Τα γενέθλιά του είχε χθες, Πέμπτη 28 Μαΐου ο Γιώργος Λιάγκας και η Μαρία Αντωνά που έγινε 57 θέλησε να του ευχηθεί δημόσια, ανεβάζοντας για πρώτη φορά μια κοινή τους φωτογραφία.
Ο Γιώργος Λιάγκας, θέλοντας να τοποθετηθεί δημόσια για πρώτη φορά πάνω σε αυτό, αποκάλυψε στον αέρα της εκπομπής ένα από τα σχόλια που του έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση.
Ο Γιώργος Λιάγκας έκανε μια προσωπική αναφορά στη σχέση του με τη 35χρονη Μαρία Αντωνά μέσα από το «Πρωινό» του ANT1, σχολιάζοντας με εμφανή ενόχληση ορισμένα από τα σχόλια που δέχτηκαν στα social media μετά την πρώτη κοινή φωτογραφία που δημοσίευσε η ραδιοφωνική παραγωγός για τα γενέθλιά του.
Δείτε το βίντεο:
Η ανάρτηση της Μαρίας Αντωνά είχε συγκεντρώσει χιλιάδες likes και σχόλια, με πολλούς followers να εύχονται στον παρουσιαστή, ωστόσο δεν έλειψαν και τα αρνητικά ή κακεντρεχή σχόλια σχετικά με τη διαφορά ηλικίας του ζευγαριού.
Δείτε την φωτογραφία:
Ο Γιώργος Λιάγκας, θέλοντας να τοποθετηθεί δημόσια για πρώτη φορά πάνω σε αυτό, αποκάλυψε στον αέρα της εκπομπής ένα από τα σχόλια που του έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση.
«Χθες είχα γενέθλια, έβαλε η Μαρία μια φωτογραφία. Υπήρχαν 3.000 θετικά μηνύματα και τρία αρνητικά: «Είναι δυνατόν να έχεις σχέση με τον πατέρα σου;». Δηλαδή θα την έκανα στα 16 αλλά δεν έχει σημασία. Δεν μένεις στα χιλιάδες καλά, σε πειράζει το κακό κι ας είναι ένα. Η κακή άποψη έχει μεγαλύτερη επιδραστικότητα» σχολίασε ο παρουσιαστής του ANT1.
Παρά τη δημόσια έκθεση που συνοδεύει τη σχέση τους, ο Γιώργος Λιάγκας και η Μαρία Αντωνά επιλέγουν να κρατούν χαμηλούς τόνους, αποφεύγοντας συχνά να απασχολούν με την προσωπική τους ζωή.
Μαρτυρίες αναφέρουν πως ο ανήλικος δεν φορούσε κράνος, κοίταζε το κινητό του και παραβίασε STOP με αποτέλεσμα να παρασυρθεί από αυτοκίνητο
Σε ΜΕΘ του νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία» νοσηλεύεται μέχρι και σήμερα (29.05.2026) 12χρονος μετά από τροχαίο που είχε με το πατίνι του στην Παιανία.
Το σοβαρό τροχαίο έγινε το Σάββατο στην Παιανία, ενώ ο ανήλικος οδηγούσε το πατίνι του χωρίς κράνος και ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες, χρησιμοποιούσε το κινητό του. Μαρτυρίες αναφέρουν πως ο 12χρονος παραβίασε πινακίδα STOP σε διασταύρωση με αποτέλεσμα να πέσει πάνω σε διερχόμενο αυτοκίνητο. Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ έσπευσε στο σημείο και μετέφερε τον ανήλικο στο «Παίδων» με τους γιατρούς να δίνουν αγώνα για να σταθεροποιήσουν την κατάσταση της υγείας του.
Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν πως πλέον νοσηλεύεται σε σταθερή κατάσταση, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή του.
Το νέο τροχαίο με ηλεκτρικό πατίνι, έρχεται να προστεθεί στη «μαύρη» και όλο αυξανόμενη λίστα με τα ατυχήματα που έχουν σημειωθεί τους τελευταίους μήνες στην χώρα μας.
Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννακός, ανέφερε πως μόνο τον Μάιο, πάνω από 80 παιδιά ηλικίας μέχρι 16 χρόνων, μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο μετά από ατύχημα που είχαν με πατίνι.
