα οι συμπαίκτες της την συνεχάρησαν για την πετυχημένη προσπάθειά της και για το γεγονός ότι δεν τα παράτησε, παρά το αρχικό προβάδισμα της αντιπάλου της. «Πήρα το βάπτισμα!», κατέληξε μετά τον θριαμβευτικό πρώτο της παρκούρ.
Με το φέρετρο με τη σορό να τοποθετείται στη Βασιλική Κρύπτη του Παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου, στον Πύργο του Γουίνδσορ, η Βασίλισσα Ελισάβετ και ολόκληρη η Μεγάλη Βρετανία αποχαιρέτησαν τον πρίγκιπα Φίλιππο, τον σύζυγο της βασίλισσας Ελισάβετ Β’ ο οποίος απεβίωσε στις 9 Απριλίου σε ηλικία 99 ετών.
Εκεί θα παραμείνει περιμένοντας την βασίλισσα Ελισάβετ. Στην συνέχεια, το ζεύγος θα μεταφερθεί στην τελευταία του κατοικία, στο παρεκκλήσι του μνημείου του βασιλέα Γεωργίου του 6ου, πατέρα της Ελισάβετ.
Η τελετή της κηδείας ξεκίνησε με τον Πρωθιερέα του Ουίνδσορ να αποτίει φόρο τιμής στην “ακλόνητη πίστη” του πρίγκιπα Φίλιππου προς την βασίλισσα, το θάρρος και το ψυχικό του σθένος.
Νωρίτερα, το φέρετρο με την σορό του πρίγκιπα Φίλιππου είχε τοποθετηθεί πάνω στο ειδικά διαμορφωμένο Land Rover για την βασιλική πομπή για να καταλήξει στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Γουίνδσορ, ενώ η Βρετανία τηρούσε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του πρίγκιπα Φίλιππου.
Η πομπή συνοδεύτηκε από τους ήχους της μπάντας των Γρεναδιέρων Φρουρών, των οποίων ο πρίγκιπας Φίλιππος υπήρξε επί 42 χρόνια συνταγματάρχης, προς τιμήν του στρατιωτικού του παρελθόντιος για το οποίο ήταν πολύ υπερήφανος. Ο δούκας του Εδιμβούργου πολέμησε με το Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό κατά την διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.
Στην αυλή του Πύργου ήταν παραταγμένα στρατιωτικά αποσπάσματα από σώματα με τα οποία ο Φίλιππος είχε ειδικές στρατιωτικές σχέσεις, όπως το Βασιλικό Ναυτικό, οι Βασιλικοί Πεζοναύτες, η Φρουρά των Γρεναδιέρων, το Βασιλικό Σύνταγμα Τυφεκιοφόρων Γκούρκα, το Σώμα Υπηρεσιών Πληροφοριών και οι Χαϊλάντερς.
Στο παρεκκλήσι έφτασε πρώτη η Βασίλισσα Ελισάβετ.
Μόνο 30 άνθρωποι ήταν παρόντες στην κηδεία λόγω των κανονισμών που έχουν επιβληθεί εξαιτίας της Covid-19. Σ’ αυτούς περιλαμβάνονταν η βασίλισσα, όλα τα ανώτερα μέλη της βασιλικής οικογένειας, περιλαμβανομένων των εγγονών του δούκα, και μέλη της οικογένειας του πρίγκιπα Φιλίππου, μεταξύ των οποίων ο Μπέρνχαρντ, ο Κληρονομικός Πρίγκιπας του Μπάντεν, και ο πρίγκιπας Φίλιππος του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ.
Τα μέλη της βασιλικής οικογένειας φορούσαν επίσημη πρωινή ενδυμασία με παράσημα.
