Η κόρη της Πόπης Τσαπανίδου, Μαρίνα, που με τον μέλλοντα συζυγό της και τον γιο τους Έκτορα ζουν στο Άμστερναμ, τις τελευταίες ημέρες βρίσκονται στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στο νησί της Τήνου, προκειμένου να ενωθούν με τα ιερά δεσμά του γάμου.

Στα στιγμιότυπα που δημοσιεύθηκαν στα social media, ήδη στο νησί έχουν καταφθάσει πολλοί φίλοι του ζευγαριού, ενώ μάλιστα έκαναν και ένα pre-wedding party για να γιορτάσουν το γεγονός.

Η κόρη της δημοσιογράφου σε λίγες ώρες αναμένεται να γιορτάσει τον έρωτα της με τον σύντροφό της και η Πόπη Τσαπανίδου θα χαρεί την κόρη της ντυμμένη νύφη.

Δείτε τις εικόνες λίγο πριν τον γάμο:

Στη σύλληψη ενός 36χρονου προχώρησαν στις 19 Αυγούστου οι αρχές της Μάλτας, και σύμφωνα με πληροφορίες, φέρεται ως ο δράστης της διπλής δολοφονίας μιας γυναίκας και του ανιψιού της πριν από επτά χρόνια στην Αίγινα.

Η Ελλάδα είχε εκδώσει διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον 36χρονο και πρόκειται σύντομα να εκδοθεί στη χώρα μας. Οι αρχές της Μάλτας προχώρησαν στη σύλληψη αξιοποιώντας τα στοιχεία της εξέτασης DNA, από τα οποία ταυτοποιήθηκε ο 36χρονος.

ΜΜΕ της Μάλτας έδωσαν στη δημοσιότητα τα στοιχεία και το πρόσωπό του, μέσω βίντεο. Όπως αναφέρουν, δράστης του διπλού φονικού είναι ο Ledjon Brakaj, από την Αλβανία, ο οποίος διέπραξε το ειδεχθές έγκλημα σε ηλικία 29 ετών. Μέχρι τώρα διέμενε στην πόλη Marsaskala της Μάλτας, με πληθυσμό περίπου 15.000 κατοίκων.

Δείτε το βίντεο:

Τι είχε συμβεί

Υπενθυμίζεται ότι το 2015, ο 36χρονος φερόμενος δράστης είχε μπει στο σπίτι της 70χρονης στην Αίγινα, η οποία είχε κατάστημα σουβενίρ στο νησί. Ξυλοκόπησε τόσο την ίδια όσο και τον ανιψιό της, μέχρι λιποθυμίας, και τελικά τους έκαψε ζωντανούς.

Σύμφωνα με όσα είχαν γίνει γνωστά, η λεία του ανερχόταν περίπου στα 800.000 ευρώ. Τα δύο θύματα είχαν καεί από τη μέση και πάνω, ενώ στο χώρο που βρέθηκαν, στο υπνοδωμάτιο του σπιτιού, υπήρχαν τοπικά σημεία που είχαν καεί από τη φωτιά.

Η εγκληματική ενέργεια, τότε, αποδιδόταν στο γεγονός ότι είχαν επιβληθεί τα capital controls στην Ελλάδα και η άτυχη γυναίκα είχε μαζέψει τις οικονομίες της στο σπίτι από την τράπεζα.

Νικήτρια βγήκε από την Παιδοογκολογική Μονάδα του Μακάρειου Νοσοκομείου η μικρή Ναυσικά που έδωσε μάχη με τον καρκίνο

Η μητέρα της μικρής Ναυσικάς με μια συγκινητική ανάρτηση στο facebook έκανε το γεγονός θέλοντας να δώσει δύναμη και θάρρος και στις υπόλοιπες μανούλες που παλεύουν με τα παιδιά τους ότι μπορούν να τα καταφέρουν.

Στην λεζάντα της ανάρτησης της η ίδια γράφει: «Δε θα πω πολλά γιατί δεν θα τελειώσω. Μετά από πολλές χημειοθεραπείες και φάρμακα. Μετά από πολύ πόνο και κλάμα. Μετά από παλιάτσος για να με βλέπεις χαρούμενη και να σε κάνω χαρούμενη γιατί σε αυτή την αρρώστια πρέπει να δίνουμε θετική ενέργεια.

