Μια γυναίκα περιγράφει από τη δική της πλευρά το ρόλο της. Είναι η γυναίκα που κατηγόρησαν ότι διαλύει μια οικογένεια, ότι χωρίζει ένα ζευγάρι, το τρίτο πρόσωπο.

“Καλησπέρα στη σελίδα σας και στους αναγνώστες. Δεν θέλω να σας πω το όνομά μου θέλω να σας πω ότι πολλές φορές οι άνθρωποι κρίνουμε χωρίς να ξέρουμε. Έχουμε εύκολες τις ταμπέλες αλλά δεν γνωρίζουμε τί πραγματικά ισχύει και μπορεί να μην μάθουμε ποτέ.

Στα τόσα χρόνια έχω ακούσει πολλά. «Η γκόμενα» «Το τρίτο πρόσωπο» «Η π@τάνα που μπήκε στο ζευγάρι» «Η δεύτερη». Κανείς δεν ξέρει πόσο αγαπηθήκαμε με αυτόν τον άνθρωπο και πόσο συνεχίζω να του δείχνω την αγάπη μου και τώρα που δεν είναι στη ζωή.

Γνωριστήκαμε σε ένα διαδικτυακό φόρουμ πρίν 10 χρόνια. Μιλούσαμε για 6 μήνες εντελώς φιλικά ώσπου ανακαλύψαμε πως ήμασταν ο ένας για τον άλλον. Συναντηθήκαμε, βεβαιωθήκαμε και η σχέση μας ξεκίνησε. Η παράλληλη σχέση μας γιατί αυτός ήταν παντρεμένος με 4 παιδιά.

Βρέθηκαν πολλοί που με είπαν πόρνη που χωρίζω έναν άντρα με 4 παιδιά και το τόνιζαν σαν να είχε διαφορά αν το παιδί ήταν 1. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πως τα παιδιά σε αυτό δεν έχουν καμία σχέση και πως είναι άλλο να είσαι σύζυγος και άλλο γονιός. Το αντιμετώπισα πολύ μέσα στη μικρή μας ιστορία αλλά δεν με επηρέαζε. Είχα βρει τον άνθρωπο μου.

Ήμασταν μαζί 2 χρόνια. Τί να σας πρωτοπώ για αυτά τα 2 χρόνια. Ήταν τα πιο όμορφα της ζωής μου. Τη χαρά και την ευτυχία που έζησα δίπλα του δεν την είχα ζήσει σε όλη μου τη ζωή. Σκοπεύαμε να μείνουμε μαζί και να κάνουμε δική μας οικογένεια. Ζήτησε διαζύγιο και φυσικά έπεσαν όλοι πάνω του”.

“Η γυναίκα του δεν του έδινε διαζύγιο“

Και συνεχίζει η γυναίκα “να σκεφτεί τα παιδιά του. Μα δεν εγκατέλειπε τα παιδιά του, δεν τα άφηνε στους 5 δρόμους. Κάθε μέρα θα τα έβλεπε, δεν θα τους έλειπε τίποτα. Αλλά η γυναίκα του και το σόι του τα έκαναν όλα δραματικά για να τον αναγκάσουν να μείνει. Και κατάφεραν το αντίθετο, τον ζόρισαν τόσο που μια μέρα μάζεψε τα πράγματα του και έφυγε.

Η γυναίκα του δεν του το έδινε το διαζύγιο στην αρχή αλλά με κάποιες διαπραγματεύσεις τα βρήκαν. Το δικαστήριο όρισε να δίνει ένα ποσό για τα παιδιά αλλά επειδή εγώ τα βρήκα λίγα, τον πίεσα να δίνει παραπάνω κάθε μήνα και θα βοηθούσα και εγώ. Τελικά έβαζε κάθε μήνα σχεδόν τα διπλά για διατροφή.

Ήμουν και εγώ παιδί χωρισμένων γονιών με έναν πατέρα που δεν έδωσε ποτέ δεκάρα για εμένα και ήξερα. Δεν ήθελα τα παιδιά του να στερηθούν τίποτα εξαιτίας μας. Κάθε μέρα τηλέφωνο στα παιδιά και κάθε δεύτερη μέρα βόλτα μαζί τους. Ήρθε και η στιγμή που τα γνώρισα και κοιμόντουσαν σπίτι μας. Τους έφτιαξα παιδικό δωμάτιο, αγόρασα 2 κουκέτες και παιχνίδια και διανυκτέρευαν.