Tο φέρετρο του πρίγκιπα Φιλίππου ήταν σκεπασμένο με την προσωπική σημαία του Δούκα του Εδιμβούργου, η οποία έχει και το ελληνικό χρώμα. Περιλαμβάνει τέσσερα ξεχωριστά τμήματα:
Πάνω αριστερά: ένα κίτρινο φόντο με κόκκινες καρδιές και μπλε δράκους, που αντιπροσωπεύουν το δανέζικο οικόσημο.
Πάνω δεξιά: ο λευκός σταυρός από την σημαία της Ελλάδας.
Κάτω αριστερά: ασπρόμαυρες κάθετε λωρίδες που αντιπροσωπεύουν την οικογένεια Μαουντμπάτεν.
Κάτω δεξιά: ένα κάστρο που αντιπροσωπεύει το Εδιμβούργο, προς τιμήν του τίτλου του
Ένας ταγματάρχης του Βασιλικού Συντάγματος της Σκωτίας έπαιξε με την γκάιντα έναν θρήνο. Ακολoύθησε το “Εγερτήριο” από τους σαλπιγκτές του Ιππικού του Βασιλικού Οίκου και οι σαλπιγκτές του Βασιλικού Σώματος Πεζοναυτών με το “Action Stations”, κάτι που είχε ζητήσει ο ίδιος ο Δούκας του Εδιμβούργου.
Ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι έίπε την ευχή και αμέσως μετά ακούστηκε ο εθνικός ύμνος.
Είτε καπνίζει κάποιος, είτε όχι, είτε είναι μικρός σε ηλικία είτε μεγαλύτερος είναι μάλλον απίθανο να μην έχει πιάσει στα χέρια του ένα πακέτο τσιγάρων «Sante». Τη θρυλική κόκκινη παραλληλόγραμμη κασετίνα δηλαδή που μέσα της έκρυβε 20 άφιλτρα τσιγάρα.
Οι παλαιότεροι σίγουρα θα τα έχουν δοκιμάσει. Οι νεότεροι θα έχουν μνήμες διότι όλο και κάποιος παππούς θα ήταν θαυμαστής των συγκεκριμένων τσιγάρων. Τα «Sante» μαζί με τον «Άσσο» είναι από τα μακροβιότερα τσιγάρα της ελληνικής αγοράς.
Η εταιρεία ανέθεσε σε ένα ζωγράφο να στολίσει το πακέτο με το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που καπνίζει.
Το ταξίδι του κόκκινου πακέτου, με το όνομα η ρίζα του οποίου προερχόταν από τη λατινική λέξη sanitas που σημαίνει υγεία, ξεκίνησε το 1931 στην οδό Λυκούργου στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί ήταν η έδρα της εταιρείας που δημιούργησε ο Χαρίλαος Κωνσταντίνου. Η παρασκευή των τσιγάρων, ωστόσο, γινόταν στο δημόσιο καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν.
Η «μυστηριώδης» γυναικεία μορφή στο πακέτο
Τα «Sante» κέρδισαν σχεδόν από την πρώτη στιγμή τους θεριακλήδες. Το ιδιαίτερο (αν και βαρύ) χαρμάνι τους τα ανέδειξαν σχεδόν αμέσως σε αγαπημένα τσιγάρα. Η κουβέντα, ωστόσο, γύρω από τα «Sante» είχε φουντώσει κυρίως για έναν άλλο λόγο. Όλοι αναρωτιόντουσαν ποια είναι η γυναίκα, η φωτογραφία της οποίας κοσμεί το πακέτο.
Η εταιρεία ανέθεσε σε ένα ζωγράφο να στολίσει το πακέτο με το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που καπνίζει. Για πολλά χρόνια, σχεδόν όλη η Αθήνα συζητούσε για την ταυτότητά της. Άλλοι έλεγαν ότι είναι η αγαπημένη του ζωγράφου, άλλοι ότι είναι γνωστή Αθηναία της εποχής. Όλα αυτά μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Ζωζώ Νταλμάς, διάσημη ηθοποιός, χορεύτρια και ντίβα της οπερέτας.