Μετά από τόσα που έμαθα για σένα πόση δύναμη έχεις μέσα σου.

Τα καταφέραμε ψυχή μου εύχομαι πόνο να μην ξανανιώσεις πότε θα είμαι πάντα δίπλα σου να σου κρατώ το χέρι. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο παιδοογκολογικό τμήμα στους γιατρούς μας που ήταν πάντα δίπλα μας και σε όλους εσάς για της προσευχές σας».

Δείτε το σχετικό βίντεο που δημοσίευσε:

«Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν» ή αλλιώς, «αγάπα το συνάνθρωπό σου όπως τον εαυτό σου». Μια από τις πολλές εντολές που συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη και διδασκόμαστε από πολύ μικροί, είτε στο σπίτι είτε στο σχολείο. Από μικρά παιδιά μας μάθαιναν να αγαπάμε το συνάνθρωπο, να προσφέρουμε, να μοιραζόμαστε.

«Ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν». Αυτό δε μας δίδασκαν συνεχώς στο σχολείο; Ξέχασαν, όμως, να μας μάθουν κάτι εξίσου σημαντικό, κάτι πολύ βασικό. Να αγαπάμε τα ζώα. Γιατί δε γράφτηκε ποτέ και μια εντολή για ‘κείνα; Γιατί δε διδαχτήκαμε ποτέ και πουθενά, «Αγάπα τους τετράποδους φίλους σου»;

Στις μέρες μας ειδικά, αυτό το μήνυμα πρέπει να περάσει σε όλους, μικρούς και μεγάλους, αν και κάτι μου λέει πως οι μεγάλοι το έχουν περισσότερη ανάγκη. Σχεδόν καθημερινά πλέον, είτε στο διαδίκτυο είτε στην τηλεόραση, συναντώ ακραία φαινόμενα κακοποίησης ζώων. Συνεχώς περνούν μπροστά απ’ τα μάτια μου εικόνες σκληρές, που με γεμίζουν θλίψη και παράλληλα οργή. Φαντάζομαι, όχι μόνο εμένα, αλλά και πολλούς από εσάς.

Δε θα αναφερθώ φυσικά, σ’ εκείνους που προχωρούν σε τέτοιες πράξεις για εμπορικούς λόγους. Για να έχουμε όλοι εμείς τις δερμάτινες τσάντες μας και τα ζεστά πουλοβεράκια μας. Αυτό είναι ένα άλλο, μεγάλο κεφάλαιο που δε θα το θίξω, τώρα. Ούτε φυσικά και σε ‘κείνους που σκοτώνουν τα ζώα για να τρεφόμαστε όλοι εμείς.

Όπως και να το κάνουμε, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχουν κι αυτές οι περιπτώσεις. Κι εσύ που τώρα θα βιαστείς να με κατηγορήσεις επειδή δεν είμαι χορτοφάγος, βάζω στοίχημα πως ξερογλείφεσαι στην ιδέα μιας καλοψημένης μπριζόλας. Πάμε παρακάτω λοιπόν.

Η κακοποίηση στην οποία αναφέρομαι είναι άλλου είδους. Έχει να κάνει με όλους εκείνους που τα βασανίζουν, που «φτιάχνονται» με την εικόνα ενός ταλαιπωρημένου ζώου. Σ’ όλους αυτούς τους «ανθρώπους» που επιλέγουν αυτό το βάναυσο τρόπο για να ξεσπάσουν. Που βγάζουν όλα τους τ’ απωθημένα και τα ψυχολογικά προβλήματα, στους πιο αδύναμους κι ανυπεράσπιστους. Δηλαδή στα ζώα.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, τι είδους διαστροφή κουβαλάνε αυτοί οι «άνθρωποι»; Πόσα κόμπλεξ κατωτερότητας μπορεί να έχουν, για να προσπαθούν να επιβληθούν μ’ αυτό τον τρόπο, σ’ αυτά τα αδύναμα πλάσματα;

