Ο Γιάννης Ζουγανέλης σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι!» απέκλεισε το ενδεχόμενο να συνεργαζόταν ξανά με τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Δημήτρη Λιγνάδη.
«Δεν θα δούλευα με τον Φιλιππίδη και τον Λιγνάδη, είμαι κάθετος σε οποιαδήποτε μορφή βίας, και στην λεκτική. Δεν είναι ωραίο πράγμα. Είναι μειοψηφία σε σχέση με αυτό που γίνεται στους υπόλοιπους χώρους. Υπάρχουν κι άλλοι που έχουν καταγγελθεί στον χώρο μας για βίαιη συμπεριφορά ή παρενόχληση, αλλά δεν είναι γνωστοί και ξεχάστηκαν. Τα περιστατικά του θεάτρου που ακούστηκαν είναι μειοψηφία σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν σε γραφεία και τράπεζες. Πάμε στο τι πουλάει. Στο κίνημα του #MeToo δεν πουλάει η βία, αλλά ποιος την κάνει και κάτω από ποιες συνθήκες την κάνει», δήλωσε.
Ο ηθοποιός και τραγουδιστής ήταν κόλαφος κατά των τράπερ. «Έχω ρήξη με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν μπορώ να έχω συμμετοχή σε συναυλία που θα ξέρω εκ προοιμίου ότι θα είναι και κάποιος που μιλάει για όπλα ή ψευτοτσαμπουκά. Είναι φασιστοειδές, δεν τους καταλαβαίνω, τους απεχθάνομαι. Αν μου έλεγαν, εμένα, έλα στα MAD, που δεν θα μου το έλεγαν ποτέ, να πάρεις το πρώτο βραβείο και ήξερα ότι είναι εκεί, δεν θα πήγαινα. Είναι φαιδροί και ματαιόδοξοι. Έχω κάθετη ρήξη και με τους συναδέλφους μου που κάνουν τα καλά παιδιά και συνυπάρχουν πάνω στη σκηνή με αυτούς».
«Είναι τρελό να με ρωτούν αν χώρισε ο κόσμος. Κατ’ αρχήν με πλησιάζει κόσμος και με συγχαίρει για το εγγονάκι. Ποιο εγγονάκι; Ότι η κόρη μου χώρισε με το γαμπρό μου και δεν ήταν στα γενέθλιά του. Ήταν στα γενέθλιά του κι εγώ πήγα» είπε όταν τον ρώτησε ο δημοσιογράφος για όσα λένε για διαζύγιο της κόρης του.
Μαμά ετοιμάζεται να γίνει σε λίγους μήνες η Τζούλια Αλεξανδράτου.
Το μοντέλο πριν λίγο καιρό έκανε γνωστό ότι είναι έγκυος στο πρώτο της παιδί χωρίς ωστόσο να αποκαλύπτει μέχρι στιγμής την ταυτότητα του συντρόφου της. Έχει επιλέξει άλλωστε να μοιράζεται πολύ λίγα πράγματα σχετικά με την προσωπική της ζωή. Ένα από αυτά είναι και το φύλο του μωρού που περιμένει που θα είναι κοριτσάκι.
Στις τελευταίες της αναρτήσεις ωστόσο, η Τζούλια Αλεξανδράτου έκανε μια εξαίρεση και δημοσίευσε μια φωτογραφία στην οποία ποζάρει στην αγκαλιά του αγαπημένου της φροντίζοντας ωστόσο να καλύψει το πρόσωπό του.
Για τη δύσκολη διαδρομή των εξωσωματικών που έχει δημόσια παραδεχτεί ότι έχει κάνει μίλησε η Μαρίνα Ασλάνογλου σήμερα το πρωί όντας καλεσμένη στην εκπομπή της Ζωής Κρονάκη και του Δημήτρη Γιαγτζόγλου, “Δυο στις 10».
«Ήταν μια πολύ δύσκολη διαδρομή. Πρέπει να έχεις στήριξη. Όσοι άνθρωποι όμως κι αν είναι δίπλα σου και αν σε αγαπάνε και σε στηρίζουν, αυτό είναι κάτι που το περνάς μόνος σου και δεν είναι πολύ εύκολο ειδικά όταν το αποτέλεσμα είναι αρνητικό. Νιώθεις ότι κάτι δεν έκανες εσύ σωστά. Ότι έχεις την ευθύνη. Αυτό που λέω σε όλα τα κορίτσια που μου στέλνουν μηνύματα, είναι ότι είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο» είπε αρχικά η ηθοποιός.