Τα αγάπησα σαν δικά μου παιδιά, τα διάβαζα και τα φρόντιζα. Η οικογένειά του σταμάτησε να γκρινιάζει όταν είδε ότι ήταν συνεπής και ευτυχισμένος με την επιλογή του. Υπήρχαν εντάσεις ειδικά στην αρχή που με γνώρισε στα παιδιά αλλά με τον καιρό σταμάτησαν. Όλα φαινόντουσαν να μπαίνουν σε μια σειρά και αρχίσαμε δειλά να κανονίζουμε και τον γάμο μας. Ώσπου….

….μια μέρα έφυγε για δουλειά και δεν ξαναγύρισε. Τον πάτησε αυτοκίνητο. Με πήραν από το νοσοκομείο και μου είπαν να πάω. Έμεινε μια μέρα στην εντατική και «έφυγε» για πάντα. Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε, νοσηλεύτηκα για λίγο καιρό με κατάθλιψη. Δεν ήταν μόνο ο θάνατός του που μου πήρε τη ζωή από τη μια μέρα στην άλλη. Ήταν και όλη η κακία των άλλων που έπεσε μαζεμένη πάνω μου”.

Η άλλη γυναίκα

“Άκουσα πάρα πολλά. Ότι εγώ έφταιγα που πέθανε. Ότι αν δεν ήμουν εγώ δεν θα μετακόμιζε και δεν θα του συνέβαιναν όλα αυτά. Ότι πλήρωσε τις αμαρτίες του που άφησε 4 παιδιά για μια άλλη. Αδιανόητα πράγματα. Ήταν που όταν γύρισα σπίτι μας από το νοσοκομείο έβλεπα τις κουκέτες των παιδιών αδειανές και κατέρρεα. Δεν περίμενα ότι θα μου έλειπαν τόσο πολύ τα παιδιά του.

Τον πρώτο χρόνο ήμουν κάθε μέρα στο νεκροταφείο. Με τη βοήθεια ειδικών σηκώθηκα ξανά. Με πολλές απώλειες βέβαια γιατί έχασα τη δουλειά μου, έχασα σχεδόν όλους μου τους φίλους και έπαιρνα φάρμακα για να ξεπεράσω το πρόβλημα υγείας μου. Πήγα και έμεινα στη μαμά μου και μετά από λίγο ξενοίκιασα το δικό μου σπίτι και βρήκα άλλο σε άλλη περιοχή. Να μην μου θυμίζει τίποτα. Όσο γινόταν.

Έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. Είμαι παντρεμένη και έχω 2 παιδιά. Τον άνθρωπο αυτό όμως δεν θα τον ξεχάσω ποτέ όσο ζω και φρόντισα να συνεχίσω να του δείχνω την αγάπη μου, μέσα από τα παιδιά του.

Ένα χρόνο μετά τον θάνατό του άρχισα να στέλνω λεφτά στο σπίτι του. Ανώνυμα χωρίς να ξέρουν ποιός είναι. Δεν μπορώ να πω περισσότερα πως και γιατί αλλά αυτό το κάνω κάθε μήνα μέχρι σήμερα.

Όχι για να εξιλεωθώ ούτε για να μου πουν μπράβο δεν το γνωρίζει και κανείς. Αλλά για να ξέρει πως όπου και αν βρίσκεται, εκτός από τη μητέρα των παιδιών του, υπάρχει και κάποιος άλλος που τα αγαπάει και θέλει να είναι καλά.

Μην κρίνετε τους ανθρώπους όσο και αν τους γνωρίζετε. Ίσως μια μέρα εκπλαγείτε από το πόσο καθόλου δεν τους ξέρετε. Ψευδώνυμο Όλγα”, καταλήγει η γυναίκα.