Τον άνδρα βρήκε νεκρό ο μικρός του γιος – Σκηνές αρχαίας τραγωδίας εκτυλίχθηκαν στο νοσοκομείο της πόλης
Ανείπωτη τραγωδία στον Βόλο, όπου μαθητής βρήκε τον πατέρα του νεκρό στο μπάνιο καθώς υπέστη ανακοπή καρδιάς. Πληροφορίες από τοπικά μέσα μεταδίδουν πως ο 47χρονος άνδρας ήταν ιδιαίτερα αγχωμένος τις τελευταίες ημέρες, καθώς το παιδί έδινε Πανελλήνιες.
Όλα συνέβησαν το πρωί της Παρασκευής (29.05.2026) κατά την πρώτη ημέρα των Πανελλήνιων. Ο μικρός του γιος, μπαίνοντας στο μπάνιο του σπιτιού τους, βρήκε τον 47χρονο χωρίς τις αισθήσεις του και αμέσως κάλεσε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Ο πατέρας και επιχειρηματίας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Βόλου και παρά τον αγώνα που έδωσαν οι γιατροί, δεν μπόρεσαν να τον επαναφέρουν στη ζωή. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν πως ο 47χρονος έπαθε έμφραγμα που προκάλεσε ανακοπή καρδιάς.
Άτομα από το περιβάλλον του αποκαλύπτουν πως τις τελευταίες ημέρες τον είχε κυριεύσει το άγχος για την κόρη του που σήμερα ξεκίνησε τις Πανελλήνιες.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, δεν μπορούσε να διαχειριστεί την πίεση.
Στο νοσοκομείο του Βόλου εκτυλίχθηκαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας με την σύζυγό του να σπαράζει το κλάμα και να ζητά να μην ενοχληθεί το παιδί της την ώρα της εξέτασης.
Μια συγκινητική ιστορία ήρθε στο προσκήνιο, όταν μια γυναίκα, πηγαίνοντας να δώσει αίμα, αντίκρισε μια παλιά φωτογραφία της από την παιδική της ηλικία. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είχε χρησιμοποιηθεί για την προώθηση της εθελοντικής αιμοδοσίας, δημιουργώντας μια απρόσμενη και συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή.
Δείτε το βίντεο:
Μια παιδική φωτογραφία που έγινε σύμβολο
Το 1979, ένα μικρό κορίτσι πόζαρε για μια αφίσα των ΕΛΤΑ, μεταφέροντας το σημαντικό μήνυμα της εθελοντικής αιμοδοσίας. Χρόνια αργότερα, αυτό το κοριτσάκι, η Εύα Κέσσελρινγκ, με καταγωγή από την Ελλάδα και την Ελβετία, επιστρέφει ως ενήλικη για να προσφέρει αίμα, διατηρώντας ζωντανό το ίδιο πνεύμα προσφοράς.
Με την ίδια γλυκύτητα και αίσθηση δέσμευσης που τη χαρακτήριζε από παιδί, επισκέπτεται το νοσοκομείο για να δώσει αίμα. Εκεί, όμως, την περίμενε μια συγκινητική έκπληξη: στους τοίχους του χώρου αιμοδοσίας βρισκόταν ακόμα η παλιά αφίσα, με τη δική της φωτογραφία, τραβηγμένη όταν ήταν μόλις οκτώ ετών.
Η επιστροφή στη Λέσβο και το απρόσμενο στιγμιότυπο
Πριν από περίπου οκτώ μήνες, η κ. Κέσσελρινγκ αποφάσισε να επιστρέψει στη Λέσβο, τον τόπο καταγωγής του συζύγου της. Λίγες ημέρες πριν το περιστατικό, επισκέφθηκε το νοσοκομείο για προληπτικές εξετάσεις και, παράλληλα, θέλησε να συνεισφέρει ως αιμοδότρια.
Όταν μπήκε στο τμήμα Αιμοδοσίας, ως τακτική δότρια και αιμοπεταλιοδότρια, αντίκρισε με έκπληξη μια αφίσα των ΕΛΤΑ που απεικόνιζε μια φωτογραφία της παιδικής της ηλικίας. Η στιγμή ήταν βαθιά συγκινητική, καθώς βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον παιδικό της εαυτό, σε ένα αναπάντεχο ταξίδι στη μνήμη.