«Εγώ είχα βάλει ένα όριο. Είχα πει ότι θα κάνω μέχρι τρείς προσπάθειες. Μετά το σκεφτόμουν, ότι μπορεί να πάω σε ένα άλλο πλάνο, μια υιοθεσία ή οτιδήποτε. Θέλει πίστη όμως και δύναμη. Ήμουν πολύ κυνική όταν με πήρε ο γιατρός και μου είπε ότι τελικά έμεινα είμαι έγκυος γιατί δε μπορούσα να το πιστέψω ούτε εγώ η ίδια. Προσπαθούσα κι εγώ να συνειδητοποιήσω ότι έχω μια θετική απάντηση μετά από τόσο καιρό. Το επόμενο διάστημα είχα μια έννοια, πρόσεχα αλλά μέχρι τον πέμπτο μήνα έπαιζα στο θέατρο» ανέφερε σε άλλο σημείο η Μαρίνα Ασλάνογλου.
Να μείνουν στα δέντρα οι πράσινες ελιές παρά την πολύ καλή χρονιά ή να καταλήξουν στα ελαιοτριβεία για ελαιοποίηση κινδυνεύουν οι βρώσιμες ελιές (πράσινες) της Χαλκιδικής παρά την πολύ καλή φετινή παραγωγή λόγω τεράστιας έλλειψης εργατικώνχεριών.
Η περίοδος της συγκομιδής ξεκίνησε εδώ και λίγες μέρες και σύμφωνα με τον Δημήτρη Βαγγελινό, πρόεδρο του Αγροτικού Συνεταιρισμού Παραγωγών Βιολογικής Ελιάς Ολύνθου, «Biolivia» από τα 9.000 χέρια που απαιτούνται για την φετινή συγκομιδή, λείπουν ήδη 5.000 εργατικά χέρια, τα περισσότερα από κάθε άλλη χρονιά. Την ίδια ώρα στα μητρώα του ΟΑΕΔ είναι εγγεγραμμένοι 15.000 άνεργοι, οι περισσότεροι νέοι (18-25 ετών) και ηλικίας 58-67 ετών. Το επίσημο ποσοστό της ανεργίας στο νομό Χαλκιδικής φτάνει στο 13% σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ ενώ αυτό «ανεβαίνει» στο 16% σύμφωνα με τα στοιχεία του Εργατικού Κέντρου της Χαλκιδικής.
Το 60% των παραγωγών δεν έχει βρει εργατικά χέρια- Πιθανόν να μείνουν κτήματα που δεν θα συγκομιστούν
Το 60% των παραγωγών δεν έχει βρει εργατικά χέρια μέχρι στιγμής σύμφωνα με τον Δημήτρη Βαγγελινό, «Θα υπάρξει σοβαρό θέμα φέτος. Πιθανόν να μείνουν κτήματα που δεν θα συγκομιστούν. Ούτε οι άνεργοι από τα μητρώα του ΟΑΕΔ έρχονται για να καλύψουν τις θέσεις. Θα φτάσουμε στο σημείο να δημοπρατούμε εργάτες. Θα βγαίνουν στην πλατεία το βράδυ και θα δέχονται καλύτερες προσφορές και μεροκάματα από παραγωγούς για να φύγουν από κάπου αλλού και να δουλέψουν σε αυτούς. Θα φαγωθούμε μεταξύ μας. Και πάλι, όμως το πρόβλημα. δεν λύνεται» προσθέτει ο κ. Βαγγελινός. Κάποιοι άλλοι θα περιμένουν αναγκαστικά να ολοκληρωθεί το μάζεμα ορισμένων χωραφιών για να προσλάβουν στη συνέχεια αυτοί τους διαθέσιμους εργάτες. «Βέβαια η συγκομιδή της ελιάς κρατά ενάμιση μήνα. Είναι. πράσινη, μετά μαυρίζει και γίνεται ελαιοποιήσιμη. Όταν, όμως, καλλιεργείς μια βρώσιμη ελιά το κόστος παραγωγής είναι πολύ μεγάλο. Δεν μπορείς να την σπρώξεις στο λάδι».
Βούλγαροι και Αλβανοί εργάτες στράφηκαν στην κεντρική Ευρώπη
Αιτία για την μεγάλη έλλειψη εργατικών χεριών και φέτος είναι η απροθυμία των Βούλγαρων και των Αλβανών εργατών που παραδοσιακά κάλυπταν αυτές τις αγροτικές ανάγκες. «Την περίοδο της πανδημίας έγινε πάρα πολύ δύσκολη η πρόσβαση των Βαλκάνιων εργατών στη χώρα μας (κλείσιμο συνόρων, pcr test κ.α.) και πολλοί ήταν αυτοί που στράφηκαν στις αγορές της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Ιταλίας. Τα μεροκάματα εκεί είναι υψηλότερα και πλέον επιλέγουν να δουλέψουν εκεί».