Μπρους Λι: Ο μεγάλος μαχητής γεννήθηκε στην περιοχή του Σαν Φρασίσκο. Συγκεκριμένα, γεννήθηκε το 1940, που ήταν και η χρονιά του δράκου. Στην αρχή τον ονόμασαν Ζενφαν Λι. Όμως, η νοσοκόμα συμβούλευσε τους γονείς του να πάρει Αμερικανικό όνομα. Έτσι, ονομάστηκε Μπρους Λι.

Μπρους Λι – Αληθινή ιστορία: Η παιδική ηλικία

Σε μικρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένεια του στο Χονγκ Κονγκ και από έξι ετών πήρε μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες. Μέχρι τα 20 του είχε συμμετάσχει σε 20 ταινίες και ήταν γνωστός ηθοποιός.

Παράλληλα εξασκούνταν στις πολεμικές τέχνες, καθώς ειδικεύτηκε στην τέχνη Γουίν Τσουν, όπου έκανε προπονήσεις πάνω σε ξύλινα ομοιώματα. Επειδή είχε γερμανικό αίμα από την πλευρά της μητέρας του, οι κινέζοι συμμαθητές του αρνήθηκαν να προπονούνται μαζί του. Γι’αυτό έκανε ιδιαίτερα μαθήματα με τον δάσκαλο πολεμικών τεχνών Γιπ Μαν.

Έπαιρνε μέρος σε οδομαχίες και είχε κόντρα με αρκετά μέλη των συμμοριών του δρόμου, ενώ είχε ταλέντο και στον χορό καθώς κέρδισε το πρώτο βραβείο στο τουρνουά χορού Τσα-τσα στο Χόνγκ Κόνγκ. Όταν ενηλικιώθηκε ο πατέρας του αποφάσισε να τον στείλει στην Αμερική, όπου εργάστηκε ωςσερβιτόρος σε ένα εστιατόριο στο Σιάτλ για να επιβιώσει.

Μπρους Λι – Αληθινή ιστορία: Οι σπουδές

Σπούδασε υποκριτική και ψυχολογία και εξασκήθηκε στο κουνγκ-φου. Στα 19 του χρόνια άρχισε να εκπαιδεύει νέους στην τέχνη του Ζουν Φαν Κουνγκ Φου και στις κινέζικες πολεμικές τέχνες, ανοίγοντας εκπαιδευτήρια στην Αμερική.

Εφηύρε την δική του πολεμική τέχνη που ονομαζόταν Jeet Kune Do που είχε στοιχεία από το μποξ και την ξιφασκία και είχε μαθητές τους μεγαλύτερους αμερικανούς πυγμάχους και τοaν Τσακ Νόρις.

Ήταν δυνατός, γρήγορος και είχε άριστη φυσική κατάσταση. Ο Τσάκι Τσαν είχε ισχυριστεί ότι είχε το γρηγορότερο χτύπημα που είχε δει ποτέ. Δεν είχε χάσει ποτέ μάχη ενώ μια από τις διάσημες κινήσεις του ήταν η Γροθιά της μίας Ίντσας.

Λέγεται ότι πολλοί θέλησαν να τον αντιμετωπίσουν και να αποδείξουν ότι ήταν καλύτεροί του αλλά κανένας δεν τον νίκησε. Για να τον προκαλέσει κάποιος σε μάχη έπρεπε να σταθεί μπροστά του και να χτυπήσει το πόδι του δυνατά στο έδαφος.

Τη δεκαετία του ’60 άρχισε να παίρνει μέρος σε ταινίες και τηλεοποτικές σειρές, όπου προωθούσε τις πολεμικές τέχνες.
‘Έπαιξε την σειρά “Μπατμαν”, «Άιρονσαϊντ», «Έρχονται οι νύφες» (Here come the Brides) και στις ταινίες “Οι Ματωμένες Γροθιές του Καράτε”, “Ο κίτρινος πράκτωρ του Χονγκ Κονγκ”, “Το Παιχνίδι του Θανάτου” και ο “Ο Μεγάλος Αρχηγός”.