Η δύναμη της …συνέπειας και της προσφοράς
Τα χρόνια μπορεί να πέρασαν, αλλά το ζεστό βλέμμα της Εύας Κέσσελρινγκ παραμένει αναλλοίωτο, όπως επισημαίνουν και οι άνθρωποι του νοσοκομείου. Στην αφίσα, τα μάτια της ξεχωρίζουν για την καθαρότητα και την αθωότητά τους. Όπως λένε χαρακτηριστικά: «Δεν άλλαξαν ποτέ το χρώμα τους, ούτε έχασαν τον μοναδικό τρόπο που κοιτάζουν».
Η πράξη της δεν ήταν απλώς μια συμβολική αναδρομή στο παρελθόν, αλλά και μια ισχυρή απόδειξη ότι οι αξίες της εθελοντικής αιμοδοσίας μπορούν να μείνουν ζωντανές και ακλόνητες για μια ολόκληρη ζωή.
Δείτε το εξαιρετικό ρεπορτάζ της Δήμητρας Λαχουρή στην ΕΡΤ:
Aφιέρωμα στην Νανά Χάρμα: Η ζωή, η πορεία και η παρακαταθήκη μιας ξεχωριστής λαϊκής ερμηνεύτριας
Ο ελληνικός μουσικός κόσμος αποχαιρέτησε το 2017 τη Νανά Χάρμα, μια τραγουδίστρια που μεγάλωσε μέσα στο λαϊκό τραγούδι και κουβάλησε στις φλέβες της την ιστορία μιας ολόκληρης εποχής του ελληνικού πενταγράμμου.
Έπειτα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο, η αγαπημένη ερμηνεύτρια άφησε την τελευταία της πνοή, σκορπίζοντας θλίψη στην οικογένειά της, στους φίλους της και σε όσους τη γνώρισαν από κοντά.
Παιδί μιας ιστορικής μουσικής οικογένειας
Η Νανά Χάρμα γεννήθηκε σε ένα σπίτι όπου η μουσική δεν ήταν απλώς επάγγελμα αλλά τρόπος ζωής. Ήταν κόρη του Τόλη και της Λίτσας Χάρμα, του θρυλικού «Ντούο Χάρμα», ενός από τα πιο αναγνωρίσιμα λαϊκά ντουέτα της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Δείτε το βίντεο:
Το ζευγάρι είχε αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στις αθηναϊκές πίστες των δεκαετιών του ’50 και του ’60, ενώ η παρουσία τους σε ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές και θεατρικές σκηνές τούς είχε καταστήσει ιδιαίτερα αγαπητούς στο κοινό. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Νανά μεγάλωσε ακούγοντας λαϊκές μελωδίες, γνωρίζοντας από μικρή ηλικία τα παρασκήνια της καλλιτεχνικής ζωής.
Η πορεία στο τραγούδι
Ακολουθώντας τα βήματα των γονιών της, η Νανά Χάρμα ασχολήθηκε με το τραγούδι, διαθέτοντας μια φωνή που συνδύαζε τη λαϊκή ευαισθησία με τη σκηνική παρουσία που είχε κληρονομήσει από την οικογένειά της. Αν και δεν γνώρισε τη μαζική προβολή άλλων μεγάλων ονομάτων της εποχής, υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητή στους ανθρώπους του χώρου και στους φίλους του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού.
Η ζωή της συνδέθηκε στενά με τη νυχτερινή διασκέδαση της Αθήνας και τις μεγάλες πίστες μιας εποχής που σημάδεψε την ελληνική μουσική ιστορία.
Δείτε το βίντεο:
Η ιστορία πίσω από ένα μεγάλο λαϊκό τραγούδι
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα περιστατικά που συνδέονται με το όνομά της αφορά το τραγούδι «Όταν πίνει μια γυναίκα». Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Μάκης Μάτσας στο βιβλίο του «Πίσω από τη Μαρκίζα», το τραγούδι είχε αρχικά προοριστεί για τη Νανά Χάρμα.
Ωστόσο, εκείνη την περίοδο η τραγουδίστρια βρισκόταν στην Αμερική και ο συνθέτης Βασίλης Βασιλειάδης επιθυμούσε να προχωρήσει άμεσα στην κυκλοφορία του έργου. Έτσι προτάθηκε να το ερμηνεύσει η Χάρις Αλεξίου, γεγονός που έμελλε να αλλάξει την ιστορία του τραγουδιού και να το μετατρέψει σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού ρεπερτορίου.