Όπως εξηγεί από την πλευρά του στο ethnos.gr ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Χαλκιδικής Χρήστος Ευφραιμίδης οι Έλληνες στην περιοχή στράφηκαν τα τελευταία χρόνια στον τουρισμό. «Δεν πηγαίνουν στα χωράφια ενώ και οι Αλβανοί λιγόστεψαν. Δραστηριοποιούνται και αυτοί στη χώρα τους στον τομέα του τουρισμού ενώ οι Βούλγαροι πηγαίνουν όπου έχει καλύτερο μεροκάματο. Δεν θα ρθει ο νέος να δουλέψει για 20-25 ευρώ μεροκάματο. Πρέπει να ανέβουν για να προσελκύσουν εργατικά χέρια».
Η ελιά μαζεύεται με το χέρι και η τιμή κυμαίνεται στα 3 ευρώ ανά τελάρο. «Ένας εργάτης μπορεί να μαζέψει περισσότερα από 30 τελάρα, ιδίως φέτος που είναι παραγωγική η χρονιά. Κάποιος που θέλει να δουλέψει, μπορεί να βγάλει και 100 και 120 ευρώ την μέρα. Είναι, όμως, επίπονη, πολύωρη δουλειά και δύσκολη. Για αυτό και δεν την επιλέγουν οι νέοι». Η απασχόληση στην συγκομιδή της βρώσιμης ελιάς γίνεται αποκλειστικά με το χέρι, προκειμένου να μη χτυπηθεί και υποστεί αλλοιώσεις.
Εμπόδιο η γραφειοκρατία των ελληνικών αρχών που δεν απλοποιούν την διαδικασία προσκλήσεως ξένων εργατικών χεριών
Εμπόδιο για την εύρεση εργατικών χεριών αποτελεί και η γραφειοκρατία από την μεριά των ελληνικών αρχών οι οποίες δεν απλοποιούν την διαδικασία προσκλήσεως εργατικών χεριών. «Η πρόσκληση μετακλητών εργατών στοιχίζει 110 ευρώ για τον κάθε αγρότη ενώ στην Ιταλία τα πράγματα είναι πιο απλοποιημένα τα πράγματα» εξηγεί ο κ. Βαγγελινός.
Για το θέμα επισκέφτηκε, πρόσφατα, ο Απόστολος Πάνας, βουλευτής Χαλκιδικής του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας Θράκης και είχε συνάντηση με τον συντονιστή της Σάββα Ιωάννη, με τον οποίο συζήτησαν το θέμα των μετακλήσεων των ξένων εργατών, λαμβάνοντας την διαβεβαίωση ότι θα τρέξουν γρήγορα οι σχετικές διαδικασίες.
Στο νομό Χαλκιδικής, υπάρχουν περίπου 140 χιλιάδες στρέμματα ποτιστικής ελιάς, τα οποία κάθε χρόνο παράγουν, ανάλογα τις καιρικές συνθήκες, από 80 χιλιάδες έως 150 χιλιάδες τόνους βρώσιμης ελιάς.
Μία από τις ελάχιστες Ελληνίδες που τις γνωρίζουν όλοι με το μικρό τους όνομα, η κυρα-Ρηνιώ, η μοναδική κάτοικος της Κινάρου, είναι για το νησί των Δωδεκανήσων, στην κυριολεξία, άγρυπνος φρουρός.
Η μέρα για εκείνη ξεκινά τις πρώτες πρωινές ώρες, κατά τις 3, κι ώσπου να ξημερώσει, συντροφιά τής κρατούν τα νέα από όλον τον κόσμο, ό,τι συμβαίνει έξω από τα τεσσεράμισι στρέμματα της Κινάρου, μέσα από τις τηλεοπτικές εκπομπές.
Επειτα, μόλις ο ήλιος σηκωθεί ψηλά στην κορυφή των 296 μέτρων του Παπά, είναι ώρα να ανοίξει την πόρτα της και να πάρει τον δρόμο για τα κατσίκια και τα πρόβατα. Αφού ανάψει και τα καντήλια στην εκκλησία του Αϊ-Γιώργη που έχτισε ο προπάππους της το 1878, η κυρα-Ρηνιώ κατηφορίζει για το μεσημεριανό της, που συνήθως περιλαμβάνει κρέας ή ψάρι, στο σπίτι της, που αποτελείται από ένα δωμάτιο, έχει μια σόμπα με γκάζι για θέρμανση και από το παράθυρό του βλέπει το έρημο λιμάνι.