Μπρους Λι: Ο ξαφνικός θάνατος

Τη δεκαετία του ’70 επέστρεψε στο Χονγκ Κονγκ, καθώς αποφάσισε να ασχοληθεί με το ασιατικό κινηματογράφο. Ωστόσο, ο θάνατος τον πρόλαβε. Στις 10 Μαίου 1973 ο Λι κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της ταινίας “Το παιχνίδι του Θανάτου”. Δέκα ημέρες αργότερα ένιωσε αδιαθεσία και άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι μιας συναδέλφου του σε ηλικία μόλις 32 ετών.

Πέθανε ένα μήνα πριν από την πρεμιέρα της ταινίας του «Ο κίτρινος πράκτωρ του Χονγκ Κονγκ». Σύμφωνα με το επίσημο πόρισμα του ιατροδικαστή ο Μπρους Λι πέθανε από εγκεφαλικό οίδημα. Από τον γάμο του με τη Λίντα Έμερι απέκτησε μια κόρη και έναν γιο, τον Μπράντον ο οποίος είχε παρόμοιο αναπάντεχο τέλος με τον πατέρα του. Σκοτώθηκε στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Κοράκι”.

Τι θα κάνατε πρώτα – Τεστ ψυχολογίας: Σε περίπτωση που θα έπρεπε να απαντήσετε στο τηλέφωνο, να βγάλετε το βραστήρα από τη φωτιά, να ηρεμήσετε το μωρό που κλαίει ή να σταματήσετε το σκυλί που δαγκώνει τον καναπέ, τι θα διαλέγατε;

Τι θα κάνατε πρώτα – Τεστ ψυχολογίας: Διαλέξτε μία από τις τέσσερις λύσεις και δείτε τι αποκαλύπτει για εσάς, η επιλογή σας

1. Να βγάλετε τον βραστήρα από την φωτιά: Είστε παθιασμένο, αυθόρμητο και των εύκολων αποφάσεων. Βαριέστε εύκολα, όμως, σας ενδιαφέρουν, η ασφάλεια και οι εκπλήξεις.

2. Να απαντήσετε στο τηλέφωνο: Είστε διπλωμάτης, πιεστικός, αλλά επικοινωνείτε εύκολα με τους άλλους και σας αρέσουν οι γνωριμίες.

3. Να ηρεμήσετε το μωρό που κλαίει: Είστε ήρεμος, πολυμήχανος, φιλότιμος και φοβάστε τη μοναξιά. Σας αρέσουν επίσης, η οικογένεια και οι ανθρώπινες σχέσεις.

4. Να σταματήσετε το σκυλί που δαγκώνει τον καναπέ: Είστε νοικοκύρης στο σπίτι, στο χώρο εργασίας σας και γενικότερα στη ζωή σας. Θέλετε να βάζετε πάντα τάξη και να έχετε το πάνω χέρι σε όλα. Θέλετε να έχετε τα πάντα σύμφωνα με την εικόνα που έχετε σχηματίσει στο μυαλό σας. Αν δεν είναι έτσι τα πράγματα, δεν ηρεμείτε με τίποτα. Δίνετε προσοχή στα υλικά αγαθά και την κοινωνική θέση. Έχεις βιώσει αρκετά πράγματα στη ζωή σου και το βέβαιο είναι πως μπορείς να δώσεις συμβουλές για το οτιδήποτε στον οποιονδήποτε.

Σκέφτηκα πολύ πριν ανοίξω τον υπολογιστή και αρχίσω να πληκτρολογώ .

Ένιωθα όμως ,πως μετα από 12 χρονιά σχεδόν χρωστάω στα παιδιά μου ,πάνω απο όλα,την γνώση των γεγονότων που ευελπιστώ να έχει ως αποτέλεσμα την εξάλειψη του άγχους σχετικά με το αν η μόνη μητέρα τους μπορεί να προστατευθεί από κακοτοπιές.

Η γυναικά λοιπόν που αποφασίζει στα 32 να μείνει μόνη με 2 μικρά παιδιά 3 και 7 χρονών αντίστοιχα , γνωρίζει πως η ζωή της τα επόμενα αρκετά χρόνια θα είναι ανύπαρκτη σε προσωπικό επίπεδο. Και το κάνει απο επιλογή.

Γιατί θέλει να είναι στις αναμνήσεις των παιδιών της.