Δείτε το βίντεο:
Παρότι η μοίρα τού επιφύλαξε διαφορετική πορεία, η σύνδεση της Νανάς Χάρμα με αυτό το τραγούδι αποτελεί μέχρι σήμερα μια λιγότερο γνωστή αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σελίδα της μουσικής ιστορίας.
Ο γάμος και η προσωπική ζωή
Η Νανά Χάρμα ήταν παντρεμένη με τον επιχειρηματία Σταύρο Μαρλιακούτσο, γνωστό στον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης. Για πολλά χρόνια ο ίδιος διατηρούσε με επιτυχία το νυχτερινό κέντρο «Χρυσό Βαρέλι», το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη διασκέδαση της εποχής.
Όσοι τη γνώριζαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, με αξιοπρέπεια, αγάπη για τη μουσική και βαθιά αφοσίωση στην οικογένειά της.
Η κινηματογραφική κληρονομιά των γονιών της
Η οικογένεια Χάρμα έχει αφήσει έντονο αποτύπωμα και στον ελληνικό κινηματογράφο. Μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές είναι η συμμετοχή των γονιών της στην κλασική ταινία «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο».
Στη γνωστή σκηνή του γαμήλιου τραπεζιού, ο Τόλης Χάρμας χορεύει και τραγουδά μαζί με τον Βασίλη Αυλωνίτη το τραγούδι «Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω», ενώ η Λίτσα Χάρμα συμμετέχει στην ίδια σκηνή με την αξέχαστη ατάκα που έμεινε στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.
Αυτή η πολιτιστική κληρονομιά συνόδευσε τη Νανά Χάρμα σε όλη της τη ζωή, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς της.
Η Νανά Χάρμα έδωσε γενναία μάχη με τον καρκίνο, όπως είχε συμβεί και με άλλους ανθρώπους της γενιάς της που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο ελληνικό τραγούδι. Παρά τη δύναμη και την επιμονή που επέδειξε, δεν κατάφερε να νικήσει την ασθένεια.
Η είδηση του θανάτου της προκάλεσε συγκίνηση σε όσους θυμούνταν τη φωνή της, την πορεία της και κυρίως την ιστορία μιας οικογένειας που συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του λαϊκού τραγουδιού και της ελληνικής διασκέδασης.
Η Νανά Χάρμα μπορεί να έφυγε από τη ζωή, όμως το όνομά της παραμένει συνδεδεμένο με μια αυθεντική εποχή του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού, αφήνοντας πίσω της μνήμες, τραγούδια και μια πολύτιμη οικογενειακή παρακαταθήκη που δύσκολα θα ξεχαστεί.
Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό «Λοιπόν» έδωσε η Έφη Θώδη, αποκαλύπτοντας «απόκρυφες» πτυχές της ζωής της.
Όλα αυτά τα χρόνια δουλεύετε ασταμάτητα. Καταφέρατε να δημιουργήσετε μία αξιόλογη περιουσία;
Βεβαίως. Έχω κάνει τα σπίτια μου, τις βίλες μου, τα μαγαζιά μου, τις γκαρσονιέρες μου, τα πάντα. Είμαι καλά.
Σας ζήλευαν οι σύντροφοί σας;
Είχα πολλές ζήλιες. Ένας που είχα κάποτε μου έσκισε το μπούστο από τα νεύρα του. «Τι είναι αυτό που φοράς;», με ρώτησε και το έπιασε και το έκανε μαντήλι. Με ζήλευε πολύ και χώρισα. Δεν αντέχεται η ζήλια, γιατί φέρνει γκρίνιες και πολλά.
Υπήρξε σύντροφος που σήκωσε το χέρι του πάνω σας;
Ναι στο παρελθόν, σήκωσαν. Μου είχαν ρίξει χαστούκι. Όταν σήκωναν το χέρι τους όμως, μετά από λίγο έφευγα. Δεν διορθώνονται αυτές οι συμπεριφορές. Όποιοι σηκώνουν το χέρι τους και έχουν αυτό το ελάττωμα, δεν διορθώνονται. Δεν είναι ωραίο να σε χτυπάει ο άντρας. Καλύτερα να είσαι μόνη ή να βρεις κάποιον που δεν το κάνει.