«Το μεσημέρι κατεβαίνω και κοιμάμαι γιατί είμαι όλη νύχτα ξυπνητή. Και το απόγευμα πάω πάλι στα ζώα. Οι δουλειές δεν σταματούν εδώ καθόλου. Κι έχει φορές που είμαι ζωντανή κι έχει φορές που είμαι ψοφισμένη. Μετά βλέπω τηλεόραση μέχρι που να τελειώσουν όλα τα έργα», λέει, μιλώντας στα «ΝΕΑ» η κυρα-Ρηνιώ – κατά κόσμον Ειρήνη Κατσοτούρχη.
Όπως περιγράφει η ίδια, την προηγούμενη μέρα είχε επισκέψεις στο νησί, και από στεριά και από αέρος.
«Αν έχει μπονάτσα, έρχεται μία φορά τη βδομάδα δρομολόγιο από Αμοργό. Καμιά φορά μπορεί να κάνει κι έναν μήνα να έχει καλό καιρό. Ομως έχω προμήθειες. Και ο Στρατός μού φέρνει, και ο κόσμος, ας είναι καλά οι άνθρωποι. Ερχονται κι επισκέπτες με φουσκωτά και με ρωτούν τι κάνω, αν θέλω τίποτα. Προχθές τη νύχτα ήρθαν δύο κότερα με ξένους και το πρωί μου ‘φεραν να πιω δυο μπίρες. Να ‘ναι καλά, βέβαια, εγώ δεν πίνω. Και προχθές το βράδυ, όπως κάθε βράδυ, ήταν πάνω από το νησί τα τουρκικά drones. Εγώ ήμουν ξύπνια κι άκουγα τον θόρυβο αυτόν που κάνει άμα βγάζει φωτογραφίες, ακουγόταν πάρα πολύ», λέει η κυρα-Ρηνιώ χωρίς να χάνει στιγμή το γέλιο της.
«Αμα θέλω να μάθω τις ειδήσεις, βλέπω τηλεόραση. Το Ιντερνετ δεν ξέρω πώς να το δουλέψω. Κι η τηλεόραση το λέει, πως είναι τα τουρκικά drones κάθε μέρα πάνω από το νησί. Σε όποιον το πω, μου λέει «μη φοβάσαι, δεν γίνεται τίποτα». Ξέρω ‘γώ, τι να πω. «Τα καράβια μας είναι απ’ όξω», μου λένε, «δεν θα τους αφήσουν να περάσουν από ‘δώ»», αναφέρει η κυρα-Ρηνιώ που είναι η μόνη κάτοικος του μικρού νησιού μεταξύ Αμοργού και Καλύμνου, από το 2013, τότε που έχασε τον άνδρα της Μικέ Κατσοτούρχη.
Δύο φορές τη μέρα μιλά με τα παιδιά της στο τηλέφωνο, την κόρη και τον μικρό της γιο στην Κάλυμνο, γιατί με τον μεγάλο που ζει στην Αυστραλία – από όπου πέρασε κι εκείνη ένα φεγγάρι με τον άντρα της – οι επικοινωνίες είναι αναγκαστικά πιο αραιές.
«Ερχονται και τα εγγόνια μου στην Κίναρο. Ο πρωτογιός μου έχει κόρη και γιο, η κόρη μου δυο γιους και ο μικρός μου γιος ένα αγόρι. Εμένα εδώ είναι το νησί μου, το απολαμβάνω, μου αρέσει. Δεν μπορώ να ζήσω αλλού. Γεννήθηκα στην Αμοργό, αλλά από εννιά μερών με φέρανε στην Κίναρο. Τον άντρα μου τον γνώρισα 21 χρονών στην Κάλυμνο, παντρευτήκαμε και από όταν έφυγε ο πατέρας μου – που όσο ζούσε το ‘λεγε πως ήθελε να αναλάβω εγώ το νησί – ο άντρας μου δεν μου χάλασε χατίρι κι ήρθαμε το 2000 και μείναμε μόνοι μας εδώ. Το μόνο που μου λείπει σήμερα είναι η κόρη μου για να ‘χα μια καλή παρέα», λέει η 76χρονη κυρα-Ρηνιώ.
Τέλος καλό, όλα καλά για τον 8χρονο Νίκο, ο οποίος βρέθηκε μετά από ώρες αναζητήσεων, στο Μαρούσι.