Όταν λοιπόν άλλες γυναίκες σπουδάζουν ,διασκεδάζουν ,ταξιδεύουν( και πολύ καλά κάνουν εφόσον το επιθυμούν) ,κάποιες επιλέξαμε να μην κάνουμε “ζωαρα” και να γίνουμε οι δασκάλες,οι γιατροί, οι ζογκλέρ , οι jedi ,oi sith ,οι ινδιάνοι και οι καουμπόηδες .Να τρέξουμε γύρω απο το τραπέζι του σαλονιού και να κρυφτούμε στο μπάνιο για να γλιτώσουμε απο τον “μετεωρίτη”.

Τρέξαμε 3 το πρωί στο “Παίδων” με ενα μωρό αγκαλιά με μερική άπνοια λόγω λαρυγγίτιδας και ενα δεύτερο παιδάκι ,να μας κρατά απο το χέρι. Κατεβήκαμε βουνά κατά τη διάρκεια των διακοπών για να βάλουμε γύψους ,οταν τα παιδιά μας έπαιζαν μπάλα και έσπαγαν τα πόδια τους, μοιράζαμε τους εαυτούς μας στους Αγιασμούς στα σχολεια τους.

Λύσαμε τις απορίες τους για το σεξ , τους φέραμε σπίτι απο τα πρώτα ξενύχτια και ήμαστε δίπλα στα πρώτα μεθύσια. Τα είδαμε να αποφοιτούν απο το Λύκειο και τα μάτια μας δεν σταματούσαν να τρέχουν.

Όλα τα παραπάνω τα κάναμε διότι το νιώθαμε, γιατί όταν πονούν τα παιδιά,πονάμε και μεις μαζί τους και στις χαρές τους λάμπουμε.

Σε αυτό το σημείο υπογραμμίζω πως δεν υποτιμώ τον ρόλο του πάτερα ,όμως στέκομαι στο γεγονός πως τα αγόρια μου απο πολύ μικρή ηλικία ,έζησαν αποκλειστικά μαζί μου.
Μπαίνοντας λοιπόν στο κυρίως θέμα του κειμένου ,θα ήθελα να μιλήσω για ένα είδος BULLYING,που δεν έχουν ασχοληθεί οι ειδικοί ιδιαίτερα μαζί του.

Είναι το BULLYING που δεχόμαστε οι γυναίκες που έχουμε χωρίσει και κατ’ επέκταση τα παιδιά μας (στόχος είναι πάντα η μητέρα) κυρίως στις τάξεις του δημοτικού . Είναι κάτι σα στίγμα.

Οι κύριοι λοιπόν που χαρακτηρίζουν αυτές τις γυναίκες “ εύκολες”, “ ξεπετες” ,“απροστάτευτες” “απελπισμένες” “milfares” “της μιας βραδιάς” και ολα τα σχετικά , να διαβάσουν ξανά το κείμενο.

Διότι όλες αυτές οι γυναίκες είχαν το θάρρος να πούνε “ ΟΧΙ, δεν μ αρέσει όπως ζω. Δεν αντέχω τόση μιζέρια .Θέλω τα παιδιά να με βλέπουν χαρούμενη. Ως εδώ ήταν”.

Αυτές οι γυναίκες έγιναν πιο άντρες , απο άντρες! (οχι δεν είμαι η φεμινίστρια που φαντάζεστε). Αυτές οι γυναίκες αφιέρωσαν τα νιάτα τους σε ό,τι πολυτιμότερο έχουν. Στα παιδιά τους. Και γι αυτό ακόμη και στα 45 ,τους αξίζει να βρουν επιτέλους και τη δική τους ευτυχία… Σήμερα που ο ένας γιός μου είναι πια ενήλικος και ο δεύτερος θα ενηλικιωθεί σύντομα μπορώ και εγω να κάνω ζωάρα, όπως κι αν μεταφράζετε αυτό… Τώρα πια θα επιλέγω, δε θα με επιλεγούν!

Και στα αγόρια μου θα πω : “Mην ανησυχείτε για μένα. Εσείς, χωρίς να το ξέρετε,με έχετε κάνει ατσάλινη!!!! Δεν μπορεί να μη πληγώσει κανείς!Έχω ασπίδα ,ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ!!!”