Είχατε ποτέ κάποιον θαυμαστή που μπορεί να σας τρόμαξε με την επιμονή του;
Είχα ένα κρούσμα κάποτε. Μου την είχε στήσει κάτω από το σπίτι. Όταν έφτασα εκεί, κατάλαβα ότι κάποιος βρίσκεται στην πολυκατοικία και έβαλα όπισθεν με το αυτοκίνητο και πήγα στην αστυνομία. Ήρθαν μαζί μου για να τον πιάσουν, αλλά είχε φύγει. Μετά έβγαινε και φώναζε «Έφη, σ’ αγαπάω». Εγώ είχα άλλου είδους σχέση με τον κόσμο. Ποτέ δεν προκάλεσα με το ντύσιμό μου. Μου αρέσει να ντύνομαι ωραία, αλλά ποτέ δεν ντύθηκα με μίνι. Ήθελα ο κόσμος να με αγαπάει για τη φωνή και την ψυχή μου, όχι για το σώμα μου. Όταν φορούσα κάνα κοντό φουστανάκι, το τραβούσα γιατί ένιωθα ντροπή.
Πώς βλέπετε τις σημερινές τραγουδίστριες που βγαίνουν με τα κορμάκια στην πίστα;
Δεν μου αρέσει καθόλου. Παίρνουν κακά πρότυπα και μιμούνται τις ξένες τραγουδίστριες και ξεβρακώνονται όλες, είπε η Έφη Θώδη στο Λοιπόν.
Καλοκαίρι έρχεται, τα παιδιά κοντεύουν να τελειώσουν το σχολείο, κι όπως κάθε μάνα έτσι κι εγώ άρχισα να ψάχνω πού θα πάμε φέτος διακοπές. Ξέρεις, αυτές οι «οικογενειακές διακοπές» που είναι περισσότερο σωματική δοκιμασία παρά ξεκούραση.
Αλλά τέλος πάντων, θέλουμε να φύγουμε, να δούμε λίγη θάλασσα, να ξεφύγουν και τα παιδιά απ’ τις οθόνες.
Κι όπως πάντα, λέμε με τον άντρα μου «να πάμε Κυκλάδες». Τις αγαπάμε. Αυτή η ομορφιά, τα λευκά σπιτάκια, τα καλντερίμια, το κυκλαδίτικο φως που δεν υπάρχει πουθενά αλλού… Έλα όμως που φέτος, όπως και κάθε χρόνο τελευταία, η τσέπη μας τραβάει χειρόφρενο.
Πάω να δω τιμές εισιτηρίων, για να κλείσω για τον άντρα μου και τα δύο παιδιά. Σύνολο; 600 ευρώ μόνο τα ακτοπλοϊκά. Ναι, καλά διάβασες. Δεν κοιτούσα καν για καμπίνα, ούτε τίποτα.
Οικονομική θέση, στριμωγμένοι με τα σακίδια, να κρατάω το μικρό να μη γλιστρήσει και να παρακαλάω να βρούμε τέσσερις θέσεις δίπλα-δίπλα. Κι αυτά για ένα πήγαινε-έλα μόνο. Δεν φτάσαμε καν στον προορισμό και ήδη αισθάνομαι ότι θα μας τα πάρουν χοντρά.
Και όταν τελικά θα φτάναμε, μες στη χαρά, με το ένα παιδί να θέλει παγωτό στις 9 το πρωί και το άλλο να γκρινιάζει για Wi-Fi, πάμε να φάμε κάτι απλό. Θα σκεφτόμασταν «να πάρουμε μια χωριάτικη». Έλα όμως που η χωριάτικη κάνει 15 ευρώ! Για μια ντομάτα, λίγο αγγουράκι, δύο ελιές σταυρωτές, και ένα κομμάτι φέτα; Σοβαρά τώρα;
Δεν είμαι από τις μαμάδες που θα γκρινιάξουν για κάθε ευρώ. Καταλαβαίνω ότι όλα έχουν ακριβύνει. Αλλά αυτό που συμβαίνει στα νησιά πια, δεν είναι ακρίβεια – είναι κοροϊδία. Όλα στο maximum, κι αν έχεις παιδιά, πληρώνεις επί δύο και τρία. Ακόμα και το πρωινό στην καφετέρια, που παλιά το παίρναμε με 10-12 ευρώ οικογενειακώς, τώρα πάει 30άρι χωρίς να το καταλάβεις.