Πολύ συχνά μάλιστα, συναντώ περιστατικά που αποκαλύπτουν ιδιαίτερη βαναυσότητα, κι αναρωτιέμαι, πώς στην ευχή τη βρίσκει έτσι ένας άνθρωπος; Πόση σαπίλα μπορεί να κουβαλάει μέσα του για να προβεί σε τέτοιες πράξεις; Πόσο μαύρη είναι η ψυχή του και τι ανωμαλία –συγγνώμη αλλά μόνο έτσι περιγράφεται– μπορεί να τον διακατέχει για να γουστάρει να βλέπει ένα ζώο να τυραννιέται;

Πολύ πιθανόν, όλοι εκείνοι που κακοποιούν και βασανίζουν τα ζώα, να έχουν υπάρξει κι οι ίδιοι θύματα βίαιων πράξεων, μα αυτό δεν είναι δικαιολογία. Είναι γνωστό πως η βία παράγει βία, αλλά δεν μπορείς να δώσεις ελαφρυντικά σε ένα τέτοιο έγκλημα, απλά και μόνο επειδή κάποιος υπήρξε θύμα κακοποίησης στο παρελθόν.

Αυτό βέβαια, είναι κάτι που σίγουρα δεν έχω τις γνώσεις να το αναλύσω, μα το δικό μου φτωχό μυαλουδάκι, δεν μπορεί να συγχωρήσει και να δικαιολογήσει τέτοιες βίαιες πράξεις.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο κόσμος τούτος δεν ανήκει μόνο σε ‘μας. Ανήκει και σε όλα τα ζώα αυτού του πλανήτη, γι’ αυτό καλό θα είναι να μάθουμε να τον μοιραζόμαστε μαζί τους. Είναι κι αυτά κομμάτι του και μάλιστα πολύ σημαντικό.

Ίσως και σημαντικότερο, γιατί όσο περνούν τα χρόνια πείθομαι ολοένα και περισσότερο για το ότι εκείνα έχουν περισσότερη ευγένεια από όλους εμάς. Κι ένα ψυχικό κόσμο πολύ πιο πλούσιο απ’ το δικό μας.

Δεν μπορείς βέβαια να παροτρύνεις κάποιον να τα αγαπήσει, αν δεν το νιώθει. Γιατί, για να μάθει κάποιος να τα αγαπάει, πρέπει να έχει μια ψυχή αγνή και μια καρδιά γεμάτη αγάπη, κάτι που δε συμβαίνει με όλους δυστυχώς.

Όλοι μας όμως, οφείλουμε να μάθουμε να συνυπάρχουμε μαζί τους ή έστω να προσπαθήσουμε. Εκείνα δίνουν τόσα πολλά στον άνθρωπο, προσφέρουν τόση αγάπη, χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα κι εμείς όχι μόνο δεν εκτιμάμε την ανιδιοτελή προσφορά τους, αλλά επιπλέον τα κακομεταχειριζόμαστε και τα παραμελούμε.

Κι αυτό που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε είναι ότι τα ζώα δεν είναι αντικείμενα ή παιχνίδια, έχουν καρδιά, ψυχή κι αισθήματα όπως έχουμε κι εμείς. Αξίζουν το σεβασμό μας και οφείλουμε να τους τον δώσουμε. Δικαιούνται την αγάπη μας και πρέπει να τους την προσφέρουμε.

Μα ακόμη κι αν κάποιοι δε θέλουν να το κάνουν, ας μάθουν τουλάχιστον να τους φέρονται, όπως τους πρέπει κι όχι να βγάζουν επάνω τους ψυχολογικά προβλήματα που τυχόν κουβαλούν από παιδιά.

Ας σταματήσουν τουλάχιστον να βγάζουν τέτοια σκληρότητα απέναντί τους. Και την επόμενη φορά που θα σκεφτούν να προχωρήσουν σε μια τέτοια αρρωστημένη πράξη ας ρίξουν πρώτα μια ματιά στον καθρέπτη τους, μήπως και μπορέσουν να καταλάβουν πού οφείλεται όλη αυτή η οργή που κουβαλούν.

Ο Μαχμάτμα Γκάντι, είπε πως ο πολιτισμός μιας χώρας, μετριέται από την αγάπη που τρέφουν οι κάτοικοί της για τα ζώα, τη συμπεριφορά και την προσφορά τους σ’ αυτά. Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύουν αυτά τα σοφά λόγια, μα αν όντως είναι έτσι, τότε σίγουρα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Όχι μόνο σαν έθνος, αλλά και σαν ανθρώπινο είδος.