Ειδικότερα, ο 8χρονος εξαφανίστηκε στις 21:30, ενώ βρισκόταν στην περιοχή Σώρος στο Μαρούσι και έπαιζε με τους φίλους του, και εντοπίστηκε μετά από τουλάχιστον 5 ώρες στο πάρκο Ζεκάκου.
Αξίζει να σημειωθεί πως η κινητοποίηση ήταν μεγάλη, καθώς- εκτός από τις αστυνομικές αρχές- βοήθησαν και 400 κάτοικοι της περιοχής.
Σύμφωνα με όσα μετέδωσε το OPEN, το παιδί είχε κρυφτεί σε θάμνους, καθώς είχε τρομάξει όταν νύχτωσε, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε αυτές στις ώρες αγωνίες, καθώς υπήρξε φόβος ότι μπορεί να είχε πέσει θύμα απαγωγής.
Ο 8χρονος είναι καλά στην υγεία του κι επέστρεψε στην οικογένειά του.
Θάλασσα: Η ζωή είναι δύσκολη και σκληρή όπως η θάλασσα. Δεν ενδιαφέρεται για το αν εσύ ξέρεις κολύμπι ή όχι. Ανατρεπτική, άδικη, ακόμα και σκληρή πολλές φορές, αλλά και τόσο προκλητικά εθιστική, που θες να ρουφήξεις την κάθε σταγόνα της.
Θάλασσα: Σημασία έχει η προσπάθεια
Σαν τη θάλασσα κι αυτή, πότε φουρτουνιάζει και πότε γαληνεύει. Πότε πλατσουρίζεις ανέμελα στις στιγμές της, πότε απολαμβάνεις την ανατολή και το λιόγερμα που καθρεφτίζονται μέσα τους και πότε πέφτεις στα βαθιά και τις κολυμπάς.
Κι αυτό το βάθος είναι που τρομάζει. τον άνθρωπο Δεν έχει καμιά σημασία αν ξέρεις ή όχι κολύμπι. Το μόνο που έχεις στο μυαλό σου είναι πως πρέπει να την επιβιώσεις την κακιά την ώρα, να δαμάσεις το κακό που έχει πέσει μανιασμένο πάνω σου. Και γίνεται ολάκερη η ύπαρξή σου το «σωσίβιο» που θα σε κρατήσει ασφαλή στην επιφάνεια. Μυαλό, καρδιά και κορμί συντονίζονται αυτόματα για να σου δώσουν τις απαραίτητες αντοχές που απαιτεί η κάθε περίσταση.
Θάλασσα: Μετά από κάθε δυσκολία, έρχεται το φως
Το σίγουρο είναι ότι μετά από κάθε φουρτούνα της ζωής, γίνεσαι πιο δυνατός. Και πιο αποφασισμένος να αλλάξεις όλα όσα περνούν από το χέρι σου και σου τη δυσκολεύουν χωρίς λόγο. Αυτά που νομίζεις περιττά κι ασήμαντα. Είτε πρόκειται για συνθήκες είτε για ανθρώπους.
Κι από την ανθρώπινη λαχτάρα μας να αδράξουμε μόνο τις καλές στιγμές της, είναι εκεί ακριβώς που χάνουμε κάποιες φορές την ουσία της ύπαρξης και της συνύπαρξής μας. Αντί να παλέψουμε για το ουσιαστικό, αφηνόμαστε στη ασφαλή ρηχότητα του εφήμερου. Υιοθετούμε το ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι προλάβει να αρπάξει το κορμί ως στάση ζωής, με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα δαμάσουμε το αδυσώπητο ροδάνι της
Θάλασσα: Έχουμε ξεχάσει πως είναι να ονειρευόμαστε
Και καταλήγουμε να ξεπουλάμε τις στιγμές μας όσο-όσο. Κι «ονειρο-πωλώντας , ονειρο-πωλώντας» ξεχνάμε να ονειρευτούμε. Και να εμπιστευτούμε. Και να αφεθούμε. Κάνουμε λάβαρο το «εγώ» μας, λες κι αυτό θα εξασφαλίσει την ασφάλειά μας. Αρπάζουμε το «σωσίβιο» του διπλανού μας χωρίς ενοχές γιατί μια ζωή την έχουμε και είναι μόνο δική μας. Κάνουμε την πράξη χτύπημα στο πληκτρολόγιο και τα συναισθήματα λόγια χωρίς αντίκρισμα. Επιτρέπουμε στην κακεντρέχεια και στη μικροπρέπεια να δηλητηριάζουν με τη χολή τους το ξένο χαμόγελο, γιατί σημασία έχει μόνο το δικό μας.