Και ξέρεις τι είναι το πιο απογοητευτικό; Δεν είναι τα λεφτά μόνο. Είναι το ότι χάνεται το νόημα των διακοπών. Σου ζητάνε 150 ευρώ τη βραδιά για ένα δωμάτιο με μονό κρεβάτι και ροζ κουρτίνα από το ’85, και σε κοιτάνε και στραβά άμα ρωτήσεις για έκπτωση. Κι εμείς δεν είμαστε ούτε influencers, ούτε διάσημοι. Μια απλή οικογένεια είμαστε, που θέλουμε πέντε μέρες χαλάρωση χωρίς να μας φύγει ένας μισθός.
Με πονάει να το λέω, αλλά φέτος λέω όχι στις Κυκλάδες. Όχι γιατί δεν τις αγαπώ. Αλλά γιατί δεν μπορώ – κι ούτε θέλω – να αισθάνομαι θύμα. Θα πάμε κάπου στην ηπειρωτική Ελλάδα, με το αμάξι μας, θα πάρουμε μαζί τα δικά μας σάντουιτς, να μη χρειάζεται να παίρνουμε δάνειο για να πιούμε έναν καφέ. Να περάσουμε καλά χωρίς άγχος για το πόσο κάνει κάθε μπουκιά.
Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο Instagram και ηλιοβασιλέματα. Είναι να βλέπεις τα παιδιά σου να γελάνε, να μην ανησυχείς συνέχεια για το πορτοφόλι σου, να νιώθεις ελεύθερη.
Κι όσο κι αν αγαπώ τις Κυκλάδες, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, ας τις χαίρονται όσοι μπορούν. Εγώ, σαν μάνα, θα διαλέξω το χαμόγελο των παιδιών μου, και την ηρεμία μου.
Mια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ανάρτηση είχε κάνει η Βάνα Μπάρμπα
Σε βίντεο που δημοσίευσε η ίδια στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, εξέφρασε την αγανάκτησή της για την αδιαφορία που δείχνει ο κόσμος στις τραγικές εξελίξεις που αφορούν στην Παλαιστίνη, κατακρίνοντας όσους προτιμούν να ζουν στην πολυτέλεια, κάνοντας χλιδάτες διακοπές και δείχνοντας τες μέσα από τα social media.
«Εγώ είμαι ακόμα Αθήνα, καλημέρα σε όλους. Χθες έγινε μια πολύ ωραία συνάντηση στο Σύνταγμα με πάρα πολύ κόσμο, για τα παιδιά της Παλαιστίνης. Αλλά τώρα εσάς, ποιον αφορά αυτό ε; Τώρα καλοκαίρι, τις διακοπές σας, τις σκαφάρες σας, στα ελικόπτερα, σαμπάνιες. Τώρα τι να πω; Να πω ότι έχω βαρεθεί να τα βλέπω όλα αυτά; Πόσο νούμερα είμαστε ρε φίλε; Εννοείται ότι δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, μεγαλύτερα νούμερα από εμάς δεν μπορεί να υπάρχουν. Πόσο νούμερα μπορεί να είμαστε για να μην ασχολούμαστε με τίποτα άλλο πέρα από το φαίνεσθαι; Πόσα likes θα έχουμε, πόσους αξιαγάπητους ακολούθους θα έχουμε; Πώς έχουμε καταντήσει έτσι;» αναφέρει αρχικά η Βάνα Μπάρμπα.
«Αλήθεια, είναι νομίζω αξιοθρήνητο, στεναχωριέμαι πάρα πολύ. Ξέρω θα με κακολογήσετε, θα πείτε “τι έχει πάθει αυτή;”, σας πληροφορώ ότι δεν έχω πάθει τίποτα, απλά έχω κουραστεί να βλέπω αυτήν τη λαμπερή ζωή, τη δήθεν, γεμάτη ψέμα, χωρίς καμία ουσία και την έλλειψη ανθρωπιάς του ενός απέναντι στον άλλον. Τι κρίμα ρε φίλε. Τι να πω; Γεια» κατέληξε η ηθοποιός στο ξέσπασμα της.
Η παρασκευή σπιτικού ελληνικού γιαουρτιού είναι μια απλή και φυσική διαδικασία που απαιτεί ελάχιστα υλικά αλλά προσφέρει πλούσια γεύση και υφή.