Ο Άγιος Φανούριος ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο ανάμεσα στους άλλους Αγίους της χριστιανοσύνης, γιατί δεν τιμάται απλώς σε μια μόνο ημε­ρομηνία, αλλά η πίστη των χριστιανών κά­νει συχνά τη γνωστή φανουρόπιτα. Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη του στις 27 Αυγούστου.

Ο Άγιος Φανούριος, που έζησε στα Ρω­μαϊκά χρόνια, συγκρούσθηκε τότε θαρρετά με τον κόσμο της ειδωλολατρίας, γιατί το χριστιανικό πνεύμα του θεανθρώπου, δεν του επέτρεπε ν’ αρνηθεί τις αναμφισβήτη­τα ενάρετες αρχές του. Έτσι τα 12 μαρτύ­ρια που υπόφερε ο Άγιος, αποτελούν για μας ένα δυνατό κίνητρο για αντοχή και προ­σκόλληση στις ηθικές αξίες του χριστιανι­σμού, για να βγούμε νικητές από ένα αδιά­κοπο αγώνα, ενάντια στην απιστία και αδικία της εποχής μας. Ο Άγιος μας δίδαξε με την πραγματική θυσία του, πως εμείς τώ­ρα δεν παλεύουμε βέβαια με στρατοκράτες Ρωμαίους και απαίσιους Αγαρηνούς, αλλά έχομε ν’ αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού, που προσπαθούν μαζικά να σαρώσουν τις τάξεις των χριστιανών.

Ο Άγιος Φανούριος ακόμα μας δίδαξε, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερ­δίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δο­κιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή. Επομένως σαν αληθινοί αγωνιστές της πί­στεως ας μιμηθούμε την υποδειγματική και άμεμπτη ζωή του Αγίου, για να καταξιωθούμε κάποτε κι εμείς να τιμήσουμε το χρι­στιανικό όνομα που φέρουμε, όπως κι αυ­τός επάξια το τίμησε.

Για την καταγωγή και τη ζωή του Αγίου Φανουρίου δεν υπάρχει τίποτε συγκε­κριμένο, επειδή όλα τα στοιχεία της ζωής του χάθηκαν.

Τα μόνα στοιχεία που έχουμε αναφορικά με τον Άγιο είναι η εύρεση της εικόνας του, γύ­ρω στα 1500 μ.Χ., σύμφωνα με τα συναξά­ρια, ή κατ’ άλλους γύρω στα 1355-1369 μ.Χ. Άλλοι υποστηρίζουν πως η εικόνα του Αγίου βρέθηκε στη Ρόδο και άλλοι στην Κύ­προ.

Η εύρεση της εικόνας

Όταν οι Αγαρηνοί εξουσίαζαν τη Ρόδο και απο­φάσισαν να ξαναχτίσουν τα τείχη της πόλης, που βάρβαρα κατέστρεψαν και κατεδάφισαν στον πόλεμο λίγα χρόνια πριν.

Άρχισαν λοιπόν να στέλνουν εργάτες έξω απ’ το νότιο μέρος του φρουρίου και να μαζεύουν πέτρες απ’ τα μισογκρεμισμένα σπί­τια των κατοίκων, για να ξαναφτιάξουν τα νέα και ισχυρά τείχη της πόλης τους. Ξαφ­νικά μέσα στα χαλάσματα βρήκαν μια ωραιό­τατη, αλλά μισοχαλασμένη στη μια πλευρά εκκλησία κι εκεί μέσα βρήκαν ένα σωρό ει­κόνες, που απ’ την πολυκαιρία δεν ξεχώρι­ζαν τις μορφές των Αγίων καθώς και τα γράμματα, που είχανε επάνω τους.