Η Ζωζώ Νταλμάς, διάσημη ηθοποιός, χορεύτρια και ντίβα της οπερέτας.
Ποια ήταν η Ζωζώ Νταλμάς
Για τα πρώτα χρόνια της ζωής της, λίγα πράγματα είναι γνωστά. Αρκετοί λένε ότι γεννήθηκε το 1900 ή το 1905, ενώ το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Σταυρίδη. Η Ζωζώ, όσο ήταν στο θέατρο, δύο πράγματα έκρυβε επιμελώς: το πότε γεννήθηκε και το πότε βγήκε στο θέατρο. Γενέθλια πόλη της ήταν η Κωνσταντινούπολη και δεύτερη πατρίδα της η Θεσσαλονίκη στην οποία εγκαταστάθηκε όταν ήταν περίπου 10 χρονών. Μεγάλωσε μαζί με τη μητέρα και τη γιαγιά της στις προσφυγικές γειτονιές του Ιπποδρομίουενώ δεν υπάρχει καμία πληροφορία σχετικά με τον πατέρα της.
Αντίθετα, είναι γνωστό πως ένα μεγάλο κομμάτι του χαρακτήρα της το «κληρονόμησε» από τον Τσερκέζο παππού της (ένας θεότρελος, γλεντζές, γυναικάς, λεβέντης άνδρας) και την γιαγιά της, που ήταν Ρουμάνα με ρίζες από το Αηδονοχώρι της Κοζάνης αλλά και τη Μακεδονίτισσα μάνα της.
Στη Θεσσαλονίκη σπούδασε πιάνο, τραγούδι και χορό στο «Ωδείον Γραικού» και μετά, επανέλαβε της ίδιες σπουδές στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Μιλάνο. Πρωτοεμφανίστηκε ως χορεύτρια με τον Θίασο Ένκελ («Πριγκίπισσα της Τσάρντας») κι αμέσως μετά στην Αθήνα, με τον ίδιο θίασο και το ίδιο έργο. Ακολούθησαν: τουρνέ στην Αλεξάνδρεια (με «Σοκολατένιο Στρατιώτη»), εμφανίσεις στο Θέατρο «Ολύμπια» (με «Λεμπλεμπιτζή Χορχορ Αγά»), κ.λπ.
Ως ηθοποιός, πρωτοεμφανίστηκε στην οπερέτα «Ανοιξιάτικο αεράκι». Το 1923 σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη «Φρασκουίτα» του Λέχαρ (Θέατρο «Παπαϊωάννου»). Ως θιασάρχης, εμφανίστηκε στα Θέατρα: «Απόλλων», «Μοντιάλ», «Μακέδου», «Ιντεάλ», «Αλάμπρα» «Κεντρικόν», «Λαού», κ.ά. Έδωσε επίσης παραστάσεις στο Θέατρο «Ζωζώς» (που λειτουργούσε στην πλατεία Κυψέλης, φέροντας το όνομά της). Μεγάλη επιτυχία της υπήρξε η «Μπαγιαντέρα» του Κάλμαν, όπως και το «Κοκτέιλ» του Ρ. Μπενάτσκυ (το 1933 στο «Κεντρικόν»).
Έδωσε πολλές συναυλίες και ρεσιτάλ χορού και τραγουδιού με διεθνές πρόγραμμα. Έκανε επίσης άπειρες περιοδείες, ψυχαγωγώντας τους απόδημους Έλληνες, μα και το αλλόγλωσσο κοινό. Έπαιξε και στον κινηματογράφο: 7 ταινίες στην Τουρκία (σε παραγωγή «Ιπέκ Φιλμ») και ορισμένες στο Παρίσι («Η καρδιά μου κτυπά», κ.λπ.) επίσης στην Ελλάδα: «Έρως και Κύματα» (1927), «Δις Δικηγόρος» (1933), κ.λπ.