Η Μαμά Αλίκη
(Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε 2 πολύ καλές φίλες για δύο διαφορετικούς λόγους…)

“Καλησπέρα σας. Με λένε Νίκη και έχω μια μικρή ιστορία στην απελπισμένη μου καρδιά. Ίσως η πιο αληθινή της ζωής μου μα και η πιο δύσκολη.

Αφού παντρεύτηκα στα 18 μου και απέκτησα δυο υπέροχα παιδιά, χώρισα στα 9 χρόνια γάμου. Έπειτα από περιστασιακές σχέσεις, γνώρισα έναν άνθρωπο που μ’ έκανε να πιστέψω πως αξίζει να δίνεις και να δίνεσαι. Αποκτήσαμε ένα παιδί και αφού πέρασαν 5 χρόνια μαρτυρίου και σκλαβιάς, αποφάσισα να φύγω.  Κλείστηκα στον εαυτό μου. Έχασα κάθε εμπιστοσύνη προς τους ανθρώπους και περισσότερο, προς τον εαυτό μου.

Ώσπου ερωτεύτηκα…δυνατά, αληθινά και ελεύθερα. Ένιωσα μέσα απ’ αυτό τον έρωτα πως η ζωή τελικά είναι όμορφη και πιο πολύ ομορφαίνει όταν σου δείξουν πως είναι ν’ αγαπιέσαι αληθινά. Με φροντίζει μ’ ένα βλέμμα, μ’ εμπιστεύεται μέσα από λέξεις που κάνει πράξεις, μ’ αγαπάει χωρίς να φοβάται. Όπως εγώ…

Είμαστε συγγενείς που γνωριστήκαμε πρόσφατα. Για χρόνια ολόκληρα δεν γνωρίζαμε ο ένας την ύπαρξη του άλλου αλλά τόσο καρμικά, συναντηθήκαμε. Δεθήκαμε από την πρώτη στιγμή. Είναι ξάδελφος μου. Δεν τον είδα ούτε μια στιγμή σαν συγγενή μου, όπως και εκείνος. Το ξέρω ότι είναι ανήθικο αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω.

Δεν μπορώ να ζήσω μακριά του αλλά μέσα μου πάντα ηθικολογώ. Πάντα σκέφτομαι τι θα πουν οι δικοί μου και δεν τολμώ να το πω. Αναρωτιέμαι τι παράδειγμα θα δώσω στα παιδιά μου και αν τα πληγώσω δίνοντας συνέχεια στην αγάπη αυτή. Ν’ αφεθώ στη δίνη των συναισθημάτων μου και να ζήσω τα πάντα μαζί του ή να κρυφτώ στο δικό τους πουθενά για να μην δυσαρεστήσω κανέναν;”
Νίκη

Απαντάει η Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια κυρία Αντωνία Αντωνά

Ετών 5 και μ’ ένα στόμα που, αν άνοιγε, έπρεπε να ψάξεις να κρυφτείς.

Ο πατέρας μου δικηγόρος, νέος. Η μάνα μου με ιδιαιτερότητες στα ωράρια. Νέο ζευγάρι με πολλά έξοδα δεν είχαν εκείνη τη μέρα πού να με αφήσουν.

Αναγκάστηκε ο πατέρας μου να με σέρνει μαζί του στα δικαστήρια. Δίκαζε διαζύγιο, είχε πελάτη τον σύζυγο και είχε φουντώσει η φάση. Εμένα με είχε στην πρώτη πιο κοντινή θέση του ακροατηρίου να με βλέπει.

Ο σύζυγος λοιπόν ανεβαίνει να εξεταστεί και άρχισε να λέει ” κύριε πρόεδρε, μου έκανε αυτό, μου έκανε εκείνο, το άλλο, τι να σας λέω τι τραβηξα”.

Ακούω και γω το δράμα του συζύγου, σηκώνομαι και λέω:

“ΠΕΣ ΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΣΥ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΨΗΣΕΙ Η ΜΑΜΑ ΤΟ ΨΑΡΙ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ”.

Δε με ξαναπήρε μαζί, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί.

Πηγή: Αναμνήσεις από τις δεκαετίες 1980-1990