Μια μόνο καταπληκτική εικόνα ξεχώριζε απ’ όλες, που ο χρόνος δεν την άγγιξε και παρίστανε ένα νέο ντυμένο σαν στρατιώτης. Ο Μητροπολίτης της Ρόδου Νείλος έτρεξε αμέσως επί τόπου και διάβασε καθαρά το όνομα του Αγίου, που λεγόταν Φανούριος. Συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος, για τη φανέρωση του Αγίου, παρατήρησε, πως ήταν ντυμένος σαν Ρωμαίος στρατιωτικός, κρα­τώντας στο αριστερό χέρι του ένα σταυρό και στο δεξιό μια αναμμένη λαμπάδα. Ο α­γιογράφος ακόμα ολόγυρα της εικόνας ζω­γράφισε σε δώδεκα παραστάσεις τα μαρτύ­ρια, που υπόφερε ο Άγιος και, που εξιστορούν ολοφάνερα την όλη ζωή του.

Οι παραστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:

Α΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται όρθιος μπρο­στά στο Ρωμαίο ανακριτή του και φαίνεται ν’ απολογείται με θάρρος και να υπερασπί­ζει την χριστιανική πίστη του.

Β΄. Οι στρατιώτες εδώ επεμβαίνουν και χτυ­πούν με πέτρες στο κεφάλι και στο στόμα τον Φανούριο, για ν’ αναγκασθεί να υποκύ­ψει και ν’ αρνηθεί τον Κύριο.

Γ΄. Οι στρατιώτες έχουν εξαγριωθεί πια απ’ την επιμονή του Φανουρίου, γι’ αυτό τον έριξαν κάτω και τον χτυπούν τώρα άγρια με ξύλα και ρόπαλα, για να κάμψουν το ακμαίο ηθικό του.

Δ΄. Ο Φανούριος είναι στη φυλακή κι εκεί βασανίζεται με αποτρόπαιο τρόπο. Φαίνε­ται εντελώς γυμνός κι οι στρατιώτες ολόγυ­ρα του ξεσχίζουν τις σάρκες του με αιχμη­ρά σιδερένια εργαλεία. Ο Άγιος υπομένει αγόγγυστα το τρομερό μαρτύριό του.

Ε΄. Ο Φανούριος βρίσκεται και πάλι στη φυ­λακή και προσεύχεται στον θεό, για να τον ενισχύσει ν’ αντέξει μέχρι τέλους τα βασανι­στήρια.

ΣΤ΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται και πάλι μπροστά στον Ρωμαίο ανακριτή για ν’ απο­λογηθεί για τη στάση του. Απ’ την ατάρα­χη έκφραση του προσώπου του φαίνεται, πως ούτε τα βασανιστήρια που υπόφερε, ούτε οι μελλοντικές απειλές του τυράννου του κλόνισαν την πίστη και έτσι απτόητος περιμένει ακόμη χειρότερα μαρτύρια.

Ζ΄. Οι δήμιοι του Φανουρίου με μανία και σκληρότητα καίνε με αναμμένες λαμπάδες το ολόγυμνο σώμα του, που φαίνεται έτσι η ανυπέρβλητη θυσία του για τον Εσταυ­ρωμένο. Ο Άγιος νικά και πάλι με την α­δάμαστη θέληση και καρτερία του στον Κύ­ριο.

Η΄. Εδώ οι άγριοι βασανιστές του χρησιμο­ποιούν και μηχανικά μέσα για να φθάσουν στο κορύφωμα του μαρτυρίου του. Έχουν δέσει τον Άγιο πάνω σ’ ένα μάγκανο κι αυ­τό σαν περιστρέφεται, του συντρίβει τα κόκκαλα. Υποφέρει εκείνος αγόγγυστα αλλά στο ωραίο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμέ­νη ανέκφραστη αγαλλίαση, γιατί υποφέρει για χάρη του Κυρίου.

Θ΄. Ο Φανούριος ρίπτεται σ’ ένα λάκκο, για να γίνει βορά άγριων θηρίων κι οι δήμιοί του από πάνω παρακολουθούν να δούνε το τέ­λος του. Τα θηρία όμως έχουν κυριολεκτι­κά εξημερωθεί απ’ τη χάρη του Θεού, γι’ αυ­τό τον περιτριγυρίζουν ήσυχα σαν αρνάκια και απολαμβάνουν θαυμάσια τη συντροφιά του.