Στην προσπάθειά μας να κρατήσουμε το κεφάλι μας έξω από το νερό, πέφτουμε στην παγίδα του εγωκεντρισμού και κολυμπάμε πλέον στα βαθιά ουσιαστικά μόνοι μας. Μεγάλο το τίμημα, δε νομίζεις; Δεν παλεύεται έτσι η ζωή, όσες ευκαιρίες κι αν σου δώσει. Γιατί ο άνθρωπος αγαπιέται μόνο στα βαθιά.
Τρισδιάστατες διαβάσεις απέκτησε η Ισλανδία για να μειώνουν ταχύτητα οι οδηγοί. Η Ισλανδία είναι ακόμα μία χώρα που αποφάσισε να ζωγραφίσει στους δρόμους 3D διαβάσεις πεζών.
Στόχος είναι οι οδηγοί να νομίζουν πως υπάρχει κάτι περίεργο στον δρόμο και να κόβουν ταχύτητα. Αυτό σύμφωνα με τους ειδικούς θα μειώσει τα ατυχήματα στους δρόμους και οι πεζοί θα περνούν χωρίς φόβο.
Η πρώτη χώρα που αποφάσισε να αποκτήσει τρισδιάστατες διαβάσεις ήταν η Ινδία στο Νέο Δελχί κι ακολούθησαν οι Νότια Αφρική, η Κίνα και το Κιργιστάν.
Πνιγμός παιδιού: Μια μητέρα, είχε πάει σε μια πισίνα με το παιδί της. Ωστόσο, μέσα σε δευτερόλεπτα και σε απόσταση μόλις ενός μέτρου, το παιδί της πνίγηκε χωρίς να το αντιληφθεί.
Πνιγμός παιδιού: Τι ακριβώς είχε συμβεί
Την επόμενη εβδομάδα θα κλείσουν 5 χρόνια από τότε που τον κρατήσαμε τελευταία φορά αγκαλιά. Επιτρέψτε μου λίγα λεπτά από το χρόνο σας για να μιλήσω για την ασφάλεια στη θάλασσα ή την πισίνα.
Τίποτα δεν με ενοχλεί περισσότερο από αυτά τα γενικά μηνύματα που στέλνουν στους γονείς τις ίδιες παλιές συμβουλές για την ασφάλεια στο νερό. Η ασφάλεια στο νερό δεν είναι τόσο απλή.
Έτσι, αυτό δεν θα είναι ένα από αυτά τα μηνύματα. Αυτό είναι πραγματικό και είναι ωμό.
Πνιγμός παιδιού: Ελέγξαμε όλα τα «πρέπει» που μια καλή μαμά θα έλεγχε πριν πάει στην πισίνα
Κρατούσα ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά μου στην πισίνα.
Όμως, τον Ιούλιο του 2016, τίποτα από όλα αυτά δεν είχε σημασία. Οι πισίνες δεν είναι παιχνίδι. Είναι τρύπες στο έδαφος γεμάτες με νερό. Οι παραλίες δεν είναι πάρκα. Είναι το στόμα της θάλασσας.
Πρέπει να αντιμετωπίζουμε αυτά τα σώματα νερού με το φόβο που απαιτούν. Το νερό δεν νοιάζεται. Δεν έχει συναισθήματα. Το νερό δεν σας ειδοποιεί όταν κάτι δεν πάει καλά, και ούτε μπορούν τα παιδιά σας.
Αυτό είναι το δικό μου μήνυμα: “Ο πνιγμός είναι σιωπηλός”.
Δεν υπάρχει πιτσίλισμα, δεν υπάρχουν φωνές για βοήθεια. Τίποτα όσον αφορά τον πνιγμό δεν θα τραβήξει την προσοχή σας μέχρι να είναι πολύ αργά. Ο πνιγμός συμβαίνει κάτω από το νερό. Δεν μπορείτε να φωνάξετε για βοήθεια κάτω από το νερό και δεν μπορείτε να κουνηθείτε κάτω από την επιφάνεια.
Ό, τι έχετε δει στην τηλεόραση, απλά ξεχάστε το. Δεν συμβαίνει με αυτόν τον τρόπο. Είμαστε προετοιμασμένοι να αναζητάμε ορισμένα σημάδια κινδύνου που δεν θα συμβούν.