Η ζωή της σημαδεύτηκε από πολλούς και θυελλώδεις έρωτες. Σημαντικότερος εξ αυτών με τον Κεμάλ Ατατούρκ.
Ο μεγάλος έρωτας με τον Ατατούρκ και η κατασκοπία
«Έζησα τα πάντα, έκανα τα πάντα, δεν είχα φραγμούς, ήμουν ελεύθερη. Μεγάλες λέξεις, πόζες, ξελιγώματα, ε; Αλλά ησυχάστε, δεν πρόκειται για τέτοιο πράγμα. Νομίζετε πως μία καλλιτέχνις της δικής μου ιδιοσυγκρασίας, μποέμισσα από κούνια και αδιόρθωτη αναρχική που δεν μπορεί να ανεχθεί ρέγουλες, ετικέτες και δεσμούς σκλαβιάς, δεν έχει καμία φιλοσοφική αρχή; Ε, λοιπόν εγώ έχω μία. Η ζωή δεν έχει καμία απολύτως αξία όταν δεν μοιάζει με ρομάντζο».
Έτσι περιέγραφε τον εαυτό της αλλά και την κοσμοθεωρία της η ντίβα Ζωζώ Νταλμάς. Η ζωή της σημαδεύτηκε από πολλούς και θυελλώδεις έρωτες. Σημαντικότερος εξ αυτών με τον Κεμάλ Ατατούρκ.
Γνωρίστηκαν σε ένα νυχτερινό μαγαζί που χόρευε η Ζωζώ. Όταν τελείωσε τον χορό την κάλεσε στο τραπέζι του και στην συνέχεια πέρασαν τη νύχτα μαζί.Στις 6.30 το επόμενο πρωί, ο Κεμάλ έφυγε, έδωσε εντολή στο υπηρετικό προσωπικό, όταν εκείνη ξυπνήσει να την περιποιηθούν ενώ της άφησε κι ένα χαρτονόμισμα χιλίων λιρών στο κομοδίνο «διά τις καλές της υπηρεσίες».
Η Ελληνίδα ντίβα, όπως ήταν φυσικό, ένιωσε προσβεβλημένη αλλά δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν ήταν του χαρακτήρα της. Πήρε το χαρτονόμισμα στα χέρια της για να το σκίσει, αλλά βλέποντας πάνω σε αυτό τυπωμένο το πρόσωπο του Κεμάλ αποφάσισε να δράσει διαφορετικά. Πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε προσεχτικά το κομμάτι που ήταν η εικόνα του. Το υπόλοιπο κομμάτι με την τρύπα στη μέση το άφησε στη θέση του μαζί με ένα σημείωμα που έγραφε: «Από αυτό που μου αφήσατε πήρα μόνο αυτό που μου χρειαζόταν. Το υπόλοιπο σας το επιστρέφω γιατί μου είναι εντελώς άχρηστο».
Ο Κεμάλ φάνηκε να συγκλονίζεται από την κίνηση αυτή. Το βράδυ της έστειλε στο θέατρο λουλούδια κι ένα πανάκριβο κόσμημα. Η Ζωζώ τα γύρισε πίσω. Το άλλο βράδυ τα ίδια, μέχρι που τελικά η Ελληνίδα ντίβα υπέκυψε στο αδιάκοπο φλερτ του Τούρκου ηγέτη και οι δυο τους ξεκίνησαν ένα δεσμό ο οποίος κράτησε πολλά χρόνια, έως και λίγο πριν από τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ.
Σε άλλη συνέντευξή της το 1962, είχε πει: «Άστα «μπαμπά», του έλεγα ειρωνικά, «το θες ή δεν το θες, είσαι Ρωμιός! Από πού ήταν η γιαγιά σου; Δεν ήταν η κυρα-Μαρία από τα Γιάννενα; Ύστερα τούρκεψες, «μπαμπά»!