Ι΄. Οι δήμιοί του δεν ικανοποιούνται απ’ το προηγούμενο αποτέλεσμα κι έτσι τον βγάζουν απ’ τον λάκκο και τον καταπλακώνουν μ’ ένα μεγάλο λίθο, βέβαιοι πια πως θα τον αποτελειώσουν. Τίποτε όμως δεν πετυχαίνουνε κι αυτή τη φορά.

ΙΑ΄. Η σκηνή παρουσιάζει τον Άγιο μπρο­στά σε βωμό, όπου οι δήμιοί του τον προτρέπουν να θυσιάσει, βάζοντας στις παλά­μες του αναμμένα κάρβουνα. Ο Φανούριος βγαίνει και απ’ αυτή τη δοκιμασία νικητής και αυτό διακρίνεται από ένα διάβολο, που έχει τη μορφή δράκου, που πετά στον αέ­ρα και κλαίει για την αποτυχία του.

ΙΒ΄. Η τελευταία σκηνή είναι το τέλος του μαρτυρίου του, με τον Φανούριο ριγμένο σ’ ένα μεγάλο καμίνι να στέκεται όρθιος πάνω σ’ ένα σκαμνί και να τον περιζώνουν φλό­γες και καπνοί. Ο Άγιος φαίνεται να προ­σεύχεται αδιάκοπα στον Θεό, χωρίς να εκ­φράζει κανένα παράπονο ή γογγυσμό κι έ­τσι άκαμπτος κι ανυποχώρητος πέταξε στα ουράνια, γεμάτος ικανοποίηση για όσα βά­σανα υπόφερε για χάρη του Κυρίου.

Βλέποντας την εικόνα του Αγίου Φανου­ρίου που βρέθηκε στη Ρόδο, εξάγουμε πολλά αξιόλογα στοιχεία που είναι τα ακό­λουθα:

1. Σαν διαβάσουμε στην εικόνα το όνομα του Αγίου συμπεραίνομε αμέσως, πως εί­ναι ελληνικής καταγωγής.

2. Επίσης συμπεραίνομε πως οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς, για να του δώσουν ένα τόσο χριστιανικό όνομα.

3. Ο νέος αυτός ακόμα θα ήταν πολύ μορ­φωμένος για να γίνει στρατιωτικός.

4. Υπολογίζουμε ακόμα πως τα μαρτύρια του Αγίου Φανουρίου έγιναν τον β’ και γ’ αιώνα, όταν οι διωγμοί των χριστιανών βρί­σκονταν στο αποκορύφωμά τους.

5. Ο Φανούριος ολοφάνερα αποδεικνύε­ται πως ήταν Μεγαλομάρτυρας απ’ τα πολ­λά και φοβερά μαρτύρια που υπέφερε.

6. Βεβαιωνόμαστε επίσης πως ετιμάτο απ’ τους πιστούς χριστιανούς απ’ τα χρόνια του μαρτυρίου του σε χριστιανικούς ναούς, για να βρεθεί μάλιστα ένας τέτοιος ναός και στη Ρόδο.

7. Απ’ την απεικόνιση του Αγίου φαίνεται πως ο Φανούριος μαρτύρησε σε νεαρά ηλικία.

Η πίτα του Αγίου Φανουρίου

Η μεγάλη τιμή που τρέφουν οι χριστιανοί στον Άγιο Φανούριο, έγινε αιτία να δημιουργηθεί στο λαό το παραδοσιακό έθι­μο της φανουρόπιτας. Η πίτα συνήθως είναι μικρή και στρογ­γυλή και γίνεται από καθαρό αλεύρι, ζάχα­ρη, κανέλα, λάδι κι αφού όλα αυτά τα υλι­κά ανακατευθούν, ζυμώνονται, μπαίνουν σε στρογγυλή φόρμα και η πίτα ψήνεται σε μέτρια θερμοκρασία στο φούρνο.

Η πίτα γίνεται για να φανερώσει ο Ά­γιος σε κάποιον ένα χαμένο αντικείμενο, κά­ποια δουλειά αν ένας είναι άεργος, κάποια χαμένη υπόθεση, την υγειά σε κάποιο άρ­ρωστο και άλλα παρόμοια.

Πηγή πληροφοριών: wikipedia, ekklisiaonline.gr