Πνιγμός παιδιού: Η ιστορία του Weston
Στεκόμουν στο 1 μέτρο μακριά από το γιο μου. Βρισκόταν ένα βήμα από μένα. Ενώ στεκόμουν δίπλα του, έλεγα στα άλλα παιδιά πως να είναι ασφαλή στο νερό. Πόσο ειρωνικό είναι αυτό;
Στο μυαλό μου, ήμουν αρκετά κοντά σε αυτόν για να «ακούσω» το παραμικρό. Ήμουν αρκετά κοντά για να αισθανθώ κάποια ώθηση στο νερό αν πιτσιλούσε ή αν αγωνιζόταν. Αλλά τίποτα από αυτά δεν συνέβη, διότι ο πνιγμός είναι σιωπηλός.
Χρειάστηκε μόνο λιγότερο από ένα λεπτό. Σε λιγότερο από ένα λεπτό, βυθίστηκε ήσυχα και οι πνεύμονές του γέμισαν νερό. Έκανα ΚΑΡΠΑ και έβγαλε το νερό. Κρατούσα το γλυκό μου αγόρι λέγοντάς του ότι όλα ήταν εντάξει. Είχε προσκολληθεί στο στήθος μου και έκλαιγε.
Ήταν ξύπνιος και είχε τις ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ του όταν έφτασε το ασθενοφόρο. Η μεταφορά με το ασθενοφόρο ήταν «προληπτική», και τον διασωλήνωσαν προληπτικά, αλλά ποτέ δεν ξύπνησε.
Περιμέναμε τρεις μέρες για να ξυπνήσει, προσευχόμενοι για ένα θαύμα. Ήμουν έτοιμη να περιμένω για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αλλά είχε χάσει όλες τις λειτουργίες του εγκεφάλου. Δεν θα ξυπνούσε ποτέ. Ο χειρότερος εφιάλτης κάθε μαμάς ήταν πλέον η πραγματικότητα μου.
Τρία χρόνια αργότερα και δεν έχω όλες τις απαντήσεις για εσάς. Σκέφτηκα ότι έκανα τα πάντα σωστά εκείνη την ημέρα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος τρόπος να το αποτρέψουμε.
Τον τελευταίο καιρό καλοί γονείς χάνουν τα παιδιά τους από πνιγμό καθημερινά σε όλο τον κόσμο και ραγίζει η καρδιά μου ξανά κάθε φορά που ακούω για ένα άλλο θύμα.
Πνιγμός παιδιού: Έτσι, σας αφήνω με μια άλλη λίστα με κουτάκια για να ελέγξετε
Ο πνιγμός είναι σιωπηλός. Μην περιμένετε κίνηση μέσα στο νερό.
Μπορεί να συμβεί και σε σας. Συνέβη σε μένα.
Αντιμετωπίστε το νερό με φόβο και σεβασμό, όχι ως παιχνίδι ή πάρκο.
Δεν έχει σημασία αν μπορούν να κολυμπήσουν. Μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε. Συνέβη στον Weston.
Κάντε μαθήματα κολύμβησης-επιβίωσης! Αυτό είναι διαφορετικό από το να μαθαίνεις να κολυμπάς. Αυτό διδάσκει τα παιδιά μας, όσο μικρά όσο τα μωρά, πώς να σώζουν τον εαυτό τους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Η εκτέλεση όλων των παραπάνω δεν αρκεί. Ποτέ μην νιώθετε άνετα. Ποτέ μην πιστεύετε ότι καλύψατε τα πάντα. Πάντα ψάχνετε για περισσότερους τρόπους να παραμείνετε σε επαγρύπνηση.
Παρακαλώ αφήστε τον Weston να αποτελέσει την έμπνευσή σας αυτό το καλοκαίρι. Αφήστε την ιστορία του Weston να μείνει χαραγμένη στη μνήμη σας, ώστε να μην έχετε μια παρόμοια ιστορία. Μην τον ξεχάσετε ποτέ. Μην ξεχάσετε ποτέ τι συνέβη σε αυτόν. Αφήστε την ιστορία του να σώσει τις ζωές των παιδιών σας.
Δεν θέλω την λύπη σας. Δεν θέλω να λυπάστε για μένα. Απλώς θέλω να μου υποσχεθείτε ότι την επόμενη φορά που θα πάρετε τα παιδιά σας κοντά στο νερό, θα θυμάστε τον Weston. Θυμηθείτε τον και αφήστε την ιστορία του να αλλάξει τον τρόπο αισθάνεστε για το νερό.
Ποτέ δεν θα κρατήσω ξανά τον γιο μου. Είναι ένας πόνος που δεν μπορώ ποτέ να εξηγήσω. Μπορώ μόνο να ελπίζω και να προσεύχομαι ότι η ιστορία του θα σώσει άλλους.