Η ίδια σε μια από τις πολλές συνεντεύξεις που είχε δώσει είχε υποστηρίξει, ότι σε προσωπικές τους στιγμές ο Κεμάλ της είχε εκμυστηρευτεί σε άπταιστα ελληνικά: «Πίστεψε με, θαυμάζω τους Έλληνες κι όχι τους μπουνταλάδες τους δικούς μου». Σε άλλη συνέντευξή της το 1962, είχε πει: «Άστα «μπαμπά», του έλεγα ειρωνικά, «το θες ή δεν το θες, είσαι Ρωμιός! Από πού ήταν η γιαγιά σου; Δεν ήταν η κυρα-Μαρία από τα Γιάννενα; Ύστερα τούρκεψες, «μπαμπά»! Κι αυτός χαχάνιζε, χτυπιόταν, άρπαζε ένα μπουκάλι με ρακή, έπινε στην υγειά μου και στην ελληνοτουρκική φιλία».
Ο έρωτας αυτός, ωστόσο, σε συνδυασμό με κάποιες (αρκετές είναι η αλήθεια) επισκέψεις που έκανε η Ζωζώ στον Ελευθέριο Βενιζέλο (οι οποίες συνέπιπταν με την επιστροφή της από τα ταξίδια της στην Τουρκία) ήταν αρκετά ώστε να φουντώσουν οι φήμες πως η ντίβα κρατούσε με επιτυχία και τον παράλληλο ρόλο της κατασκόπου.
Ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε κάτι τέτοιο. Η ίδια η Ζωζώ, ωστόσο, σε μία συνέντευξή της φρόντισε να δώσει τροφή στα σενάρια. «Κατάσκοπος δεν ήμουνα, Ελληνίδα ήμουνα… Και τα διαμάντια και τα χρυσαφικά που με γέμισαν Αιγύπτιοι πρίγκιπες και Τούρκοι πασάδες, στην οικογένειά μου και σε φτωχά κορίτσια τα μοίρασα», είχε πει.
«Τα διαμάντια και τα χρυσαφικά που με γέμισαν Αιγύπτιοι πρίγκιπες και Τούρκοι πασάδες, στην οικογένειά μου και σε φτωχά κορίτσια τα μοίρασα», είχε πει.
Το άδοξο φινάλε
Πέρα από τη δόξα και την ξέφρενη ζωή, ωστόσο, η Ζωζώ έζησε και στιγμές τραγικές. Τραγικότερη όλων τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη στην κατοχή στα υπόγεια της Γκεστάμπο.
Οι ναζί την βασάνισαν επειδή εκείνη δεν κατέδωσε συναδέλφους της που ήταν στην αντίσταση. Αποτέλεσμα των βασανιστηρίων ήταν να χάσει το τεσσάρων μηνών μωρό που είχε στην κοιλιά της.
Η τελευταία της «παράσταση» δόθηκε στις 2 Αυγούστου 1988. Το τέλος της ζωής της τη βρήκε να ζει σε ένα δυάρι, δύο υπόγεια κάτω από τη γη, στην οδό Τρικάλων στους Αμπελόκηπους, όπου της πήγαιναν φαγητό οι γείτονες και κάποιοι άνθρωποι του θεάτρου. Τα ένσημα που είχε μαζέψει δεν ήταν αρκετά για να βγάλει τη σύνταξη. Από την γεμάτη πλούτη ζωή της, δεν είχε κρατήσει απολύτως τίποτα για την ίδια και πέθανε μόνη.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή η Ζωζώ Νταλμάς πέθανε μόνη σε ένα οίκο ευγηρίας και πως πώς τα έξοδα για την κηδεία της τα ανέλαβε ένας παλιός χορευτής και θαυμαστής της, ο Δημήτρης Ιβάνωφ στον οποίο λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή είχε πει: «Άναψε ένα κεράκι στην Παναγία για να ξεκουραστώ».