Με αγνό γάλα και λίγη υπομονή, μπορείτε να απολαύσετε φρέσκο, παχύ γιαούρτι χωρίς συντηρητικά, ιδανικό για καθημερινή κατανάλωση.
Υλικά
1 λίτρο πλήρες γάλα
2 κουταλιές της σούπας φυσικό γιαούρτι (με ενεργές καλλιέργειες) ή ένα φακελάκι καλλιέργειας γιαουρτιού
Σκεύη: θερμόμετρο κουζίνας, κατσαρόλα, ξύλινη κουτάλα, φλιτζάνι ή μπολ ανθεκτικό στη θερμότητα, μια μεγάλη πετσέτα, τουλπάνι ή τουλπάνι, ένα σουρωτήρι και ένα δοχείο για τη συλλογή του ορού γάλακτος.
Οδηγίες παρασκευής:
1. Πλύνετε και αποστειρώστε όλα τα σκεύη που θα χρησιμοποιήσετε για να φτιάξετε το ελληνικό γιαούρτι.
2. Ζεσταίνετε το γάλα σε μια κατσαρόλα σε μέτρια φωτιά μέχρι να φτάσει σε θερμοκρασία περίπου 85-90°C (185-195°F). Χρησιμοποιήστε ένα θερμόμετρο μαγειρέματος για να μετρήσετε με ακρίβεια τη θερμοκρασία. Αυτό βοηθά να σκοτωθούν τυχόν ανεπιθύμητα βακτήρια και να μετουσιωθούν οι πρωτεΐνες του γάλακτος για μια πιο παχιά υφή.
3. Αφαιρέστε το γάλα από τη φωτιά και αφήστε το να κρυώσει μέχρι να φτάσει σε θερμοκρασία περίπου 45°C (110°F). Μπορείτε να επιταχύνετε τη διαδικασία ψύξης τοποθετώντας την κατσαρόλα σε λουτρό κρύου νερού.
4. Σε ένα μικρό μπολ, ανακατέψτε τις 2 κουταλιές της σούπας απλό γιαούρτι με λίγο ζεστό γάλα για να γίνει μια πάστα. Στη συνέχεια, προσθέστε αυτή την πάστα γιαουρτιού στο ζεστό γάλα και ανακατέψτε καλά για να βεβαιωθείτε ότι έχει ενσωματωθεί καλά.
5. Αδειάστε το μείγμα γάλακτος και γιαουρτιού σε ένα πυρίμαχο μπολ ή μια μεγάλη κούπα.
6. Καλύψτε το δοχείο με ένα καπάκι ή με πλαστική μεμβράνη.
Σε ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην έγκυρη εφημερίδα SABAH το 2009, από τον Engin Ardiη, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία στηλιτεύεται ο τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου.
Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει µια σειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει. Αξίζει να παρατεθεί μεταφρασμένο το πλήρες κείμενο, από τη συγκεκριμένη διεύθυνση της τουρκικής εφημερίδας Sabah το οποίο έχει ως εξής:
Διαβάστε το άρθρο:
«Αν οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο με θέμα : «Θα πάρουμε πίσω την Πόλη»…
Αν έφτιαχναν μακέτα με τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες με τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη… (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)
Αν ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Ελληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό μας Ουλουμπατλί Χασάν και τον γκρέμιζε κάτω…
Αν ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης… (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)
Αν έφτιαχναν μια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά Σταυρό…
Αν έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα μας άρεσε;
Δεν θα μας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη μας από την Ελλάδα.
Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο;
Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες;
Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, (μ΄ αυτές τις γιορτές πού κάνετε) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσμο ότι: «Αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά μας, ήρθαμε εκ των υστέρων και τα πήραμε με τη βία».
Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη μνήμη μια υπόθεση 6 αιώνων;
Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια μέρα θα δοθεί πίσω;
Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε μερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.
Μη φοβάστε, τα 9 εκατομμύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατομμυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.
Κι οι δικοί μας που γιορτάζουν την Άλωση είναι μια χούφτα φανατικοί μόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
Ρε σεις, αν μας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις μέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε ;
Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;
Αντί να περηφανευόμαστε με τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε με αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν.
Ολη η Ανατολή είναι περιοχή με τη βία κατακτημένη…