Άσχημη συμπεριφορά σε πατέρα – Αληθινή ιστορία: Ένας ηλικιωμένος κύριος πήγε για να ζήσει κοντά στην οικογένεια του γιου του. Δεν ήταν όπως κάποτε στην υγεία του. Τρεμάμενα χέρια, θολή όραση και βαριά πόδια ήταν μερικά από τα προβλήματά του.
Άσχημη συμπεριφορά σε πατέρα – Αληθινή ιστορία: Το πρόβλημα με το φαγητό
Τα τρεμάμενα χέρια του ηλικιωμένα καθιστούν δύσκολη και την κατανάλωση φαγητού. Ένα μεσημέρι και ενώ η νύφη του είχε μαγειρέψει μπιζέλια, κάθισε στο τραπέζι. Ωστόσο, δυσκολεύονταν να φάει. Μάλιστα, στην προσπάθειά του να φάει, το κουτάλι και τα μπιζέλια έπεσαν στο πάτωμα. Η γυναίκα του γιου του, τον κοίταξε, με άγριο βλέμμα.
Στη συνέχεια ο παππούς πήρε το ποτήρι με το γάλα και το πλησίασε στο στόμα του. Όμως το ποτήρι του γλίστρησε από το χέρι και το γάλα χύθηκε όλο πάνω στο τραπεζομάντιλο. Η νύφη του δεν άντεξε άλλο. Έκανε εκνευρισμένη νόημα στον άντρα της να πάνε για λίγο στην κουζίνα για να του μιλήσει.
«Πρέπει να κάνουμε κάτι με τον πατέρα σου» του είπε όταν βρέθηκαν μόνοι. «Έχω βαρεθεί να χύνει το γάλα του, να σπάει τα ποτήρια και να πετάει το φαγητό στο πάτωμα». Έτσι, η σύζυγος και ο σύζυγος, αποφάσισαν να αγοράσουν ένα μικρό τραπέζι και να το βάλουν στην γωνία.
Από τότε ο παππούς έτρωγε στο μικρό τραπέζι μόνος του την ώρα που τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας απολάμβαναν το φαγητό τους στο μεγάλο τραπέζι. Και επειδή ο παππούς ούτε στο μικρό τραπέζι σταμάτησε να σπάει τα πιάτα, του πήραν ξύλινο.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο γιος του και η νύφη του τον είδαν να δακρύζει. Του απηύθυναν τον λόγο όμως, μόνο για να τον μαλώνουν που του έπεσε πάλι το πιρούνι του ή που έριξε στο πάτωμα το φαγητό. Και ενώ όλα αυτά συνέβαιναν στο σπίτι τους, ο 4χρονος γιος τους παρακολουθούσε αμίλητος.
Άσχημη συμπεριφορά σε πατέρα – Αληθινή ιστορία: Τι έκανε το εγγόνι στο γιο του ηλικιωμένου άντρα
Ένα μεσημέρι πριν από το φαγητό, ο πατέρας παρατήρησε ότι ο γιος του έπαιζε με μερικά κομμάτια ξύλο στο πάτωμα. Τον ρώτησε χαμογελαστός: «Τι προσπαθείς να φτιάξεις με τα ξύλα;» Το αγόρι σήκωσε για λίγο το βλέμμα του, κοίταξε τον μπαμπά του και απάντησε: «Μπαμπά φτιάχνω δυο ξύλινα πιάτα για σένα και τα μαμά. Να τα έχω όταν μεγαλώσω».
Έπειτα έσκυψε πάλι το κεφάλι του και συνέχισε αυτό που έκανε. Ο μπαμπάς του έμεινε για λίγο ακίνητος. Στη συνέχεια φώναξε τη γυναίκα του και της έδειξε τον γιο τους στο πάτωμα που πάλευε να φτιάξει τα ξύλινα πιάτα. Δεν της είπε κάτι άλλο. Και οι δυο ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν.
Ο σύζυγος πήγε στο μικρό τραπέζι, πήρε από το χέρι τον πατέρα του και τον οδήγησε ξανά στο μεγάλο τραπέζι. Από εκείνη τη μέρα και για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, ο ηλικιωμένος έτρωγε πάντα με την υπόλοιπη οικογένεια. Και για κάποιο λόγο, ούτε ο γιος του αλλά ούτε και η νύφη του, ενδιαφέρθηκαν ξανά για το φαγητό που έπεφτε στο πάτωμα ή για το γάλα που λέρωνε το τραπεζομάντιλο.
